အခန်း ၃၉

အပိုင်း (၃၉) ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးခြင်း

“တောက်…”

“တောက်… တောက်...”

“ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ... အေးချမ်းသာယာပါတယ်။”

“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်၊ ညအမှောင်ထုသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

ချန်ခရိုင် ပြည်သူများ အားလုံးသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ညအမှောင်ထု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာ၏။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လဆုတ်ရက် ညအမှောင်ထုအောက်တွင် ချန်ခရိုင်၌ လူအများအပြား ညီညာစွာ ခြေလှမ်း လှမ်းနေသည့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခြေသံများမှာ ညီညာပြီး ဒုန်းဒုန်းမည်ကာ မြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ နင်းနေသောကြောင့် ထောင်သောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီး စစ်ချီနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုက အလွန် ကြီးမားလှ၏။

ဤအချိန်တွင် အနီးအနားရှိ ပြည်သူများမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်၏။ တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားရသူ အလွန် နည်းပါးလှသည်။

လူအချို့က တစ်ဝက်နိုး တစ်ဝက်အိပ် အခြေအနေတွင် တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ စစ်ချီသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း မိမိတို့ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ တစ်ဖက်လှည့်၍ ဆက်အိပ်သွားကြသောကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသူ အလွန် ရှားပါး၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိလျှင်ပင် ယခုအချိန်သည် ညမထွက်ရအချိန် ဖြစ်သောကြောင့် အပြင်ထွက်၍ ကြည့်ရှုရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ ရွာစောင့်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ နေရာမှာပင် အပြစ်ပေးခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ အသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုအသံက ချန်ခရိုင် အနောက်ဘက် တံခါးမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်ခရိုင် မြို့အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

…………….

ချန်ခရိုင် မြို့အရှေ့ဘက်၊ လင်းလု၏ အိမ်…

ခြံဝန်းထဲရှိ အဖြူရောင်အခေါင်းမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းရှင်းစွာ ရှိနေ၏။

သစ်သားခုံရှည်များ၊ ထုံးမှုန့်များ၊ လရောင်ကို ကာကွယ်ရန် အဝတ်ကြီး၊ ကြေးဇလုံ၊ စက္ကူပိုက်ဆံ၊ နံ့သာတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်များ၊ အစီအရင် စားပွဲ စသည့် အရာများအားလုံးသည် ခြံဝန်းထဲတွင် နေရာချထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် သွေးဆူနေသော လင်းမိသားစုမှ အမျိုးသား အချို့က ညစောင့်နေကြပြီး သူတို့သည် အသားများကို အားပါးတရ စားကာ အရက်များကို အဝသောက်ရင်း ညစောင့်နေကြ၏။

သူတို့က ခြံဝန်းထဲရှိ အဖြူရောင်အခေါင်းကို စောင့်ရှောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အခေါင်းကို မစောင့်ရှောက်ခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တောင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသောကြောင့် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကောင်းကောင်းမစားရ၊ ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘဲ နေခဲ့ရ၏။

ယနေ့မှ ချန်ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောကြောင့် အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ရန် အချိန်မရသေးချေ။ ထို့အပြင် သူသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ ခွန်အားပိုင်းတွင် လူငယ်များကို မမီနိုင်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တယ်ရှန်း အရက်ဆိုင်မှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အရင်ဆုံး အခန်းထဲသို့ ပြန်ကာ အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ခြံဝန်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခု ရှိပါက လင်းမိသားစုဝင်များကို သူ့အား လာရောက် ခေါ်ယူခိုင်းခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေသောကြောင့် တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်မှာ ဆင်အော်လို့ ဆိတ်မနိုးသည်အထိ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် ဟောက်သံများ ဆူညံနေပြီး သွားကြိတ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသံမှာ အလွန် ဆူညံလွန်းသောကြောင့် ခြံဝန်းထဲတွင် အခေါင်းစောင့်နေသော လင်းမိသားစုမှ အမျိုးသား အချို့ပင် ကြားနေရ၏။

ရုတ်တရက် ထောင်သောင်းချီသော စစ်တပ်ကြီး စစ်ချီနေသည့် ညီညာသော ခြေသံများက အဝေးမှနေ၍ နီးကပ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူအများအပြား၏ ခြေသံများမှာလည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဆူညံသော ဟောက်သံနှင့် သွားကြိတ်သံများပင် စစ်ချီသံများကို မလွှမ်းမိုးနိုင်တော့ဘဲ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ အိပ်မက်မှ လန့်နိုးသွားခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဘာဖြစ်မှန်း မသိသေးဘဲ အပြင်ဘက်တွင် မည်သူက ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ကာ သူ၏ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ကို နှောင့်ယှက်နေသနည်းဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် စစ်ချီသံများသည် လင်းလု၏ အိမ်ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤသည်မှာ တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သရဲတစ္ဆေ ရာပေါင်းများစွာ ညဘက် သွားလာခြင်းသည် ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ညစောင့်နေကြသော လင်းမိသားစုမှ အမျိုးသားများမှာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပြီ ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် အားလုံးကို ကမန်းကတန်း ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင် ယူဆောင်လာသော မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်သည့် အင်းများ အားလုံးကို ထုတ်ယူကာ တံခါးများ၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် နံရံများတွင် ကပ်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသောကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်သည့် ဟင်္သာပြဒါးများ ရောနှောထားသော ကြက်ဖသွေးကို ထုတ်ယူကာ နံရံလေးဖက်စလုံးတွင် ရွှီစွမ်းအင် ရွှေရောင်စာလုံးများ အမြန်ရေးဆွဲလိုက်၏။

ရွှီစွမ်းအင်ရွှေရောင်စာလုံးများတွင် မိုးကြိုးနတ်မင်း၏ အမည်နာမများ၊ ရွှီစွမ်းအင် လေ့ကျင့်သည့် နည်းလမ်းများ၊ အင်းရေးဆွဲခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

ဤသည်မှာ တာအိုဘာသာ၏ နာမည်ကြီးသော မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်သည့် ဂါထာတစ်ခု ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင်တော့ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိသော ဂါထာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ထိုကြက်ဖသွေးမှာလည်း သာမန် ကြက်ဖသွေး မဟုတ်ဘဲ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သတ်ဖြတ်ကာ မွန်းတည့်ချိန်၏ ယန်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူထားသော ကြက်ဖသွေး ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏ သတိထား လုပ်ဆောင်တတ်မှုကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ အိပ်နေသည့် အချိန်တွင်ပင် ဤအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပစ္စည်းများကို အနားတွင် ထားရှိရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ပြာယာခတ်နေချိန်တွင် မည်သည့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ သူသည် နေရာမှာပင် ထိုင်၍ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေရုံသာ ရှိတော့မှာဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ကျိန်တွယ်ရဲသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် လက်အမြန်နှုန်းက ဤမျှ မြန်ဆန်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဘိုးဘေးများထံမှ ဆင်းသက်လာသော ပညာရပ်များကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အချိန်များတွင် ဘိုးဘေးများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ရွှီစွမ်းအင် ရွှေရောင်စာလုံးများကို မကြာခဏ လေ့လာခဲ့၏။

မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်အမြန်နှုန်း မီလျှင်ပင်။ အရေးပေါ်အချိန်ရောက်မှ စာအုပ်ကို ကူးရေးရန် အချိန်မီမည် မဟုတ်ချေ။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပြတင်းပေါက်ရှိရာ နံရံဘက်ကို ရေးဆွဲပြီးနောက် တံခါးဘောင်ရှိရာ နံရံဘက်ကို ဆက်လက် ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ပြတင်းပေါက်စက္ကူနှင့် သစ်သားတံခါးပေါ်တွင်ပင် ဂါထာများ အပြည့် ရေးဆွဲလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော နံရံနှစ်ဖက်ကိုလည်း ဂါထာများ အပြည့် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

လက်များ ညောင်းညာနာကျင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လူမှာ ပင်ပန်းလွန်းသောကြောင့် ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေသော်လည်း တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အချိန်မဆွဲရဲသေးချေ။

အာရုံကြောများ အလွန်အမင်း တင်းမာနေပြီး လက်များ ညောင်းညာနာကျင်ကာ အသုံးမကျဖြစ်သွားမည် ဆိုလျှင်တောင် တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ အသက်ဆုံးရှုံးရသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤကဲ့သို့ အသက်လုနေရသည့် အချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အရင်က မရှိဖူးသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရေးကြီးသော အချိန်လေးအတွင်း၌ နံရံလေးဖက်စလုံးတွင် ရွှေရောင်စာလုံး ဂါထာများကို အပြည့် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လက်ထဲရှိ စုတ်တံနှင့် ဟင်္သာပြဒါးကို အောက်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးသွားသောကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် တာအိုဆရာအိုကြီး ဝမ်းသာနေသည်မှာ မကြာသေးမီ သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဆဲဆိုလိုက်၏။ ‘ချီးတဲ့မှ…’

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မြေပြင်မှ ရှစ်ပေ၊ ကိုးပေခန့် မြင့်သော ခေါင်မိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မျက်နှာမှာ မြေကြီးအရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အကုန်လုံးကို တွက်ဆထားခဲ့သော်လည်း ခေါင်မိုးကို ရေးဆွဲရန် မမီလိုက်ခြင်းကိုတော့ လွတ်သွားခဲ့၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်ခုခု၏ ချိတ်ဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူမှာ ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် ယင်လေများ တိုက်ခတ်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူမှာ အလေးချိန် မရှိတော့သကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အခန်းတွင်းရှိ နံရံလေးဖက်စလုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်သည့် ဂါထာများ ရေးဆွဲထားခြင်း လုံးဝ မရှိတော့သလို နံရံပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်သည့် အင်းများ ကပ်ထားခြင်းလည်း မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာလျှင် အခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ခြုံကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံး၊ ဂါထာများ ရေးဆွဲမှုများ အားလုံးက သူ၏ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူ တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသည့် အခိုက်အတန့်သည် သူ၏ အိပ်မက် ပျက်စီးသွားချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဝမ်းနည်းရန် အချိန်မရလိုက်မီ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အုတ်နံရံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ယင်လေများ တိုက်ခတ်နေသော ခြံဝန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ခြံဝန်းထဲတွင် ညစောင့်နေကြသော လင်းမိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် အသားများကို အားပါးတရ စားကာ အရက်များကို အဝသောက်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း၏ ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝ မကြားရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပြေးသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းချင်သော်လည်း ထိုလင်းမိသားစုမှ အမျိုးသားများ သောက်နေသည်မှာ သာမန် ဖန်ကျို အရက်၊ သို့မဟုတ် ဆန်အရက် မဟုတ်ဘဲ တာအိုဆရာအိုကြီး တမင်သက်သက် ချန်ထားပေးခဲ့သော ယန်စွမ်းအင်သုံးပါး အရက် ဖြစ်နေ၏။

ထိုလင်းမိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် သူ၏ အမြင်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးဖိုပူပူကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်တွင် အပ်နှင့် ထိုးခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

‘ရေနစ်သေတဲ့သူတွေက ရေအောက်မှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ ရေကူးတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေတာ တကယ်ပဲကိုး။’

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တကယ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချည်နှောင်ခြင်း ဟူသော စကားလုံးလေးလုံးကို အသုံးပြုခြင်းက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက် အခြားသော ဘဝဒဿနတစ်ခုကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ ယခု ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးခံရပြီး အားနည်းသော ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးမည့် ခန္ဓာကိုယ် မရှိတော့သည်မှာ လူ့လောကတွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် ရေကူးနေခြင်းနှင့် တူနေသည် မဟုတ်ပါလား။

တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း သည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ စစ်ချီသွားကာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

.............

တည်းခိုခန်း…

ညအမှောင်ထုသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လူအများအပြား နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများပင် ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်ကာ တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်…

ကျင်းအန်းသည် အိပ်ရာဝင်သည်မှာ မကြာသေးချေ။

သူ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မအိပ်သေးဘဲ သိုင်းပညာကို အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီးမှ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်မှသာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် သူ အိပ်ရာဝင်သည်မှာ မကြာသေးဟု ခံစားနေရချိန်မှာပင် ရုတ်တရက်…

“ဒုန်း... ဒုန်း...”

သူသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် စစ်တပ် စစ်ချီနေသည့် ညီညာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခြေသံများသည် အဝေးမှနေ၍ နီးကပ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နီးကပ်လာ၏။

လှုပ်ရှားမှုများကို နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ လမ်းမကြီးများ၊ အဆောက်အအုံများ၊ တည်းခိုခန်းကို ဖြတ်သန်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုများပြားလှသော စစ်ချီသံများသည် သူ၏ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အိမ်ရာဝင်းနှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

‘တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းလား။’

သတိပြန်ဝင်လာသော ကျင်းအန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထိုင်လိုက်ပြီး အလွန် မှောင်မိုက်နေသော တံခါးအပြင်ဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားတော့၏။

…………..