အခန်း ၁၁၄၇

အခန်း ၁၁၄၇ - ယွင်ရှင်း ဆိုင်ခန်း

ယီယွင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရူအာသည် လင်ရှဲ့အာ၏ အနီးတွင် စောင့်ရှောက်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုကြည်လင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်ကို ကြည့်၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှမလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

“မမလေး၊ သခင်လေးကို စောင့်ပေးပါ။ သူ သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့မှာပါ” ဟု ရူအာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လင်ရှဲ့အာသည် ယီယွင်အတွက် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရှိသော်လည်း သူမသည် ယီယွင်အတွက် အလွန်အရေးပါကြောင်းကိုမူ သိရှိထားသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာပြီး ယီယွင်၏ ပုံရိပ်မှာ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

ရူအာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး “သခင်လေး၊ သင် ပြန်ရောက်လာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ရူအာ၊ အပြင်ကို အရင်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို သေချာပိတ်ထားလိုက်” ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

"ဝိညာဉ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေတဲ့ ဆေးတောင့် " ကို ရယူရန် မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အပြင် ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူ အရင်က စဉ်းစားထားသော နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်၏ ယခင်အကြံမှာ လင်ရှဲ့အာကို " ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ်" တိုက်ကျွေးရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူမကို ယခု အရေးပေါ် အခြေအနေမှ ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ကို "ဗလာဝိညာဉ် ဆေးလုံး" ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် လိုအပ်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာပင် ထိုဆေးလုံးအတွက် သုံးနှစ်မျှ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဝိညာဉ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေတဲ့ ဆေးတောင့် ကို ဝယ်ယူရန်သာ ရွေးချယ်စရာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ယီယွင်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ့တွင် ရှေးခေတ် ဆေးဆရာကြီး ချန်ရစ်ခဲ့သည့် မှတ်စုများ ရှိသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဆေးဆရာကြီး တစ်သက်တာလုံး စုဆောင်းခဲ့သည့် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အနှစ်သာရများ ပါဝင်သည်။

ထို့အပြင် ယီယွင်တွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည့် ရတနာဖြစ်သော "ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်" ရှိသည်။ ၎င်းဖြင့် သူသည် မည်သည့် သဘာဝရတနာထဲကမဆို စွမ်းအင်များကို စုံလင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ လင်ရှဲ့အာကို သူ ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ယနေ့မှစ၍ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရူအာ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ယီယွင်သည် လင်ရှဲ့အာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ကိုင်ကာ ဓားချက်ဖြင့် ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်ရှဲ့အာ၏ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး လက်ထဲရှိ ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် သည် နှစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

လင်ရှဲ့အာ၏ ရုပ်ခန္ဓာမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ဓားချက်ဒဏ်ကြောင့် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

လင်ရှဲ့အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေရှည် စောင့်ရှောက်ရန် အစီအစဉ် လိုအပ်သဖြင့် သူသည် ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ကို ထက်ဝက်သာ ယူလိုက်သည်။ ကျန်တစ်ဝက်ကိုမူ လင်ရှဲ့အာ၏ လက်ထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သည်။

မနှောင့်နှေးဘဲ သူသည် သူယူထားသော အမြစ်တစ်ဝက်ကို ကိုင်ကာ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ယွမ်ချီ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူရန် စတင်လိုက်သည်။

သူသည် အမြစ်တစ်ဝက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ၎င်း၏ အနှစ်သာရ တစ်စက်မျှပင် မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။ အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယီယွင်မှာမူ ကွဲပြားသည်။

ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ၏ စွမ်းအင် အမြင်ဖြင့် ယီယွင်သည် အနှစ်သာရတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အနုစိတ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယီယွင်သည် စွမ်းအင်တစ်ခုချင်းစီကို လင်ရှဲ့အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအနှစ်သာရများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကြည်လင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုသိပ်သည်းလာစေသည်။

ယီယွင်သည် တစ်စက်မျှပင် မဖြုန်းတီးစေရန် အာရုံအပြည့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အတိအကျ ထိန်းချုပ်ကာ လင်ရှဲ့အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ရက်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ယီယွင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ၏ တစ်ဝက်မှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းရှိ စွမ်းအင်အားလုံးကို ယီယွင် ထုတ်ယူ၍ လင်ရှဲ့အာထံ ပို့လွှတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

အမြစ်၏ တစ်ဝက်မှာ လင်ရှဲ့အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယာယီ တည်ငြိမ်စေရန်အတွက်သာ လုံလောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယီယွင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးခဲ့ရသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့် သူသည် ယွမ်ချီ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ဆေးဝါးများစွာကို အဆက်မပြတ် သုံးစွဲနေခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် တစ်ဝက်မှာ လင်ရှဲ့အာ၏ လက်ထဲတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ဝက်သာ အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် လင်ရှဲ့အာသည် ဗလာဝိညာဉ် ဆေးလုံး ကို သုံးစွဲနိုင်မည့်နေ့အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် နောက်ပိုင်းတွင် အခြားဆေးဝါးများ ဖော်စပ်၍ ကုသပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်များအားလုံးအတွက် ဇူအိုချူး ဟောက်ယုကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

“ရူအာ”

ယီယွင်က ခေါ်လိုက်သည်။

ရူအာ ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အနီးအနားတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ယီယွင် ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလေးမလေးမှာ အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“သခင်လေး၊ ဘာလိုအပ်ပါသလဲ” ဟု ရူအာက မေးသည်။

“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ ရတနာနတ်စံအိမ် ကို သွားမယ်” ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

“ဘာလို့ အဲဒီကို သွားမှာလဲ” ဟု ရူအာက မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးသည်။

သူတို့သည် တံဆိပ်တော် များကို လဲလှယ်ပြီး ဆိုင်ခန်း ငှားရမ်းပြီး ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် အဲဒီကို အလျင်အမြန် ပြန်သွားချင်ရတာလဲ။

ယီယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

“ငါ ဒီနေရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဆိုင်အသစ် တစ်ခု ပြောင်းငှားချင်တယ်”။

လင်ရှဲ့အာကို ကုသနေစဉ်အတွင်း ယီယွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၈၀၀,၀၀၀ တံဆိပ်တော် ၈၀၀,၀၀၀ ဖြင့် ဝိညာဉ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေတဲ့ ဆေးတောင့် ကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူသည် ၎င်းကို အခြားတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။ ရတနာနတ်မြို့တော်တွင် သူသည် အလွန် ဆင်းရဲနေသည်။ ၈၀၀,၀၀၀ တံဆိပ်တော် ၈၀၀,၀၀၀ မှာ သူ၏ မတည်ငွေပင် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ကြွယ်ဝမှုများကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းနိုင်သော်လည်း လင်ရှဲ့အာမှာ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ဗလာဝိညာဉ် ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ မဝယ်ယူမီ လင်ရှင်းထုံသည် ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်နုပျိုစေသည့် ဆေးဝါးများကို ဆက်လက် သုံးစွဲရန် လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်များမှာ ပိုမို များပြားလာနေသည်။

“ဆိုင်အသစ် ပြောင်းငှားမယ်” ရူအာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ယီယွင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ “ကျွန်မ အခုပဲ လိုအပ်တာတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ရတနာနတ်မြို့တော်၏ လူစည်ကားသော နေရာတစ်ခုတွင် ပယောဂနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ရောင်းချသည့် သာမန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သည် ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် ဆေးခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤဆေးခန်းအသစ်မှာ ကောင်းကင်ဂရုဏာ ဆေးခန်း ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ဂိုဏ်း ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်များရှိရာ ရတနာနတ်မြို့တော်၏ ဗဟိုချက်မမှ လမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသည်။

ဤနေရာမှာ အမြဲတစေ လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေသဖြင့် ငှားရမ်းခမှာ အလွန် ဈေးကြီးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးများမှသာ ဤနေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ကြသည်။ သို့သော် အသစ်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် ဆိုင်မှာ ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်လှပသော သစ်သား အဆောက်အဦး ဖြစ်သည်။

ဆိုင်တွင် ဝန်ထမ်းများ မရှိပေ။ ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် မန်နေဂျာဖြစ်သည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ရှိသည်။

ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် “ယွင်ရှင်း ဆိုင်ခန်း” ဟု ရေးသားထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ယွင် မှာ ယီယွင်၏ အမည်မှ ဖြစ်ပြီး ရှင်း မှာ လင်ရှင်းထုံ၏ အမည်မှ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းမှာ ယီယွင်၏ အသစ်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် ဆေးဆိုင်၏ အမည် ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းကင်ဂရုဏာ ဆေးခန်း နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဆေးဆိုင်အသစ် ဖွင့်ရဲသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ သို့သော် ယီယွင်သည် မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူသည် ကောင်းကင်ဂရုဏာ ဆေးခန်း ကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားရန် မရည်ရွယ်သော်လည်း ရန်ငြိုးရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ဂရုဏာ ဆေးခန်း ၏ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆေးဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆေးဆိုင်အတွက် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား မရှိပေ။ မည်သူမျှလည်း ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးရန် မလာကြပေ။ ၎င်းသည် တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအများမှာ အသစ်ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ဆေးဆိုင်ကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ရတနာနတ်မြို့တော်တွင် အမြတ်အစွန်း အများဆုံး ရရှိသော ဆိုင်များမှာ ဆေးဆိုင်များ ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ လက်နက်များ၊ အဆောင်များနှင့် အစီအရင်များသည် ပြင်ပ အရာဝတ္ထုများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆေးလုံးများနှင့် အဆောင်များသည် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသနိုင်သည်။

၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အပေါ်တွင်လည်း အပြုသဘောဆောင်သည့် သက်ရောက်မှုများ ရှိသည်။ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်မဆို ၎င်းတို့မှာ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ရယူရန် ကြိုးပမ်းကြမည့် အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကြီးမားသော ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်ချက်မှာ မြင့်မားသည်။ ထိပ်တန်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရှိမှသာ ဆိုင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ရတနာနတ်မြို့တော်တွင် လုပ်ငန်းလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ငှားရမ်းခအတွက် အလဟဿသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ဂရုဏာ ဆေးခန်း ဘေးတွင် ဆေးဆိုင်ဖွင့်ရဲသည့် ဤလူငယ်မှာ မည်သူနည်း သေတွင်းကို ရှာနေခြင်းလော။

အချို့သူများမှာ စိတ်ဝင်စား၍ ယွင်ရှင်း ဆိုင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်ကြသည်။ အတွင်းပိုင်းကို မြင်ပြီးနောက် ပိုမို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ မရှိပေ။ ဆေးလုံး သို့မဟုတ် အဆောင်များကို ဆေးခန်းအတွင်း ပြသထားခြင်း မရှိပေ။ ဆေးဝယ်ချင်လျှင်ပင် မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဆိုင်ရှိ ဝန်ထမ်းများနှင့် မန်နေဂျာမှာ လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းက လူများကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူတို့မှာ ထူးခြားသော နောက်ခံရှိသည့် သူဌေးသားများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။ ဆေးရောင်းခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် အမြတ်အစွန်းများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်း၏ ခက်ခဲမှုကို မသိရှိဘဲ လုပ်ငန်းအကြောင်း အသေးစိတ် မသိဘဲ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ရလဒ်မှာ ထင်ရှားသည်။ လအနည်းငယ်အတွင်း ဆိုင်မှာ ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ကြားသော်လည်း သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူသည် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရေးသားပြီးနောက် ရူအာကို ပြောလိုက်သည် ။

“ရူအာ၊ ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို အပြင်မှာ ချိတ်ပေးလိုက်ပါ”။