အခန်း ၃၆

အပိုင်း (၃၆) ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက်

ကျန်းလင်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သခင်လေးကျင်းအန်းကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက် ပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီလူ နာမည်က ဟယ်ချန် ပါ။ ချန်ခရိုင်မှာ အဲဒီလူကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိလောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က အကြောင်းကို ပြန်ပြောရရင် ခရိုင်မြို့တော်မှာတောင် သူ့နာမည်ကို ကြားဖူးတဲ့သူ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။

ဟယ်ချန် ငယ်ငယ်တုန်းက ခရိုင်မြို့တော်ကို သွားပြီး စွန့်စားခဲ့ဖူးတယ်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာ နာမည်ကြီး ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ နှစ်အတော်ကြာ သိုင်းပညာကို မှားယွင်းစွာ လေ့ကျင့်မိလို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရောဂါဟောင်းတွေ စွဲကပ်လာပြီး နာမကျန်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

နှမြောစရာကောင်းတာက အသက် ၄၀ တောင် မပြည့်သေးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က ရောဂါတွေနဲ့အတူ ဇာတိမြေ ချန်ခရိုင်ကို ပြန်လာပြီး သိုင်းလောက ကနေ အနားယူသွားခဲ့တယ်။

ဟယ်ချန် ငယ်ငယ်တုန်းက နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာ နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ကိုယ်ခံပညာဖြစ်တဲ့ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက်နဲ့ နောက်တစ်ခုကတော့ မြေကမ္ဘာချို့ယွင်းချက် ဓားသိုင်း ပါ။

အဲဒီအထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးက ကိုယ်ခံပညာ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက် ပဲ။ မြေကမ္ဘာချို့ယွင်းချက် ဓားသိုင်းက သခင်လေးကျင်းအန်း လေ့ကျင့်နေတဲ့ သွေးဓားကျမ်းနဲ့ အတူတူလောက်ပါပဲ။ အဆင့်၃ သိုင်းပညာတွေထဲမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက် ကတော့ မတူဘူး။ အဆင့် ၃ သိုင်းပညာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဆင့် ၃ သိုင်းပညာတွေထဲမှာတော့ ထိပ်တန်းအဆင့် အရိုးကို လေ့ကျင့်တဲ့ သိုင်းပညာပဲ။

ဟယ်ချန် ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီကိုယ်ခံပညာကို အားကိုးပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက အရွတ်နဲ့ အရိုးတွေကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အံ့မခန်း ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒါကို မြေကမ္ဘာချို့ယွင်းချက် ဓားသိုင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သိုင်းသမားတွေ စုဝေးရာ ခရိုင်မြို့တော်မှာ နာမည်ကြီးခဲ့တာပဲ။

နှမြောစရာကောင်းတာက ကိုယ်ခံပညာက ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ထိခိုက်မှုတွေကို ကုစားနိုင်ဖို့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ အားဖြည့်ဖို့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများကြီး ကုန်ကျခံရတတ်တယ်။ ဒါမှ အခြေခံကို မထိခိုက်ဘဲ ရောဂါတွေ မစွဲကပ်မှာ။

အကယ်၍ ခွန်အားကိုချည်းပဲ အားကိုးပြီး လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေဖြစ်တဲ့ အသက် ၃၀ ကျော်လို့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ကျဆင်းလာတဲ့ အရွယ်ရောက်တာနဲ့ ရောဂါဝေဒနာ အမျိုးမျိုးက ဆက်တိုက် ရောက်လာတော့တာပဲ။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အဆစ်အမြစ်တွေ နာကျင်လာမယ်။ ပြီးရင် ကလီစာတွေနဲ့ သွေးကြောတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်တောက်ပြီး သွေးတွေ ဆက်တိုက် အန်လာမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ရာထဲကနေ မထနိုင်တော့ဘဲ လေဖြတ်သွားတော့တာပဲ။

အကယ်၍ မိသားစုက ချမ်းသာရင် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ခံပြီး ဆေးဝါးတွေနဲ့ အသက်ဆက်ထားနိုင်ရင် အသက် ၅၀ လောက်အထိတော့ ခံနိုင်ကောင်း ခံနိုင်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သာမန်မိသားစုဆိုရင် ဆေးဝါးနဲ့ အသက်ဆက်စရာ မရှိတော့ရင် အသက် ၄၀ ဆိုတာ သေဆုံးချိန်ပဲ။

ဟယ်ချန် ကတော့ ဒုတိယ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်တယ်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက်ကို ရခဲ့ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့ ဆေးဝါးတွေ မဝယ်နိုင်လို့ ခွန်အားသက်သက်နဲ့ပဲ လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။

ငယ်ရွယ်ချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ကောင်းမွန်နေလို့ ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ အသက် ၃၀ ကျော် အမြင့်ဆုံး အသက်စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဟယ်ချန်က ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်လောက်ပဲ နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ပန်းတစ်ပွင့်လို ခဏလေး ပွင့်လန်းခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်း သိုင်းလောကကနေ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာကာ ချန်ခရိုင်ကို ပြန်လာပြီး အနားယူခဲ့ရတာပါ။ သူ့ရဲ့ နောက်ပိုင်းဘဝမှာ ငယ်ငယ်တုန်းက ရှာဖွေခဲ့တဲ့ ရွှေငွေတွေကို အသက်ဆက်ဖို့ ဆေးဝါးတွေ ဝယ်ယူရာမှာ အကုန်အစင် သုံးစွဲခဲ့ရတယ်။

အရင်တုန်းက နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ဓားသမားက အခုတော့ တစ်လကို ငွေတစ်ကျပ်တန် အသက်ဆက်ဆေးတောင် မဝယ်နိုင်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေ စွဲကပ်နေတဲ့ အဘိုးအို တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ သိုင်းလောကက ရန်သူတွေ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရှာမှာကို ကြောက်လို့ နာမည်ဝှက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ ဘယ်သူကမှ မသိကြတော့ဘူး။

အကယ်၍ သခင်လေးကျင်းအန်းက သိုင်းပညာ တကယ် လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဟယ်ချန်က အခု အသက်ဆက်ဖို့ ငွေ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေတယ်။ အကယ်၍ သခင်လေးကျင်းအန်းက ဒီအချိန်မှာ သူ့အိမ်ကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက် နဲ့ မြေကမ္ဘာချို့ယွင်းချက် ဓားသိုင်း ကို ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောရင် ဟယ်ချန်က သခင်လေးကျင်းအန်းကို ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သခင်လေးကျင်းအန်းကို တစ်ခွန်းတော့ သတိပေးပါရစေ။ ကိုယ်ခံပညာက အတွင်းအား သိုင်းပညာထက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ပိုမြန်ပေမဲ့ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ နည်းနည်းလေး မသေချာရင် ကြီးမားတဲ့ ရောဂါဟောင်းတွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သခင်လေးကျင်းအန်းက ဒီအကြံဉာဏ်ကို ကြားပြီးနောက်မှာလည်း ဟယ်ချန် ကို ဆက်ရှာချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဆက်ပြီး မိတ်ဆက် ပေးနိုင်ပါတယ်။”

ဤနေရာတွင် ကျန်းလင်ယွင်နှင့် ကျင်းအန်းတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင်မူ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေကာ ပိုင်ရှင်ကျန်းသည် ကြက်မွေးတံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ မိန်းကလေးငယ်နောက်သို့ ပြေးလိုက်ကာ ရိုက်နှက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ပိုင်ရှင်ကျန်းသည် ခြေထောက်ညောင်းသည်အထိ ပြေးသော်လည်း ကလေးလေး၏ ခြေတိုလေးများကို မမီနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ပိုင်ရှင်ကျန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် မျက်နှာပင် ဖြူရော်လာတော့သည်။

...

နေ့တစ်ဝက် အကြာ...

ချန်ခရိုင် အနောက်ဘက် လမ်းထောင့်ရှိ နိမ့်ကျသော အိမ်လေးများ ရှိသည့် လမ်းသွယ်လေးထဲတွင် ကျင်းအန်းနှင့် ကျန်းလင်ယွင်တို့သည် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးကာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် အိမ်တစ်အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

ထင်းချောင်းကဲ့သို့ ပိန်ချုံးခြောက်သွေ့နေသော အဘိုးအို တစ်ဦးသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်ရည်များ ကျကာ သူတို့နှစ်ဦးကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသွယ်လေးမှ ထွက်လာပြီးနောက် လူအများ အသွားအလာ များပြားသော ဆူညံသည့် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ နေရောင်ခြည်ကို ခံစားရပြီး စိတ်နှလုံးသည်လည်း နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လင်းလက်လာခဲ့၏။

တောက်ပနေသော ကျန်းလင်ယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ တက်ကြွနေပြီး စိတ်နေစိတ်ထား အလွန် ကောင်းမွန်နေပုံ ရသည်။

“သခင်လေးကျင်းအန်းက တာအိုဘာသာဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တာအိုဘာသာက ကျန်းမာရေးနဲ့ အသက်ရှည်ရေးကို အလေးထားတယ်။ သခင်လေးကျင်းအန်းက ဟယ်ချန်ကို အားဖြည့်စွမ်းအင် ဖြည့်ပေးပြီး ဟယ်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ယင်ယန်နဲ့ ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး အသက်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည် ညှိနှိုင်းပေးခဲ့တာ သာမန်လူတွေ ရွှေတစ်သောင်း ကောက်ရတာထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိသေးတယ်။

မူလက သခင်လေးကျင်းအန်းက အကူအညီတောင်းဖို့ အိမ်ကို လာခဲ့တာ။ အခုတော့ ဟယ်ချန်က သခင်လေး ကျင်းအန်းကို အကူအညီတောင်းရမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားပြီ။ လူ့ဘဝဆိုတာ တကယ်ကို မှန်းဆလို့ မရဘူးပဲ။”

ကျန်းလင်ယွင်က စကားပြောပြီးနောက် ကျင်းအန်းကို မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးကျင်းအန်းက ဘယ်ဆရာ့ဆီကနေ ပညာသင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ မသိရသေးဘူး။”

“ဆရာ့ဆီကလား။”

ကျင်းအန်းသည် အနည်းငယ် ငေးမောသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး တာအိုကျောင်းတော်က လူလို့ ပြောလို့ရမလား။ ဆရာကတော့ တာအိုဘုန်းကြီး ဝူကျန့်လို့ ပြောလို့ရမယ်။”

ကျင်းအန်းသည် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

ကျန်းလင်ယွင်က မေးလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး တာအိုကျောင်းတော်လား။ ကျွန်မ စာအုပ် တစ်အုပ် ဖတ်ဖူးတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ တာအိုဘာသာကို ဂိုဏ်းအမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံး ဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခုကတော့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းပဲ။ သခင်လေးကျင်းအန်းက ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းကလား။”

ကျင်းအန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပြုံးကာ ဖြေလိုက်၏။ “ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး တာအိုကျောင်းတော်က ကျန့်ယီဂိုဏ်းအောက်က နာမည်မကြီးတဲ့ တာအိုဘုရားကျောင်းလေး တစ်ခုပါ။ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း မဟုတ်ပါဘူး။”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပခုံးယှဉ်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ကျန်းလင်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းအောင် လှပပြီး အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေ၏။ မွန်းတည့်ချိန် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းလင်ယွင်က မေးလိုက်၏။ “ကျန့်ယီဂိုဏ်းနဲ့ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းက ဘာကွာခြားချက် ရှိလဲဆိုတာ သခင်လေးကျင်းအန်း ပြောပြလို့ ရမလား။”

ကျင်းအန်းသည် စဉ်းစားလိုက်၏။ သူသည်လည်း လမ်းတစ်ဝက်မှ ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းအရာများကို သေချာ နားမလည်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းက မိန်းမယူပြီး ကလေးမွေးခွင့် မရှိဘူး။ ကျန့်ယီဂိုဏ်းကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မိန်းမယူပြီး ကလေးမွေးတဲ့ ကိစ္စမှာ ကန့်သတ်ချက် မရှိပါဘူး။”

ကျန်းလင်ယွင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ သခင်လေးကျင်းအန်းက ဟယ်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ညှိနှိုင်းပေးတာကို ကြည့်ရတာ ဟယ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာအရောင်က ဒီနေ့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လာတာ တွေ့ရတယ်။ သခင်လေးကျင်းအန်းရဲ့ အားဖြည့်စွမ်းအင်က ဟယ်ချန် အတွက် တော်တော် အကျိုးရှိတယ်။”

ကျန်းလင်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်းအန်းက ဟယ်ချန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ပြီး ညှိနှိုင်းပေးမယ်ဆိုရင် ဟယ်ချန်ရဲ့ နှစ်ရှည်လများ စွဲကပ်နေတဲ့ ရောဂါဟောင်းက မကြာခင် အမြစ်ပြတ် သက်သာသွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”

သို့ပေမည့် ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ကျန်းလင်ယွင်ကဲ့သို့ အကောင်းမြင်မနေခဲ့ချေ။ သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “သူက ရောဂါကျွမ်းပြီး ကလီစာတွေက အရမ်းကို ယိုယွင်းနေပြီ။ ကျုပ်က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ယင်ယန်နဲ့ ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး အသက်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည် ညှိနှိုင်းပေးခဲ့ပေမဲ့ သေမယ့်အချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလို့ မရတော့ဘူး။ အများဆုံး နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်လောက် အသက်ဆက်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါဝေဒနာနဲ့ သေဆုံးရမယ့်ကိစ္စကိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရသေးဘူး။”

ကျန်းလင်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးကျင်းအန်းက အစွဲအလမ်း ကြီးနေပြီ။ အရာရာကို အပြစ် အနာအဆာကင်းအောင် လုပ်ချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ပန်းတွေက နွမ်းနယ်သွားတတ်တယ်၊ မြက်ပင်တွေက ခြောက်သွေ့သွားတတ်တယ်၊ ခေါင်းပေါ်က ကောင်းကင်ယံက နေနဲ့ လတောင်မှ လဆန်းနဲ့ လဆုတ် ရှိသေးတာပဲ။ အရာရာတိုင်းကို အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လို့ရမှာလဲ။

ဟယ်ချန်က ဒီနှစ်မှာ အသက် ၄၃ နှစ် ရှိပြီ။ နောက်ထပ် ၁၀ နှစ် ထပ်နေရင် ၅၃ နှစ် ဖြစ်သွားပြီ။ သာမန်လူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အသက်ရှည်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။”

ကျင်းအန်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။။ ရင်ထဲမှ အုံ့မှိုင်းမှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

အေးတိအေးစက် နေတတ်ပြီး ဆက်ဆံရ ခက်ခဲသော ကျန်းလင်ယွင်သည်လည်း လူများကို နှစ်သိမ့်တတ်သည့် အချိန်ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ရှေးခေတ်လူများသည် သန့်ရှင်းရေး အခြေအနေနှင့် ဆေးကုသမှု အခြေအနေများ နောက်ကျမှုကြောင့် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်တိုတောင်းကြပြီး ပျမ်းမျှ သက်တမ်းမှာ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိ၏။ အသက် ၆၀၊ ၇၀ အရွယ် အဘိုးအိုများဆိုလျှင် အသက်ရှည်သူများဟု သတ်မှတ်၍ ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ချန်သည် ငယ်ငယ်က သိုင်းပညာကို မှားယွင်းစွာ လေ့ကျင့်မိသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြီးမားသော ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းမှုနှင့် ရောဂါဟောင်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အသက် ၅၃ နှစ်အထိ နေရမည်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း အိမ်မပြန်သေးဘဲ ကျင်းအန်းက ကျန်းလင်ယွင်နှင့်အတူ ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်း မြို့တော်ရှိ သူဌေးများကြားတွင် အလွန် နာမည်ကြီးသည်ဟု ဆိုသော နီရဲသည့် နှုတ်ခမ်းနီ တစ်ဘူးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝယ်ယူပြီး ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် ကျန်းလင်ယွင် အား လက်ဆောင်ပေးခဲ့၏။

ထို့နောက် ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အရွတ်နှင့် အရိုးများကို သန်စွမ်းစေသည့် ဆေးညွှန်းအတိုင်း ဆေးဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပခုံးယှဉ်လျက် လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ကာ ကြည့်ရှုရင်း တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

တည်းခိုခန်းသို့ မရောက်မီလေးတွင် ကျင်းအန်းသည် အစားမက်သော ကလေးမလေး တုံတုံ အတွက် မုန့်တစ်ဘူးကိုပါ ဝင်ဝယ်သွားခဲ့သည်။