အခန်း ၁၂၁
Vol. 13 Ch. 121
အခန်း (၁၂၁) - ဖြတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
ကျိုးပင်းသည် အလွန်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသူ ဖြစ်၏။ ယဲ့ချန်အား ငွေကျပ် သန်းငါးရာ ပေးရန် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ ထိုပမာဏမှာ ယခင်က ဆရာကြီးစူးအား ပေးခဲ့သော ငွေ၏ နှစ်ဆကျော်ပင်။
သာမန်လူများအတွက်မူ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ငွေပမာဏ ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျိုးပင်းသည် သူ၏ သားကို မသေစေလိုပေ။ ထို့ပြင် ယဲ့ချန်သည် ယနေ့ ဆရာကြီးစူးကို ဒူးထောက်တောင်းပန်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဖွဲ့နိုင်ခြင်းမှာ မည်သည့်ငွေကြေးနှင့်မျှ လဲ၍မရသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပုံသွင်ပြအဆောင်၏ သုံးမိနစ်ကြာ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ယဲ့ချန်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး သွေးစားသရဲကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ထိုရွံရှာဖွယ် အရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ကျိုးဟွေလီ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတွင် ကပ်တွယ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိထားမိကြသည်။
"သခင်လေးယဲ့။ ကယ်ပေးပါ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးပါ။"
ကျိုးဟွေလီသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဆီးပင် ထွက်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်နေလေ၏။
"စိတ်မပူနဲ့။ ဒီနေ့ ငါရှိနေတဲ့အတွက် အဲဒီကောင်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်။"
ယဲ့ချန်က အာဏာပါသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
'ကောင်းပြီ။ တာဝန်တွေ စလုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဒါက တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်။'
ယဲ့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။
တီ... တာဝန်သစ် ရရှိသည်။ တာဝန် - အိမ်ရှင်သည် ဆရာကြီးစူးကို အနိုင်ယူပြီး လက်ဖက်ရည်တိုက်ကာ တောင်းပန်ခိုင်းရန်။ ဆုလာဘ် - စနစ်သည် တာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ ဆုကို နောက်ပိုင်းတွင် ပေးအပ်မည်။
တီ... တာဝန်သစ် ရရှိသည်။ တာဝန် - အိမ်ရှင်သည် သွေးစားသရဲကို သတ်ဖြတ်ရန်။ ဆုလာဘ် - စနစ်သည် တာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ ဆုကို နောက်ပိုင်းတွင် ပေးအပ်မည်။
တီ... တာဝန်သစ် ရရှိသည်။ တာဝန် - အိမ်ရှင်သည် ကျိုးဟွေလီကို ကုသပေးရန်။ ဆုလာဘ် -စနစ်သည် တာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ ဆုကို နောက်ပိုင်းတွင် ပေးအပ်မည်။
တာဝန်များကို စီစဉ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် ပုံသွင်ပြအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအားဖြင့် မီးရှို့လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးစားသရဲမှာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်လာစေသည်။
ယဲ့ချန်က လက်ဗလာဖြင့် လျှောက်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် သွေးစားသရဲသည် ယဲ့ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိဟန် ရှိနေသည်။ ချက်ချင်းပင် ကျိုးဟွေလီထံမှ ပျံထွက်သွားပြီး မွေးကင်းစကလေးအရွယ်မှ လော်ရီကားတစ်စီးခန့်အထိ ဖောင်းကားလာ၏။ ထို့နောက် စွယ်များကို ဖြီးဖြန်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးများဖြင့် ယဲ့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး သွေးရောင်များ လွှမ်းခြုံလာပြီး အအေးဓာတ်များလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။
"သွေးစားသရဲက အသက်လုနေတာပဲ။ သူ အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီ။"
ဆရာကြီးစူးက အော်လိုက်၏။ ဆရာကြီးစူး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယဲ့ချန်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် စိတ်အပြင် သူ မအနိုင်ရစေချင်သည့် မျှော်လင့်ချက်လည်း ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ချန်သာ ဤသွေးစားသရဲကို မသတ်နိုင်ပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပြီး အခြေအနေ မကောင်းပါက ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။ ကျိုးမိသားစုနှင့် ကွမ်းထျန်းရှုံတို့မှာလည်း အသက်ပင် ဝဝမရှူနိုင်အောင် တင်းမာနေကြသည်။
သွေးစားသရဲသည် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်ကာ လူတိုင်း၏ အရေပြားကို ထူပူစေသည့် အော်သံဖြင့် ဟိန်းအော်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ထံသို့ ညစ်ပတ်သော သွေးများကို ပက်ဖြန်းလိုက်၏။ ထိုသွေးအိုင်များမှာ တိရစ္ဆာန်၏ အညစ်အကြေးထက်ပင် ပိုမို နံစော်လှသည်။ ယဲ့ချန်က သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ထိုနံစော်သော သွေးအိုင်များကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်။
"ဓားးး။"
ယဲ့ချန်က သူ၏ လက်ယာလက်ကို လေထဲသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ စိတ်တစ်ချက် အတွေးဖြင့် သိုလှောင်နေရာထဲမှ သရဲသတ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ဤဓားမှာ မိန်းမပျက်သရဲ ကုန်းရှောင်လီကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ချန်သည် ဤဓားကို အသုံးပြုသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ပြင် ဤဓားကို ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြင့် ကျိုးမိသားစုနှင့် ဆရာကြီးစူးကို အပြီးအပိုင် အထင်ကြီးသွားစေလိုသည်။
ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ အစိမ်းရောင်နဂါးလခြမ်းဓားနှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။ သို့သော် ဓားသွားပေါ်တွင် မှော်စာလုံး ဆယ့်ခြောက်ခု ထွင်းထုထား၏။ ဤဓားမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်ဓား ဖြစ်ခဲ့ပါက မှော်စာလုံး ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေလိမ့်မည်။
ယဲ့ချန်သည် ဓားထဲသို့ စွမ်းအင်များ သွင်းလိုက်သည်နှင့် ဓားသွားပေါ်ရှိ မှော်စာလုံးများ တောက်ပလာပြီး ဓားတစ်လက်လုံးကို ဝန်းရံနေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တုနှိုင်းမဲ့ ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံ့ညားနေသည်။
ဆရာကြီးစူးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားပြီး။
"မှော်ပစ္စည်း။ ဒါက မှော်ပစ္စည်းပဲ။ သခင်လေးယဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက အနှိုင်းမဲ့ပဲ။"
ထို့နောက် ယဲ့ချန်က ဓားကို အလျားလိုက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ဘုန်းးးး
ဓားရောင်ခြည်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် သရဲစွမ်းအင်များကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ သွေးစားသရဲမှာ အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယဲ့ချန်က ဆက်တိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဓားရောင်ခြည်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် သရဲစွမ်းအင်များကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ သွေးစားသရဲမှာ အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယဲ့ချန်က ဆက်တိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဓားရောင်ခြည်များကြားတွင် မှော်စာလုံးများ လွင့်ပျံနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါဖြင့် သွေးစားသရဲကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ချန်သည် နတ်ဆိုးဖျက်ဆီးရေးအဆောင်ကို နောက်တစ်ခု ပစ်ချလိုက်ရာ ပျက်စီးခြင်းဟူသော စာလုံးက သွေးစားသရဲ၏ အကြွင်းအကျန်များကို လုံးဝ သန့်စင်ပစ်လိုက်၏။
အလုပ်ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် သူ၏ နေရာသို့ အေးဆေးစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်လေးယဲ့ကို တွေ့ရတာ သေရင်တောင် နောင်တမရှိတော့ပါဘူး။"
ဆရာကြီးစူးက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ယဲ့ချန်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားနေလေ၏။
"သခင်လေးယဲ့။ လက်ဖက်ရည်သုံးဆောင်ပါ။"
ကွမ်းထျန်ရှုံက သတိပြန်ဝင်လာပြီး လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးလိုက်၏။
"သခင်လေးယဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂါရဝပြုမှုကို လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ။"
ဆရာကြီးစူးသည် ယဲ့ချန်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကမ်းပေး၏။ ယဲ့ချန်က ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည်ကို ယူသောက်လိုက်သည်။
"သခင်လေးယဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
ကျိုးပင်းက အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ယဲ့ချန်က ကျိုးပင်းကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်၏။
"ငါ့ဘဏ်အကောင့်ကို ပေးမယ်။ သန်းငါးရာ။ တစ်ပြားမှ မလျော့စေနဲ့။"
"သခင်လေးယဲ့ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော့် ကျိုးမိသားစုက သခင်လေးယဲ့ကို ငွေမပေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေဝံ့မှာလဲ။"
ကျိုးပင်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။
"အခု ကျိုးဟွေလီရဲ့ ရောဂါက တစ်ဝက်ပဲ ပျောက်သေးတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ဝက် ကျန်သေးတယ်။ မင်းက ပိုက်ဆံပေးတာ မြန်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မချန်ထားတော့ဘူး။"
ယဲ့ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဗျာ ဟွေလီမှာ နောက်ထပ် ဘာပြဿနာ ရှိသေးလို့လဲ။"
ကျိုးပင်းမှာ ကြောက်လန့်သွား၏။
"ပြဿနာ ရှိတာပေါ့။"
ယဲ့ချန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျိုးဟွေလီက ဒီသွေးစားသရဲနဲ့ ကြာရှည်စွာ ထိတွေ့ခဲ့တယ်။ အခု သွေးစားသရဲကို သတ်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေမှာ သရဲရဲ့ အဆိပ်ဓာတ်တွေ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ ဒါက ကင်ဆာရောဂါလိုပဲ။ အချိန်မီ မကုသရင် အတွင်းပိုင်း အင်္ဂါတွေကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး သေဖို့ပဲ ရှိတော့မယ်။"
"အားးးး"
ကျိုးပင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွား၏။
ကျိုးဟွေလီမှာလည်း ငိုယိုရင်း။
"ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး။ ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး။ သခင်လေးယဲ့။ ကယ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ပေးပါဗျာ။"
"ငါ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။"
ယဲ့ချန်က ကုသရေးအဆောင်နှင့် နတ်ဆိုးဖျက်ဆီးရေးအဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးဟွေလီ၏ အရေးကြီးသော နေရာတွင် ကပ်ပေးလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။
"အဆိပ်ဓာတ်တွေက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပြီ။ အဆောင်နဲ့ ကုလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက ရောဂါလက္ခဏာကိုပဲ သက်သာစေတာ။"
"သခင်လေးယဲ့။ ကယ်ပေးပါ။"
ကျိုးပင်းက မျက်ရည်များ ကျလျက် တောင်းပန်လိုက်၏။ ယဲ့ချန်က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။
"ကယ်လို့ ရပါတယ်။"
"ဘယ်လို ကယ်ရမလဲ။"
ကျိုးပင်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဖြတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။"
ယဲ့ချန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
"......"
ကျိုးပင်း စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
"အသက်ရှင်ချင်ရင် ဒါကို ဖြတ်ပစ်ရမယ်။ တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး။ ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် အပြီးသတ် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်။"
ယဲ့ချန်က စနောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။
အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ရင်သားကြီးဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"နိုင်ငံထဲမှာ ဒီလို ခွဲစိတ်မှု ရှိ မရှိ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမြန်ဆုံး လုပ်ရမယ်။ အဆိပ်တွေ မပျံ့နှံ့ခင် ခွဲစိတ်ရမယ်။ ဒီဆေးလုံးက ခွဲစိတ်ပြီးရင် သူ့ကို ယုံကြည်မှု ပြန်ရအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်။"
ကျိုးပင်းသည် ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို တစ်မိနစ်ခန့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ အမှန်တကယ် ပြောနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဆေးလုံးကို လက်ခံယူကာ။
"အသက်ရှင်နေတာက သေတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးယဲ့။"
ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံမှာ ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
တီ...တာဝန်ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဆုလာဘ် နောက်တစ်ခု ရရှိသည်။ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်တစ်ခု။