အခန်း ၄၇

အပိုင်း (၄၇) အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စ

အရာရှိဖုန်းသည် ကျင်းအန်းအနေဖြင့် ဤမျှမြန်ဆန်စွာ အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်သွား၏။

သို့သော်လည်း သခင်လေးကျင်းအန်းသည် မိုးကြိုးပစ်အလောင်းအမှုနှင့် ရေနစ်သေဆုံးမှုတို့ကို ဆက်တိုက် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားချိန်မှာတော့ အရာရှိဖုန်းမှာ ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

အရာရှိဖုန်းက ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ကျုပ် ဒီမနက်ခင်း အစောကြီး သခင်လေးကျင်းအန်းနဲ့ တာအို ဆရာကြီးတန် တို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး အရာရှိကျန့် အိမ်ကို ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီမျက်စိရှေ့က သက်သေအထောက်အထားတွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကိစ္စတွေကို ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စက အရမ်းကို အဓိပ္ပာယ် မရှိလွန်းလို့ပါ။”

အရာရှိဖုန်းသည် စိုးရိမ်တကြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ယမန်နေ့ညက လမ်းခွဲပြီးနောက် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြတော့သည်။

ယမန်နေ့ညက အရာရှိဖုန်း ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား အချို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့များကို ခွဲလိုက်၏။

တစ်ဖွဲ့က ဝင်ဝူကျောင်းတော် (စာပေနှင့် သိုင်းပညာ ဘုရားကျောင်း)ရှိ ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

တစ်ဖွဲ့က မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးကာ ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ လူမှုဆက်ဆံရေးအားလုံးကို စုံစမ်းရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ တစ်ဖွဲ့က ကျန့်ယွမ်ဟူ အိမ်ရှိ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို စောင့်ကြည့်ရန် သွားရောက်ခဲ့၏။

ထို့အပြင် အရာရှိဖုန်းကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ကာ နံနက်ပိုင်း (ချန်နာရီ- ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း) တွင် ကျန့်ယွမ်ဟူ အိမ်မှ တံခါးစောင့်အဘိုးကြီး ဈေးဝယ်ထွက်သွားပြီး အိမ်တွင် မည်သူမှ မရှိချိန်၌ ကျန့်ယွမ်ဟူ အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင် ခိုးဝင်စုံစမ်းခဲ့သည်။

ကျန့်ယွမ်ဟူ ကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရရာတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သာမန် လောင်းကစားသမားများနှင့် လူဆိုးလူမိုက်များကိုသာ ဖမ်းဆီးနိုင်သော လက်အောက် ငယ်သားများကို ကျန့်ယွမ်ဟူ အိမ်သို့ ဝင်ရောက်စုံစမ်းခိုင်းရန် အရာရှိဖုန်း စိတ်မချခဲ့ပေ။ စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးပြီး သတိပေးသလိုဖြစ်သွားကာ ကျန့်ယွမ်ဟူ အနေဖြင့် သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အရာရှိဖုန်း ဝင်ရောက်စုံစမ်းမှုမှာ အလွန် ချောမွေ့ခဲ့သည်။ ကျန့်ယွမ်ဟူ အိမ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် မည်သူမှ မရှိကြောင်း သေချာပြီးနောက် ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ အဓိကအခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက် စုံစမ်းခဲ့၏။

ရလဒ်မှာ ကျင်းအန်း ခန့်မှန်းခဲ့သကဲ့သို့ပင် အရာရှိဖုန်းသည် ကျန့်ယွမ်ဟူ အခန်း၏ ပုံမှန် မဟုတ်သော အခြေအနေကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးကို ထိန်းချုပ်ပြီး အရာရှိကျန့် မကြာသေးမီက ထူးခြားမှု ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းခဲ့၏။

ထိုတံခါးစောင့်အဘိုးကြီးသည် ခြောက်လှန့်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ မိမိတစ်ယောက်တည်းကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှများပြားသော ရဲမက်များ ရောက်လာရသနည်းဟု ထိတ်လန့်ကာ အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောပြတော့သည်။

တကယ်တန်းတွင် ထိုတံခါးစောင့်အဘိုးကြီးသည်လည်း အရာရှိကျန့်ကို စောစောတည်းက သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် သူသည် သာမန် အလုပ်သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ရှင် ခိုင်းသမျှကိုသာ နာခံလုပ်ဆောင်ခဲ့ရ၏။

အတင်းအဖျင်းပြောခြင်း၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြည့်ခြင်းတို့သည် အလုပ်သမားများအတွက် တားမြစ်ချက်များ ဖြစ်ပြီး ထိုသို့လုပ်ပါက နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးဆက်ကောင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။

တံခါးစောင့်အဘိုးကြီး၏ ထွက်ဆိုချက်အရ ဤကိစ္စသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အရာရှိကျန့် အပြင်ထွက်သွားပြီးနောက် ခြံဝင်းကို တံမြက်စည်းလှည်းနေစဉ် အရာရှိကျန့်၏ အခန်းမှ အလွန် နည်းပါးသော အလောင်းပုပ်နံ့ကို ရခဲ့၏။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ထားထားသော ဝက်သားပုပ်နံ့နှင့် တူနေသည်။

သို့ပေမည့် အရာရှိကျန့်၏ စည်းကမ်းများက တင်းကျပ်ပြီး အခန်းတံခါးကိုလည်း သော့ခတ်ထားသောကြောင့် သူ ဝင်၍ မရခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အရာရှိကျန့်က ဝက်သားဝယ်လာပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားရန် မေ့နေသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် သူ အစပိုင်းတွင် သံသယ မဝင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ဆက်တိုက် သူ ခြံဝင်းကို တံမြက်စည်းလှည်းတိုင်း အရာရှိကျန့်၏ အခန်းနားသို့ ရောက်သည်နှင့် ထိုဝက်သားပုပ်နံ့ကို ရနေခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် အရာရှိကျန့်မှာ အခန်းထဲရှိ အပုပ်နံ့ကို မရသကဲ့သို့ ထိုဝက်သားပုပ်ကို အခန်းထဲတွင်သာ ထားရှိပြီး ဖယ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးက ဤသို့ဆက်သွားလျှင် အဆင်မပြေနိုင်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ အကယ်၍ တကယ်ပဲ ဝက်သားပုပ်နေလျှင် မြန်မြန် လွှင့်ပစ်သင့်သည်။ ယခု ရာသီဥတုက နွေးလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ခြင်နှင့် ယင်ကောင်များလည်း များလာပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား အရာရှိကျန့်သည် နေ့စဉ် အစောကြီးထွက်ကာ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာပြီး အမှုလိုက် နေသောကြောင့် သူ နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တမင်သက်သက် အစောကြီးအိပ်ပြီး အစောကြီးထကာ မိုးမလင်းမီ အပြင်ထွက်မည့် အရာရှိကျန့်ကို တွေ့ခဲ့၏။ တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးသည် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က အရာရှိကျန့်မှာ ကြီးကြီးမားမား တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အခန်းထဲရှိ ဝက်သားပုပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်မည်ဟုသာ ပြောခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနေ့က အရာရှိကျန့်ကို တွေ့ခဲ့သော တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးသည် အရာရှိကျန့်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အခန်းထဲထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဝက်သားပုပ်နံ့ကို အနီးကပ် ရခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ထိုနေ့မှစ၍ အရာရှိကျန့် အခန်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးက ယမန်နေ့က အရာရှိကျန့် ကိုယ်ပေါ်မှ ဝက်သားပုပ်နံ့ ရခဲ့သည်မှာ အရာရှိကျန့် ဝက်သားပုပ်ကို သွားပစ်မည့်အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့က အရာရှိကျန့် လက်ထဲတွင် ဝက်သားပုပ် ကိုင်ထားသည်ကိုတော့ သူ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

အရာရှိဖုန်း လာရောက်ရှာဖွေချိန်မှသာ မျက်စိမှုန်နေသော တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးသည် အကြောင်းရင်း အမှန်ကို သိရှိသွားပြီး လန့်၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

အရာရှိကျန့် အခန်းထဲမှ အနံ့ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အရာရှိကျန့် အခန်းမှ ပြင်းထန်သော အမျိုးသမီးသုံး နှုတ်ခမ်းနီနှင့် နံ့သာပေါင်ဒါ အနံ့များ နေ့စဉ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးက အစပိုင်းတွင် သူ အိပ်ပျော်နေစဉ် နေ့စဉ် အစောကြီးထွက်ကာ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာသော အရာရှိကျန့်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခေါ်လာပြီး ညအိပ်ခိုင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အရာရှိကျန့်သည် စရိုက်လက္ခဏာ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အမျိုးသမီးသုံး နှုတ်ခမ်းနီများကို မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် လက်များတွင် လိမ်းကျံကာ ဖြူဖွေးနေအောင် လိမ်းပြီးမှသာ အပြင်ထွက်လေ့ရှိကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း ပြင်းထန်သော နံ့သာပေါင်ဒါ အနံ့များ ထွက်နေသည်။ ကျား၊ ဝက်ဝံကဲ့သို့ သန်မာသော အရာရှိကျန့်သည် အမျိုးသမီးများထက်ပင် ပို၍ မိန်းမဆန်နေတော့၏။

............

အရာရှိဖုန်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရ အရာရှိကျန့်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ပြောင်းလဲသွားမှုတွေက ရှန်ဖန်းရွာကနေ လီတာရှန်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ပြန်လာတည်းက စတင်ခဲ့တာပဲ။

ပြီးတော့ အကြီးဆုံး သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ တံခါးစောင့်အဘိုးကြီးက အရာရှိကျန့်ဟာ နေ့တိုင်း အစောကြီးထွက်ပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာကာ အမှုလိုက်နေတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ရုံးက ညီအစ်ကိုတွေကို ကျုပ် မေးကြည့်တော့ မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်းက အရာရှိကျန့်ဆီကို ရုံးက ဘာအမှုမှ မပေးထားဘူး။ ဒါကြောင့် အချိန်လွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ အရာရှိကျန့် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ။

ဝင်ဝူကျောင်းတော်ဘက်ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အခြားရဲမက်တွေကို ကျုပ် မေးကြည့်တော့ အရာရှိကျန့်ဟာ လုံခြုံရေးအလုပ်အားလုံးကို လက်ထောက်ကို လုံးဝလွှဲပေးထားပြီး သူကတော့ ကျင့်စဉ်ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး အဆင့်ကို ရောက်နေလို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရမယ်၊ လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ရဘူးလို့ ပြောပြီး နေ့တိုင်း မနက်ကနေ ညအထိ အခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး အပြင်မထွက်ဘူးလို့ ဆိုတယ်။

“ရှန်ဖန်းရွာ ကနေ ပြန်လာကတည်းက အရာရှိကျန့်ဟာ စရိုက်လက္ခဏာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လူကို လုံးဝ မတွေ့ရဘူး။ ဒီအချက်တွေ အားလုံးက ကျုပ်ကို သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး အရာရှိကျန့် အခု လူလား။ ဒါမှမဟုတ် သေနေတဲ့ လူလား။ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးလားဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းတာပါ။”

အရာရှိဖုန်းသည် ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်မှာတော့ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ သူရဲကောင်း အချင်းချင်း နားလည်မှုမျိုးဖြင့် အထီးကျန်ဆန်သော အမူအရာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူနှင့် အရာရှိကျန့်တို့သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ကြသည်။ အရာရှိကျန့်၏ သိုင်းပညာမှာ သူ့ထက် အများကြီး မနိမ့်ကျသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက ဤသို့ အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

အဓိက အချက်မှာ ထူးဆန်းသော မကောင်းဆိုးဝါးများ လက်ချက်ဖြင့် အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာရှိဖုန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် တာအိုဆရာကြီးတန်သည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန့်ယွမ်ဟူ အခန်း၏ နေရာအနှံ့အပြားကို စတင်၍ အသေးစိတ် စစ်ဆေးတော့၏။

ဤအချိန်အတွင်း ကျင်းအန်း၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးတောနေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။ သူသည် ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းတွင် ဆင်တူသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ဖူးခဲ့၏။ ထိုဇာတ်လမ်း၏ နာမည်မှာ သရဲအသက်ရှူခြင်း ဖြစ်သည်။

“သခင်လေးကျင်းအန်းဘာများ တွေ့ရှိလို့လဲ။” အရာရှိဖုန်းသည် လူကဲခတ် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ကျင်းအန်း တစ်ခုခု တွေ့ရှိသွားနိုင်သည်ကို ရိပ်မိသောကြောင့် ကျင်းအန်း၏ အတွေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည် စိုး၍ အသံကို နှိမ့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ကျင်းအန်းက စဉ်းစားပြီးနောက် စကားလုံးများကို စီစဉ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သရဲအသက်ရှူခြင်း အကြောင်း ခင်ဗျားတို့ ကြားဖူးလား မသိဘူး။

အကြမ်းဖျင်း အဓိပ္ပာယ်ကတော့ မတရား သေဆုံးသူ၊ အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးသူတွေဟာ သေပြီးနောက်မှာ လည်ပင်းမှာ နာကြည်းချက် တစ်ခု ပိတ်ဆို့နေတတ်တယ်။ တချို့နေရာတွေမှာတော့ ဒါကို အငြိုးအာဃာတ လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။

လူသေပြီးနောက် လည်ပင်းမှာ နာကြည်းချက် ပိတ်ဆို့နေတဲ့အတွက် သေဆုံးသူတွေက အသက်ရှူထုတ်တာ၊ ရှူသွင်းတာ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ သက်ရှိလူသားတွေပဲ အသက်ရှူနိုင်ကြတယ်။

ဒါက အရာရှိကျန့် အစပိုင်းမှာ အနံ့ဆိုးကို မရခဲ့ဘဲ တံခါးစောင့်အဘိုးကြီး သတိပေးပြီးမှ နှုတ်ခမ်းနီ၊ နံ့သာပေါင်ဒါတွေကို ဝယ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က အလောင်းဖြစ်နေတာကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူသေတွေက အသက်မရှူနိုင်တော့တဲ့အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင်ဆီက ထွက်နေတဲ့ အလောင်းပုပ်နံ့ကို သဘာဝကျကျ မရနိုင်တော့ဘူးလေ။”

ကျင်းအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြော၏။ “ကျုပ်အထင်တော့ အရာရှိကျန့်က အစောကြီးတည်းက အသက်ဆုံးရှုံးပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အရာရှိဖုန်း အနေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး မထားပါနဲ့တော့။ အခု အရာရှိကျန့် ဆိုတာက တစ်ခုခု ဝင်ပူးနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အလောင်းကောင် တစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သူက လူဟန်ဆောင်ပြီး အရာရှိကျန့် အသက်ရှင်စဉ်က နေထိုင်မှုပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် နေထိုင်ပြနေတာက လူတွေ သူ့အပေါ် သံသယလျော့နည်းသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ။”

ကျင်းအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမထွက်သော စကားတစ်ခွန်း ရှိနေသေးသည်။ ‘စက္ကူရုပ် ဝင်ပူးတာများ ဖြစ်နေမလား။’

“အရာရှိဖုန်း အနေနဲ့ အရာရှိကျန့် ဆိုတဲ့ ဒီသစ္စာဖောက်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ တွေးပြီးပြီလား။” ကျင်းအန်းသည် အရာရှိဖုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

................