အခန်း ၃

အပိုင်း (၃) တာအိုဘုန်းကြီး

ဤအချိန်တွင် ညအမှောင်ထဲရှိ ကျောင်းဆောင်လေးမှာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ထူးဆန်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ မျက်စိရှေ့ရှိ ခေါင်းမရှိသော အမျိုးသမီးရွှံ့ရုပ်တု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းသည် အသက်ဝင်လွန်းလှသည်။ ရွှံ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု မထင်ရဘဲ လူတစ်ယောက် တကယ်ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

အပြင်ဘက် လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာမူ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

“ဝှီး… ဝှီး…”

ညလေပြင်းသည် တောင်ပေါ်ရှိ အေးစက်စိုစွတ်သော အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ တိုက်ခတ် လာသည်။ မီးပုံလေးမှာ လင်းတစ်ချက်၊ မှောင်တစ်ချက်ဖြင့် ယိမ်းထိုးနေ၏။ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်ခံရတော့မည့်အလားပင်။

ယခုအချိန်တွင် ရေခဲတိုက်ထဲ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်နေသော ကျင်းအန်းသည်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေ၏။

ကျင်းအန်းသည် လှည့်၍ တံခါးပေါက်မှ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခြေရင်းတွင် ခေါင်းပိုက်ကာ ငိုကြွေးနေသော ဝမ်ထျဲကန်းကို လှုံ့ဆော်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့် ရှေ့တိုးရမလို နောက်ဆုတ်ရမလို ဖြစ်နေ၏။ နဖူးမှ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာသည်။

ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲမှ လက်ဝါးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင်းအန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ အသံတိတ် လာတင်လိုက်၏။

ကျင်းအန်း အလွန်လန့်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် နောက်သို့ လှည့်ခုတ်မည်အပြုတွင်၊ ကျောဘက်မှ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောကျောင်းငယ်လေးထဲမှ အသံတိတ် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဖြူဖွေးနေသော လရောင်သည် သစ်ပင်ရိပ်များကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး သရဲတစ္ဆေများ ကျက်စားရာ တောအုပ်ထဲသို့ အပိုင်းအစလေးများအဖြစ် ပြန့်ကျဲကျဆင်းနေသည်။ တောင်ပေါ်၌ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသော မိုးသည် မည်သည့်အချိန်က တိတ်သွားမှန်း မသိချေ။

ဘေးနားရှိ ကျိုးတိုးကျဲတဲ လင်းနေသော လရောင်အောက်တွင် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ လူလတ်ပိုင်း တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ကျင်းအန်း သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုတာအိုဘုန်းကြီးသည် ဆံထုံးထုံးထားပြီး ဆံထုံးပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ဝါးဆံထိုးတစ်ခုကို ထိုးထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရောင်ငါးမျိုးပါသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင် အပြာနှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသော ဖိနပ်ကို စီးထား၏။

ကျင်းအန်းသည် တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တာအိုဘုန်းကြီးအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကျုပ်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တာအိုဘုန်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

သို့ပေမည့် တောနက်ထဲတွင် တွေ့ရသော ဤအရောင်ငါးမျိုး တာအိုဝတ်ရုံနှင့် တာအိုဘုန်းကြီး၏ အကျင့်စရိုက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေမည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်မည်နည်း။

တာအိုဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်၏။ “မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဇာတာနိမ့်ပြီး အသက်ငယ်တဲ့သူတွေကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်ထဲမှာ မင်း မသေတာက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အားကောင်းလို့ပဲ။”

တာအိုဘုန်းကြီးသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျင်းအန်းတစ်ယောက်တည်း သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့၏။ စောစောက တောကျောင်းငယ်လေးထဲမှ ကျင်းအန်းကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ညသန်းခေါင်အချိန် တောတောင်ထဲတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကျင်းအန်း တစ်ယောက်တည်းသာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် တောကျောင်းငယ်လေးရှိရာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းဆောင်ထဲတွင် မီးပုံလည်း မရှိတော့သလို ငိုသံလည်း မကြားရတော့ချေ။ ပွင့်ဟနေသော တံခါးပေါက်သည် တိတ်ဆိတ်ကာ မှောင်မည်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေ၏။

ကျင်းအန်းတစ်ယောက် ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထသွားပြီး တာအိုဘုန်းကြီး၏ နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားတော့သည်။

မိုးရွာပြီးနောက် တောင်တက်လမ်းမှာ သွားလာရန် မလွယ်ကူလှချေ။ အထူးသဖြင့် ညအချိန် ခရီးသွားရခြင်းမှာ ပို၍ခက်ခဲသည်။ ကျင်းအန်းသည် တောင်ပေါ်တွင် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်သွားနေရပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ရွှံ့များပေကျံကာ ပို၍ပို၍ လေးလံလာ၏။

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဘုန်းကြီး၏ နောက်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “တာအိုဘုန်းကြီး... စောစောက အဲဒီတောကျောင်းငယ်လေးကို ဘာဖြစ်လို့ ခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်လို့ ခေါ်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားပြောတဲ့ မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံဆိုတာကရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

ရှေ့မှ ခရီးနှင်နေသော တာအိုဘုန်းကြီးသည် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားပြီး ကျင်းအန်းလည်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး သက်တမ်းရင့် ထင်းရှူးပင်ကြီး ပေါက်နေသော တောင်ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြသောကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ရှင်းလင်း ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

ခေါင်းပေါ်မှ ငွေရောင်လရောင်အောက်တွင် တာအိုဘုန်းကြီးသည် တောင်အောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းမှ မှောင်မည်းငြိမ်သက်နေသော တောကျောင်းငယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မျက်နှာသေဖြင့် မေးခွန်း ပြန်ထုတ်လိုက်၏။ “မင်းရဲ့ ခြေရင်းမှာရှိတဲ့ ကျောင်းဆောင်ကို သေချာကြည့်စမ်း။ တံခါးပဲရှိပြီး ပြတင်းပေါက် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ခေါင်မိုးက ဘေးနှစ်ဖက်မြင့်ပြီး အလယ်မှာ နိမ့်နေတာက အမည်းရောင်ခေါင်းတလားနဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးနဲ့ မတူဘူးလား။

ခေါင်းတလားအရောင်တွေကို အနီ၊ အဖြူ၊ အနက်၊ အဝါ၊ ရွှေရောင်ဆိုပြီး ငါးမျိုးခွဲခြားထားတယ်။ အနက်ရောင်က ရေဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တာကြောင့် သဘာဝမဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသူတွေ၊ မတရားသတ်ဖြတ်ခံရသူတွေနဲ့ မကျေမနပ် သေဆုံးသွားသူတွေအတွက် အထူးရည်ရွယ်ပြီး အသုံးပြုကြတယ်။

ဒီခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်ကို အနက်ရောင်ကျောက်ခဲတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာကို မင်း ဆက်ကြည့်လိုက်။ အနက်ရောင်ခေါင်းတလားနဲ့ မတူဘူးလား။”

ကျင်းအန်း ဖြေဆိုသည်ကို မစောင့်ဘဲ တာအိုဘုန်းကြီးက ဆက်ပြောသည်။ “ကျောင်းဆောင်ပတ်လည်က တောင်တွေကို မင်း ဆက်ကြည့်လိုက်။ အပေါ်ကကျဉ်းပြီး အောက်ကကျယ်တယ်။ ကျောင်းဆောင်ကို ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းထဲ ဖိနှိပ်ထားသလိုဖြစ်နေတော့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေရောင်ခြည်နဲ့ မထိတွေ့ရဘူး။ မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံနဲ့ မတူဘူးလား။

ခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့အပြင် သဘာဝအတိုင်း မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ ပုံစံရှိတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်း မြေနိမ့်ပိုင်းကို အထူးရွေးချယ်ထားတယ်။ အရင်တုန်းက ဒီကျောင်းဆောင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့သူက သာမန် ဆောက်လုပ်ရေးသမား လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ လေ၊ ရေ၊ ကြယ်တာရာတွေကို နားလည်ပြီး တောင်တန်းတွေရဲ့ သွေးကြောတွေကို ရှာဖွေနိုင်၊ သင်္ချိုင်းနေရာကို သတ်မှတ်နိုင်တဲ့ တာအိုပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

တာအိုဘုန်းကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျင်းအန်းသည် တောင်အောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်း မြေနိမ့်ပိုင်းကို သေချာစွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လားမသိချေ။ တောကျောင်းငယ်လေးသည် အနက်ရောင်ခေါင်းတလား တစ်ခုနှင့် အမှန်ပင် တူလှ၏။ ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းသည်လည်း အပေါ်ပိုင်းကျဉ်းပြီး အောက်ပိုင်းကျယ်ကာ မှောက်ထားသော ကတော့ခေါင်းတစ်ခုနှင့် အလွန်တူနေသည်။

တာအိုဘုန်းကြီးသည် မျက်နှာသေဖြင့် ဆက်ပြော၏။ “မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံကို ယင်ဓာတ်စုဝေးရာ နေရာလို့လည်း ခေါ်တယ်။ ဒါက လုံးဝ နိမိတ်ကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ကတော့ပုံစံ သင်္ချိုင်းအမျိုးအစားက ရေတွင်းသင်္ချိုင်းကနေ ဆင်းသက်လာတာ။

ရေတွင်းသင်္ချိုင်းကို ရှန်နှင့်ကျိုးမင်းဆက်ခေတ် မတိုင်မီကတည်းက ခြေရာခံလို့ရတယ်။ ရေတွင်းသင်္ချိုင်းရဲ့ အပေါက်က အပေါ်ကကျယ်ပြီး အောက်ကကျဉ်းရမယ်။ ယန်ဓာတ်ကို စုဝေးစေပြီး မကျေနပ်ချက်တွေကို ပျောက်ကွယ်စေတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။

ဖုန်းရွှေပညာအရ ပြောရရင်တော့ မြွေ၊ ပိုးကောင်၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေအားလုံး ယန်ဓာတ်ကို ကြောက်ကြတယ်။ ကင်းခြေများ၊ ပိုးကောင်၊ မြွေလို ယင်ဓာတ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို ဘိုးဘွားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းထဲ ဝင်မလာအောင်၊ သူတို့ရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်အောင် တားဆီးတာပဲ။ ဘိုးဘွားတွေ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်ရရင် သူတို့ရဲ့ အရိပ်အာဝါသက ကြီးမားလာပြီး သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိစေနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အရာဝတ္ထုတိုင်းမှာ ယန်ဓာတ်ရှိရင် ယင်ဓာတ်လည်း ရှိစမြဲပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး၊ နေနဲ့လ၊ နေ့နဲ့ည၊ အအေးနဲ့အပူ၊ ယောကျ်ားနဲ့မိန်းမ၊ အထက်နဲ့အောက်လိုမျိုးပေါ့။ အပေါ်ကကျယ်ပြီး အောက်ကကျဉ်းတဲ့၊ ယန်ဓာတ်ကို စုဝေးစေပြီး မကျေနပ်ချက်တွေကို ပျောက်ကွယ်စေတဲ့ ရေတွင်းသင်္ချိုင်းရှိသလို၊ အပေါ်ကကျဉ်းပြီး အောက်ကကျယ်တဲ့၊ ယင်ဓာတ်ကို စုဝေးစေပြီး ယန်ဓာတ်ကို ကွယ်ဝှက်ထားတဲ့ မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံ ရေတွင်းသင်္ချိုင်းလည်း ရှိတာပေါ့။

ပြီးတော့ ဒီလို ရေတွင်းသင်္ချိုင်းက ယင်ဓာတ်စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူသေပြီးနောက် ယင်ဓာတ်တွေ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဝေးနေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ ခက်ခဲတယ်။ အကယ်၍ မြှုပ်နှံခံရတဲ့သူက သဘာဝ မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသူ၊ မတရားသတ်ဖြတ်ခံရသူ၊ ဒါမှမဟုတ် မကျေမနပ် သေဆုံးသွားသူဖြစ်ရင် ယင်ဓာတ်စုဝေးပြီးတဲ့နောက် ပိုပြီးဆိုးရွားလာလိမ့်မယ်။

ကောင်းကျိုးကို ဖျက်ဆီးပြီး သက်တမ်းကို တိုစေတဲ့ ဒီသင်္ချိုင်းအမျိုးအစားက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ သုံးတာ မဟုတ်ရင်၊ ရန်သူရဲ့ အရိုးတွေကို မြှုပ်နှံဖို့ သုံးတာပဲ။ လူသေပြီးနောက် ထွက်လာပြီး လက်စားချေမှာကို ကြောက်လို့၊ အိမ်ထဲက ခွေးနဲ့ကြက်တွေတောင် အေးအေးချမ်းချမ်း မနေရမှာကို ကြောက်လို့၊ ရန်သူရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ စိတ်ခုနစ်ပါးကို လူပြန်ဝင်စားခွင့် မပေးဖို့ ဒီလိုလုပ်ကြတာ။

မူလတည်းက ယင်ဓာတ်စုဝေးရာနေရာဖြစ်တဲ့ မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံ အောက်မှာမှ ခေါင်းတလား ကျောင်းဆောင်ကို ထပ်ဆောက်ထားတာဆိုတော့၊ အရင်တုန်းက ဒီကျောင်းဆောင်ကို ဆောက်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်လိုရန်ငြိုးရန်စတွေကြောင့် ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်ကို လုပ်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက ကျောင်းဆောင်ဆောက်ခဲ့တဲ့သူက အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို အကုန်အစင် မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး။ လမ်းစဉ်က ငါးဆယ်၊ ကောင်းကင်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုက လေးဆယ့်ကိုးဆိုတော့ ခေါင်းတလား ကျောင်းဆောင်အတွက် ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းစတစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့သေးတယ်။ ကျောင်းဆောင်ကို လုံးဝ ပိတ်မပစ်ခဲ့ဘူး။

ဒါက ကျောင်းဆောင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့သူရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို လုံးဝ ပြတ်တောက်မသွားစေဖို့နဲ့ သူ့ဆွေမျိုးတွေ အားလုံး မတရား မသေဆုံးရလေအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက အခု ဒီတစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းစကို ဘယ်က ပညာရှင်ကများ ဖျက်ဆီးလိုက်လဲ မသိဘူး။ ခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်ထဲက မကျေနပ်ချက်တွေက ကောင်းကင်ကို ထိုးထွက်လာတော့မယ်။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ဒီနေရာက လူရှင်တွေ ဝင်လို့မရတဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာတော့မယ် ထင်တယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့ အရာတွေကို ကြည့်ရတာ အသစ်စက်စက်ပဲ။ ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းစကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်။”

ကျင်းအန်း နားထောင်လေလေ ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေလေ ဖြစ်၏။ လမ်းဘေး ဗေဒင်ဆရာများ၏ ဖုန်းရွှေပညာနှင့် ပတ်သက်သော စကားများကဲ့သို့ ဤကိစ္စသည် ပို၍ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သာမန်လူများ၏ မျက်စိတွင် သာမန်ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရသော်လည်း ဤမျှလောက် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖုံးကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်မည်နည်း။

ကျင်းအန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “အကယ်၍ တောင်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ခွဲလိုက်ရင်၊ ဖြိုချလိုက်ရင် ဒါမှမဟုတ် ချိုင့်ဝှမ်းမြေနိမ့်ပိုင်းရဲ့ အပေါက်ကို ကျယ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်ဝင်လာအောင် လုပ်လိုက်ရင်ရော။

ဒီနေရာရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို တာအိုဆရာ စောစောကပြောတဲ့ ယန်ဓာတ်စုဝေးပြီး မကျေနပ်ချက်တွေကို ပျောက်ကွယ်စေတဲ့ နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရင်ရော။ အဲဒီအခါကျရင် မြွေ၊ ပိုးကောင်၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်နဲ့ မကောင်းတဲ့အရာတွေ အကုန်လုံး သဘာဝအတိုင်း နေရောင်ခြည်ရဲ့ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်ကြောင့် ပြာကျသွားမှာပဲ။”

သို့ပေမည့် တာအိုဘုန်းကြီးသည် ကျင်းအန်းအား မျက်ခွံကို အနည်းငယ်ပင့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်သည် ယခုခေတ် လူငယ်များက နွားပေါက်စလေး ကျားကို မကြောက်သကဲ့သို့ သေရမည်ကို မသိကြဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

တာအိုဘုန်းကြီးက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဖုန်းရွှေပညာဆိုတာ ခေါင်းပေါ်က ကြယ်၊ နေ၊ လတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ခြေရင်းက တောင်တန်းမြေကြောတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယင်ယန်၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး၊ ပါကွဆယ့်ရှစ်ကွက်၊ ကိုးကွက်တို့ရဲ့ အချင်းချင်း ဖေးမမှုနဲ့ ဆန့်ကျင်မှုတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ တစ်ခုကို လှုပ်လိုက်တာနဲ့ အားလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။

ခေါင်းတလားကျောင်းဆောင် ပတ်လည်က တောင်တန်းတွေက မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံဖြစ်သလို၊ အကာအကွယ်နံရံတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ ဒီတောင်နံရံလေးဖက်ကို တကယ်ဖြိုချလိုက်မယ်ဆိုရင် မကောင်းမှုကို အားပေးအားမြှောက်ပြုရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

ခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်ထဲမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အရာတွေကို လုံးဝလွတ်မြောက်သွားစေလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လူတွေ ပိုသေရုံပဲရှိမယ်။ အနီးအနားက ပြည်သူတွေက မြို့ပြောင်းပြီး ထွက်ပြေးရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။”

ကျင်းအန်းသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသေးသောကြောင့် မေးလိုက်သည်။ “တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား။”

တာအိုဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါပြသည်။ သူသည် အဖြေကို ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

တာအိုဘုန်းကြီးက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီခေါင်းတလားကျောင်းဆောင်နဲ့ မှောက်ထားတဲ့ ကတော့ပုံစံ ရှိနေတာက ပင်လယ်ကို တည်ငြိမ်စေတဲ့ နတ်အပ်တစ်ချောင်းက ယင်ဓာတ်စုဝေးရာနေရာရဲ့ အပေါက်ကို ပိတ်ထားသလိုပဲ။ နောက်လူတွေကို ရှောင်ကွင်းသွားဖို့ သတိပေးလိုက်ရုံနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”

တာအိုဘုန်းကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “ကျောင်းဆောင်ထဲက ရွှံ့ရုပ်တုရဲ့ ခေါင်းပျောက်နေတာကို ငါ မြင်တယ်။ နောင်ကျရင် လည်ပင်းမှာ အမာရွတ်ရှိတဲ့ မိန်းမတွေကို သတိထား။ သေချာမှတ်ထား ... တွေ့ရင် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးရှောင်။”

ကျင်းအန်း ထပ်မံ၍ ကြက်သီးထသွားပြန်သည်။ ရှေးခေတ်အမျိုးသမီးများသည်လည်း ခေါင်းအစားထိုးခြင်း အတတ်ပညာကို တတ်ကျွမ်းကြသည်လား။

……………….