အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) - ဒီပန်းချီကားက ပြဿနာရှိနေတယ်။

ထိုသို့ဖြင့် ယဲ့ချန် နှင့် လင်းယွီရှီး တို့သည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်နှင့် ဦးလေးလင်း ဒေါ်လေးလင်း တို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြတော့သည်။

ယဲ့ချန် သည် ကာကွယ်ရေး အဆောင်သုံးခုကို ထုတ်ယူကာ လင်း မိသားစုဝင် သုံးဦးထံ ပေးအပ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အနီးကပ် ဆောင်ထားရန် မှာကြားလိုက်၏။

သူသည် အမြန်ဆုံး အိမ်ဟောင်းတစ်လုံးကို ဝယ်ယူပြီး ဦးလေးလင်း တို့ အထုပ်အပိုး ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ပြောင်းရွှေ့စေရန် စီစဉ်လိုက် သည်။

"ယဲ့ချန် နင်ကျောင်းတက်ဖို့ မလိုတော့ဘူးလား။"

လင်းယွီရှီး က မေးလိုက်၏။

"ယွီရှီး ဒီနေ့တော့ နင်ဘာသာ ကျောင်းသွားလိုက်ပါ။ ငါ မလိုက်တော့ဘူး။"

ယဲ့ချန် က ပြန်ဖြေ သည်။

လင်းယွီရှီး အနေဖြင့် ကောင်းမွန်သော ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် ကြိုးစားလေ့လာရန် လိုအပ်သော်လည်း ယဲ့ချန် အတွက်မူ ထိုသို့ လိုအပ်ချက် မရှိပေ။

သူသည် ကွမ်တာလမ်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖုန်းရွှေပုံစံများကို လေ့လာရန်နှင့် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ အိမ်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထား၏။

ဤသို့ဖြင့် လင်း မိသားစုနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန် နှင့် လင်းယွီရှီး တို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြ သည်။

အိမ်ရာရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ယဲ့ချန် က တက္ကစီတစ်စီး ငှားပေးကာ လင်းယွီရှီး ကို ကျောင်းသို့ လွှတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် ယဲ့ချန် တစ်ယောက်တည်း အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်နေလိုက်တော့သည်။ အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် တောင်ပေါ်တွင် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရပေသည်။

"အဲ့ဒီ ပိုင်ကုမ္ပဏီ ဆိုတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ..."

ယန်မြို့ ၏ နွေရာသီမှာ မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလှ သည်။ နံနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် ကတ္တရာလမ်းများမှာ ဆူညံစွာ ပူလောင်နေ၏။ ယဲ့ချန် သည် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်များက တည်ဆောက်ခဲ့သော စတိုးဆိုင်များနှင့် အိမ်ရာများရှိသည့် လမ်းဟောင်းတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားလိုက် သည်။

အမှိုက်သိမ်းဌာနတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် ရဲကားများ ရပ်တန့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သတိပေးတိပ်များဖြင့် ကန့်သတ်ထားကာ လူအများ စုရုံးနေကြ၏။ အနံ့အသက် အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အား ရဲအရာရှိများက စစ်ဆေးမေးမြန်းနေ သည်။

ယဲ့ချန် သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ထားသည့် လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိုချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မမို။"

ယဲ့ချန် က အပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

မိုချင်း သည် ယဲ့ချန် ၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ သတိပေးတိပ်အောက်မှ ဝင်လာပြီး သူ့ထံသို့ လာခဲ့ သည်။

"ယဲ့ချန် ဒီနေ့ မင်း ကျောင်းမတက်ရဘူးလား။"

"မတက်ပါဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

"လူသတ်မှုနဲ့ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ခံထားရတဲ့ အမှုတစ်ခုပဲ။ ကွမ်တာလမ်း မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ လူသတ်မှုတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေတယ် ဒါ အရမ်း ထူးဆန်းမနေဘူးလား။"

"အစ်မမို အဲ့ဒါ ကွမ်တာလမ်း ရဲ့ ဖုန်းရွှေပုံစံကို ဖျက်ဆီးထားလို့ ဖြစ်တာပါ။"

"ယဲ့ချန် မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။"

"ဖုန်းရွှေပညာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ တရုတ်ပညာရပ်တစ်ခုပါ။ အခုခေတ်မှာ စိတ်ကူးယဉ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ နောင်ကျရင် သိပ္ပံပညာ ဖြစ်လာမှာပါ။"

ထို့နောက် သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို သိသဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် မိုချင်း ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားပြီး ယဲ့ချန် ကို အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက် သည်။

"ယဲ့ချန် အားလား။ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ ငါ့အဖေ ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားလို့။"

"ဦးလေး မေ့လဲသွားတာလား။ ကောင်းပြီ လိုက်ခဲ့မယ်။"

မိုချင်း ၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ယဲ့ချန် သည် ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်သည်။

ဦးလေးမို မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဖြူဖျော့စွာ ထိုင်နေပြီး မိုအဒေါ် မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြုစုနေ၏။

ယဲ့ချန် သည် ယင်-ယန် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဦးလေးမို ၏ နဖူးတွင် အမည်းစက်များ ရှိနေပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာအိမ်ထဲတွင် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်များ ရစ်ပတ်နေလေ၏။

ယဲ့ချန် သည် ထိုအငွေ့အသက်များကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စာကြည့်ခန်းနှင့် ပန်းချီပြခန်းဘက်သို့ ရောက်သွား သည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက် ရ၏။

၎င်းမှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော မင်ခေတ်ပန်းချီကားဖြစ်ပြီး ပုံစံမှာ အဝတ်အစားမရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပန်းချီဆွဲထားသည့် နန်းတွင်းအလှပန်းချီဖြစ်နေ သည်။

"ဒီပန်းချီကားက ပြဿနာရှိတယ် အဲ့ဒါက အဓိက ပြဿနာပဲ။"

"ဒီပန်းချီဆွဲတဲ့သူမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။ သူက သေဆုံးသွားတဲ့အချိန်အထိ အသိအမှတ်ပြု မခံခဲ့ရဘဲ အလွန်ဆင်းရဲခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပန်းချီပညာက ထူးခြားလွန်းတဲ့အတွက် သူရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေကို ပန်းချီထဲကို ထည့်သွင်းထားခဲ့တာပဲ။"

"ဦးလေးက ဒီပန်းချီကားကို အိမ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး မနေ့ညက ဒီမှာ ညဥ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယန်စွမ်းအင် အားနည်းချိန်မှာ ဒီပန်းချီကားထဲက မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေကို ရှူရှိုက်မိသွားတာကြောင့် မေ့လဲသွားတာပါ။"

ယဲ့ချန် ၏ ယင်-ယန် မျက်လုံးအောက်တွင် ပန်းချီကားထဲမှ မိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲလာပြီး ထောင့်စွန်းများတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းချီကားထဲမှ မကျေနပ်မှု စွမ်းအင်များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ယဲ့ချန် ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ယဲ့ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုစွမ်းအင်များကို တွန်းလှန်လိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက်ဆိုသလိုပင် မြင်ကွင်းများစွာမှာ ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားကဲ့သို့ တစ်ကွက်ချင်းစီ ပြသလာတော့သည်။