အခန်း ၁၁

အပိုင်း (၁၁) ကွမ်ဖျင် ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှု မှတ်တမ်း

အစောပိုင်းက ကျင်းအန်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ တည်းခိုခန်း၌ အနောက်ဘက်ခြံ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်ခြံတွင် သီးသန့် ခြံဝင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ခြံဝင်းမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရန် တိတ်ဆိတ်ပြီး လွတ်လပ်မှု ရှိလှသည်။ သေချာပေါက် တစ်ရက်တာ တည်းခိုခမှာလည်း မသက်သာလှချေ။

ကျင်းအန်းသည် ဆိတ်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အလုပ်သမားလေးအား သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ လာရောက် ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်၏။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ သီးသန့် ခြံဝင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကာ ထိုငါးရောင်ခြယ် ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဘုန်းကြီး ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်ထုပ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေမည်နည်း ဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင် အနည်းငယ်ကို ပိုမို ထွန်းညှိလိုက်သောကြောင့့်် အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွား ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ညဘက် စာဖတ်၍ မျက်စိမှုန်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ရန် ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် အဝတ်ထုပ်ကို တစ်လွှာချင်း ဖြည်လိုက်ရာ အထဲတွင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် ဝတ်စုံတစ်ထည်၊ မျက်နှာဖုံး ပျက်စီးနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်၊ ဝါးခြမ်းပြား စာလိပ်တစ်ခုနှင့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်း ဟုတ်လား။” စာအုပ်မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်ရှုပြီးသည့်နောက် ကျင်းအန်းသည် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရ၏။

သေချာပေါက် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အတိုင်းပင်။ ဤပစ္စည်းများသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောင်ပေါ်တွင် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဘုန်းကြီး၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျင်းအန်းသည် ယောက်ျားလေးတစ်ဦး၏ သဘာဝအရ ရှေးဟောင်း စာလုံးများကို စိတ်ဝင်စားမှု ရှိပြီး လေ့လာဖူးသောကြောင့် အချို့သော ထူးဆန်းသည့် စာလုံးများကို ဖတ်ရှုရန် ခက်ခဲလှသည် ဆိုသော်လည်း စာအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဖတ်ရှုရန် အခက်အခဲ မရှိချေ။

ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်း စာအုပ်ကို ကွမ်ဖျင်စန်းရန် ဟု ခေါ်သော သိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုကွမ်ဖျင်စန်းရန်မှာ မူလက လယ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲကာ စာမတတ်ပေမတတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် နေ့တစ်နေ့တွင် သူသည် အလွန် ပင်ပန်းသောကြောင့့်် လယ်ကွင်းဘေးတွင် မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။

သူ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည့် အချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာရှိ ကျောင်းဆောင်တစ်ခု၏ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ကျောင်းဆောင်တွင် တပည့် တစ်ဆယ်ကျော် ရှိကာ ဘေးတွင်လည်း ကလေးငယ် နှစ်ဦး အဖော်အဖြစ် ရှိနေ၏။

သူသည် စိတ်ထဲမှ မိဘများနှင့် ဇနီး၊ သားသမီးများကို သတိရသောကြောင့့်် ကျောင်းဆောင်ကို စွန့်ခွာကာ တောင်များကို ကျော်ဖြတ်၍ လမ်းလျှောက်လျက် လူများကို ကယ်တင်ခြင်း၊ လမ်းတွင် မတရားမှုများကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ နက်ရှိုင်းသော တောင်များနှင့် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများ ရှိရာ နေရာများကို ဖြတ်သန်းခြင်း စသည်ဖြင့် လှည့်ပတ် သွားလာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ဆွေမျိုးများကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အချိန်၌ အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်မှ အသက် ရာကျော် ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အိမ်ရှိ မိဘအိုကြီးများမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။ ဇနီးဖြစ်သူသည်လည်း သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆွေမျိုးများထံသို့ သွားရောက် အားကိုးခဲ့သောကြောင့့်် ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရှိရတော့ချေ။

သူသည် မိဘများ၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးမိတော့၏။ ထို့နောက် မိဘများ၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည့် အချိန်မှာတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် မူလ ငယ်ရွယ်သော လယ်သမားလေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လယ်ကွင်းထဲတွင် ဖားအော်သံများမှာလည်း မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ရှည်လျားလှသော နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ် အချိန်ကာလမှာတော့ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှသာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အရာအားလုံးမှာတော့ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရှားလှပြီး မူလက စာမတတ်သော လယ်သမားလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နက္ခတ်ဗေဒင်နှင့် ဓမ္မစာပေများကို ကျွမ်းကျင်သော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလယ်သမားသည် လယ်ယာသုံး ပစ္စည်းများကို ပစ်ချကာ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ခဲ့ပြီး အိမ်တွင်းရှိ စုဆောင်းငွေများကို အသုံးပြုလျက် အိပ်မက်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အရာအားလုံးကို စာလုံးများဖြင့် မှတ်တမ်းတင် ရေးသားခဲ့၏။

တောင်တန်းများ၊ မြစ်ကြီးများ၊ ဆေးဝါးများ၊ ပထဝီဝင်များ၊ ကျောက်မျက်များ၊ ပစ္စည်းများ၊ ယစ်ပူဇော်ခြင်းများ၊ ဆေးကုသခြင်းများ၊ ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၊ ဆန်းကြယ်မှုများ၊ သိုင်းပညာရပ်များ စသည်ဖြင့်ပင်။

သူသည် ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားဖြင့် စာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် နှစ်ပေါင်း ရာချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကွမ်ဖျင်စန်းရန် ဟု အမည်ပေးခဲ့ပြီး ထင်ရှားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့၏။

သို့ပေမည့်လည်း ထိုကွမ်ဖျင်စန်းရန် ရေးသားခဲ့သော စာအုပ်ကြီးမှာ နိုင်ငံ၏ အသက်သွေးကြောများနှင့် ဆက်စပ်နေ၏။ ထို့ကြောင့့်် တော်ဝင်အစိုးရသည် အပြင်လူများ အသုံးပြုသွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ခန်းတင့်ပြည်နယ် တည်ထောင်စကာလတွင် အရပ်ထဲရှိ ပုံနှိပ်စာအုပ်များ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး အရပ်သားများ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပိတ်ပင်ခဲ့သည်။

ယခု ရှေ့မှောက်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေမည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။ ကျင်းအန်းသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

သူ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ချိန်မှာတော့ ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းမှာ အခြားပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သော တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်းကဲ့သို့ပင် မဟုတ်ပါလား။

သို့ပေမည့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ၎င်းစာအုပ်မှာတော့ တောင်တန်းများ၊ မြစ်ကြီးများ၊ ဆန်းကြယ်မှုများနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ မှတ်တမ်းများသာ ဖြစ်သောကြောင့့်် အစိုးရအတွက် အရေးမကြီးသော မှတ်တမ်းများသာ ဖြစ်သည်။

အစိုးရက တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည့် စာအုပ်မှာ ဘယ်ဘက်ဟောကြားချက် ဖြစ်၏။ ဘယ်ဘက် ဟောကြားချက်ထဲတွင်မူ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ ပထဝီဝင်၊ ကျောက်မျက်၊ ပစ္စည်းများ၊ သိုင်းပညာရပ်၊ ယစ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဆေးကုသခြင်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်များ ပါဝင်ပြီး ထိုအထဲတွင် ယမ်းစိမ်း၊ ကန့်နှင့် ယမ်းမှုန့်ဖော်စပ်နည်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ညာဘက်ဟောကြားချက်မှာ စာပေနှင့် ဆက်စပ်သောကြောင့့်် အခြေခံကို မထိခိုက်ချေ။ ဘယ်ဘက် ဟောကြားချက်မှာမူ သိုင်းပညာနှင့် ဆက်စပ်သောကြောင့့်် နိုင်ငံ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို လှုပ်ခါစေနိုင်သည်။

အရပ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပိတ်ပင်ထားသော စာအုပ်ကို ထိုငါးရောင်ခြယ် ဝတ်စုံနှင့် ဘုန်းကြီးက အဘယ်ကြောင့် ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း ဆိုသည်ကို ကျင်းအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ညာဘက်ဟောကြားချက်မှာ အစိုးရအတွက် အရေးမကြီးသောကြောင့့်် အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ရံဖန်ရံခါ လွတ်မြောက်သွားခြင်းမျိုး ရှိနိုင်သည်။

သူသည် ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ဆက်လက်၍ စာဖတ်နေခဲ့၏။ ကျင်းအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ငါးရောင်ခြယ် ဝတ်စုံနှင့် ဘုန်းကြီး ပြောခဲ့သော နတ်မျက်စိ ပညာရပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် ကျောက်ရုပ်ဘုန်းကြီးဟု ခေါ်သော ဆန်းကြယ်မှတ်တမ်းထဲတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုမှတ်တမ်းမှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

မှတ်တမ်းအရ ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးသည် တောင်ပေါ်တွင် ကျောင်းဆောင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်လျက် တောင်ပေါ်သားများကို ပညာသင်ကြားပေးချင်ခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ထိုဘုန်းကြီးအိုသည် လူများကို ခေါ်ယူ၍ တောင်တက်လမ်း ဖောက်လုပ်သည့် အချိန်တိုင်းမှာတော့ မသိရသော အကြောင်းရင်းကြောင့် လမ်းဖောက်လုပ်ပြီးတိုင်း တောင်ပြိုကျသောကြောင့့်် လမ်းများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားပြီးသည့်နောက် ညတစ်ညတွင်မူ ထိုဘုန်းကြီးအိုသည် ရုတ်တရက် တပည့်များကို အနားသို့ ဆင့်ခေါ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံလွန်တော်မူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး တပည့်များကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား တောင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံခိုင်းလိုက်၏။

ရလဒ်မှာတော့ အလွန် ဆန်းကြယ်လှ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ မူလက မည်သို့မှ ဖောက်လုပ်၍ မရနိုင်သော တောင်တက်လမ်းမှာ ထူးဆန်းစွာပင် အောင်မြင်စွာ ဖောက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

တောင်တက်လမ်းမှာ တောင်ခြေမှနေ၍ တောင်ထိပ်အခြေအထိ ပေါက်ရောက်သွားခဲ့သောကြောင့့်် တောင်ပေါ်သားများသည် ထိုလမ်းကို အသုံးပြုလျက် တောင်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြင်ပလောကနှင့် ဆက်သွယ်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ကြ၏။

ကွမ်ဖျင်စန်းရန်သည် ထိုတောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လမ်းတွင် မြေပြိုမှုကြောင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် ဘုန်းကြီးအို၏ ကျောက်ရုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကျောက်ရုပ်ဘုန်းကြီးက ပြောပြချက်အရ ထိုတောင်ပေါ်သားများ၏ ဘိုးဘေးများမှာ တော်ဝင်စစ်တပ်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ရှောင်ကွင်းရန် တောင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည့် ဓားပြများ ဖြစ်ကြပြီး မကောင်းမှု အလွန်များသောကြောင့့်် ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့အား ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ဘုန်းကြီးအိုသည် စိတ်ထဲမှ သနားသောကြောင့့်် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် စတေးကာ မိမိ၏ ကုသိုလ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုအပြစ်ရှိသူများ၏ သားသမီးများအတွက် အပြစ်ဖြေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုတစ်ခေါက် မြေပြိုမှုကြောင့် ပေါ်ထွက်လာရခြင်းမှာ သူသည် လူပေါင်း သောင်းချီတို့၏ ခြေထောက် အောက်တွင် အခြေခံ အုတ်မြစ်အဖြစ် တည်ရှိခဲ့ပြီး ကုသိုလ်စွမ်းအား ကြီးမားလှသောကြောင့့်် နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကွမ်ဖျင်စန်းရန်အား နတ်မျက်စိ ပညာရပ်ကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် စာဖတ်ပြီးသည့်နောက် စိတ်ထဲမှ လေးစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ‘ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။ ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးပြီး အခြားသူတွေကို ကူညီတဲ့ စွမ်းအားရှင် ဘုန်းကြီးတွေ ရှိနေပါလား။’

ထို့နောက်တွင် ကျင်းအန်းသည် ဝါးခြမ်းပြား စာလိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ထိုဝါးခြမ်းပြား စာလိပ်မှာ အထူး ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ရေစိုခြင်းနှင့် ပိုးမွှားကိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်ပုံရသည်။

အရောင်မှာ ရွှေဝါရောင် သန်းနေပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားစဉ် ထူးဆန်းသော ရနံ့လေး ထွက်ပေါ်နေ သောကြောင့့်် ပိုးမွှားများကို နှင်ထုတ်နိုင်ဟန် တူသည်။ ဝါးခြမ်းပြား စာလိပ်မှာ လက်ထဲတွင် အလွန် လေးလံလှပြီး ပိဿာအတော်များများ ရှိနေ၏။

ကျင်းအန်းသည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ “ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး လျှို့ဝှက်ကျမ်း ဟုတ်လား။”

ကျင်းအန်း၏ မျက်ခုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤလောက၏ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စွမ်းအင် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် ထိုကျမ်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး လျှို့ဝှက်ကျမ်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်အောက်တွင် ရှိသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် မတူညီသော ဂိုဏ်းခွဲများ ရှိကြ၏။ ဤကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်မှာတော့ ဝိညာဉ် အင်္ဂါငါးပါးဂိုဏ်းဟု ခေါ်သော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး နားလည်ရ လွယ်ကူလှကာ ထင်ရှားသော ဂိုဏ်းကြီးများအောက်တွင် ရှိမနေချေ။

သို့ပေမည့်လည်း ကျင်းအန်းသည် ဤအရာများကို စိတ်ထဲတွင် ထားမနေချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပညာရပ်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိမနေဘဲ ပညာရပ်က သူ့ကို ရွေးချယ်သည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး လျှို့ဝှက်ကျမ်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အသက်ရှူနည်းပညာရပ်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အင်္ဂါငါးပါး၏ စွမ်းအင်များကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေကာ မျက်စိကြည်လင် စေနိုင်သည်။

လူတွင် အင်္ဂါငါးပါး ရှိ၏။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အင်္ဂါငါးပါးမှာ နှလုံး၊ အသည်း၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်နှင့် ကျောက်ကပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအရာများသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ ဓာတ်ငါးပါးနှင့် ကိုက်ညီနေ၏။

သစ်ဓာတ်သည် အသည်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ မီးဓာတ်သည် နှလုံးနှင့် ကိုက်ညီသည်။ မြေဓာတ်သည် သရက်ရွက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ရွှေဓာတ်သည် အဆုတ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ရေဓာတ်သည် ကျောက်ကပ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

ထို့အပြင် ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုသည့် သဘောတရားနှင့်လည်း ကိုက်ညီနေ၏။ သစ်ဓာတ်က မီးဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည်၊ မီးဓာတ်က မြေဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည်၊ မြေဓာတ်က ရွှေဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည်၊ ရွှေဓာတ်က ရေဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည်၊ ရေဓာတ်က သစ်ဓာတ်ကို ဖြစ်စေသည် ဟူ၍ အစဉ်အမြဲ လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

နားထောင်ရသည်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ပြဿနာမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် အင်္ဂါငါးပါးလုံးကို လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့့်် ပညာရပ် ငါးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ခက်ခဲမှု၊ အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ်များမှာ အခြားသူများထက် ငါးဆမက ပိုမို လိုအပ်သည်။

ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်မှာလည်း အခြားသူများထက် ငါးဆမက ပိုမို များပြားလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဓာတ်ငါးပါးနှင့် အင်္ဂါငါးပါးကြားရှိ မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်ရမှုမှာ ပိုမို ကြီးမားလှသောကြောင့့်် ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်မှာ ငါးဆမက နှေးကွေးရုံသာမက ခုနစ်ဆ၊ ဆယ်ဆမျှ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြီး အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲ၏။

ဤဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး လျှို့ဝှက်ကျမ်းကို တီထွင်ခဲ့သော ဘိုးဘေးမှာတော့ အလွန် ထူးချွန်လှသော စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် နှေးကွေးလှသောကြောင့့်် ဂိုဏ်းအတွင်း လူနည်းပါး လာခဲ့ရပြီး မည်သူမှ ဤဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အလိုမရှိကြဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စွမ်းရည်ကောင်းသူများက ဤဂိုဏ်းငယ်လေးကို သဘောမကျကြဘဲ စွမ်းရည်ညံ့သူများမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် နှေးကွေးလှသောကြောင့့်် ပိုမို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရ၏။

အဝတ်ထုပ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုအနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြား ရှိနေသေး၏။ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် တာအိုဘုန်းကြီး ဝူကျန့်၊ ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး ကျောင်းဆောင်၏ ကျောင်းထိုင်ဟု ရေးသားထားသည်။

မူလက ဤကျောက်စိမ်းပြားမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သက်သေခံ ကတ်ပြားဖြစ်ပြီး ထိုကျောက်စိမ်းပြား ရှိမှသာ ကျင့်ကြံခြင်း လောကနှင့် တော်ဝင်အစိုးရ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရသည့် အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျင်းအန်းသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ရှုပြီးသည့်နောက် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေခဲ့၏။ ထိုငါးရောင်ခြယ် ဝတ်စုံနှင့် ဘုန်းကြီးမှာ ဤကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် တာအိုဘုန်းကြီး ဝူကျန့် ဖြစ်မှာ သေချာ၏။

ထိုသူသည် လဝက်ခန့်က တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ခေါင်းတလား ဘုရားကျောင်းကို သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် မတော်တဆ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက်တွင် တောင်ထဲ၌ ပျံလွန်တော်မူခဲ့ရကာ ရုပ်အလောင်းပင် မပြည့်မစုံ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

တည်းခိုခန်းထဲတွင်မူ ဤပစ္စည်းများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝါးခြမ်းပြား စာလိပ်တစ်ခုတည်းပင် ပိဿာ အတော်များများ ရှိနေ၍ တောင်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် တည်းခိုခန်းတွင် ယာယီ ချန်ထားခဲ့ခြင်းမှာ သဘာဝကျ၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တောင်ထဲတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ဘဲ ပစ္စည်းများကို ပြန်လာယူရန် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့ပေမည့်လည်း လူ့ဘဝဟူသည် မရေမရာ ဖြစ်လွန်းလှသည်။

ကျင်းအန်းသည် ဝတ်စုံကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည့် အချိန်မှာတော့ ဝတ်စုံ လှုပ်ရှားသွားခြင်းကြောင့် သူ မရိပ်မိခဲ့သော စာတစ်စောင်သည် ဝတ်စုံအတွင်းမှ လျှောကျလာခဲ့ပြီး မြေပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့၏။

ကျင်းအန်းသည် မြေပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသော စာအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ စာအိတ်မှာ ဖွင့်ဖောက်ထားခဲ့ပြီး တွန့်လိမ်နေခဲ့သောကြောင့့်် ဤစာကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက အမြဲတစေ ထုတ်ယူဖတ်ရှုခဲ့ပုံရသည်။

ကျင်းအန်းသည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် စာကို ဖွင့်ဖောက်ဖတ်ရှုလိုက်တော့၏။ “မိတ်ဆွေကြီး ဝူကျန့်... ကျုပ်တို့ ခွဲခွာခဲ့ရသည်မှာ သုံးနှစ် ရှိပြီဖြစ်လို့ အရမ်း သတိရမိတယ်။”

စာ၏ ရှေ့ပိုင်းမှာတော့ နှုတ်ဆက်စကားများနှင့် အရေးမကြီးသော စကားများသာဖြစ်ပြီး တကယ့် အရေးကြီးသော အချက်အလက်မှာ စာ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

“မိတ်ဆွေကြီး ဝူကျန့်... ကျုပ် ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် အချိန်ကုန်ခံပြီး ရှာဖွေခဲ့ရတဲ့ ရတနာသိုက်အိုးရဲ့ သဲလွန်စကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ။ ဒီရတနာသိုက်အိုးဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်း ရှိနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။

စာထဲမှာ အကုန်ရေးပြောပြဖို့လည်း မလွယ်တာကြောင့် ဝူကျိုးနယ်မြေ၊ ချန်ခရိုင်မှာ မိတ်ဆွေကြီး ဝူကျန့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်။ ဒီကိစ္စကို အတူတူ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။ ကျုပ် အိမ်ခေါင်မိုးရဲ့ ဘယ်ဘက်အောက်နားမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပေးမယ်။ မိတ်ဆွေကြီးကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။”

စာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ဤမျှဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

..............