အခန်း ၁၁၆၈

အခန်း ၁၁၆၈ - ခုန်ဟွာတောင်ခြေတွင်

ရတနာနတ်မြို့ကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း လူအုပ်စုမှာ လေကိုစီးနင်းလာဘိအလား လျင်မြန်စွာပင် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူအများက လမ်းသွားရင်း ရပ်တန့်ကာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ရတနာနတ်မြို့၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရှင်ကို လူငယ်မျိုးဆက်၏ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သူ ဆီယွီရှန်းက ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြို့သူမြို့သား ထက်ဝက်ကျော်ခန့်က အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လူများက အခြေအနေကို မေးမြန်းကြပြီး အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အချို့က ယီယွင်၏ ရဲရင့်မှုကို ချီးကျူးကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ပါရမီရှင်များကို မနာလိုတတ်ကြောင်း သက်ပြင်းချကြသည်။ အချို့ကမူ ပျော်ရွှင်စွာ အားကျနေကြပြီး မကြာခင် စတင်တော့မည့် ပွဲကောင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မြို့စားကြီး အိမ်တော်မှ မြို့တံခါးအထိ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။ မြို့တံခါးကျော်ပြီး ငါးကီလိုမီတာခန့်အကွာတွင် ရှိသော မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် ၏ နေရာကူးစက်ဝိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် ၏ နေရာကူးစက်ဝိုင်းကို ခုန်ဟွာတောင်ထိပ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ နေရာကူးစက်ဝိုင်းထဲ ဝင်လိုက်ရုံဖြင့် မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

“ယီယွင်၊ နေရာကူးစက်ဝိုင်းထဲ ဝင်လိုက်တော့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး။ တစ်ဖက်ကို ရောက်ရင် မင်းကို ဖျော်ဖြေ ပေးမယ်။” ဆီယွီရှန်းက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ရယ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယီယွင်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ နောက်ခံအင်အားမရှိဘဲ မောက်မာမိခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ယီယွင်ကို ကျွန်အဖြစ် လက်မှတ်ထိုးခိုင်းပြီးနောက် ဆီယွီရှန်းမှာ သူ့ကို လက်စားချေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အရည်အချင်းတွေကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ အဲဒါသာ မရှိရင် မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် ရောက်တာနဲ့ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပြီး သားရဲတွေကို ကျွေးလိုက်မှာ။” ဆီယွီရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောသည်။

မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် သို့ ရောက်သည်နှင့် မြို့စားကြီး ချင်ပင် ယီယွင်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဇူးချိုဘိုမှာ နေရာကူးစက်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စက်ကို ဖွင့်ထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆီယွီရှန်းက နောက်သို့ လှည့်ကာ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယီယွင်ကို ဖမ်းထားသော နောက်လိုက်နှစ်ယောက်က သူ့ကို စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သို့သော် ယီယွင်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်သည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ မြန်မြန် လျှောက်စမ်း”

ဆီယွီရှန်း၏ နောက်လိုက်နှစ်ယောက်က သူ့ကို ဆူပူကြသည်။

ယီယွင်က ထိုနောက်လိုက်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ရိပ်များ ပြေးသွားသည်။

“ငါက မင်းတို့နဲ့ မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် ကို လိုက်သွားမယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ”

“အို”

နောက်လိုက်နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆီယွီရှန်းမှာလည်း မှင်သက်သွားသည်။ ယီယွင် အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စကားများ ပြောနေရသနည်းဟု သူ နားမလည်ပေ။ သူ ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဘာအစွမ်း ရှိလို့လဲ။

“ကျွန်တော် မြို့စားကြီး ချင်ကို ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မစွက်ဖက်ဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာ၊ သူလည်း ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ခင်ဗျား ချင်ဝူဖုန်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြို့စားကြီး အိမ်တော်နဲ့ ရတနာနတ်မြို့ပြင်အထိ လိုက်လာခဲ့တယ်။

ဒါတွေအားလုံး မြို့စားကြီး ချင်နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ မြို့စားကြီးက အရေးမယူဘဲ နေနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲမှာပဲ အလွယ်တကူ အဖမ်းခံမယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ဘူး။ အခု ရတနာနတ်မြို့ပြင် ရောက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် လုပ်သမျှက ရတနာနတ်မြို့ ဥပဒေနဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။” ယီယွင်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ ယီယွင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဤအခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။

ယခု သူသည် နေရာကူးစက်ဝိုင်းတွင် ရောက်နေပြီး သံကြိုးများဖြင့် ယွမ်ချီ ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်လေ၊ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ထို့ပြင် သူ့ရှေ့တွင် ရတနာနတ်မြို့ လူငယ်မျိုးဆက်၏ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ် ဆီယွီရှန်း ရှိနေသည်။ ဆီယွီရှန်းမှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံထားပြီး ဥပဒေသနန်းတော် အဆင့် ရှစ်ထပ်မြောက် စစ်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရာစုနှစ်ကပင် သူသည် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် အဆင့်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဆီယွီရှန်း ခေါ်လာသော နောက်လိုက် လေးယောက်မှာလည်း ရတနာမသေမျိုးနတ်စံအိမ် ၏ အစောင့်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အင်အားမှာ အတန်းအစားချင်း အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားမှာ ပိုမို ပြင်းထန်သည်။

ယီယွင် ရူးနေတာလား ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဟု ကြုံးဝါးနေရအောင်။ အရိုက်ခံချင်နေတာလား။

“ဟားဟား”

ယီယွင်ကို ဖမ်းထားသော ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။ “ဒီလောက် အခြေအနေဆိုးထဲမှာတောင် မာနကြီးရဲတယ်ပေါ့။ မင်းက အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါ။ တကယ်ပဲ နာကျင်မှု ခံစားချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်”

ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်က ပြောရင်း ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ယီယွင်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သို့သော် သူ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ယီယွင်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများကို မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို သူ ကြည့်နေရသည်။ ထို့နောက် သံကြိုးပေါ်ရှိ နိယာမ သင်္ကေတများမှာ သဲပွင့်များကဲ့သို့ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်းတို့မှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုဖြင့် ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သံကြိုးပေါ်ရှိ နိယာမ သင်္ကေတများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန် သံကြိုးများ ဖြစ်သွားပြီး ယီယွင်၏ အားကို မခံနိုင်တော့ပေ။

ယီယွင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ သူ၏ ယွမ်ချီကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ခရစ်....ဝုန်း”

ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သံကြိုးများမှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်ကာ လွင့်စင်သွားသည်။

ယီယွင် အဆစ်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အစောင့်လေးယောက်ကို ကြည့်ကာ သွားဖြူဖြူများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

ဘာ......

ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။ ပင်လယ်နက်သံမဏိ သံကြိုးများပေါ်ရှိ နိယာမ သင်္ကေတများမှာ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယီယွင် ထွက်ပြေးနိုင်သွားသနည်း။

“ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ချင်တာလား အရင်ဆုံး နာကျင်မှု ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သင်ပေးမယ်။”

ယီယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာပြီး တစ်လှမ်းတိုးကာ ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်ကို လက်သီးဖြင့် တည့်တည့် ထိုးလိုက်သည်။

“အား...........”

အစောင့်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကာလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယီယွင်၏ ပတ်လည်တွင် ဓားပျံပေါင်း ၉၉၉ စင်း ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်းတန်းများမှာ သူ့ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာသည်။

ရှပ် ရှပ် ရှပ်.....

ဓားအလင်းတန်းများမှာ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်၏ အဝတ်အစားများမှာ ပြဲစုတ်သွားပြီး ဓားချက်များကြောင့် အသားအရေများ လှီးဖြတ်ခံရကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဘုန်း.........

အစောင့်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လဲကျသွားသည်။ သူ အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ သွေးများမှာ မြေကြီးနှင့် ရောထွေးနေသည်။

ယီယွင်မှာ နှင်းတစ်ထောင် ဓားပျံများကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆီယွီရှန်းကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ သူသံကြိုးတွေနဲ့ အချုပ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ယီယွင်မှာ သံကြိုးများမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ရတနာမသေမျိုးနတ်စံအိမ် ၏ ဥပဒေသနန်းတော် အဆင့် ခြောက်ထပ်မြောက် အစောင့်ကို ချက်ချင်းပင် အနိုင်ယူလိုက်သည်။

ဆီယွီရှန်းမှာ ယီယွင်အနီးရှိ သံကြိုးအပိုင်းအစများကို ကြည့်သည်။ သူ၏ မောက်မာသော မျက်နှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဥပဒေသ ပုံစံတွေ ပျောက်သွားတယ်။ သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ…” ဆီယွီရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်သံကြိုးများကို မီးခိုးရောင် မြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အဲဒီ မီးခိုးရောင် မြူတွေက ဘာတွေလဲ။

တကယ်တော့ ဇူးချိုဘိုပင် ထို မီးခိုးရောင် မြူများ၏ သဘောသဘာဝကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မဟာဖျက်စီးခြင်း နိယာမများမှာ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ပင်လယ်နက် သံကြိုးများဖြင့် အချုပ်မခံရမီ ၁၅ မိနစ်အလိုကတည်းက ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သံကြိုးထဲသို့ ဖျက်ဆီးခြင်း အမှတ်အသားများကို ပို့ထားနှင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယီယွင်မှာ အစကတည်းက အကြမ်းဖက်နည်းဖြင့် ခုခံရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ဝူဖုန်း ပါဝင်နေသောကြောင့် သူ မြို့စားကြီး ချင်ကို ဤကိစ္စတွင် မပါဝင်စေလိုပေ။

“သူများက မစရင် ငါလည်း မစဘူး။ ဆီယွီရှန်း၊ မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို သေလမ်းပို့ချင်နေတာဆိုတော့ ငါက ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ မသေမျိုးရတနာနတ်နန်းတော် ကို အေးဆေး ပြန်လိုက်ရမှာလဲ”