အခန်း ၁၂၅

၁၂၅ - အရာအားလုံး မှားယွင်းနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် အချိန်ခရီးသွားခဲ့ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ပုံရိပ်များစွာသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် ထိုပန်းချီကားဖန်တီးသူ၏ လှိုင်းထန်ခက်ခဲလှသော ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသည်။

သူသည် တရုတ်နိုင်ငံ မင်မင်းဆက်မှ ပန်းချီဆရာနှင့် စာဆိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လျူရူနှင့် မာစတာ အော့ဖ် ပီးချ် ဘလော့ဆမ် ဟာမီတေ့ချ်ဟူသော ကလောင်အမည်များဖြင့် လူသိများကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျန်းနန်၏ နံပါတ်တစ် Romantic ပညာရှိဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

သူသည် အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် နယ်လှည့်အစိုးရစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ရှုချိုင်ဖြစ်လာခဲ့ကာ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် သူ၏ စစ်မှန်သော အချစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ပျော်ရွှင်နွေးထွေးသော မိသားစုလေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့၏။

ကျူးကျိရှန်း၊ ဝမ်ကျန့်မင် နှင့် ရွှီကျန်းချင်တို့နှင့်အတူ သူ့ကို ကျန်းနန်၏ ထိပ်တန်း ပညာရှိကြီး လေးဦး ထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် အောင်မြင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုနှင့် ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကံဆိုးမှုများက အချိန်မရွေး ကျရောက်လာနိုင်သည်။

သူ့အသက် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်တွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အလွန်ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏နေ့ရက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့၏။ ပထမဦးစွာ သူ့မိဘများ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် သူ့ညီမဖြစ်သူ ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ဇနီးသည် ကလေးမီးဖွားစဉ် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

တိုတောင်းလှသော တစ်နှစ်တာအတွင်း သူ၏ စည်ကားလှသော အိမ်ကလေးတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ အထီးကျန်ပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး ရည်မှန်းချက်အပြည့်ဖြင့် မြို့တော်သို့ အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စာမေးပွဲမသမာမှု ကောလာဟလတစ်ခုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အစိုးရဝန်ထမ်းဘဝ လမ်းကြောင်းကို ထာဝရ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြန်သည်။

ဒါက... တကယ်ကို ယောက်ျားရင့်မာကြီးတွေကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေပြီး မိန်းမပျိုတွေကို မျက်ရည်ကျစေဖို့ လုံလောက်လှပေသည်။

အဆုံးတွင် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသဖြင့် နေ့စဉ် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ သွားရောက်ကာ ဝိုင်သောက်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၌ ငွေကြေးပြတ်လပ်သွားပြီး ဝိုင်သောက်ရန် ငွေလဲလှယ်ဖို့ရာ အပြာပန်းချီများကိုသာ ဆွဲခဲ့ရတော့သည်။

ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ပါရမီရှိလှသော ပညာရှိတစ်ဦးသည် ဆန်အနည်းငယ်အတွက် ထိုကဲ့သို့ မဖွယ်မရာအရာများကို ရေးဆွဲခဲ့ရသည်မှာတကယ်ကို ဘဝကို ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှပေသည်။

(မက်မွန်ပွင့်ဆိပ်ကမ်းတွင် မက်မွန်ပွင့်ကျောင်းဆောင်ရှိ၏၊ မက်မွန်ပွင့်ကျောင်းဆောင်အောက်၌ မက်မွန်ပွင့်နတ်မင်းရှိ၏။ မက်မွန်ပွင့်နတ်မင်းသည် မက်မွန်ပင်များကို စိုက်ပျိုးပြီး ဝိုင်ဖိုးအတွက် လဲလှယ်ရန် မက်မွန်ပွင့်များကို ခူးဆွတ်လေ၏။)

နောက်ဆုံးတော့ ယဲ့ချန် တစ်ယောက် ဦးလေးမိုက လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခုမှ ယွမ် ၅,၀၀၀ ဖြင့် ကောက်ရခဲ့သော ပန်းချီကားသည် အမှန်တကယ်တော့ ထန်ယင်ဟုလည်း လူသိများသော ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

သိသာသည်မှာ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကျော် အပြောင်မြောက်ဆုံး လက်ရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘဝတွင် အဆင်းရဲဆုံး အကျပ်အတည်းဆုံး ကာလအတွင်း ဝမ်းရေးအတွက် ရေးဆွဲခဲ့သော အပြာပန်းချီကားတစ်ချပ်သာ။

ထို့အပြင် ဤပန်းချီကားသည် ပြီးပြည့်စုံအောင် ဆွဲထားခြင်းပင် မရှိသေးပေ။ ပန်းချီကားက မပြီးသေးသော်လည်း သူ၏ တုန့်ဆိုင်းနေသော နာကျည်းမှု ရန်ငြိုးဖွဲ့မှု အားငယ်မှုနှင့် ဘဝအပေါ် မကျေနပ်မှု အားလုံးကို ဤပန်းချီကားပေါ်တွင် ပုံဖော်ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။

"ရှောင်ချန် ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ယဲ့ချန်တစ်ယောက် အတန်ငယ် ငေးငိုင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဒေါ်လေးမိုက မြန်မြန်မေးလိုက်၏။

"ယဲ့ချန်ငါတို့ ဒီပန်းချီကားကိုပဲ မီးရှို့လိုက်ရအောင် ဒါက အန္တရာယ်ရှိတဲ့အရာပဲ။"

မိုချင်းကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား မင်း ငေးနေတာ ငါတွေ့တယ် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

"အော် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီပန်းချီကားကို မီးရှို့လို့မဖြစ်ဘူး ဒါက ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုပဲ။"

ယဲ့ချန်က တည်တည်တံ့တံ့ ပြောလိုက်၏။

"ဘာ...ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ပန်းချီကား ဟုတ်လား။"

ဦးလေးမို၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် ပန်းချီကားများကို စွဲလန်းသူဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ အတန်ငယ် နည်းပါးသော်လည်း ထန်ပေါ်ဟူ ၏ ပန်းချီကားများ၏ တန်ဖိုးကိုမူ အလွန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလေ၏။ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရာများသည် အလွန် ရှားပါးပြီး တစ်ချပ်ချင်းစီတိုင်းသည် ဖြတ်တောက်၍မရသော ရတနာများဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"တကယ်လား ယဲ့ချန် မင်းက ရတနာတွေကို ဘယ်လို အကဲဖြတ်ရမလဲဆိုတာကိုပါ သိတာလား။"

မိုချင်းက သူမအနေဖြင့် ယုံကြည်ရန် အတန်ငယ် ခက်ခဲကြောင်း ဖော်ပြခဲ့၏။

ယဲ့ချန်သည် ပန်းချီကားထဲမှ ရန်ငြိုးအာဃာတအားလုံးကို ချေဖျက်ရန်အတွက် မကောင်းဆိုးဝါး ဖျက်ဆီးရေးအဆောင်ကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်။ စိတ်ကူးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာ၏။

'နေပါဦး ဒီပန်းချီကားထဲက ရန်ငြိုးအာဃာတတွေကို သရဲပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ သရဲမျက်လုံးကို ကျင့်ကြံဖို့ အသုံးချလို့ရမလား။'

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ယဲ့ချန်သည် အတန်ငယ် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာ၏။ စဉ်းစားနေရုံထက်စာလျှင် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

"အာ... အမမို ဦးလေး အရင် ထွက်သွားပေးပါ။ ဒီပန်းချီကားကို မီးရှို့လိုက်ရင် နှမြောစရာ အလွန်ကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် ပန်းချီကားထဲက ရန်ငြိုးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ မန္တန်တစ်ခု ရွတ်ဆိုပါ့မယ်။ တကယ်လို့ မတော်တဆမှုတစ်ခုခု မဖြစ်အောင် ကျွန်တော့်ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။"

ယဲ့ချန်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ သတိထားဦးနော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့။"

မိုချင်းက သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆွဲထုတ်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်၏။

မကြာမီ ယဲ့ချန်ထံတွင် စနစ်တာဝန်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တီ...တာဝန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တာဝန်အကြောင်းအရာ — အိမ်ရှင်သည် ထန်ပေါ်ဟူ ၏ စစ်မှန်သောလက်ရာထဲမှ ရန်ငြိုးအာဃာတကို ဝါးမြိုရမည်။ ဆုလာဘ် — စနစ်သည် လက်ရှိတွင် တာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပြီး ဆုလာဘ်များကို နောက်မှ ရှင်းလင်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ယဲ့ချန် (Ye Chen) သည် သရဲပညာရပ် သရဲမျက်လုံကို ကျင့်ကြံသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ပန်းချီကားထဲမှ ရန်ငြိုးအာဃာတများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုရန် စတင်လိုက်သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် ယဲ့ချန် ၏ ယင်ယန်မျက်လုံး ဖြင့်သာ မြင်နိုင်သော ရန်ငြိုးအာဃာတ အမျှင်တန်းများသည် ပန်းချီကားမှ ကွာကျလာပြီး ယဲ့ချန်၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဤရန်ငြိုးများသည် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ တာအိုစွမ်းအင်နှင့် ပဋိပက္ခမဖြစ်ပွားသလို ပေါင်းစပ်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ မြစ်ရေနှင့် ရေတွင်းရေကဲ့သို့ မရောနှောဘဲ သီးခြားစီ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်။

"အောင်မြင်ပြီ။"

ဆိုးယုတ်ပြီး သရဲတစ္ဆေဆန်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ယဲ့ချန်၏ မျက်သူငယ်အိမ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲမျက်လုံးသည် အောက်လမ်းဆရာ၏ မျက်လုံးများကို မွေးမြူထားသော သရဲတစ္ဆေ၏ အမြင်နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သရဲမြင်ရသမျှ အရာအားလုံးကို အောက်လမ်းဆရာကလည်း မြင်နိုင်၏။

၎င်းသည် ယင်ယန်မျက်လုံး နှင့် အတန်ငယ် ဆင်တူသော်လည်း အနည်းငယ် ကွဲပြားမှုရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယဲ့ချန်သည် ညဘက်တွင် အိမ်၌ အိပ်ပျော်နေပြီး သရဲကို အပြင်သို့ လွှတ်တင်လိုက်ကာ အမျိုးသမီး အိမ်သာကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ စေလွှတ်လိုက်လျှင်ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲမျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ယဲ့ချန်သည် အိမ်မှမထွက်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဖုန်းကစားနေသော်လည်း အဝေးမှ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်၏။ ထို့အပြင် သူ အလွယ်တကူ ရိပ်မိခြင်းခံရမည် မဟုတ်ပေ။

သိသာသည်မှာ ယဲ့ချန် အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ညစ်ညမ်းသော အရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး နိမ့်ကျလွန်းသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုပန်းချီကားသည် လုံးဝ အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီး အတွင်းအပြင် ရှင်းလင်းကာ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာ သို့မဟုတ် ညစ်ညမ်းမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ ရန်ငြိုးအာဃာတ အစအနမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

"ပြီးပြီ။ အခု အပြင်ထွက်ပြီး ဦးလေးကို မကောင်းဆိုးဝါး ဖျက်ဆီးရေးအဆောင်ကပ်ပေးလိုက်ရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်။"

ယဲ့ချန်သည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

"တီ...တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည့်အတွက် အိမ်ရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါသည်။ တာဝန်: 【ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သောလက်ရာထဲမှ ရန်ငြိုးအာဃာတကို ဝါးမြိုရန်】။ မင်ခေတ်စက္ကူ အချပ် ၁၀၀ ကို ရရှိပြီး ၎င်းတို့ကို သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သည်။ စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်ကျောက်ပြား စသည့် စာကြည့်ခန်း၏ ရတနာလေးပါး အစုံလိုက်ကို ရရှိပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သည်။

ထန်ပေါ်ဟူ၏ စာလုံးအလှရေးနည်းနှင့် ပန်းချီပညာရပ်ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ်ကို ရရှိပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် သိမ်းဆည်းပြီးဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ရေးစွမ်းအင်၀ ရရှိသည်။ စနစ်ပြုပြင်မှု ၃.၅၇ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးစီးသည်။

"ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စာလုံးအလှရေးနည်းနဲ့ ပန်းချီကျွမ်းကျင်မှု စာအုပ်ကိုပါ ချပေးတယ်ပေါ့။"

သူ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့၏။ ယဲ့ချန်သည် ဦးလေးမိုအပေါ်တွင် ကုသခြင်းအဆောင် နှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဖျက်ဆီးရေးအဆောင်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သူသည် ချက်ချင်း အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မိုချင်းကလည်း အလွန် စိတ်သက်သာရာရသွား၏။ သူမသည် ယဲ့ချန်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ရှောင်ချန်မင်းမှာ တကယ် အရည်အချင်းရှိတာပဲ ငါ အခု သက်သာသွားပြီ နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးပြီ မင်းနဲ့ ရှောင်ချင်းအိမ်မှာပဲ စားကြဦးလေ။"

ဦလေးမိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း စာလုံးအလှရေးနည်းနဲ့ ပန်းချီကားတွေကိုပါ လေ့လာထားပုံရတယ်။ လာ လာခဲ့၊ ဦးလေး မင်းကို ရတနာတစ်ခု ပြမယ်။"

"ရတနာ ဟုတ်လား ဘာရတနာလဲ။"

ယဲ့ချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။"

ဦးလေးမိုက ယဲ့ချန်ကို အပေါ်ထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်သွားခဲ့ပြီး မိုချင်းက ပြုံးလျက် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ချန် ဦးလေး မင်းကို ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး။"

ဦးလေးမိုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့မှာ စီးပွားရေးအကြီးကြီးလုပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူက ကျန်းတာချန်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတွေကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမလဲ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ဆီမှာ ခေတ္တသိမ်းဆည်းထားပြီး သူ့အတွက် ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို အဲဒါကို သေချာကြည့်ခွင့်ပေးမယ်။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းတာချန်၏ စစ်မှန်သောလက်ရာတစ်ခုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သိထား၏။ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါက သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အထည်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် သားနားမှုကို ခံစားနိုင်ပေသည်။

အပေါ်ထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သေသပ်စွာ ရက်လုပ်ထားသည့် ဝါးသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။

"လာ ရှောင်ချန် ပန်းချီကားက သေတ္တာထဲမှာရှိတယ်။ ငါ မင်းကြည့်ဖို့ ထုတ်ပေးမယ်။"

ဦးလေးမိုက လျှောက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားကာ ပုခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားခဲ့၏။ သူသည် အလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"အဖေ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

မိုချင်းက မြန်မြန်မေးလိုက်တော့သည်။

ယဲ့ချန် ကြည့်လိုက်ရာ သေတ္တာ၏အနားစွန်းတွင် အပေါက်တစ်ခုကို ကိုက်ဖြတ်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းအစများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သွားရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် ကြွက်ကိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့အပြင် ကြွက်ချေးများကိုလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

"သွားပြီ... သွားပြီ... ငါ မနေ့ကတင် စစ်ဆေးခဲ့သေးတယ်... ဒါ... ဒါ..."

ဦးလေးမို၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော်သွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်ကာ စကားများ ထစ်ငေါ့ကုန်၏။

"အဖေ မလောပါနဲ့... သမီး ပန်းချီကားကို ကြည့်ပါရစေဦး။"

မိုချင်းက မြန်မြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သေတ္တာကိုဖွင့်ပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူကာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤပန်းချီကားပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အပေါက်တစ်ခု ကိုက်ဖြတ်ခံထားရသည်။ ၎င်းသည် ကျန်းတာချန်၏ မက်မွန်သီး သက်ရှည်လက်ဆောင် ဟုခေါ်သော ပန်းချီကားဖြစ်ပြီး အပေါက်သည် အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်တွင် ဖြစ်နေလေသည်။

"တောက်ခ် အဲ့ဒီကြွက်စုတ်။"

ဦးလေးမိုသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး အကျယ်ကြီး ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီကြွက်တွေ သေသင့်တယ်။"

ယဲ့ချန်လည်း ထိုအတိုင်း အလွန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးမိပြီး ဦးလေးမိုကို အမြန် တွဲပေးလိုက်၏။

"ဦးလေး စိတ်အေးအေးထားပါ။"

"ရှောင်ချန် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးအေးထားဖို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။ ဒီပန်းချီကားက သန်းတစ်ဆယ်ကျော် တန်ဖိုးရှိတာ။ ငါ့ရဲ့ အရိုးအိုတွေကို ကြိတ်ပြီး စွပ်ပြုတ်လုပ်ရင်တောင် ငါ အဲဒါကို မပေးနိုင်ဘူး။"

ဦးလေးမိုက ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းနေ၏။

"အဖေ သမီး ကြားဖူးတာတော့ အဲဒါကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တဲ့ အထူးပြု စတူဒီယိုတွေ ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒါကို သွားပြင်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

"နောက်ကျသွားပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါ့သူငယ်ချင်းက ပန်းချီကားကို လာယူတော့မှာ။ ဒါ့အပြင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးမှုနဲ့ အဲဒါက ပန်းချီကားရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းကို ထိသွားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် ပြုပြင်လို့ ရမှာလဲ။ ငါတို့ အဲဒါအတွက် လျော်ကြေးပေးရမယ်။ အိမ်ကို ရောင်းကြရအောင်။ သက်ပြင်းချမိတယ်... ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ကျရောက်လာတဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ။"

"ဦးလေး ပိုက်ဆံဆိုတာ အပြင်ပန်းပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။"

ယဲ့ချန်က ကမန်းကတန်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ပိုက်ဆံပေးရတာက တစ်ပိုင်း။ ဒါပေမဲ့ ငါက ငါ့သူငယ်ချင်းအပေါ် အမြဲတမ်း အားနာမိတယ်။ သူငယ်ချင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပျက်ကွက်ခဲ့မိလို့... ကောင်းမွန်လှတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ကျန်းတာချန်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုက ဒီလိုမျိုး ပျက်စီးသွားရတယ်။"

ယဲ့ချန်နှင့် မိုချင်းတို့သည် ဦးလေးမိုကို မနည်း နှစ်သိမ့်ပေးရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး အောက်ထပ်သို့ တွဲခေါ်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် ယဲ့ချန်၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ကျန်းတာချန်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာက ပိုတန်ဖိုးရှိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာက ပိုတန်ဖိုးရှိတာလား။"

"ဒါလား။"

ဦးလေးမိုက အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်သွား၏။

"ဒါက ပြောရခက်တယ်။ တစ်ယောက်က မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဆရာကြီး နောက်တစ်ယောက်က ခေတ်သစ်ရဲ့ ဆရာကြီးပဲ။ ငါတို့က ရှေးဟောင်းအရာကို ခေတ်သစ်အရာထက် ပိုမျက်နှာသာပေးလို့ မရဘူး မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လက်ရာတွေရဲ့ အရေအတွက်အရဆိုရင်တော့ ကျန်းတာချန်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေက ထန်ပေါ်ဟူထက် အများကြီး ပိုများတယ်။ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေကနေ အခုအချိန်အထိ ပြည်တွင်းပြည်ပက အဓိက လေလံကုမ္ပဏီတွေဟာ ကျန်းတာချန်ရဲ့ လက်ရာပေါင်း ၂,၀၀၀ ကျော်ကို ရောင်းချခဲ့ရတယ်။ ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ လက်ရာတွေကတော့ ပိုနည်းတယ်။ ကျန်းတာချန်ရဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဟာ သန်း ၂၀၀ ကျော်နဲ့ ရောင်းချခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ လူရှန်းရေတံခွန် ကြည့်ရှုခြင်းဆိုတဲ့ ပန်းချီကားကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငွေကျပ် ၃.၅ ဘီလီယံနဲ့ ညီမျှတဲ့ တရုတ်ယွမ် ၃.၅ ဘီလီယံနဲ့ ရောင်းချခဲ့ရဖူးတယ်။"

ယဲ့ချန်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

အဲဒါဆို ရှင်းသွားပြီပဲ ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ပန်းချီကားက ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး မင်းအတွက် တစ်ချပ် ဆွဲပေးလိုက်မယ် ပြီးရင် အဲဒါကို ယူပြီး အရောင်းအဝယ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်လို့ရတယ်။

ထိုကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် ထန်ပေါ်ဟူ၏ စာလုံးအလှရေးနည်းနှင့် ပန်းချီပညာရပ်ကို သင်ယူပြီးနောက် ယဲ့ချန်ပန်းချီဆွဲသည့်အခါတွင် သူသည် ထန်ပေါ်ဟူကိုယ်တိုင် ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

စားသောက်ခြင်း။ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော နေ့လယ်စာ။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရဲစခန်းမှ မိုချင်းကို အမြန် လာရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုသဖြင့် ယဲ့ချန်သည် သူမနှင့်အတူ မိုမိသားစုအိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့၏။

"အမမိုပန်းချီကားကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"

ယဲ့ချန်က ဖြဲပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း... သန်းတစ်ဆယ်ကျော်ဆိုတော့ ငါတို့ အိမ်ကို ရောင်းရမယ် မိသားစု စုဆောင်းငွေအားလုံးကို ထုတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ငါ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ကိုပါ ပိုက်ဆံစိုက်ပေးဖို့ တောင်းရဦးမယ်။"

မိုချင်းက စိတ်သောကရောက်နေပုံရလေ၏။

"မနက်ဖြန် ပန်းချီကား လာယူမယ့်လူ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ငါ့အဖေကို သူတို့နဲ့ ဘယ်လိုပေးရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒီကိစ္စက ငါ့အဖေ့အပြစ်ပဲ သူက ပေါ့ဆပြီး ပန်းချီကားကို သေသေချာချာ မသိမ်းဆည်းခဲ့ဘူး။"

"ဒီလိုလုပ်ပါလား အမမို ကျွန်တော်ဒီည အစ်မဆီလာပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပေးမယ်။"

ယဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာပစ္စည်းလဲ။"

မိုချင်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"အချိန်တန်ရင် သိလိမ့်မယ်။"

ယဲ့ချန်က ရှင်းမပြခဲ့ပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် သူ့အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပန်းချီဆွဲရန် စတင်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ မင်ခေတ်စက္ကူတစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မင်ခေတ်စက္ကူ သည် အမည်အတိုင်းပင် မင်မင်းဆက်မှ စက္ကူပင်ဖြစ်၏။

စက္ကူဟုခေါ်သော ဤအရာကိုလည်း အတုလုပ်၍ရသည်။ ၎င်းကို အများအားဖြင့် မီးခိုး သို့မဟုတ် သက်ငယ်မိုးထားသော တဲအိမ်၏ အမိုးစွန်းမှ ကျလာသော ရေစက်များဖြင့် ဆိုးထားသော စက္ကူများကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ကြသည်။

သို့သော် အတုပြုလုပ်ခြင်းအဆင့် မည်မျှပင် မြင့်မားစေကာမူ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို မလှည့်စားနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော စက္ကူအတုများသည် သမိုင်းဝင် တန်ဖိုးရှိမှုကို ကင်းမဲ့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်အသုံးပြုသည့် ပန်းချီစက္ကူမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဖြစ်ကာ စက္ကူမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ တောက်ပမှုရှိနေပြီး၎င်းသည် အချိန်ကာလ၏ ခြေရာများကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကြေးညှိဖြစ်သည်။

အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။

ယဲ့ချန်သည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် ယဲ့ချန်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကြီးမြတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ရှည် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် စူးစိုက်ကာ နက်ရှိုင်းနေပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါနှင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

စုတ်တံကို မင်ထဲတွင် နှစ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ၎င်းကို လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကဲ့သို့ ရွှေ့လျားကာ ပန်းချီစက္ကူပေါ်တွင် အစင်းကြောင်းတစ်ခုကို ပေါ့ပါးစွာ ပုံဖော်လိုက်သည်။

ဤပထမဆုံး အစင်းကြောင်းသည် ချောမွေ့ပြီး စိုစွတ်နေကာ ခွန်အားနှင့် ပျော့ပျောင်းမှုတို့ မျှတစွာ ပါရှိပြီး ဝိညာဉ်၏ သဘာဝ အပြောင်မြောက်ဆုံး လက်ရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ စုတ်တံသည် လေကဲ့သို့ ရွှေ့လျားကာ၊ ပွတ်ဆွဲခြင်း၊ ပုံဖော်ခြင်း၊ အစက်ချခြင်းနှင့် ခြေရာခံခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ အစင်းကြောင်းများသည် နဂါးများနှင့် မြွေများ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ တစ်သက်တည်း ပြီးမြောက်သွားခဲ့၏။

ယဲ့ချန်သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကူးယူနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူဖန်တီးလိုက်သော ပန်းချီကားသည် အစစ်နှင့် ခွဲခြားမရလောက်အောင် တူညီသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိရောက်စွာဖြင့် ထန်းပေါ်ဟူကိုယ်တိုင် ပန်းချီဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ညနေခင်း လေပြေထဲမှ ငါးဖမ်းလှေပန်းချီကားသည် ပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်မှတ်နှင့် ကဗျာစာသားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

တံဆိပ်တုံးမပါသော်လည်း ၎င်းသည် အခြေခံအားဖြင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

ယဲ့ချန်သည် အွန်လိုင်းတွင် စစ်ဆေးခဲ့ရာ ဤပန်းချီကား၏ ခန့်မှန်းတန်ဖိုးသည် သန်း ၂၀ မှ ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိသင့်သည်။

ပြီးစီးသွားသောအခါ ယဲ့ချန်သည် ဟင်းပွဲအချို့ ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို မီးဖိုပေါ်မှ ချခါနီးတွင် သူသည် နတ်ဘုရားဟင်းခတ်မှုန့်အနည်းငယ် ဖြန်းလိုက်ရာ ဆီဦးထောပတ်များ ပေကျံနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အလွန် ကျေနပ်အားရစွာ စားသောက်ခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန် မနက်စောစောကျရင် ပန်းချီကား လာယူမယ့်လူက အမမိုရဲ့ အိမ်ကို သွားလိမ့်မယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုပဲ အဲဒါကို သူမဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

ပန်းချီကားပေါ်မှ မင်များ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ ယဲ့ချန်သည် ၎င်းကို လိပ်ပြီး အမည်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ သူသည် အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။

ည ၈ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်၍ အပြင်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် ပထမဦးစွာ လင်းယွီရှီး၏ အိမ်သို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် လူနေအိမ်ရာဝင်းထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။

'ဒီည ငါ သရဲမျက်လုံး ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်မယ်။'

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲမှမိန်းမပျက်သရဲမကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲမျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ သူသည် ၎င်း၏ သရဲအမြင်နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် မိန်းမပျက်သရဲကို လင်းယွီရှီး၏ အိမ်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားရန်၊ ၎င်း၏ ယင်စွမ်းအင်ကို နှိမ်နှင်းရန်နှင့် ပုန်းအောင်းနေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အကယ်၍ လင်းယွီရှီး နှင့် သူမ၏ မိသားစုသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက မိန်းမပျက်သရဲသည် ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ရန် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ယဲ့ချန်သည် မိန်းမပျက်သရဲမမြင်ရသမျှ အရာအားလုံးကို အချိန်မရွေး မြင်တွေ့နိုင်၏။

ရဲစခန်း။

မိုချင်းသည် သူမ၏ အလုပ်များကို ပြီးခါစဖြစ်ပြီး ကန်တင်း တွင် ထမင်းစားနေသည်။ သူမသည် ဒီညလည်း အချိန်ပို အလုပ်လုပ်ရဦးမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်၏။

သူမ၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် နားလည်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ယဲ့ချန်"

"အစ်မမို ဘယ်မှာလဲ အစ်မအတွက် တစ်ခုခု ယူလာပေးတယ်။"

"ရဲစခန်းကိုပဲ လာခဲ့လိုက် နင် ရောက်ရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်။"

"ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့မယ်။"

သူ ဖုန်းချလိုက်၏။

"ရှောင်ချင်း။"

ယခုအချိန်တွင် အသက် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိရွှေရောင်ဘောင်မျက်မှန် တပ်ဆင်ထားပြီး ပုံမှန်ရုပ်ရည်နှင့် သားနားသော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တည့်တည့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"နင် ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ အဲဒီလောက်တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြုံးနေရအောင်။"

"ရှန်ကျန့်ရုံ ငါ ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြော နင့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်နော်။"

မိုချင်းသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ ထမင်းကို ဆက်စားနေ၏။

ထိုအမျိုးသား ရှန်ကျန့်ရုံသည် မိုချင်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရှောင်ချင်း နင် ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား ငါ တိုင်းဒေသကြီး ဌာနကနေ နင့်အတွက် သီးသန့် ဆင်းလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား တကယ်တော့ နင့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက ငါက "

"တော်စမ်း ငါ နင့်ကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါ့အပြင် အခု လောလောဆယ် ကွမ်တာ လမ်း က လူသတ်မှု အမှုအတွက် ဘာသဲလွန်စမှ မရှိသေးဘူး ဒါကြောင့် ငါ့ရှေ့မှာ အဲဒီလို အကြောင်းအရာတွေကို လာမပြောနဲ့။"

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ၊ အမှုအကြောင်း ပြောကြရအောင်။"

အလွန် ကျွမ်းကျင်သော အမူအရာတစ်ခုသည် ရှန်ကျန့်ရုံ၏ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး တက်ကြွကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံရသည်။

"ရှောင်ချင်းနင် သိတဲ့အတိုင်း ရာဇ၀တ်မှုဆိုင်ရာ ပုံဖော်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် နိုင်ငံတော်အဆင့်အထိ ငါက အတော်လေး မြင့်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါ့မှာ ကွမ်တာ လမ်း လူသတ်မှုအတွက် သဲလွန်စတစ်ခု ရနေပြီ။ နောက်ပိုင်း အမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေးမှာ ငါ အဲဒါကို အသေးစိတ် ပြောပြမယ်။ စိတ်ချပါ ငါ ဒီမှာရှိနေရင် ဒီအမှုက သုံးရက်အတွင်း ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်။"

ထမင်းစားပြီးနောက် ယဲ့ချန်ဖုန်းဆက်လာ၏။ သူသည် ရဲစခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုချင်းသည် ကမန်းကတန်း ထကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှန်ကျန့်ရုံက နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မမို။"

မိုချင်းထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန် သည် သူမကို ကြိုဆိုရန် သွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ အမည်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒါကို ဦးလေးကို ပေးလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် ပန်းချီကား လာယူမယ့်လူ ရောက်လာရင် ဦးလေးကို ဒါကို သူ့ဆီ ပေးခိုင်းလိုက်။"

"အင်း"

မိုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အမှုအကြောင်းသာ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်ဝင်တစား ဂရုမစိုက်နိုင်သဖြင့် သူမသည် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို မဆင်မခြင် ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

"ကောင်းပြီ အမမို ကျွန်တော်သွားတော့မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့။ စောစော အိမ်ပြန်ပြီး နားလိုက်ဦး။"

ယဲ့ချန် က ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မိုချင်း၏ နှလုံးသားသည် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

'ယဲ့ချန်က စုံထောက်အလုပ်မှာ အတော်လေး ပါရမီရှိတယ် ပြီးတော့ သူ့မှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဲဒီစွမ်းရည်ရှိတယ်။ ကျောက်ထယ်ကွမ်ကို ဖမ်းတာ ဦးလေးကျန်းနဲ့ သူ့သားကို ဖမ်းတာ အားလုံးက သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေပဲ... ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။'

"နေဦး ယဲ့ချန်ငါတို့ ခဏနေရင် အမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေး လုပ်တော့မယ်။ ငါ နင့်ကို တက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ နင့်မှာ ထင်မြင်ချက် တစ်ခုခုရှိရင် ပြောလို့ရတယ်။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ရပ်တန့်ရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ လိုအပ်လို့လား..."

ယဲ့ချန်မှာ စကားပျောက်သွား၏။

"နင့်ရဲ့ အစ်မမိုကို ကူညီပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် အမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေးကို လုံးဝ မတက်ရောက်ချင်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အစ်မမို ကျွန်တော့ကို အမြဲတမ်း ကူညီခိုင်းနေတာပဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးပြီးပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့... ကျွန်တော့်ကို နမ်းခွင့်ပြုမှပဲ။"

ယဲ့ချန်သည် မိုချင်းအနေဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။

"တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။"

မိုချင်းက ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ နင် အမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သဲလွန်စတွေ ပေးနိုင်သရွေ့တော့ ငါ စွန့်စားပြီး နင့်ကို နမ်းခွင့်ပြုမယ် နင် ပြောတာ မှန်ပါတယ် ငါ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ နင့်ကို ဆုလာဘ်အချို့ မပေးရင် မသင့်တော်ဘူး။"

"အာ အဲလိုလည်း ရတာလား အစ်မမိုက စည်းကမ်းအတိုင်း မကစားဘူး။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယဲ့ချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး မိသွားခဲ့၏။

"သွားကြရအောင်။"

မိုချင်းက တိုက်တွန်းလိုက်ပြီးနောက် စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ယဲ့ချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီအချက်အလက်တွေကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦး။"

ယဲ့ချန်သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရင်ခွဲစစ်ဆေးချက် အစီရင်ခံစာဖြစ်ပြီး ရုပ်အလောင်း အစိတ်အပိုင်းများ၏ ဓာတ်ပုံများစွာလည်း ပါဝင်သည်။ ရုတ်တရက် ယဲ့ချန်၏ အကြည့်များသည် အလွန် စူးရှသွားခဲ့သည်။ သူသည် စာမျက်နှာတစ်ခုပြီးတစ်ခု လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူသည် မိုချင်းနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်ရှိ အစည်းအဝေးခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ချင်းသူက ဘယ်သူလဲ။"

ရှန်ကျန့်ရုံသည် သူ၏မျက်မှန်ကို တွန်းတင်ကာ သံသယမျက်နှာဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

"နင့်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။"

မိုချင်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့ပေ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

ရှန်ကျန့်ရုံသည် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ယဲ့ချန် ကို တည့်တည့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား ခန့်မှန်းကြည့်လေ။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးပြီး မိုချင်းကို အမြန် လိုက်မှီအောင် သွားခဲ့သည်။

"ဟမ်း"

ရှန်ကျန့်ရုံ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်ပြီး အေးစက်သွားခဲ့၏။

အစည်းအဝေးခန်း။

ဤအမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေးကို ယန်မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သူ ဒါရိုက်တာလော့ကိုယ်တိုင် ကြီးမှူးကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုချင်းသည် ဒါရိုက်တာကို နှုတ်ဆက်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူကလည်း ယဲ့ချန်ကို ထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

"ကဲ အားလုံး စုံပါပြီ ကွမ်တာလမ်း ရုပ်အလောင်းဖျက်ဆီးမှုအမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှုအခင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း အစည်းအဝေးကို စတင်နိုင်ပါပြီ။"

ဒါရိုက်တာ လော့က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အခု တိုင်းဒေသကြီး ဌာနက ကျွမ်းကျင်သူ ရှန်ကျန့်ရုံကို အမှုအကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်သူ ရှန်ဟာ အမှုကြီး အမှုဆန်းများစွာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားအဆင့် ကျော်ကြားတဲ့ ရာဇ၀တ်မှုဆိုင်ရာ ပုံဖော်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်။"

အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် နွေးထွေးသော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ချန် သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မိုချင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အစည်းအဝေးခန်းအတွင်းရှိ မီးများကို ပိတ်လိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့၏။ မကြာမီ ပရိုဂျက်တာမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးကြီးမားသော ပရိုဂျက်တာ စခရင်ပေါ်တွင် ရုပ်အလောင်း စွန့်ပစ်သည့် နေရာများ၏ အသေးစိတ် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စွန့်ပစ်သည့် နေရာ ၅ ခုကို အနီရောင်ဖြင့် မှတ်သားထားသည်။

ရှန်ကျန့်ရုံသည် ထရပ်ကာ သူ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ဟန်ပါပါ လေသံဖြင့် စကားပြောစပြောတော့သည်။

"ရုပ်အလောင်း အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်လို့ သေဆုံးသူဟာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသူရဲ့ ဦးခေါင်းဟာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားစွာ ဖျက်ဆီးခံထားရပြီး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားလို့မရတော့ပါဘူး။ သေဆုံးသူရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အခုထိ အတည်ပြုဖို့ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအပေါ် အာရုံစိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော် တရားခံအတွက် ရာဇ၀တ်မှုဆိုင်ရာ ပုံဖော်ချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားပါတယ်။"

အစည်းအဝေးခန်းသည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ပထမဦးစွာ ရုပ်အလောင်း စွန့်ပစ်မှုအကြောင်း ပြောပါ့မယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ရုပ်အလောင်းတွေကို တောရိုင်းထဲမှာ စွန့်ပစ်တာ တူးမြှုပ်တာ ဒါမှမဟုတ် မြစ်ထဲမှာ နှစ်မြှုပ်တာမျိုး လုပ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုရဲ့ တရားခံဟာ ရုပ်အလောင်းကို မြို့လယ်ခေါင် နေရာမှာ စွန့်ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို သိသိသာသာ ရန်စလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက တရားခံရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးဟာ အလွန် မြင့်မားကြောင်း ပြသနေပါတယ်။ စွန့်ပစ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ဘာသဲလွန်စမှ ချန်မထားခဲ့တာဟာ တရားခံမှာ ထောက်လှမ်းမှု ဆန့်ကျင်ရေး အသိအမြင် အတန်ငယ် ရှိနေကြောင်း သက်သေပြဖို့ လုံလောက်ပြီး သူဟာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ဖူးသူ ဖြစ်ဖို့ အလွန် များပါတယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရုပ်အလောင်းကို ဖြတ်တောက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောကြရအောင်။ တရားခံဟာ သေဆုံးသူကို သတ်ပြီးနောက်မှာ ဘာကြောင့် ရုပ်အလောင်းကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာကြောင့် သေဆုံးသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်အပိုင်း ၁၀ ခုတိတိ ခွဲခဲ့တာလဲ။ အကယ်၍ ရုပ်အလောင်းကို ဖြတ်တောက်တာဟာ လျှို့ဝှက်စွန့်ပစ်ဖို့ လွယ်ကူအောင် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်အလောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့နဲ့ ရဲတွေရဲ့ အမြင်ကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တာဆိုရင် သူက ဘာကြောင့် ရုပ်အလောင်းကို မြို့လယ်ခေါင် အမှိုက်ပုံမှာ စွန့်ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေဘူးလား ရုပ်အလောင်းရဲ့ ပျက်စီးမှု အတိုင်းအတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တရားခံမှာ အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆနိုင်ပြီး သူ့ကို စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်နိုင်ပါတယ်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် တရားခံဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ လူသတ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ရုပ်အလောင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်းအတွက်သာ ဖြတ်တောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ရုပ်အလောင်းကို ဖြတ်တောက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို သူ နှစ်သက်ခံစားခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။"

"သေဆုံးသူဟာ မသေဆုံးခင်မှာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားခြင်း မခံခဲ့ရတာဟာ တရားခံမှာ လိင်မှုဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက် ရှိနေပြီး ပုံမှန် လမ်းကြောင်းတွေကနေတစ်ဆင့် လိင်မှုဆိုင်ရာ တင်းတိမ်မှုကို မရရှိနိုင်ကြောင်း ပြသနေပါတယ် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို သေဆုံးသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဖြတ်တောက်တဲ့အခါမှာ ဖွင့်ထုတ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"ဒါကြောင့် တရားခံရဲ့ အသက်ဟာ ၃၀ နဲ့ ၄၅ နှစ်ကြား ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘယ်လို စိတ်ရောဂါမဆို ဖြစ်တည်ပြီး ရင့်ကျက်လာဖို့ အချိန်လိုအပ်လို့ ဖြစ်ပါတယ် ၎င်းဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အလားတူ ဖောက်ပြန်တဲ့ လူသတ်သမား အများစုဟာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်မှာ အစွန်းရောက်တဲ့ စရိုက်တွေနဲ့ စိတ်ဝေဒနာ ပုံရိပ်ယောင်တွေ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူတို့ဟာ လူမသတ်သေးဘဲ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို နှိပ်စက်တာ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးတာစတဲ့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ရှေ့ပြေးနိမိတ် အမျိုးမျိုးကို ပြသလေ့ရှိပါတယ်။ အနှစ် ၁၀ ခန့် ပျိုးထောင်ပြီးနောက်ဆိုလိုတာက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်မှာတော့ ၎င်းဟာ ပေါက်ကွဲထွက်တဲ့ ကာလ ဖြစ်ပါတယ် ဒီအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရောဂါကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပါဘူး ဒါကြောင့် ဒီအမှုရဲ့ တရားခံဟာ ရာဇ၀တ်မှုမှတ်တမ်း ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပြီး အသက်အပိုင်းအခြား အနေနဲ့ကတော့ ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်ကို ပိုပြီး ယိမ်းပါတယ်။"

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ ဒီအမှုရဲ့ တရားခံဟာ အသက် ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင် သန်မာထွားကျိုင်းပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု ရှိတယ်လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကင်းကွာပြီးအမျိုးသမီးတွေကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးတယ် ပုံမှန် လိင်ဆက်ဆံမှု မပြုလုပ်နိုင်ဘူးပြီးတော့ မိဘတစ်ကွဲ မိသားစုမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ရာဇ၀တ်မှုဆိုင်ရာ အမှတ်အသားကတော့ ရုပ်အလောင်းတွေကို မြို့လယ်ခေါင် အမှိုက်ပုံတွေမှာ စွန့်ပစ်တာနဲ့သေဆုံးသူရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဖျက်ဆီးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း ယန်မြို့တော်မှာ အလားတူ လက္ခဏာရပ်တွေရှိတဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်သေးတဲ့ လူသတ်မှုတွေကို စစ်ဆေးပါ။ စစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေအရ ဒါဟာ ဆက်တိုက် လူသတ်မှုဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ရင်အတူတူ ပူးပေါင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်ပြီးရရှိလာတဲ့ သဲလွန်စတွေဟာ အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိတာထက် ပိုများမှာ သေချာပါတယ်။"

"ရုပ်အလောင်း စွန့်ပစ်တဲ့ နေရာ ၅ ခုမှာ မျက်မြင်သက်သေတွေကို ရှာဖွေဖို့ ရဲအင်အား ဖြန့်ကျက်ပြီး စွန့်ပစ်တဲ့ နေရာတွေကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ပါ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အချို့ ဖောက်ပြန်တဲ့ လူသတ်သမားတွေဟာ အရှိန်လျော့ကာလအတွင်းမှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်တဲ့ နေရာ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်အလောင်း စွန့်ပစ်တဲ့ နေရာကို ပြန်လာပြီး အဲဒီ ပျော်ရွှင်မှုကို ပြန်လည် ခံစားရတာကို နှစ်သက်ကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း။

"ဖူးးး ဟားဟားဟား"

ယဲ့ချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အကျယ်ကြီး ပေါက်ကွဲရယ်မောလိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အားလုံးက ယဲ့ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကြ၏။

ရှန်ကျန့်ရုံက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ရယ်တာလဲ။ ငါ ပြောတာ မှားနေလို့လား။"

"ခင်ဗျား ပြောတာ မှားနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အကုန်လုံးကို လုံးဝ မှားယွင်းနေလို့ပါ။"

"ယဲ့ချန် နင် ဘာကြောင့် အဲဒီလို ထင်လဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်ပါ။"

မိုချင်းက ရုတ်တရက် အားပေးလိုက်သည်။