အခန်း ၄၅

အပိုင်း (၄၅) သင်္ချိုင်းဂူမှ လူသေထမင်း

“လီတာရှန်းရဲ့ သေဆုံးပုံက အရမ်း ထူးဆန်းတော့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဒါကြောင့် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်တာ မလုပ်ဘဲ တိုက်ရိုက် မီးရှို့ပစ်လိုက်တာပါ။” အရာရှိဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ။”

ထောင်စောင့်က အကျဉ်းခန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပခုံးပေါ်တွင် စွယ်စုံအိတ် ယင်ယန် ရှစ်မြှောင့် ပခုံးသိုင်းအိတ်ကို လွယ်ကာ အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နေရာအနှံ့ အသေးစိတ် ကြည့်ရှု စစ်ဆေးနေတော့၏။

ကျင်းအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိ၏။ သူလည်း ဘာကြောင့်မှန်း မပြောတတ်ပေ။ အကျဉ်းခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို အဆင်မပြေသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီတာရှန်း ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားသော ဤအကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပြောမပြတတ်သော နောက်ကျိပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခု ရစ်ဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကျင်းအန်းကို အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်စေ၏။

နွေရာသီတွင် အဝတ်အစားများက အရေပြားတွင် စေးကပ်နေသကဲ့သို့ အဆင်မပြေသော ခံစားချက်မျိုးပင်။

ကျင်းအန်း ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

သူ အကျဉ်းခန်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အကျဉ်းခန်းကို ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်ကြည့်ရှုခြင်း ပညာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများတွင် တွေးတောနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ထောင်စောင့်က အကျဉ်းခန်း တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး တာအိုဆရာအိုကြီး ဝင်သွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီး အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အရင်ဆုံး အကျဉ်းခန်း၏ ထောင့်တိုင်းကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်၏။

သို့သော်ငြား လီတာရှန်း သေဆုံးခဲ့သော ထိုနေရာကို ဖြတ်သွားတိုင်း တာအိုဆရာအိုကြီးက အလိုအလျောက် ရှောင်ကွင်းသွားလေ့ ရှိသည်။

လီတာရှန်း သေဆုံးခဲ့သော နေရာကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ထိုအစား အကျဉ်းခန်း၏ အခြားထောင့်များကို အရင် စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်က အရာရှိဖုန်းနှင့် အခြား ထောင်စောင့်များကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး ခေါင်းစားသွားစေသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤသို့ အသွားအပြန် နှစ်ကြိမ်ခန့် စစ်ဆေးပြီးနောက် နံရံထောင့်ရှိ ကောက်ရိုးခြောက်ပုံများကိုပင် အထပ်ထပ် အခါခါ လှန်လှောကာ ခါးကိုင်းပြီး အသေးစိတ် စစ်ဆေးမှုများ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ညာဘက်လက်ဖြင့် ခါးကို ထုကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

“တာအိုဆရာကြီးတန် တစ်ခုခု တွေ့လို့လား။” အရာရှိဖုန်း သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“တစ်ခုခုတော့ တကယ် တွေ့ခဲ့တယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “အရာရှိဖုန်း သတိထားမိလား မသိဘူး။ လီတာရှန်း နေသွားတဲ့ ဒီအကျဉ်းခန်းက နည်းနည်း အရမ်း သန့်ရှင်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ကျုပ် ခုနက ရှာကြည့်တာ ပိုးဟပ်၊ ပင့်ကူ တစ်ကောင်တောင် မတွေ့ဘူး။ ဒီအင်းဆက်တွေက အမှောင်နဲ့ စိုထိုင်းဆကို ကြိုက်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် နံရံထောင့်တွေမှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ ရှိရမယ်။ ကောက်ရိုးခြောက်ပုံထဲမှာ အမှောင်ကြိုက်တဲ့ အင်းဆက်တွေ အများကြီး ရှိနေရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် တစ်ကောင်မှ ရှာမတွေ့ဘူး။

လောကမှာရှိတဲ့ သက်ရှိတိုင်းက အသိဉာဏ် ရှိကြတယ်။ ပုရွက်ဆိတ်တွေက ငလျင်လှုပ်မယ့် အချိန်ကို ကြိုသိနိုင်တယ်။ မြေအောက်မှာ ဆောင်းခိုနေတဲ့ မြွေတွေက ရေကြီးမယ့် အချိန်ကို ကြိုသိနိုင်ပြီး အန္တရာယ်ကနေ စောစောစီးစီး ရှောင်ရှားနိုင်ကြတယ်။ ကြည့်ရတာ ဒီအကျဉ်းခန်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေပြီး အင်းဆက်တွေကို အကုန်လုံး ခြောက်လှန့်လိုက်တာနဲ့ တူတယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် စကားပြောပြီးနောက် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ယင်ယန် ရှစ်မြှောင့် ပခုံးသိုင်းအိတ်ထဲမှ သင်္ချိုင်းဂူမှ ဆန်စိမ်း တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒီနေရာမှာ ကြွေပန်းကန် ရှိလား။ သာမန် ပန်းကန်အလွတ် တစ်လုံးဆို ရပါပြီ။” တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မေးလိုက်သည်။

အရာရှိဖုန်းက အကျဉ်းခန်း အပြင်ဘက်ရှိ ထောင်စောင့်ကို ထမင်းစားပန်းကန် သွားရှာခိုင်းလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်သော ထောင်စောင့်က ပန်းကန်အလွတ် တစ်လုံး ရှာလာပေး၏။

ထို့နောက် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သင်္ချိုင်းဂူမှ ဆန်စိမ်းများကို ပန်းကန်အလွတ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိပြီးနောက် ပန်းကန်ထဲရှိ ဆန်စိမ်းပေါ်တွင် တည့်မတ်စွာ စိုက်ထားလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လူသေများအတွက် ရည်စူး၍ နံ့သာတိုင် စိုက်ထားသော လူသေထမင်း တစ်ပန်းကန်ကို လီတာရှန်း သေဆုံးခဲ့သော ထိုနေရာလွတ်တွင် ရိုသေလေးစားစွာ ချထားလိုက်၏။

“တာအိုဆရာကြီးတန်က ဘာသဘောလဲ။”

အရာရှိဖုန်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူသေထမင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန် အရင်က ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်။ လူသေထမင်းရဲ့ အဓိက အသုံးဝင်ပုံက သရဲတစ္ဆေတွေကို ရိုသေလေးစားမှုပြပြီး ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ဆိုတာလေ။ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ တကယ်ပဲ မကောင်းဆိုးဝါး ရှိနေလို့လား။”

အရာရှိဖုန်းသည် ကျောချမ်းသွား၏။ ချက်ချင်းဆိုသလို အနည်းငယ် ဝနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်သော အမူအရာ ရှိတတ်သည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှလာ၏။

သူ၏လက်မှာလည်း ခါးရှိ ဓားရိုးပေါ်သို့ စိုးရိမ်တကြီး တင်ထားကာ အသက်အောင့်လျက် မှောင်မိုက်နေသော အကျဉ်းခန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

ထိုထောင်စောင့် အချို့ပင်လျှင် အရာရှိဖုန်း၏ စကားကြောင့် လန့်သွားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြ၏။

“ဒါ... ဒါ... ဒါ...”

“ကျုပ်...”

ထောင်စောင့် အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် စကားပင် အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေကြသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျက်လုံးထောင့်မှ ကြောက်လန့်နေသော ထောင်စောင့် အချို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်လှည့်ကာ ထိုလူသေထမင်း ပန်းကန်ပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်၏။

အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုခု လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ လူသေထမင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“လူသေထမင်းက သရဲတစ္ဆေတွေကို ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ နေရာမှာ အသုံးဝင်ရုံသာမက နေရာတစ်ခုမှာ အခြား မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဝင်နေဖူးသလား ဆိုတာကို စမ်းသပ်ဖို့ နောက်ထပ် အသုံးဝင်ပုံ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”

တာအိုဆရာကြီးတန်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ ဒီပန်းကန်က သင်္ချိုင်းဂူမှ ထမင်းပဲ။ လူသေတွေ စားဖူးပြီးသား။ အကယ်၍ နေရာတစ်ခုမှာ တကယ်ပဲ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေ နေနေတယ်ဆိုရင် ရလဒ် နှစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မယ်။

ပထမတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက ဒီသင်္ချိုင်းဂူမှ ထမင်းရဲ့ မူလပိုင်ရှင်လောက် မတော်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့က အရင်ဆုံး ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီး နောက်မှ အကြမ်းဖက်လိုက်တာနဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေက သဘာဝကျကျ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။

ဒုတိယတစ်ခုကတော့ အကျဉ်းခန်းထဲက မကောင်းဆိုးဝါးက ကျုပ် လက်ထဲက သင်္ချိုင်းဂူမှ ထမင်းထက်ပိုပြီး ဆိုးရွားနေရင်တော့ အပျော့ရော အကြမ်းပါ သုံးရတော့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူသေထမင်းပေါ်မှာ စိုက်ထားတဲ့ နံ့သာတိုင် လောင်ကျွမ်းတဲ့နှုန်းကတော့ ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ မြန်လာလိမ့်မယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကား မဆုံးသေးမီ လူသေထမင်း ပေါ်တွင် စိုက်ထားသော ထိုနံ့သာတိုင်မှာ ဖျောက်ကနဲ ခါးလယ်မှ ကျိုးကျသွားတော့သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ကျားနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်ရင် တစ်ကောင်ကတော့ သေချာပေါက် ရှုံးမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အရာရှိဖုန်း ခန့်မှန်းတာ တကယ် မှန်တယ်။ လီတာရှန်းရဲ့ သေဆုံးမှုက တကယ်ပဲ မကောင်းဆိုးဝါး လုပ်ရပ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။ ဒါက စကားပြောလို့ မရဘူး၊ ဝိညာဉ်ချွတ်လို့ မရတဲ့ အဆိုးဆုံး ပိုင်ရှင်ပဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယနေ့ည အကျဉ်းခန်း တာဝန်ကျသော ထောင်စောင့် အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရချေ။ သူတို့က အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ယင်လေများ တိုက်ခတ်နေသည်ဟု အလိုအလျောက် ခံစားလာရ၏။

ထောင်စောင့်များသည် ကြောက်လန့်လွန်းသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေနေကြ၏။ မျက်နှာများမှာ ပိုမို ဖြူရော်လာသည်။

ယခုအခါ တာအိုဆရာအိုကြီး ပြောသည်မှာ အမှန်လား အမှားလား ဆိုသည်ကို မည်သူကမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အားလုံးက တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်သွားကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဤခရီးစဉ် တစ်လျှောက် လုပ်ဆောင်မှုများက အလွန် ပညာရှင် ဆန်လွန်းလှ၏။ အက ကခုန်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်တတ်ရုံသာရှိသော လူလိမ်တာအိုဆရာ၊ လူလိမ်ရဟန်းများနှင့် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်လမ်းတည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

အရာရှိဖုန်းသည် ချန်ခရိုင် အရာရှိကြီး သုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အလျောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး လက်ယှက်ကာ တာအိုဆရာအိုကြီးကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။ “အကျဉ်းခန်းထဲမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာ ဝင်နေပြီဆိုတော့ တာအိုဆရာကြီးတန် အနေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကို နှင်ထုတ်ပေးလို့ ရမလား။”

ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် အရာရှိဖုန်း၏ တာအိုဆရာအိုကြီးအပေါ် ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ယဉ်ကျေး လာခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် တာအိုဆရာအိုကြီးက ခေါင်းယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒါက ကျန်နေခဲ့တဲ့ ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်လောက်ပါပဲ။ အဆိုးဆုံး ပိုင်ရှင်က အကျဉ်းခန်းထဲမှာ ဆက်နေနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

အကျဉ်းခန်းက အမှောင်နဲ့ စိုထိုင်းဆများပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေရောင် မရတဲ့အတွက် ယင်စွမ်းအင်တွေ စုဝေးဖို့ အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်နေလို့ ဒီယင်စွမ်းအင်လေးက အခုအချိန်အထိ ကျန်နေခဲ့တာ။ အကယ်၍ အပြင်ဘက်မှာသာဆိုရင် ၃ ရက်၊ ၅ ရက်တောင် မလိုဘဲ သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စအတွက် ကျုပ်က မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ အရာရှိဖုန်းက မနက်ဖြန် အကျဉ်းခန်းနံရံမှာ အပေါက်တစ်ခု ဖောက်ပြီး နေရောင် ဝင်လာအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်ရုံနဲ့ ရပါပြီ။ ယန်စွမ်းအင် များလာရင် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်က သူ့အလိုလို အားနည်းသွားလိမ့်မယ်။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ဒီအကျဉ်းခန်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အရာရှိဖုန်းက နောက်တစ်ကြိမ် လက်ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူသုံးယောက်သည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့ပေမည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရာရှိဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်လေးလံနေပုံရ၏။

ဤအချိန်တွင် ခရိုင်ထောင်သို့ ရောက်ပြီးတည်းက ကံကြမ္မာအငွေ့အသက်ကြည့်ရှုခြင်းပညာဖြင့် လီတာရှန်း၏ အကျဉ်းခန်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်ခွန်းမှ ဝင်မပြောခဲ့သော ကျင်းအန်းက စကားစလိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်ရင် အရာရှိဖုန်းက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖယ်ရှားပြီး အရာရှိကျန့် ဘက်ကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ သေချာပေါက် သတင်းအသစ်တွေ ရလာလိမ့်မယ်။”

ယခုအခါ အကျဉ်းခန်း တံခါးဝတွင် အရာရှိဖုန်း၊ ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီး သုံးယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။

လရောင်အောက်တွင် အရာရှိဖုန်း ခေါင်းပြန်မော့လာချိန်မှာတော့ မျက်လုံးများက တည်ကြည်နေပြီး သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြောင်း သိသာလို့နေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီည အကူအညီပေးတဲ့ တာအိုဆရာကြီးတန်နဲ့ သခင်လေးကျင်းအန်းကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျုပ်က အရာရှိကျန့် စာပေနှင့်သိုင်းပညာကျောင်းဆောင်ကို ယာယီပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အရာရှိကျန့်ရဲ့ နောက်ခံ အားလုံးကို သေချာ စုံစမ်းရမယ်။ တိုးတက်မှု အသစ်တွေ ရလာရင် ကျုပ် ဖုန်းက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး အကူအညီ တောင်းပါအုံးမယ်။”

ယခုအချိန်သည် ညမထွက်ရအချိန် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့သည် နေထိုင်ရာသို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်၍ မရတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် အရာရှိဖုန်း ကိုယ်တိုင် လာလမ်းအတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးကို နေထိုင်ရာသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ရ၏။

............

သို့ပေမည့် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့သည် အရာရှိဖုန်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လာရှာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောမှာပင် အရာရှိဖုန်းက အစောကြီး လာရှာခဲ့ပြီး သတင်းဆိုးတစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

................