အခန်း ၁၁၆၁

အခန်း ၁၁၆၁ - မြို့စားကြီးချင်၏ ဖိတ်ကြားချက်

ဇူအိုချူး ဟောက်ယု မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆေးဖော်စပ်သည့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို လူရာနှင့်ချီ၍ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။ ယီယွင်မှာ အလွန် ရက်စက်လွန်းသည်။ ထိုသူမှာ ရတနာမသေမျိုးနတ်စံအိမ် ၏ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယီယွင်က သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အလျှော့ပေးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ဟူယန်ချန်၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ ယခင်က ယီယွင်၏ လက်များကို လောင်းကြေးထပ်ချိန်တွင် သူ၏ လက်များကိုပါ လောင်းကြေးထပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ထိုကိစ္စကို သဘောတူမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အောင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်မရှိသဖြင့် မလုပ်မိခဲ့ပေ။ မဟုတ်ပါက သူသည် ဇူအိုချူး ဟောက်ယု၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေရပေမည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာရှင်တစ်ယောက် လက်ဆုံးရှုံးသွားပါက သူသည် လုံးဝ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ဟူယန်ချန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုများမှ မလွတ်မြောက်သေးခင် ယီယွင်၏ လျစ်လျူရှုသော အကြည့်များ သူ့ဆီ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဒီကောင်လေးကတော့ ကပ်ဆိုးကြီးပဲ။

ယီယွင်မှာ ရက်စက်ပြတ်သားသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ပိုမို တောက်ပလာဦးမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် သူက တဖြည်းဖြည်းနှင့် လက်စားချေမှုများ တောင်းဆိုလာတော့မည် မဟုတ်လား။

“ဟောက်ယုကို ခေါ်သွားပါ။ ငါတို့ သွားတော့မယ်”

ဇူးချိုဘို၏ မျက်နှာမှာ မုန်တိုင်းဝင်ခါနီး မိုးတိမ်များကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသည်။ သူသည် ရတနာမသေမျိုးနတ်စံအိမ် ၏ အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ယီယွင်ကို တောင်းပန်ခဲ့ရာ ယခုကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရသည်။ ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

သူ၏ နောက်လိုက်များက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ဇူအိုချူး ဟောက်ယုကို ထူမပေးလိုက်ကြသည်။

“အစ်ကိုဇူအို၊ ပြန်တော့မလို့လား ငါနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား” မြို့စားကြီးချင်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“မြို့စားကြီးချင်၊ ငါ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို ညှိနှိုင်းဖို့ ဆန္ဒမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မခွဲတော့ပါဘူး။” ဇူအိုချူး ဟောက်ယုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။

ယီယွင်ကသာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း မြို့စားကြီးချင်က ဟင်းလင်းပြင် အတိုင်းအတာ ဥပဒေသများကို သုံးပြီး ဇူအိုချူး ဟောက်ယုကို နေရာမှာတင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင်။

သူသည် မြို့စားကြီးချင်နှင့် အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အေးစက်စက် အပြုအမူမျိုးနှင့်သာ အမြဲတမ်း တုံ့ပြန်ခံနေရသည်။ သူသည် အခင်းအကျင်းကို ပြန်သိမ်းကာ သူ၏ ဝိညာဉ်လှေပေါ် တက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဇူးချိုဘို ထွက်ခွာသွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူများစွာက ယီယွင်ကို ခံစားချက်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မလိုဘဲ ယီယွင်မှာ ရတနာနတ်မြို့၏ ကြယ်ပွင့်သစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် ရတနာမသေမျိုးနတ်စံအိမ် ၏ ဖိအားကို သူ ရှင်သန်နိုင်မှသာ ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် မြို့စားကြီးချင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံး လေးလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

“မြို့စားကြီးချင်၊ ဒီဆေးလုံးလေးလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာတံဆိပ်တော် ၈၀၀,၀၀၀ အကြွေးကို ဆပ်နိုင်မယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မြို့စားကြီးချင်ကို ပေးပါ့မယ်။ အကယ်၍ မလိုဘူးဆိုရင်လည်း ရတနာနတ်ဘောင်ထဲမှာ ရတနာတံဆိပ်တော်တွေနဲ့ လဲပြီး အကြွေးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ဟု ပြောသည်။

ယီယွင်သည် ရတနာတံဆိပ်တော် ၈၀၀,၀၀၀ ကို ဝိညာဉ်ပြန်လည် နိုးထစေမည့် ပစ္စည်းအတွက် မသုံးခဲ့ရသော်လည်း မြို့စားကြီးချင်၏ ကူညီမှုအတွက် ယီယွင် ကျေးဇူးတင်နေဆဲပင်။

နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံးမှာ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လင်ရှဲ့အာကို ကယ်တင်ရန် သုံးနိုင်သော်လည်း သူသည် မြို့စားကြီးချင်၏ အကြွေးကို အရင်ဆပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မြို့စားကြီးချင်သည် ဆေးလုံးများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “အရင်တုန်းက မင်း သုံးလအတွင်း အကြွေးဆပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ ငါက မင်း စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေတာ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ တစ်ဝက်တောင် မကြာသေးဘူး။ မင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။

ဒီဆေးလုံးတွေကို ငါတောင် အထူးမှာယူရတာဆိုတော့ ရတနာတံဆိပ်တော်တွေနဲ့ လဲစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ လက်ခံလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်အဆင့်ရေခဲနှလုံး ဆေးလုံး လေးလုံးက ရတနာတံဆိပ်တော် ၈၀၀,၀၀၀ ထက် ပိုတန်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ဒီဆေးလုံးတွေက အရည်အသွေး အရမ်းမြင့်တယ်။ နှစ်လုံးပဲ ယူလိုက်တာက မင်းကို ငါ အနိုင်ကျင့်ရာ ရောက်နေပါပြီ။” ဟု ပြောသည်။

မြို့စားကြီးချင်က နှစ်လုံးသာ လက်ခံသည်ကို မြင်သောအခါ ယီယွင်သည် ဘေးနားရှိ မြေခွေးဖြူမင်းသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်နှစ်လုံးကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။

“ဒါ… ဘာအတွက်လဲ” မြေခွေးဖြူမင်းသမီးက ညင်သာစွာ မေးသည်။

သူမသည် ယီယွင် ဆေးဖော်စပ်နေစဉ်က စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ယခု အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ စိတ်အေးသွားသည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ ကူညီမှုနဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့် ကျွန်တော် ရတနာနတ်မြို့မှာ အခြေချနိုင်ခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားက ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဆေးလုံးတွေက ခင်ဗျားအတွက် အသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာလို့ပဲ သဘောထားပေးပါ၊” ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

မြေခွေးဖြူမင်းသမီး ငြင်းပယ်ရန် ပြင်နေစဉ် မြို့စားကြီးချင်က “အဲဒီလိုဆိုရင် ဝူရှာ၊ မင်း ယူလိုက်ပါ။ သူတစ်ပါးရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံယူပြီး ပြန်မဆပ်တဲ့သူဟာ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။

နောက်ပြီး မင်းရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာမှာ ဒီလောက် ထူးချွန်နေတာ၊ သူ ဆင်းရဲသွားမှာကို ဘာလို့ စိုးရိမ်နေတာလဲ အနာဂတ်မှာ ငါတောင် မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ယီယွင်ကို မှီခိုရဦးမလား ဘယ်သူသိမှာလဲ” ဟု ပြောသည်။

မြို့စားကြီးချင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဦးလေးချင်။” မြေခွေးဖြူမင်းသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ယီယွင်၊ နောက်နှစ်ပတ်နေရင် ငါ့အိမ်မှာ စောင်းတီးပွဲတစ်ခု လုပ်မှာ။ အဲဒီပွဲမှာ နတ်သမီးယိုချင်း လည်း ပါဝင်မှာ။ မင်း လာခဲ့ပါလား” မြို့စားကြီးချင်က ယီယွင်ကို ပြုံးလျက် ဖိတ်ကြားသည်။

ယီယွင်၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ယီယွင်ကို ရတနာနတ်မြို့၏ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ထိတွေ့ခွင့် ပေးခြင်းမှာ ယီယွင်အတွက် အကာအကွယ် တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

“မြို့စားကြီးချင်၊ ဖိတ်ကြားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။” ယီယွင်က ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါနဲ့ ဝူရှာ ပြန်တော့မယ်။” မြို့စားကြီးချင်သည် ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “မင်းရဲ့ ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ကတော့ မကြာခင်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်တော့မှာပဲ။” ဟု ဆိုလိုရင်း ပါသည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။

မြို့စားကြီးချင်နှင့် မြေခွေးဖြူမင်းသမီးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စပ်စုလိုသူ အများစုမှာလည်း ပြန်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသူများမှာ ဆေးဖော်စပ်ပေးရန် ကျန်နေခဲ့ကြသည်။

“သခင်ယီ၊ ကျွန်တော် စိတ်ကြည်အဟာရ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ချင်ပါတယ်။”

“သခင်ယီ၊ ကျွန်တော်လည်းပဲ ကျွန်တော် သန့်စင်ယန်ဆေးလုံးတွေအပြင် ဝိဥာဉ်အားဖြည့် ဆေးလုံးတွေ၊ နှလုံးအားတိုး ဆေးလုံးတွေ အစုံ ဖော်စပ်ချင်တယ်…”

လူအများမှာ ယီယွင်နှင့် စကားပြောရန် အလုအယက် ပြေးလာကြသည်။ ယီယွင်၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာကြောင့် သူ့နာမည် မကျော်ကြားခင်မှာပင် ဆေးဖော်စပ်ခိုင်းထားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်။ သူတို့သည် တတ်နိုင်သလောက် များများ ဖော်စပ်ချင်ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ် ထပ်စောင့်ပါက တန်းစီခွင့်ပင် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများမှာ သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်လျှင်ပင် အမြတ်ကြီးစား ပြန်ရောင်းချနိုင်သေးသည်။ အကြောင်းမှာ ယီယွင် ဖော်စပ်သော ဆေးလုံးများမှာ သာမန် ဆေးလုံးများထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်ကို ဆေးဖော်စပ်ပေးရန် အော်ဟစ်နေကြသူများကို မြင်သောအခါ ရူအာမှာ ယီယွင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အို”

ယီယွင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ လိုချင်တာ အကုန် ဖော်စပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဆေးအိုးတစ်လုံးကို ရတနာတံဆိပ်တော် တစ်သန်း။”

“မင်း…”

တောင်းဆိုနေကြသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဆေးအိုးတစ်လုံးကို ရတနာတံဆိပ်တော်တစ်သန်း သူတို့ ဖော်စပ်ချင်သည့် ဆေးလုံးများမှာ ရတနာတံဆိပ်တော် တစ်သိန်းတောင် မတန်ပါဘဲ ဖော်စပ်ခက တစ်သန်း ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။

“ဟမ့် မင်းတို့လို လူမျိုးတွေက ငါ့ရဲ့ ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ရှေ့မှာ ဒီလို ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်တာ ရူးမိုက်တယ်လို့ ကျိန်ဆဲခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား အခုတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ဆေးဖော်စပ်ခိုင်းချင်နေတာလဲ အရှက်ရှိရင် ထွက်သွားကြ။ ငါ့ကို မရွံရှာစေနဲ့။”

ယီယွင် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမိုက်များကို သူ မကြောက်ပေ။

သူသည် ဇူအိုချူး ဟောက်ယု၏ လက်များကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလူမိုက်များက ဇူအိုချူး ဟောက်ယုနှင့် သူတို့၏ အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်ကို တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ ရလိုက်သည့် ဆက်ဆံရေးကိုသာ လက်ခံနိုင်မှန်း သိသွားကြသည်။

“သူ… သူ ဘယ်လိုသိတာလဲ… အဲဒီ အစေခံမလေးကြောင့်ပဲ”

သူတို့အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ရှေ့တွင် ဆိုင်းဘုတ်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသော်လည်း အစေခံမလေးက သူတို့မျက်နှာကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

“ဒီနေ့တော့ ဆိုင်ပိတ်မယ်။ ဖောက်သည် အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါ။ အပြင်က ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း ဖြုတ်လိုက်တော့။” ယီယွင် အတွင်းထဲ ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ရူအာကို ပြောသည်။

သူ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်တုန်းက နာမည်မရှိသေး၍ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြနိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ ထိုသို့သော ဈေးပေါသည့် ဆေးဖော်စပ် ဝန်ဆောင်မှုကို ဆက်ပေးရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

“သခင်လေးယီ။” ဒေါင်ရှောင်ချင်းမှာ ပြန်မသွားသေးပေ။