အခန်း ၄၄

အပိုင်း (၄၄) ယင်ယန် ရှစ်မြှောင့် ပခုံးသိုင်းအိတ်

အရာရှိဖုန်း သည် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးကို တွေ့ချိန်မှာတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လာရင်းကိစ္စကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အရာရှိကျန့်ကို တရားသူကြီးကျန်းက စာပေနှင့်သိုင်းပညာကျောင်းဆောင်ဘက်တွင် လုံခြုံရေး တာဝန်ယူရန် ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီတာရှန်း၏ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက အရာရှိဖုန်းကို ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီး သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ပြီးမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး ဤမျှလောက် အချိန်ဆွဲနေသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးကို ကပ်ကာ တီးတိုးမေးလိုက်၏။ “ဘယ်လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပစ္စည်းတွေ ယူလာတာလဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အဖိုးတန် ပစ္စည်းများကို ဂုဏ်ယူစွာ ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ကာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် အရာများကို ရေတွက်ပြသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ဖဝါးအရွယ် ရှစ်မြှောင့်မှန်၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း၊ အလောင်းချည်ကြိုး၊ မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်တဲ့ အင်း၊ ဘိုးဘေးများထံမှ ဆင်းသက်လာသော ယင်ယန်သံလိုက်အိမ်မြှောင်၊ ယမမင်း တံဆိပ်တုံး...

ပြီးတော့ ဟင်္သာပြဒါး၊ စုတ်တံ၊ မျဉ်းချဆေးကြိုး၊ ကောက်ညှင်း၊ အဆိပ်ဖြေဆေး စတာတွေလည်း ပါသေးတယ်။ လူသေတွေအတွက် မီးရှို့ပေးရမယ့် နံ့သာတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ စက္ကူပိုက်ဆံ၊ လူသေထမင်း တစ်ဆုပ်လည်း ပါသေးတယ်။”

ကျင်းအန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

အရာရှိဖုန်းပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး တာအိုဆရာအိုကြီး ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ယင်ယန် ရှစ်မြှောင့် ပခုံးသိုင်းအိတ်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“တာအိုဆရာကြီးတန်ရဲ့ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သိပ်မကြီးတဲ့ ယင်ယန် ရှစ်မြှောင့် ပခုံးသိုင်းအိတ်က တကယ်ကို စွယ်စုံအိတ်ပဲ။” အရာရှိဖုန်းက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လူမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

လူများက အသက်လတ်ပိုင်းသို့ ရောက်လာလေလေ စွမ်းဆောင်ရည် ကျဆင်းလာလေလေ ဖြစ်ပြီး အခြားသူများက လက်မထောင်ကာ ခင်ဗျားက တကယ် တော်တာပဲ။ ယောကျ်ားပီသတယ်ဟု ချီးကျူးသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အရာရှိဖုန်းသည် စကားပြောပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်၏။ “တာအိုဆရာကြီးတန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာတာကတော့ နားလည်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဆိပ်ဖြေဆေး နဲ့ လူသေထမင်း တစ်ဆုပ်ကိုပါ ယူလာရတာလဲ။ လူသေထမင်း ဆိုတာက ဘာလဲ။”

လူသုံးယောက်သည် ညအမှောင်ထုအောက်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေကြ၏။

ယခုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ ခရီးသွားများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အသွင်အပြင်ဖြင့် သိုင်းလောကမှ လူလိမ် တာအိုဆရာများ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အသွင်အပြင်မျိုးဖြင့် ချန်ခရိုင် အရာရှိကြီး သုံးယောက်ထဲတွင် သိုင်းပညာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော အရာရှိဖုန်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရာ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားများကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားတော့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျုပ်က နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပါ။ တစ်ခါတလေ သင်္ချိုင်းပြောင်းတာ၊ အခေါင်းဖွင့်တာ၊ တောင်ထဲဝင်ပြီး ဖုန်းရွှေကြည့်တာ စတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံရတတ်တယ်။

အဲဒီလို နေရာတွေက များသောအားဖြင့် အဆိပ်ငွေ့တွေ၊ အလောင်းအငွေ့အသက်တွေနဲ့ ထိတွေ့ဖို့ အလွယ်ကူဆုံး နေရာတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့၊ အဆိပ်ငွေ့ကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေး တွေကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားရတယ်။ အဲဒီ လူသေထမင်း ဆိုတာက သက်ရှိလူသားတွေ စားတဲ့ ထမင်းကျက်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။

ချန်ခရိုင်က တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ရှိတယ်။ ရှစ်မြှောင့် သင်္ကေတအရ တောင်ပိုင်းက လီသင်္ကေတဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းဟာ ပင်းတင်း မီးဓာတ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ ငှက်နီက စောင့်ရှောက်တယ်။ ငှက်နီက ယန်စွမ်းအင် ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ငှက် ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လီမီးနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ဆန်ကျက်ကို လူသေတွေ စားလို့ မရဘူး။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောရင်း ပခုံးပေါ်ရှိ ပခုံးသိုင်းအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဆန်စိမ်း တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ပြလိုက်သည်။ ဆန်စေ့များမှာ ကြည်လင်တောက်ပပြီး ပြည့်ဖြိုးနေ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် လက်ထဲက ဒီဆန်စိမ်းကတော့ သင်္ချိုင်းကနေ ရှာလာတဲ့ လူသေထမင်းပဲ။ လူသေတွေ စားပြီးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပဲဆိုတော့ ကျုပ် ယူလာတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။

သေချာတာပေါ့ ဒီဆန်စိမ်းကို ထမင်းချက်လို့ မရဘူး။ သက်ရှိလူသားတွေ စားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ လူသေထမင်း တစ်ဆုပ်က လူသေထမင်းတွေထဲက အမျိုးအစားတစ်မျိုးတည်း ရှိသေးတယ်။ အဓိကကတော့ သယ်ရလွယ်ကူလို့ပါ။ နောက်ထပ် လူသေထမင်း တစ်မျိုးကတော့ မှောက်ထားတဲ့ ထမင်းပန်းကန်ပဲ။ လူကြီးတွေက ကလေးတွေကို ထမင်းစားရင် ပန်းကန်ထဲက ထမင်းကို မှောက်ပြီး မစားဖို့ ခပ်တင်းတင်း ဆူလေ့ရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ယင်ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခြင်းကို ဆိုလိုလို့ပဲ။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်မှာ ခါးကိုင်းပြီး ပေါင်ကြားကနေ အနောက်ကို ကြည့်ရင် လူခြေထောက် တစ်စုံ ပိုလာတတ်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ အတူတူပဲ။ အားလုံးက ယင်ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုတည်းကနေ လာတာ။

ဒီ လူသေထမင်းက အဓိကအားဖြင့် လူသေတွေနဲ့ စကားကောင်းကောင်း ပြောဆိုပြီး နေအိမ်ကနေ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားဖို့ မျှော်လင့်တဲ့ နေရာမှာ သုံးတာပါ။”

............

“ဒေါက်...”

“ဒေါက်...”

“ချိုနာရီ တစ်မောင်း၊ နှစ်ချက်တီး... ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့နေတယ်၊ မီးကို သတိထားကြပါ။”

“ဒေါင်...”

လူသုံးယောက်သည် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သော ချန်ခရိုင်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရွာစောင့်၏ မောင်းတီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကြရာ ညမထွက်ရအချိန်ဖြစ်သည့် တစ်မောင်း၊ သုံးချက်တီး အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

“ဟေ့... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”

“ညမထွက်ရအချိန် ရောက်နေပြီ ဘာလို့ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေသေးတာလဲ။”

မောင်းတီးသော ရွာစောင့် နှစ်ဦးသည် မောင်းတီးရင်း လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ် မှောင်မိုက် နေသော လမ်းထောင့်အဆုံးတွင် လူသုံးယောက် ညမထွက်ရအချိန်၌ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွား နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ထိုလူသုံးယောက် အနီးသို့ ရောက်လာချိန်မှာတော့မှသာ ရွာစောင့် နှစ်ဦးသည် အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသူကို သေချာမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ချန်ခရိုင်တွင် အလွန် သြဇာကြီးမားသော အရာရှိကြီး သုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အရာရှိဖုန်း ဖြစ်လို့နေ၏။

သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ယခုအခါ ချန်ခရိုင်တွင် နာမည်ကြီးနေသော သခင်လေးကျင်းအန်း ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

“အရာရှိဖုန်း ပါလား။”

“အရာရှိဖုန်း ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီ အမှုလိုက်နေတုန်းပဲလား။”

ထိုရွာစောင့် နှစ်ဦးသည် သတိထား၍ မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။

အရာရှိဖုန်းက စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ရာ ထိုရွာစောင့် နှစ်ဦးသည် ကမန်းကတန်း လမ်းဖယ် ပေးလိုက်ပြီး အရာရှိဖုန်း တို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ချန်ခရိုင် ခရိုင်ထောင်သည် အစိုးရရုံးနှင့် မဝေးလှချေ။ ခရိုင်ထောင်နှင့် ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ညကင်းလှည့်နေသော ရွာစောင့်များနှင့် တွေ့ဆုံရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ ပိုမို များပြားလာခဲ့၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပွဲတော် နီးကပ်လာ၍ ချန်ခရိုင်တွင် မကြာသေးမီက လူအမျိုးမျိုး ရောနှောနေသောကြောင့် ညဘက် လုံခြုံရေးကိုလည်း ပိုမို တင်းကျပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

.............

အရာရှိဖုန်း၏ လမ်းပြမှုဖြင့် လူစုသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ အမှောင်ထုနှင့် စိုထိုင်းဆများသော၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားသည့် ခရိုင်ထောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ညအချိန်တွင် ခရိုင်ထောင်အတွင်းသို့ လူများ ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ထောင်ထဲရှိ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝကျကျ မသေးငယ်လှချေ။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အကျဉ်းခန်းများအတွင်းမှ အကျဉ်းသားများသည် ချက်ချင်းပင် လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် ငိုကြွေးတောင်းပန်ကြပြီး ထောင်ထဲတွင် မသန့်ရှင်းသော အရာများ ရှိနေကြောင်း ကြောက်လန့်တကြား ငိုကြွေး အော်ဟစ်နေကြ၏။

ဤအကျဉ်းသားများ အားလုံးသည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ဖြူဖျော့ကာ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းနေကြသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် အိပ်မပျော်သောကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ အနည်းငယ် ရှိနေပုံရ၏။

“ဘာတွေ ဆူနေတာလဲ၊ ဘာတွေ ဆူနေတာလဲ။ အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း။”

“ကျုပ်တို့ရဲ့ အရာရှိဖုန်း ဒီနေ့ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါးကို အထူး ဖိတ်ခေါ်လာတာ မမြင်ဘူးလား။ အရာရှိဖုန်းနဲ့ ဒီတာအိုဆရာက မင်းတို့အတွက် မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ပေးဖို့ သီးသန့် လာတာကွ။”

အရာရှိဖုန်း၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အလုပ် လုပ်ချင်သော ထောင်စောင့် အချို့သည် ဓားအိမ်ပါသော ခါးဆွဲဓားများဖြင့် အကျဉ်းခန်းထဲမှ ဆန့်ထွက်လာသော လက်မောင်းများကို ရိုက်နှက်နေကြသည်။

“အရာရှိဖုန်း... ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ တကယ်ကို မတရား ခံရတာပါ။ လီတာရှန်း သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်တို့ တကယ် ဘာမှ မသိပါဘူး။ လီတာရှန်းကို သတ်တာလည်း ကျုပ်တို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရာရှိဖုန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး တရားသူကြီး ကျန်းကို ကျုပ်တို့အတွက် အသနားခံပေးပါ။ ကျုပ် ဆွန်ဖူ တကယ်ကို မတရား ခံရတာပါ။ အရာရှိဖုန်း... ကျုပ်တို့ မတရား ခံရတာပါ။”

အကျဉ်းခန်း တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ထိုအကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသူများသည် အခြား အကျဉ်းသားများကဲ့သို့ ထောင်ထဲတွင် မကောင်းဆိုးဝါးများ သောင်းကျန်းနေသည်၊ နေရာပြောင်းပေးပါဟု မအော်ဟစ်ဘဲ မတရား ခံရကြောင်းသာ အော်ဟစ်နေကြသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့သည် ထိုအကျဉ်းခန်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြည့်လိုက်မိ ကြသည်။

ရှေ့မှ လမ်းပြနေသော အရာရှိဖုန်း သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ သံသယနှင့် သိချင်စိတ်များကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒီလူတွေက လီတာရှန်း ထောင်ထဲမှာ ထူးဆန်းစွာ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတဲ့နေ့က ထောင်ထဲမှာ တာဝန်ကျတဲ့ ထောင်စောင့်တွေနဲ့ ထောင်မှူး တစ်ယောက်ပါ။ လီတာရှန်း သေဆုံးမှုအတွက် တရားသူကြီးကျန်း အရမ်း ဒေါသထွက်နေတယ်။ အခုအချိန်အထိ ဒေါသ မပြေသေးဘူး။

သူတို့လည်း လီတာရှန်းကို သတ်တဲ့အထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ တိုက်ရိုက် သက်သေ အထောက်အထား မရှိပေမဲ့ တရားသူကြီးကျန်းရဲ့ အမိန့်မပါဘဲ ဘယ်သူကမှ ဒီလူတွေကို မလွှတ်ရဲဘူး။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်အထိ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာပါ။”

အနံ့အသက် မကောင်းလှသော ခရိုင်ထောင်အတွင်းတွင် လူတစ်စုသည် အလျင်အမြန်ပင် ခရိုင်ထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ လီတာရှန်း ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့သော အကျဉ်းခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

“လီတာရှန်း သေတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ အခု သူ့ရဲ့ အလောင်းက ဘယ်မှာလဲ။” အကျဉ်းခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

အရာရှိဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ “ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း နွေးလာတော့ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ မလွယ်ကူဘူးလေ။ အရာရှိကျန့်က လီတာရှန်းရဲ့ အပေါင်းအပါ အားလုံးကို နှိမ်နင်းပြီး အမှုပေါ်သွားပြီလို့ ပြောတော့ လီတာရှန်းရဲ့ အလောင်းကို မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။”

“မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီလား။” တာအိုဆရာကြီးတန်က ရေရွတ်လိုက်၏။

“တာအိုဆရာကြီးတန် တစ်ခုခု တွေ့လို့လား။” အရာရှိဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားတော့၏။