အခန်း ၂၄

အပိုင်း (၂၄) ကောင်းကင်ထက်က ကြယ်စင်များက မြောက်အရပ်ကို ဦးညွှတ်ကြသည်

ချန်ခရိုင်၊ လင်းလု၏ အိမ်ခြံဝန်း...

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အခေါင်းကို လင်းလု၏ အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားစေလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လင်းလုနှင့် သူ၏ မိဘများမှာ မရှိကြသေးပေ။ သူတို့သည် ချန်ခရိုင် မြောက်ဘက်တောင်စောင်း သုသာန်တွင် မျိုးနွယ်စုလူကြီးများနှင့်အတူ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်၏ အရိုးများကို ပြန်လည်မြှုပ်နှံရန် အလုပ်များနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းလု၏ အိမ်တွင်မူ လင်းမိသားစုဝင် အချို့က အရာအားလုံးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးထားကြပြီး ဖြစ်၏။

အဖြူရောင်အခေါင်းကို ခြံဝန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာချိန်မှာတော့ ခြံဝန်းထဲတွင် ကြံ့ခိုင်သော သစ်သားခုံရှည် အချို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သစ်သားခုံရှည်များ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ထုံးမှုန့်များကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြူးထားပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာအိုဆရာကြီး၏ အစီအရင်ပြုလုပ်ရန် စားပွဲတစ်လုံးကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရင်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထား၏။

နံ့သာပေါင်းဖို တစ်ခု၊ နံ့သာတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်အချို့၊ ယန်စွမ်းအင်သုံးပါး အရက်တစ်အိုး၊ ပန်းကန်လုံးအချို့၊ ကြက်သွေး၊ ခွေးနက်သွေးနှင့် ဟင်္သာပြဒါးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

“မြေကြီးမှာ မြေကြီးအငွေ့အသက် ရှိတယ်။ အညစ်အကြေး အငွေ့အသက်တွေ အလွယ်တကူ ကိန်းအောင်း နိုင်တယ်။ ခေါင်းပေါ်မှာကျတော့ လမင်းရဲ့ ယင်စွမ်းအင် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အခေါင်းကို သစ်သားခုံပေါ်မှာ လေဟာနယ်ဖြစ်အောင် တင်ထားရမယ်။

ပြီးတော့ ညရောက်တာနဲ့ လမင်းရဲ့ ယင်စွမ်းအင်ကို ကာကွယ်ဖို့ အဝတ်နဲ့ ဖုံးထားရမယ်။ ဒါမှ အခေါင်းထဲက လူသေက အညစ်အကြေးအငွေ့အသက်တွေ ဒါမှမဟုတ် လမင်းရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူမိပြီး မပုပ်မသိုးဘဲ အလောင်းကောင် ထလာတာမျိုးကနေ တားဆီးနိုင်မှာ။

မြေပြင်ပေါ်မှာ ထုံးမှုန့်တွေ ဖြူးထားတာကတော့ ထုံးမှုန့်က ခြောက်သွေ့တဲ့ သဘာဝရှိလို့ မြေအောက်က တက်လာတဲ့ စိုထိုင်းဆတွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ်။ စိုထိုင်းဆက အလောင်းရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခြောက်သွေ့အောင် ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင် အခေါင်းကို အပြင်လောကနဲ့ အမှန်တကယ် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားနိုင်လိမ့်မယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အစီအရင်ပြုလုပ်မည့် စားပွဲနောက်တွင် ရပ်ကာ အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံဖြင့် ရှင်းပြနေ၏။

ကျင်းအန်းသည် အာရုံစူးစိုက်ကာ နားထောင်နေ၏။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အခေါင်းကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် ချထားခြင်းများတွင် ဤမျှလောက် အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤအရာများသည် သူ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးသော အရာများ ဖြစ်လို့နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီးက ကြက်ဖသွေး၊ ခွေးနက်သွေးများ ရောနှောထားသော ဟင်္သာပြဒါး မျဉ်းချဆေးကြိုးကို ကိုင်ကာ အဖြူရောင်အခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ချည်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကြက်ဖသွေး၊ ခွေးနက်သွေး၊ ဟင်္သာပြဒါးတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖယ်ရှားပြီး အလောင်းကောင်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ယန်စွမ်းအင် အပြည့်အဝ ပါရှိသည့် အရာများ ဖြစ်ကြ၏။

ဤကဲ့သို့သော ဆန်းသစ်သည့် အတွေ့အကြုံများကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်းသည် အခေါင်းမပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ဟင်္သာပြဒါး မျဉ်းချဆေးကြိုးဖြင့် အခေါင်းကို မည်သို့ ချည်နှောင်သည်ကို ဆက်လက် လေ့လာကြည့်ရှုရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက တောင်းဆိုလိုက်၏။ “ညီလေး... အဖြူရောင်အခေါင်းရဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ ရပ်ပြီး ကျုပ်ကို မျဉ်းချဆေးကြိုး ဆွဲပေးဖို့ ကူညီနိုင်မလား။”

အစပိုင်းတွင် ကျင်းအန်း သတိမထားမိခဲ့ချေ။ တာအိုဆရာအိုကြီးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာမှသာ တာအိုဆရာအိုကြီးက သူ့ကို အကူအညီ တောင်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။

ကျင်းအန်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးသွား၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဟင်္သာပြဒါး မျဉ်းချဆေးကြိုးကို ချတဲ့နေရာမှာ ဂိုဏ်းတွေအလိုက် နည်းလမ်းတွေ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားကြတယ်။ ဥပမာပြောရရင် မြောက်ပိုင်းဒေသမှာတော့ မြောက်ပိုင်း ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ကောင်းကင်ပင့်တင် အစီအရင်ကို အများဆုံး သုံးကြတယ်။

ခေါင်းပေါ်က ကောင်းကင်ယံမှာ ကြယ်စင်နတ်မင်း ခုနစ်ပါး ရှိတယ်။ မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အလယ်တည့်တည့်က နတ်နန်းတော်မှာ အမြဲနေထိုင်ကြတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ ထျန်းရှူးကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ထျန်းရွှမ်ကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ထျန်းကျီကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ထျန်းချွမ်ကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ယွီဟန် ကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ခိုင်ယန်ကြယ်စင်နတ်မင်း၊ ယောင်ကွမ်းကြယ်စင်နတ်မင်းတို့ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မြောက်ပိုင်းဒေသက ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ဟာ အမြဲတမ်း အလင်းလက်ဆုံးပဲ။

ညဘက်တွင် မြောက်ပိုင်းကြယ်ကိုကြည့်၍ တောင်နှင့်မြောက်ကို သိနိုင်သည် ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်း ဆိုရိုးစကားက အဲဒီကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ။ ဒါကြောင့် မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ အလောင်းကောင်ကို နှိမ်နင်းတဲ့အခါ မြောက်ပိုင်းကြယ်ခုနစ်ပွင့် ကောင်းကင်ပင့်တင် အစီအရင်ကို အများဆုံး အသုံးပြုကြတာပေါ့။”

ကျင်းအန်းသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

သူ အလိုအလျောက် သီချင်းဆိုလိုက်မိသည်။ “ကောင်းကင်ထက်က ကြယ်စင်တွေက စကားမပြောကြဘူး၊ ကောင်းကင်ထက်က ကြယ်စင်တွေက မြောက်အရပ်ကို ဦးညွှတ်ကြတယ်... ဟေး... ဟေး မြောက်အရပ်ကို ဦးညွှတ်ကြတယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက သံသယ မျက်လုံးဖြင့် ကျင်းအန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ‘ဒီညီလေးရဲ့ စိတ်ထားကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဦးနှောက်က နည်းနည်း သိပ်မကောင်းသလိုပဲ။ သာမန်လူတွေဆိုရင် အခေါင်းကို မြင်တာနဲ့ ကြောက်လန့်နေကြပြီ။ သူကတော့ အေးဆေးပဲ။ အခေါင်းရှေ့မှာတောင် ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေနိုင်တာများ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဆိုတာ နည်းနည်းလေးမှ မရှိတဲ့အတိုင်းပဲ။’

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဆက်လက် ရှင်းပြနေ၏။ “နောက်ဥပမာတစ်ခုက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ နဂါးမင်းက ရေတွေ အများကြီး ဖန်တီးလေ့ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် စိုထိုင်းဆများတယ်။ စိုထိုင်းဆက အလောင်းရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်။ အလောင်းကောင်တွေက အမှောင်ထုနဲ့ စိုထိုင်းဆများတဲ့၊ ယင်စွမ်းအင်နဲ့ အအေးဓာတ် လွှမ်းမိုးတဲ့နေရာတွေမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ကျင့်ကြံရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။

ဒါကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသက မျဉ်းချဆေးကြိုး ချတဲ့အခါ မီးစွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် ရွှေနဲ့မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို အများဆုံး အကူအညီယူကြတယ်။ ဥပမာ နဂါးမီးခွက် အစီအရင်၊ မိုးကြိုး မိစ္ဆာနှိမ်နင်း အစီအရင် တွေပေါ့။ မိုးကြိုးစွမ်းအင်က သန့်စင်တဲ့ ယန်စွမ်းအင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဖိုးတန်ရတနာပဲ။

ပြည်သူတွေကြားမှာ မကြာခဏ ကောလာဟလတွေ ထွက်လေ့ရှိတယ်။ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာတော့ သရဲတစ္ဆေ အရမ်းသောင်းကျန်းနေတယ်၊ တစ်နေ့ကျတော့ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ပြီး အဲဒီသရဲတစ္ဆေကို မိုးကြိုးပစ်သွားတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။

အနောက်မြောက်ဒေသကို ပြောရရင်တော့ အဲဒီမှာ မျဉ်းချဆေးကြိုးနဲ့ အလောင်းကောင် နှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို သိပ်မသုံးကြဘူး။ အဲဒီအစား မိုးခေါင်ရေရှား မိစ္ဆာအလောင်းကောင်ကို နှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ပိုသုံးကြတယ်။

ဘယ်နေရာမှာ သရဲတစ္ဆေ သောင်းကျန်းသလဲ ဒါမှမဟုတ် မိုးခေါင်ရေရှားတာမျိုး ဖြစ်ရင် ဒေသခံ ရွာသူရွာသားတွေက ရွာလုံးကျွတ် ထွက်ပြီး ဘယ်နေရာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလောင်းတွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ သင်္ချိုင်းတွေ ရှိသလဲဆိုတာကို လိုက်ရှာကြတယ်။ ပြီးရင် သင်္ချိုင်းကို တူးဖော်ပြီး အလောင်းကောင်ကို မီးရှို့ပစ်ကြတယ်။ အနောက်မြောက်ဒေသက လူတွေရဲ့ ဓလေ့စရိုက်က အကြမ်းတမ်းဆုံးပဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဤအသိပညာ မျှဝေမှုများကို ကျင်းအန်းသည် အလွန် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျင်းအန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “တာအိုဆရာကြီးရဲ့ စကားအရဆိုရင် တာအိုဆရာကြီးက နေရာအတော်များများကို ရောက်ဖူးပုံရတယ်။ တောင်ပိုင်းကော မြောက်ပိုင်းကော နေရာအတော်များများကို သွားလာခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်။”

ဤအကြောင်းအရာကို ရောက်သွားချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ချက်ချင်းပဲ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွ သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းသို့ သွားလာခဲ့စဉ်က လူသိများကျော်ကြားခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ကို တစ်ဖက်မှ နားထောင်ရင်း၊ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လျင်လျင်မြန်မြန်ဖြင့် ဟင်္သာပြဒါး မျဉ်းချဆေးကြိုးကို ဆက်လက် ချည်နှောင်နေခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ တံတွေးစက်များသည် လေထဲတွင် တဖွားဖွား လွင့်စင်နေ၏။ သူသည် နှစ်နာရီခန့် ဆက်တိုက်ပြောနေသော်လည်း ပါးစပ်ခြောက်သွေ့သွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် မျက်နှာနီမြန်းလာကာ စိတ်အားထက်သန်လာပုံရသည်။

လူကြီးများ အသက်ကြီးလာလျှင် လူငယ်များကို မိမိတို့ ငယ်စဉ်က အကြောင်းများကို ပြန်ပြောပြရသည်ကို သဘောကျတတ်ကြသည်နှင့် သဘောတရား တူလို့နေ၏။

ဟင်္သာပြဒါး မျဉ်းချဆေးကြိုးကို ချည်နှောင်ပြီးစီးသွားချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်းက တာအိုဆရာအိုကြီးအား မေးလိုက်သည်။ “ဒီအဖြူရောင်အခေါင်းကို ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမှာလဲ။”

လင်းလု၏ အိမ်တွင် အမြဲတမ်း ထားထား၍တော့ မရနိုင်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လင်းလု၏ မိသားစုတစ်စုလုံး ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ကြောက်လန့်နေကြပေလိမ့်မည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဖြေသည်။ “ကျုပ်က လာမည့်ရက်တွေမှာ ချန်ခရိုင်ပတ်လည်ကို လှည့်လည်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထံက ဆင်းသက်လာတဲ့ ယင်ယန်သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြုပြီး ချန်ခရိုင်ရဲ့ တောင်တန်း၊ ရေပြင်နဲ့ ကြယ်တာရာအနေအထားတွေကို တိုင်းတာတွက်ချက်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီအဖြူရောင်အခေါင်းရဲ့ မူလဇာစ်မြစ် အတိအကျကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်။”

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် မူလပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မှာဖြစ်၏။ မည်သည့်နေရာကလာသနည်း။ ထိုနေရာကို ပြန်ပို့ပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင်ကော။ တစ်ဖက်လူက အခြားခရိုင်တစ်ခုခုမှ ရောက်လာတာလဲ ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုဆိုရင် တာအိုဆရာကြီးအနေနဲ့ ချန်ခရိုင်မှာ ခြေထောက် ကျိုးသွားတဲ့အထိ လျှောက်ရှာရင်တောင် ဇာစ်မြစ်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

‘ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို ခွေးအိုကြီးလို့ ဆဲနေတာလဲ။’

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်းကို ဒေါသတကြီးဖြင့် နှာမှုတ်ကာ မျက်လုံးပြူး ကြည့်လိုက်၏။

သူက ပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မူလဇာစ်မြစ်ကို အမှန်တကယ် ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ် ချန်ခရိုင်ရဲ့ တောင်တန်းတွေ၊ ရေပြင်နဲ့ ကြယ်တာရာအနေအထားတွေကို တိုင်းတာတွက်ချက်ထားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖုန်းရွှေကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးတော့ အခေါင်းထဲက ဒုက္ခသည်ကို ကောင်းမွန်စွာ မြှုပ်နှံပေးမယ်။”

ထို့နောက်တွင်မူ ကျင်းအန်းနှင့် မည်သို့မှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်းသည် လင်းလု၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ထို့နောက် ကျင်းအန်းသည် ဆေးဆိုင်သို့ သွားကာ ဂျင်ဆင်းနှင့် တရုတ်နတ်ဆေးမြစ် အားဖြည့်ဆေးရည် ဖော်စပ်ရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အရင် ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ ထို့နောက်မှသာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်မှာဖြစ်၏။

သူသည် အဆင့်တက်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရ၏။ ယနေ့ညတွင် နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိ ဆေးရည်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သောက်သုံးလိုက်ပါက သွေးဓားကျမ်း၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။

လင်းလု၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် ဤနေရာသို့ နောက်နောင် သူ ထပ်မံလာရောက်တော့မည် မဟုတ်ဟု ကျင်းအန်း တွေးလိုက်မိ၏။

...........

ကျင်းအန်း လင်းလု၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပဲ လင်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးသည် မြောက်ဘက် တောင်စောင်း သုသာန်ဘက်မှနေ၍ ခြံဝန်းထဲသို့ ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန် ... ရှာတွေ့ပြီ။ ရှာတွေ့ပါပြီ။ ကျုပ် မရီးရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အရိုးတွေကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပါပြီ။ တာအိုဆရာကြီးတန်က တကယ်ပဲ နတ်မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တာပဲ။ ကျုပ်တို့ တကယ်ပဲ အဲဒီ ခေါင်းပြတ်တောင်က တောအုပ်ထဲမှာ အရိုးတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။”

...............

ကျင်းအန်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၊ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော အသက် သုံးဆယ်အရွယ် မုဆိုးမသည် တည်းခိုခန်းအလုပ်သမားကို ခေါ်ဆောင်ကာ တည်းခိုခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို အထူးတလည် စောင့်ကြိုနေသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့လိုက်ရ၏။

ပိုင်ရှင် မုဆိုးမ ကျန်းသည် တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသည့်အပြင် သူမ၏ နောက်တွင်လည်း ညီအစ်မ နှစ်ဦး ပါလာသေး၏။ သူတို့မှာ ညီမဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသော ကျန်းလင်ယွင်တို့ ညီအစ်မနှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်ယွင်သည် ရှည်လျားပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ကျစ်လျစ်ခိုင်မာပြီး အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်လှ၏။

ငယ်စဉ်တည်းက သိုင်းပညာကို လေ့လာသင်ယူခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ရဲရင့်ပြတ်သားသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အချိုးအစားကျန၏။ ယနေ့တွင်လည်း မိန်းမပျိုလေး ကျန်းလင်ယွင်သည် အရင်အတိုင်း လှပနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ အိမ်နီးချင်းအိမ်မှ အရွယ်ရောက်စ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အလှပဆုံးသော ပန်းပွင့်ချိန်လေးပင် ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးကျင်းအန်း... ဒီနေ့ ရှင်က မြောက်ဘက်တောင်စောင်းက သုသာန်ကိုသွားပြီး အခေါင်းမသူအဖြစ် သူများအတွက် အခေါင်းသွားမပေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ ကြားလိုက်ရလို့ပါ။” ကျန်းလင်ယွင်က ကျင်းအန်းကို စကား လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ပုလဲလုံးလေးများ လိမ့်ဆင်းသွားသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်၍ အလွန်ကောင်း၏။