အခန်း ၄၂

အပိုင်း (၄၂) နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခြင်း

တည်းခိုခန်း ခြံဝန်း....

ယနေ့ည ကြယ်ရောင် မှိန်ဖျော့နေ၏။

ကျင်းအန်းသည် ကျား၊ ဝံပုလွေ ဆေးအရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆေးအရက်ဖြင့် တစ်ကြိမ် လိမ်းကျံပြီးနောက် ကိုယ်ခံပညာ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက် ကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

ဤသည်မှာ အရွတ်နှင့် အရိုးများကို လေ့ကျင့်သော ကိုယ်ခံပညာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျောက်စာခွဲ လက်ဝါးသိုင်း ၃၆ ကွက် သည် လက်၊ ခါး၊ အောက်ပိုင်း၊ ပခုံး၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ လက်ချောင်း၊ တံတောင်ဆစ် စသည့် အစိတ်အပိုင်းများအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရွတ်နှင့် အရိုးများ လေ့ကျင့်သည့် လှုပ်ရှားမှု ၃၆ မျိုးကို စုစည်းထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားမှု သုံးမျိုးအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထား၏။

ပထမလှုပ်ရှားမှုမှာ ကြိုးကြာတိမ်တိုက် လက်ဝါး၊ ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုမှာ ကျားပြိုကွဲ လက်သီး၊ တတိယလှုပ်ရှားမှုမှာ ဝက်ဝံကျောတိုက် ဖြစ်သည်။

ကြိုးကြာတိမ်တိုက် လက်ဝါးသည် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်း ဖြစ်၏။ ကျားပြိုကွဲ လက်သီးသည် တုန်ခါမှု စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ဝက်ဝံကျောတိုက်သည် ကျောဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ လှုပ်ရှားမှုများကြားရှိ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှု ၁၂ မျိုးသည် ကြိုးကြာတိမ်တိုက် လက်ဝါးကို လေ့ကျင့်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရွတ်နှင့် အရိုးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးသည်။ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု ၁၂ မျိုးသည် အရှိန်ပြင်းသော ကျားပြိုကွဲ လက်သီးကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်၏။

နောက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှု ၁၂ မျိုးသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများအတွက် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သည့် ဝက်ဝံကျောတိုက် ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် ပြီးခဲ့သည့် တမလွန်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်လျှောက်ခြင်း ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ၅ ရက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိ ဆေးအရက်ကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမှုကြောင့် ကျင်းအန်း၏ နေ့စဉ် တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ သာမန်လူများ မှန်းဆ၍ မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော ကျားပြိုကွဲ လက်သီးကို စတင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ယခင်က သူ သွေးဓားကျမ်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးပြီး အခြေခံကောင်းများ ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် အလွယ်တကူ လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော ကျားပြိုကွဲ လက်သီးကို လေ့ကျင့်နေသည်မှာ နှစ်ရက် ရှိပြီဖြစ်၏။ ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော ကျားပြိုကွဲ လက်သီးသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သား၊ အရွတ်နှင့် အရိုးများကို ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ခိုင်ခံ့မှုအပေါ် တောင်းဆိုချက် အလွန် မြင့်မားသည်။

မဟုတ်ပါက သာမန်လူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကလီစာများသည် လက်သီးထိုးတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုဒဏ်ကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

အာရုံစူးစိုက်ကာ အသက်ရှူခြင်းကို ထိန်းညှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတွင် မြေကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို စုစည်းကာ အထက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ရသည်။

တုန်ခါမှု လက်သီးသည် ရေထဲရှိ လှိုင်းတံပိုးများနှင့် တူပြီး ပြိုကွဲ လက်သီးသည် လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားနှင့် တူ၏။

ကျင်းအန်းသည် ဈေးထဲမှ ဝယ်လာသော သစ်သားတိုင် တစ်တိုင်ကို ခြံဝန်းထဲတွင် ထားရှိကာ အကြိမ်ကြိမ် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်နေသည်။

လက်သီးထိုးတိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခွန်အားများကို အကုန်အစင် အသုံးပြုကာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားဖြူကဲ့သို့ ရဲရင့်ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ လေ့ကျင့်နေ၏။

ခါးကို နှိမ့်ခြင်း၊ ခြေလှမ်းလှမ်းခြင်း၊ လက်မောင်းယမ်းခြင်း စသည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် အလွန် စံကိုက်ဖြစ်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အရွတ်နှင့် အရိုးများ၊ ကြွက်သားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။

သစ်သားတိုင်တွင် ပတ်ထားသော အထူစား သားရေသည် သူ၏ လက်သီးဖြင့် အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်မှုများအောက်တွင် ဘုန်းခနဲ အသံမည်ကာ ပေါက်ပြဲသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွား၏။

ကျင်းအန်းသည် အားပါးတရ လေ့ကျင့်နေစဉ် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွေးညင်းပေါက်များ ပွင့်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူနွေးကာ ချွေးများ ထွက်လာသည်။

နွေဦးရာသီ၏ အေးစက်သော ညအမှောင်ထုထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက်မှ အဖြူရောင် အပူငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက်တွင် လိမ်းကျံထားသော နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိ ဆေးအရက်၏ အာနိသင်များသည် ပွင့်နေသော မွေးညင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သား၊ အရေပြား၊ အရိုးနှင့် အမြှေးပါးများမှ စုပ်ယူခြင်းကို ခံရသောကြောင့် လေ့ကျင့်မှု ရလဒ်မှာ နှစ်ဆ တိုးလာပြီး လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိသည့် သိုင်းရူး တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် နစ်မွန်းနေပြီး ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်လို့နေ၏။

.......

ကောင်းကင်ယံ ရှင်းလင်းလာသည်။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေ၏။

ယင်နှင့် ယန် ကူးပြောင်းသွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ သက်ရှိစွမ်းအင်များ ရှင်သန်လာ၏။

ကျင်းအန်းသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ် လုပ်နေသည်။

ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများက နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေပြီး တိမ်များကို မျိုချကာ မြူများကို မှုတ်ထုတ်နေ၏။

ယခုအချိန်သည် နေထွက်စ အချိန်ဖြစ်ပြီး ယမန်နေ့ညက မြူများနှင့် နှင်းပေါက်များ လုံးဝ မကွယ်ပျောက်သေးချေ။

ချန်ခရိုင်၏ နံနက်ခင်း လေထုမှာ လတ်ဆတ်ပြီး အရာအားလုံးသည် ပါးလွှာသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ကျင်းအန်းသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ် လုပ်နေသည်။

ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပါးလွှာသည့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နံနက်ခင်းတွင် တိမ်များနှင့် မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တာအိုလမ်းစဉ်၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေ၏။

တစ်နေ့တာ၏ အစီအစဉ်သည် နံနက်ခင်းတွင် ရှိ၏။ ကျင်းအန်းသည် ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး နတ်ကျောင်းတော် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ နဂါးကဲ့သို့သော အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်းသည် တရားထိုင် လေ့ကျင့်မှုမှ နိုးလာခဲ့၏။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားပြီး တစ်ညလုံး ကျားပြိုကွဲ လက်သီးကို လေ့ကျင့်ခဲ့သောကြောင့် ကျန်ရစ် ခဲ့သော ကလီစာများ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းသွားကာ လုံးဝ အမာရွတ် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။ တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ကို ခံစားနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကလီစာများမှ သန်စွမ်းသော အသက်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွေးညင်းပေါက်များ လန်းဆန်းသွား၏။

ဤအချိန်တွင် ချန်ခရိုင်မှ ပြည်သူများလည်း တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကြပြီး နေ့စဉ် လှုပ်ရှားသွားလာမှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြ၏။

လယ်သမားများက ပေါက်ပြားများ၊ ဝါးတောင်းများ စသည့် လယ်ယာသုံး ပစ္စည်းများကို ထမ်းကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်၍ လယ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ခရီးသွား ကုန်သည်များသည် အခြားရွာသား ၁၀ ယောက်ကျော်နှင့်အတူ ကုန်ပစ္စည်းများကို ကျောပိုးကာ နောက်တစ်နေရာသို့ ခရီးဆက်နေကြ၏။

သိုင်းလောကမှ လူငယ်များသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ဓားတစ်လက်ဖြင့် လောကအနှံ့ လှည့်လည်ရန် အိပ်မက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် မြင်းစီးကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

စာပေပညာရှင်များက ပညာရေးတွင် အောင်မြင်ပြီး နေရပ်သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြန်လာနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စာပေများကို မမောမပန်း ဖတ်ရှုနေကြ၏။

ဝဖိုင့်ဖိုင့် မျက်နှာနှင့် ဝက်သတ်သမားက သတ်ဖြတ်ဆေးကြောပြီးသော ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းကာ ခါးတွင် ဝက်သတ်ဓားကို ထိုးထားလျက် ဈေးသို့ အလျင်အမြန် သွားနေသည်။

ဆော့ကစားလိုသော ကလေးများက နွားများကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်၍ နှင်းပေါက်များ ခိုနေသော မြက်နုများကို စားစေ၏။

............

နေအိမ်များ၊ တံတားများ၊ ရေစီးကြောင်းများ၊ သစ်ပင်အိုများ၊ လှေငယ်များ၊ ဆိပ်ကမ်းများ၊ ကုန်တင်သင်္ဘောများ ...

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ အရက်ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်းငယ်များ、 အသားဆိုင်များ၊ ဘုရားကျောင်းများ၊ အစိုးရရုံးများ、 လက္ခဏာဖတ် ဗေဒင်ဟောသူများ ...

ကျင်းအန်းသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လတ်ဆတ်သော လေပြေများ တိုက်ခတ်မှုကို ခံစားနေရ၏။ ချင်းမင် မြစ်ကမ်းဘေး ပန်းချီကား ပေါ်တွင်သာ တွေ့မြင်နိုင်သော ရိုးရာ ယဉ်ကျေးမှု ဘဝနေထိုင်မှု ပုံစံများသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အသက်ဝင်စွာ ပေါ်လာတော့သည်။

‘လောကကြီး တစ်ခုလုံးက အကျိုးအမြတ်အတွက် လာကြပြီး အကျိုးအမြတ်အတွက် သွားကြတာပဲ။’

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အပြည့်အဝ လင်းထိန်သွားချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် စစ်မှန်သော တာအိုဘာသာဝင် တပည့်များကို ရှာဖွေပြီး တာအို ဆေးညွှန်းကို မေးမြန်းရန် ကြိုးစားရဦးမှာ ဖြစ်၏။

တာအို ဆေးညွှန်း မရှိပါက သူ၏ ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးလျှို့ဝှက်ကျမ်း လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် နှေးကွေးလွန်းလှသည်။

တာအိုဘုန်းကြီး ဝူကျန့် ကဲ့သို့ ယခင် ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး တာအိုကျောင်းတော် တပည့်များထဲတွင် အဆင့် ၅ အတွင်း ဝင်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိသူပင်လျှင် ငယ်စဉ်တည်းက အခြေခံချကာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရပြီး အသက် ၅၀ ကျော်မှသာ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက ဘယ်နှစ်၊ ဘယ်လောက်ကြာမှ တာအိုဘုန်းကြီး ဝူကျန့် ကဲ့သို့ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့ပေမည့် လူလိမ်တာအိုဆရာများနှင့် လူလိမ်ဘုန်းကြီးများက အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်၏။ သူသည် ချန်ခရိုင်ရှိ နာမည်ကြီး တာအိုဘုရားကျောင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းများကို သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း စစ်မှန်သော တာအိုဘုန်းကြီးနှင့် စစ်မှန်သော ရဟန်းများကို မတွေ့ခဲ့ရဘဲ သာမန် လောကီ တာအိုဘုရားကျောင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချလာသော ကျင်းအန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး အရက်နံ့များ နံနေပြီး ခြံဝန်းထောင့်ရှိ ဝါးရုံပင်ငယ်လေးထဲတွင် အရက်မူးကာ အိပ်မောကျနေသော အစားမက်သည့် ဆိတ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

အိပ်မက်ထဲတွင် ဘာတွေ မက်နေသလဲ မသိ၊ ဆိတ်ခြေထောက် လေးဖက်က မြေကြီးပေါ်တွင် လှေလှော်နေသကဲ့သို့ အသည်းအသန် လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျင်းအန်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ‘ဒီဆိတ်မိုက်က ကျိုးမင်းကြီးရဲ့ အရက်ကန်နဲ့ အသားတောထဲကို ကျသွားပြီး အဝတ်ဗလာနဲ့ ရေကူးနေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်နေတာများလား။’

................

ကျင်းအန်းသည် ယနေ့ မနက်စာကို ဆိတ်ကလီစာ ခေါက်ဆွဲ စားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း အပြင်ဘက်မှ ဆိတ်ကလီစာ ခေါက်ဆွဲ စားပြီး ပြန်လာချိန်မှာတော့ မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေသော ပိုင်ရှင်ကျန်း၊ တည်းခိုခန်း အလုပ်သမားနှင့် အခြား တည်းခိုခန်း ဧည့်သည်များ အားလုံး နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းလင်ယွင် ကိုတော့ မတွေ့ရချေ။ သူမ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကမှ ဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာက သူမကို သူတစ်ပါးအိမ်တွင် မှီခိုနေထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း အလကား ကျွေးမွေးမှုကို စိတ်အေးလက်အေး စားသုံးရန် ခွင့်မပြုခဲ့ချေ။

သူမ နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအလုပ်မှာ သက်တော်စောင့် အလုပ် ဖြစ်သည်။

‘ဒီသက်တော်စောင့် ကုမ္ပဏီ နာမည်က နဂါးတံခါး သက်တော်စောင့် ကုမ္ပဏီ လို့များ ခေါ်သလား မသိဘူး။’

ကျင်းအန်း ဤသို့ တွေးမိချိန်မှာတော့ ပြုံးလိုက်မိ၏။

“ပိုင်ရှင်ကျန်း... ကျုပ် ဒီနေ့ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာဖို့ လာခဲ့တာပါ။” ကျင်းအန်းသည် ခေါင်းကိုက်စရာ တူမလေးကို သေချာ ထမင်းစားရန် ဆူပူနေသော ပိုင်ရှင်ကျန်း၏ ရှေ့သို့ သွားကာ ပြောလိုက်၏။

ပိုင်ရှင်ကျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ဘာမှ မပြောရသေးမီ ကျင်းအန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် သိပါတယ်။ ကျုပ် ဒီရက်ပိုင်း ညတိုင်း သိုင်းကျင့်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်း ကြီးလွန်းတော့ အားလုံးရဲ့ အနားယူမှုကို ထိခိုက်စေရုံသာမက တည်းခိုခန်းရဲ့ စီးပွားရေးကိုပါ ထိခိုက်လာတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်က နေစရာအသစ် ရှာခိုင်းထားပြီးပြီ။ ဒီနေ့ ပိုင်ရှင်ကျန်း ဆီကနေ အခန်းအပ်ပြီး နေစရာအသစ်ကို ပြောင်းတော့မလို့ပါ။”

“မရဘူး။” ပိုင်ရှင်ကျန်းက ကျင်းအန်း အခန်းအပ်မည့် ကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်လိုက်၏။

ကျင်းအန်းသည် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ကျွန်မ ပိုက်ဆံမရှားဘူး။” ပိုင်ရှင်ကျန်းက အလွန် မာနကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျင်းအန်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ညတိုင်း သိုင်းကျင့်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းကြီးတော့ အားလုံးရဲ့ အနားယူမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်လေ။”

ပိုင်ရှင်ကျန်းက ကျင်းအန်း စကားမဆုံးမီ ဆက်လက်၍ မာနကြီးစွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်၏။ “ဒီကိစ္စကို ယွင်အာ ပြန်လာမှ ပြောကြတာပေါ့။ သခင်လေးကျင်းအန်း... စိတ်ချလက်ချ နေပါ။ ယွင်အာက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံကိုပဲ မက်မောပြီး သခင်လေးကျင်းအန်းကို နှင်ထုတ်တယ်လို့ ပြောမှာ စိုးလို့ပါ။”

သို့သော်ငြား ကျန်းလင်ယွင် ပြန်လာချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်းက နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းလင်ယွင်က သဘောတူလိုက်၏။ “သခင်လေးကျင်းအန်းက ချန်ခရိုင်မှာ နေတုန်းပဲလေ။ ချန်ခရိုင်ကနေ ထွက်သွားပြီး ပြန်မတွေ့ရတော့မှာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထားနေရမှာလဲ။”

အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်အချိန်များတွင် အေးတိအေးစက် နေတတ်သော ကျန်းလင်ယွင် ပီသပေသည်။

စကားပြောရာတွင် အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အေးတိအေးစက် နေတတ်၏။

‘အေးလိုက်တာ။’

............