အခန်း ၄၀

အပိုင်း (၄၀) နွားကျောင်းသား လူစကားပြောခြင်း

ကျင်းအန်းသည် တံခါးဝကို ကြက်သီးမွေးညင်းထစွာဖြင့် ကြည့်နေချိန်မှာပဲ...

“ညီလေး...”

“ညီလေး...”

“ညီလေး...”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အော်ခေါ်နေ၏။ အသံမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလို့နေသည်။

လေထုက အလွန် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသောကြောင့် ကျင်းအန်း၏ လက်မောင်းမှ မွေးညင်းများပင် ထောင်ထသွားတော့၏။

‘ဒီမြင်ကွင်းက အရမ်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ နဉ်ချိုင်ချန် လန်ရော့ဘုရားကျောင်းတွင် ညအိပ်စဉ် နျဲ့ရှောင်ချန်က တံခါးဝသို့ လာရောက်၍ ဝိညာဉ်ခေါ်သည့် အဖြစ်အပျက်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေတယ်။ ဒီ နျဲ့ရှောင်ချန် ရဲ့ အသံက နည်းနည်း အိုမင်းနေတာကလွဲရင်ပေါ့။’

..........

ကျင်းအန်း၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆွဲခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သည်။ တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းကြောင့် နိုးလာသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ ယင်စွမ်းအင်ကို အထူးတလည် အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းရှိသော လူ၏ ဝိညာဉ်သာ ဖြစ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရ၏။

ယခုအခါ လူတစ်ယောက်က သူ့ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆွဲသွားချင်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အခွံထဲမှ တစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး အထက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခွာထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်သည် လူ့လောကတွင် ပေါ်လွင်နေပြီး ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ အေးစက်ကာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသောကြောင့် ဝိညာဉ်မှာ နာကျင်လာ၏။

ကျင်းအန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံပြင်တစ်ခုကို တွေးမိသွား၏။

ထိုပုံပြင်မှာ တစ်နေ့တွင် ကွမ်ဖျင်စန်းရန် သည် တောင်ပေါ်ရွာလေး တစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရွာရှိ ရွာသားများမှာ နေထွက်လျှင် အလုပ် လုပ်ပြီး နေဝင်လျှင် အနားယူကြကာ မြေကြီးကို မျက်နှာမူပြီး ကောင်းကင်ကို ကျောခိုင်းကာ အလုပ် လုပ်ကြသော သာမန် လယ်သမားများသာ ဖြစ်ကြ၏။

ထိုနေ့တွင် ကွမ်ဖျင်စန်းရန်သည် ရွှံ့လမ်းမှ ရွှံ့များ အများအပြား ပေကျံနေသော ဖိနပ်အောက်ခံကို မြစ်ရေဖြင့် ဆေးကြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကွမ်ဖျင်စန်းရန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်....

ရုတ်တရက် ရေလယ်ကွင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်က ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ ခက်ခဲစွာ လယ်ထွန်နေရသော နွားအိုကြီး တစ်ကောင်သည် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ကွမ်ဖျင်စန်းရန် ထံသို့ ပြေးလာခဲ့၏။

“ဘုတ်...”

ထိုရူးသွပ်နေသော နွားကြီးသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာပင် ကွမ်ဖျင်စန်းရန်၏ ရှေ့တွင် ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ဒူးထောက်ကာ ဝပ်စင်းလိုက်ပြီး လူစကားပြောကာ မျက်ရည်များ မြေပေါ်သို့ ကျလာတော့သည်။

နွားအိုကြီးသည် ကွမ်ဖျင်စန်းရန်အား သူ့ကို ကယ်တင်ပေးရန် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေး တောင်းပန်ခဲ့၏။

ဤနွားကြီးသည် အသက်ရှင်စဉ်က တာအိုဘုရားကျောင်းငယ်လေး တစ်ခုမှ လူငယ် တာအိုဘုန်းကြီးလေး တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

မွေးရာပါ ဆော့ကစားလိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး ပညာကို သေချာ မသင်ယူခဲ့သောကြောင့် ဘုရားကျောင်းရှိ ဆရာ့ကို ဖုံးကွယ်ကာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်ခြင်းကို ခိုး၍ လေ့ကျင့်ခဲ့၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်သွားချိန်မှာတော့ ဝိညာဉ်မှာ အလေးချိန် မရှိသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလို့နေ၏။ ညလေ တစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အရပ်မျက်နှာများကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ လမ်းပျောက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ နွေးထွေးမှုနှင့် အကာအကွယ်ပေးမှုမှ ကင်းကွာ သွားချိန်မှာတော့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လေနှင့် မိုးကြိုးများ၊ ပြည်သူများ၏ သာမန် ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်များ အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်သွားသော အားနည်းသည့် ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့၏။

ဝိညာဉ်မှာ လေနှင့် မိုးကြိုးများ၊ ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်များ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ် သွားတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သေဆုံးကာ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် အချိန်တွင် တာအိုဘုန်းကြီးလေးသည် ဆော့ကစားလိုစိတ် ပြင်းထန်သော်လည်း စိတ်ထား ဖြူစင်သူဖြစ်ပြီး အခြားသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ရောက်ပူးကပ်ကာ အသက်အန္တရာယ် ပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ချင်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ် လုပ်ရင်း ပင်ပန်းလွန်း၍ သေဆုံးသွားခါစ နွားအိုကြီး တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ဝင်ရောက်ပူးကပ်လိုက်ရတော့သည်။

သို့ပေမည့် နွားကြီးသည် နေ့စဉ် ထွန်ယက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရပြီး အရှေ့အိမ်ကို ထွန်ယက်ပြီးပါက အနောက်အိမ်ကို ဆက်လက် ထွန်ယက်ရသောကြောင့် တစ်ရက်တစ်လေမှ အနားယူရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။

နေ့စဉ် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းလွန်းသောကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရသောကြောင့် တာအို ဘုန်းကြီးလေးသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှာတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤချောင်ကျသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နွားကြီးသည် လူစကားပြောကာ မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက် ဝပ်စင်းလျက် ကွမ်ဖျင်စန်းရန်အား သူ့ကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

သူ ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားကျောင်းရှိ ဆရာသည် သေချာပေါက် အလွန် စိုးရိမ်နေပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွာထွက်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဆရာက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးထားလျှင်ပင် သေချာပေါက် အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်၏ အသက်စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပါက သူသည် ဤတစ်သက်တွင် လုံးဝ ပြန်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကွမ်ဖျင်စန်းရန်သည် နွားကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤတာအိုဘုန်းကြီးလေးသည် ဆော့ကစားလိုစိတ် ပြင်းထန်သော်လည်း မူလစိတ်ထား မဆိုးရွားဘူးဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

အသက်အန္တရာယ် အစိုးရိမ်ရဆုံး အချိန်တွင်ပင် လူများကို၊ တိရစ္ဆာန်များကို ဒုက္ခပေးရန် မတွေးခဲ့ချေ။ ထိုအစား ပင်ပန်းလွန်း၍ သေဆုံးသွားသော နွားအိုကြီး တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝင်ရောက်ပူးကပ်ကာ လယ်သမားများအတွက် နေ့စဉ် ပင်ပန်းကြီးစွာ ထွန်ယက်ပေးရန် လိုလားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ကွမ်ဖျင်စန်းရန် သည် သန်စွမ်းသော နွားကြီးတစ်ကောင်၏ ဈေးနှုန်းဖြင့် ထွန်ယက်ရန် မစွမ်းနိုင်တော့သော နွားအိုကြီးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တာအိုဘုန်းကြီးလေး၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

......

ဤသည်မှာ ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းတွင် ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပုံပြင်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းလည်း မည်မျှအထိ အမှန်ဖြစ်ပြီး မည်မျှအထိ အမှားဖြစ်ကြောင်းကို မသိပေ။

သို့သော်ငြား ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ဖမ်းဆီးခံရပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အကာအကွယ်မှ ကင်းကွာ သွားချိန်မှာတော့ ပတ်ပတ်လည်တွင် ယင်လေများ တိုက်ခတ်နေပြီး ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ခံစားနေရ၏။

ဤသည်မှာ တမလွန်စစ်သည်တော်များက လူ့လောကတွင် လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့လောကရှိ သက်ရှိလူသားများက တွေ့ဆုံမိပါက တမလွန်စစ်သည်တော်များ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည် ဆိုသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်လား။

ကျင်းအန်း ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်သည် သရဲတစ္ဆေ ရာပေါင်းများစွာ ညဘက် သွားလာခြင်း၏ ရှေ့တွင် ခွန်အားနည်းပါးလွန်းလှသောကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်က ဆင်ကို တားဆီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ကျင်းအန်း မကျေနပ်ချေ။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေ၏။ အတွေးများက လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်နိုင်မည့် မည်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိသနည်းဆိုသည်ကို အသည်းအသန် တွေးတောနေ၏။

ရုတ်တရက်..

ကျင်းအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဟုန်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျင်းအန်းသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အမိန့်တော် ဖြန့်ကျက်ခြင်း အသံ ထွက်ပေါ်လာစဉ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တာအိုအသံ၏ လှိုင်းလုံးများနှင့် အငွေ့အသက်များကို မှန်းဆကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ချိ... ကျ...”

သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ဘဲ ဝိညာဉ်ဖြင့်သာ မြင်နိုင်သော အခြေအနေတွင် ချက်ချင်းပင် ချိကျ အသံကြောင့် လေနှင့် တိမ်များ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ယင်လေများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျင်းအန်း၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေသော ကျင်းအန်းသည် မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ဖွင့်လိုက်ပြီး လူမှာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လူးလဲထလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေသံ တဒုန်းဒုန်းမည်အောင် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းတံခါးမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ခြံဝန်းထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ရန်သူများ လာရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်း အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျလေ့ရှိသော အစားမက်သည့် ဆိတ်မှလွဲ၍ ခြံဝန်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိချေ။

ကျင်းအန်း သံသယ ဝင်သွား၏။ ‘စောစောက ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ကောင်းပြီး အိုမင်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်သံက နားထောင်ကြည့်ရတာ လူလိမ်တာအိုဆရာအသံနဲ့ နည်းနည်း တူနေသလိုပဲနော်။’

ကျင်းအန်းသည် ခြံဝန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားရင်း ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ညအမှောင်ထုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လင်းလု၏ အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူ တာအိုဆရာအိုကြီးကို အနည်းငယ် စိတ်မချ ဖြစ်နေ၏။

ချန်ခရိုင်တွင် ညကင်းလှည့်သော ရွာစောင့်များမှာ သာမန် လူငယ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ခရိုင်မြို့တော်ကဲ့သို့ မစည်ကားသောကြောင့် ညမထွက်ရအမိန့်မှာလည်း ထိုမျှလောက် တင်းကျပ်မှု မရှိချေ။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းရည်ဖြင့် သူတစ်ပါး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ကာ ညဘက် သွားလာပြီး စစ်တပ်သုံး ဒူးလေးများ၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် ပစ်ချမခံရအောင် မိုက်မဲစွာ မပြုမူသရွေ့ ရွာစောင့် အနည်းငယ်ကို ရှောင်ရှားရန်မှာ သူ လုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်၏။

ညမထွက်ရအမိန့်ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း သာမန်လူများကိုသာ တားဆီးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့အထက်မှာ လူရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအခါ အရာရှိဖုန်းသည် သူ့ကို အကူအညီ တောင်းထားရသောကြောင့် သူသည် ဥပဒေကို မချိုးဖောက်သရွေ့ အချိန်ကျလာပါက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ထုတ်ရန် အရာရှိဖုန်း က သူ့ကို ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်၏။

ကျင်းအန်းသည် လင်းလု၏ အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားချိန်မှာတော့ လင်းလု၏ အိမ်တွင် အရာအားလုံး အေးချမ်းသာယာနေပြီး အဖြူရောင်အခေါင်း၊ သစ်သားခုံရှည်များ၊ လင်းမိသားစုမှ ညစောင့်နေသော အမျိုးသား အချို့ အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ခြံဝန်းထဲတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ယောက်တည်းကိုသာ မတွေ့ရချေ။

ကျင်းအန်း၏ ညဘက် ဝင်ရောက်လာမှုကို တွေ့ချိန်မှာတော့ လင်းမိသားစုမှ ညစောင့်နေသူများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ကျင်းအန်းသည် ရှင်းပြရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ တာအိုဆရာကြီးတန် မည်သည့် အခန်းတွင် နေသနည်းဟု အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်ပြီး လူကယ်ရန်က အရေးကြီးကြောင်း ပြောလိုက်၏။

လင်းမိသားစုမှ ညစောင့်နေသော အမျိုးသားများသည် ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာမှာ အတုအယောင် မဟုတ်ကြောင်း မြင်ချိန်မှာတော့ သူတို့လည်း တာအိုဆရာအိုကြီး၏ အန္တရာယ် ကင်းရှင်းရေးကို စိုးရိမ်လာကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူအချို့ကို အခေါင်းစောင့်ရန် ဆက်လက် ထားရစ်ခဲ့ပြီး လင်းဟယ်ရွှန့် သည် ကျင်းအန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာအိုဆရာအိုကြီး နေထိုင်သော အခန်းသို့ ကမန်းကတန်း သွားရောက်ခဲ့၏။

“အဟွတ် ... “

“အဟွတ် ... အဟွတ် ... အဟွတ် ... “

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ အခန်းထဲမှ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ချောင်းဆိုးသံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် မူလက စိုးရိမ်နေသော ကျင်းအန်း၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် တံခါးခေါက်ကာ မေးလိုက်၏။ “တာအိုဆရာကြီးတန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျင်းအန်း လင်းလု၏ အိမ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူက အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ညီလေး ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသည်မှလွဲ၍ လူမှာ လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေ၏။ ဤသည်မှာ လန့်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျင်းအန်းက မေးလိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန်... ခင်ဗျား မျက်နှာမှာ သွေးရောင်နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေတယ်။ ခုနက ကျုပ် တည်းခိုခန်းမှာ တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းနဲ့ ကြုံလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ကျုပ်နာမည်ကို အမြဲတမ်း ခေါ်နေတယ်။ အဲဒီလူက တာအိုဆရာကြီးတန်... ခင်များလား။ ခင်ဗျား တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းရဲ့ ထိခိုက်မှု ခံလိုက်ရတာလား။”

အပြင်လူများ ရှိနေသောကြောင့် ကျင်းအန်းသည် လူလိမ်တာအိုဆရာဟု တိုက်ရိုက် မခေါ်ဆိုရဲချေ။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာအိုဆရာကြီးတန် ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် ဖြူဖျော့နေသည့် အမူအရာမှာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်းရဲ့ ထိခိုက်မှုကြောင့် အသက်စွမ်းအင်တွေ ထိခိုက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ညီလေးရဲ့ ချိကျ ဆိုတဲ့ အော်သံကြောင့် လန့်သွားတာပါ။”

....................