အခန်း ၁၁၅၇

အခန်း ၁၁၅၇ - ဆေးလုံးများ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးစီးခြင်း။

ယန်နတ်ဘုရားမီးမျိုးစေ့ သည် နတ်ဘုရားဆေးအိုး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ အိုးနှင့် ချောမွေ့စွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ အပြင်ပန်းတွင်မူ နတ်ဘုရားဆေးအိုး မှာ မီးခိုးရောင်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး အရောင်အဝါ မရှိပေ။ မည်သည့် အလင်းရောင်မျှလည်း ထွက်မလာခဲ့ပါ။

ယီယွင်ကို စောင့်ကြည့်နေသူများထဲတွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာကို နားမလည်သူများ ရှိကြသော်လည်း အချို့မှာ အခြားသူများ ဆေးဖော်စပ်သည်ကို မြင်ဖူးကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ သူတို့သိထားသည့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

အခြား ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရှင်များ ဆေးဖော်စပ်သည့်အခါ ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည့် မီးတောက်များ ရှိတတ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ယွမ်ချီ အတက်အကျနှင့် ဆေးဓာတ်၏ အငွေ့အသက်များကို အဝေးမှပင် ခံစားနိုင်သည်။

သို့သော် ယီယွင်၏ ကိစ္စတွင်မူ မည်သည့် ဖြစ်ရပ်ဆန်းမျှ မရှိပေ။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားဆေးအိုး က အရာအားလုံးကို အတွင်း၌သာ သိမ်းဆည်းထားသည်။

ထို့ကြောင့် အချို့လူများမှာ ယီယွင် မီးစတင်လိုက်သည် ဟုတ်မဟုတ်ပင် မသေချာကြပေ။

“ဒီကောင်လေး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ”

ဟူယန်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆေးမြစ်သုံးမျိုးကို တစ်ပြိုင်တည်း ပစ်ထည့်လိုက်သော်လည်း အိုးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟူယန်ချန်သည် သူ၏ အာရုံခံစားမှုဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ဆေးအိုးအများစုတွင် အာရုံခံမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော စွမ်းရည် ရှိတတ်သည်။ သို့သော် ယီယွင်၏ အိုးအတွင်းရှိ အစီအရင် ပျက်စီးနေသဖြင့် အာရုံခံမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်စွမ်း အားနည်းလိမ့်မည်ဟု ဟူယန်ချန်က ယူဆသည်။

သို့သော် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အိုးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ မီးတောက်များထဲတွင် လောင်ကျွမ်းသွားသလို ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ အကုန်အစင် စားသုံးခံလိုက်ရသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ.......

ဟူယန်ချန်သည် ဇူးချိုဘိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာအရ ဇူးချိုဘိုလည်း မီးခိုးရောင်ဆေးအိုးကို အာရုံခံ၍ မရမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ဒါဟာ သာမန် ဆေးအိုးမဟုတ်ဘူး။

ဟူယန်ချန်သည် သူ၏ ဆေးအိုးကို အထင်သေးမိကြောင်း စတင် သံသယဝင်လာသည်။ အတွင်းရှိ အစီအရင် ပျက်စီးနေသော်လည်း ၎င်းကို ပြုလုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အာရုံခံမှုကို ကာကွယ်ပေးသည့် အပိုင်းတွင် ထူးခြားသည်။

စက္ကန့် ၉၀ ကြာပြီးနောက် ယီယွင်သည် နောက်ထပ် ဆေးမြစ်နှစ်မျိုးကို ကောက်ယူပြီး နတ်ဘုရားဆေးအိုး ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟူယန်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဆေးမြစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် အများအပြားကို ဖော်စပ်နေစဉ် အသစ် ထပ်ထည့်လေ့ မရှိပေ။ အချိန်မတူဘဲ ထည့်လိုက်ပါက အပူချိန် အဆင့်အတန်း မတူညီနိုင်ပေ။ အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်မှု မရှိပါက ပြဿနာသာ တက်မည်ဖြစ်သည်။

ယခင်ထည့်လိုက်သော ဆေးမြစ်များကို အကုန်အစင် ဖော်စပ်ပြီး ဆေးဓာတ်များကို ထုတ်ယူပြီးမှသာ နောက်ထပ် ဆေးမြစ်များကို စတင် ဖော်စပ်နိုင်သည်။

ယီယွင်မှာ နောက်ထပ် ဆေးမြစ်များ ထပ်ထည့်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်ဆေးမြစ်များမှာ ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။ သို့သော် စက္ကန့် ၉၀ သာ ရှိသေးသည်။ ဆေးမြစ်သုံးမျိုးမှ ဆေးဓာတ်များကို တစ်ပြိုင်တည်း အကုန်ထုတ်ယူနိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိပေ။

ဆေးဓာတ်ထုတ်ယူခြင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် အခက်ခဲဆုံး အဆင့်ဖြစ်သည်။ ဟူယန်ချန်ပင်လျှင် ဤအဆင့်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ရသည်။

“ဒီတော့ ဒီကောင်လေးက မီးတောင် မစရသေးဘူးပေါ့”

ဟူယန်ချန် အေးစက်စွာ ဟတ်ခနဲ ရယ်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားဆေးအိုး မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးခြားသော စည်းချက်များ ရှိနေသော်လည်း ယွမ်ချီ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသလို ဆေးဓာတ်များလည်း ပွင့်ထွက်လာခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယီယွင်မှာ ဆေးမြစ်များကို အလျင်စလို ပစ်ထည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို လုံးဝ မစတင်သေးကြောင်း ဟူယန်ချန် သေချာနေသည်။

မစတင်သေးလျှင် တော်သေးသည်။ စတင်လိုက်ပါက အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆေးမြစ်များစွာ ထည့်လိုက်ပြီးမှ မီးစတင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆေးမြစ်များကို ပြန်ထုတ်ယူမည်ဟု ဆိုလျှင်တော့ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဆရာကြီး ဇူအို၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

မြို့စားကြီး ချင်က ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားမလည်ပေ။

ဇူးချိုဘိုသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသည်။ သူသည် လူငယ်တစ်ယောက်၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို လေ့လာရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း အခြေအနေများမှာ သူထင်ထားသည်နှင့် ကွဲပြားနေသည်။

ယီယွင်သာ မစတင်သေးလျှင် ဆေးအိုးပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားနေသည့် စည်းချက်များမှာ အဘယ်နည်း။

ဇူးချိုဘိုမှာ အတွေ့အကြုံရင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်အရ ဤစည်းချက်များမှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့မှာ သူ နားမလည်သော ပုံစံ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဇူးချိုဘိုက “ယီယွင် သုံးနေတဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း နည်းစနစ်က ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပုံစံပဲ။ ဒါဟာ အရမ်း ရှေးကျတာ သို့မဟုတ် အသစ်စက်စက် ပုံစံ ဖြစ်ရမယ်။

ဆေးမြစ်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ နည်းလမ်းကလည်း အသစ်အဆန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားပါစေ ဆေးမြစ် ၁၀ မျိုးကျော်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။” ဟု ပြောသည်။

ဇူးချိုဘို စကားဆုံးသည်နှင့် ယီယွင်သည် နောက်ထပ် ဆေးမြစ်တစ်မျိုးကို ကောက်ယူပြီး နတ်ဘုရားဆေးအိုး ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

မီးတောက် နှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက်၏ စွမ်းအင်ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဆေးမြစ်အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ယီယွင်မှာ ပိုမို ဂရုစိုက်ရသည်။ အမှားအယွင်း မရှိစေရန် ဆေးမြစ်များကို တစ်မျိုးချင်းစီ ဖော်စပ်လိုက်သည်။

ဇူးချိုဘို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယီယွင်မှာ ဆေးမြစ်များကို တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး တကယ်ပင် ပစ်ထည့်နေသည်။

ဆေးမြစ် ထည့်ပြီးနောက် ယီယွင်သည် နောက်ထပ် သားရဲဓာတ် တစ်ခုကို အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းမှ စွမ်းအင်ကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပျက်စီးခြင်းကောင်းကင် နည်းစနစ်ဖြင့် ထုတ်ယူသည်။ သို့သော် ဤနည်းမှာ ယီယွင်အတွက် ပိုမို လွယ်ကူသည်။

၁၅ မိနစ်အတွင်းတွင် ယီယွင်သည် ဆေးမြစ်အားလုံးကို နတ်ဘုရားဆေးအိုး ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဆေးအိုးပတ်လည်ရှိ စည်းချက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ဆေးအိုးတစ်ခုလုံးမှာလည်း တုန်ခါလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို နားမလည်သူများပင် ယီယွင်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို တကယ်ပင် စတင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

ဟူယန်ချန်သည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြူးကျယ်လိုက်သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

“ဆရာကြီး ဇူအို၊ ဆေးမြစ်အများကြီးကို တစ်ပြိုင်တည်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ ဒါမှမဟုတ် ယီယွင်က ဆေးမြစ် တစ်မျိုးချင်းစီကို အကုန်ထုတ်ယူပြီး ဖော်စပ်ပြီးသွားပြီလား” မြို့စားကြီး ချင်က မေးသည်။

ဇူးချိုဘိုလည်း နားမလည် ဖြစ်နေသည်။ ဆေးမြစ် ၁၀ မျိုးကျော်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖော်စပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ နှစ်ခုစလုံးမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

“အင်း… ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်က ကျယ်ဝန်းနက်နဲပါတယ်။ ဒီလူငယ်လေးရဲ့ နည်းလမ်းက အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးဓာတ်ထုတ်ယူခြင်းမှာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို ဒီလောက် မြန်မြန် မဖြစ်နိုင်ဘူး။” ဟု ဇူးချိုဘိုက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးတွင် ရှိနေသည့် ဇူအိုချူး ဟောက်ယုမှာ မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယီယွင်၏ ဆေးအိုးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယီယွင် ရှက်စရာ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ချင်သော်လည်း ယီယွင်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ ဒီ ယီယွင်က ဘာလဲ သူက တကယ်ပဲ နက်နဲတဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း နည်းစနစ်တွေကို သိနေတာလား။

သူ၏ လက်များနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာမှာ စတေးရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်ရာ ဇူအိုချူး ဟောက်ယု မည်သို့ တည်ငြိမ်နိုင်မည်နည်း

ဟူယန်ချန်က အေးစက်စွာ ဟတ်ခနဲ ရယ်ပြီး “သခင်လေး ဟောက်ယု၊ ဘာတွေကို စိုးရိမ်နေတာလဲ ယီယွင်က ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးလုံးကိုတောင် မဖော်စပ်နိုင်ရင် နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးကို ဘယ်လို ဖော်စပ်နိုင်မှာလဲ ငါ့အမြင်အရဆိုရင် ယီယွင်က ဟန်ပြနေတာပဲ။ ရလဒ်ကို သိဖို့ စောင့်ကြည့်ကြရမှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

ဟူယန်ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နတ်သမီး ဝူရှာက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ဟူယန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောပေ။

ဇူအိုချူး ဟောက်ယုတို့အဖွဲ့အတွက် လေထုမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီယွင်မှာ ဆေးအိုးထဲသို့ ယွမ်ချီများကို ဆက်တိုက် ထည့်နေသည်။

သူသည် အာရုံအပြည့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ဆေးအိုးမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ ဆေးမြစ်များအားလုံး၏ စွမ်းအင်နှင့် ဆေးဓာတ်များကို ထုတ်ယူပြီး ဖြစ်ကာ ကြည်လင်သော အရည်စက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုအရည်စက်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

ဆေးမြစ် အမျိုးမျိုးမှ ဆေးဓာတ်များကို ပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲသည်။ ဝိညာဉ်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်ပြီး စည်းချက်အမှတ်အသားများကို ဆေးဓာတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့်မှာ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ရှိသော ယီယွင်အတွက် လွယ်ကူသည်။

နောက်ဆုံးအဆင့်မှာမူ ခက်ခဲသည်။ ယီယွင်ပင်လျှင် ၎င်းကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အချိန် လုံလုံလောက်လောက် လိုအပ်သည်။

နာရီအတော်ကြာအောင် ယီယွင်မှာ အာရုံစိုက်နေသည်။ နတ်ဘုရားဆေးအိုး ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော စည်းချက်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး ဇူးချိုဘိုမှာ ဤကွဲပြားနေသော ဥပဒေသများ ပေါင်းစပ်သွားသည်ကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမှာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“သူ… သူ ဆေးလုံးတွေကို စုစည်းနေတာလား ဒါပေမဲ့ ဆေးမြစ်တွေကနေ ဆေးဓာတ်တွေကို ဘယ်တုန်းက ထုတ်ယူလိုက်တာလဲ”

ယီယွင်မှာ ဆေးမြစ်အားလုံးကို အိုးထဲ ထည့်ရန် ၁၅ မိနစ်သာ အချိန်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ပြန်မထုတ်ယူခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမျှ များပြားသော ဆေးမြစ်များကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖော်စပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ဇူးချိုဘိုက ယူဆသည်။

“ဆေးလုံး စုစည်းနေတာလား ၁၅ နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

တစ်ယောက်ယောက်က နားမလည်စွာ မေးသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို မသိသူများမှာ ဆေးအိုးထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို မသိကြပေ။ သို့သော် ခက်ခဲသော ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာတတ်ကြောင်း သိကြသည်။ ယခုမူ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးအိုးအတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စည်းချက်အမှတ်အသားများအားလုံးမှာ ဆေးဓာတ်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး စွမ်းအင်ရည်စက်များအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ထို့နောက် ထိုအရည်မှာ ဆေးလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်စက်ချင်း၊ တစ်စက်ချင်း။

ဆေးလုံး ခြောက်လုံးမှာ ယီယွင်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ လှိမ့်ဝင်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ နေရောင်ခြည်ကို ပြန်လည် ထင်ဟပ်နေသော ကြည်လင်သည့် ရေစက်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ဖတ်......

ဇူးချိုဘိုမှာ သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီ။

ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြသော နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံး ခြောက်လုံးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဇူးချိုဘိုကိုယ်တိုင်ပင် ကိုးလုံးထက် ပို၍ မဖော်စပ်နိုင်ပေ။ ယီယွင်မှာ လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။ ရတနာနတ်မြို့တွင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အလွန် နည်းပါးသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယီယွင်မှာ ၁၅ နာရီအတွင်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဇူးချိုဘိုမှာ အံ့အားသင့်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်စပ်ဖူးသည်။ နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများ၏ သာမန်အရောင်မှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

အရည်အသွေး ညံ့ပါက အရောင်မှာ အမည်းရောင် သို့မဟုတ် အစိမ်းရောင် ရောနှောနေမည် ဖြစ်သည်။ အရည်အသွေး ကောင်းပါက နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဝသော မြစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။

ဇူးချိုဘိုသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံး ၁၂ လုံး ဖော်စပ်သည်ကို မြင်ဖူးသည်။ ထိုအခါ ဆေးလုံးတိုင်းမှာ မြစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။

ထိုအစိမ်းရောင်မှာ အလွန် လှပသော အရောင် ဖြစ်သည်။ ဇူးချိုဘိုသည် ထိုသို့ လှပသော ဆေးလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်နေခဲ့သည်။

ယခုမူ ယီယွင် ဖော်စပ်ထားသော နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများမှာ ရေခဲပြာရောင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့မှာ ရေခဲပွင့်များကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။

၎င်းမှာ နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများ၏ အရောင် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဇူးချိုဘို မပြောမီပင် ယီယွင်သည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်လိုက်ရာ သန့်စင်သော ယင် စွမ်းအင်များ စုစည်းပြီး အလင်းပြာရောင် ရေလုံးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ယီယွင်သည် ယင်နှင့် ယန်နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူ စုစည်းထားသော ရေတွင် အညစ်အကြေး မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ရေခဲတောင်မှ နှင်းရေကဲ့သို့ အေးမြသည်။

ယီယွင်သည် နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများကို ရေထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယီယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးများအတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆေးလုံး ခြောက်လုံးမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ရေထဲတွင် စိမ်ထားခဲ့သဖြင့် ဆေးလုံးများ၏ မျက်နှာပြင်တွင် နှင်းရည်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုနှင်းရည်များမှာ အလင်းပြာရောင် နှင်းခဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ္တမြားကဲ့သို့ လှပနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန် လှပသည်။

ဆေးလုံးအကြောင်း မသိသူအများစုမှာ ယီယွင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ၏ လှပမှုကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်ထဲမှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အတုအယောင် ဆေးလုံးတွေ ဒါတွေက နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး”