အခန်း ၄၈

အပိုင်း (၄၈) ချန်ခရိုင်၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှု

ချန်ခရိုင်၊ ဝင်ဝူကျောင်းတော် နေရာ...

တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပသော ချင်းမင် ပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝင်ဝူကျောင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း စည်ကားလာတော့၏။

ပန်းမီးပုံးများ...

နဂါးမီးပုံးများ...

ဖီးနစ်မီးပုံးများ...

အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးများ...

ဝင်ဝူကျောင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်များအားလုံးသည် အစောကြီးတည်းက ပန်းချီကားများနှင့် စာလုံးများကို ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ ဤပန်းချီကားများနှင့် စာလုံးများတွင် ရေးသားထားသည်မှာ စာပေနှင့် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ ဂုဏ်ပြုစကားများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆိုင်ရှင်များမှာမူ ဝင်ဝူကျောင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လာရောက် လည်ပတ်ကြသော အခြားနယ်မှ ဧည့်သည်များကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းမင် ပွဲတော် မတိုင်မီ လဝက်ခန့် လိုသေးသော်လည်း လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာကြသော အခြားနယ်မှ ဧည့်သည်များ၊ သခင်လေးများနှင့် သခင်မလေးများ၊ စာပေပညာရှင်များနှင့် အရည်အချင်းရှိသူများ、 ကုန်သည်များနှင့် မိသားစုဝင်များ、 မြေပိုင်ရှင်များနှင့် သူဌေးများ၏ အမျိုးသမီး မိသားစုဝင်များသည် ယခုအခါ ဝင်ဝူကျောင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်လာကြပြီး ဝင်ဝူကျောင်းတော်ကို ကြိုတင် ဖူးမြော်ကာ ပွဲတော်မတိုင်မီ စည်ကားသော လေထုကို ခံစားနေကြ၏။

ချန်ခရိုင် ဝင်ဝူကျောင်းတော်၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ ခရိုင်မှတ်တမ်းများအရ ချန်ခရိုင်သည် ရေကြောင်းလမ်း ကောင်းမွန်သော ယင်ရိမြစ်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိ၏။ ယင်ရိမြစ်ပေါ်တွင် နေ့စဉ် သင်္ဘောများ သွားလာနေပြီး သင်္ဘောရွက်များ ပြည့်နှက်နေကာ စည်ကားလှသည်။

ဤသည်က ချန်ခရိုင် ပြည်သူများအတွက် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိစေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်များမှ လူများသည် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် သွားရောက်သည့်အခါ ခရီးစဉ်အတွက် အချိန်နှင့် ငွေကြေး ကုန်ကျစရိတ် သက်သာစေရန် အခြေခံအားဖြင့် ချန်ခရိုင်၏ ရေကြောင်းလမ်းကို ရွေးချယ်လေ့ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချန်ခရိုင်တွင် ဝင်ဝူကျောင်းတော်ကို တည်ဆောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝင်ဝူကျောင်းတော်သည် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲများ၊ သိုင်းပညာ စာမေးပွဲများ အကြိမ်ကြိမ် ကျင်းပချိန်တိုင်း ချန်ခရိုင်အတွက် ကြီးမားသော ဝင်ငွေများနှင့် ကြီးပွားချမ်းသာမှုများကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်ခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ဝင်ဝူကျောင်းတော် မှာလည်း ထူးဆန်းလှ၏။ စာပေနှင့် သိုင်းပညာ သူတော်စင် နှစ်ပါးကို မကိုးကွယ်ဘဲ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ချင်းချန်လျို နတ်ပင်ကြီးကို ကိုးကွယ်ထားသည်။

လူများသည် မိမိတို့၏ ဆန္ဒများနှင့် အမည်များကို အနီရောင် ပိုးကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဝါးပြားများပေါ်တွင် ရေးသားကာ နတ်သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်ကြ၏။

ပိုမြင့်အောင် ပစ်တင်နိုင်လေ၊ ပိုမြင့်အောင် ချိတ်ဆွဲနိုင်လေ ကံကောင်းခြင်းများ ရောက်ရှိလာခြင်း၊ ဖီးနစ်ငှက် သစ်ပင်ပေါ် နားခိုခြင်း၊ အဆင့်ဆင့် တိုးတက်ခြင်း စသည့် အဓိပ္ပာယ်များကို ဆောင်လေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်ပို၍ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ချင်းချန်လျို နတ်ပင်ကြီးသည် ညတွင်းချင်း ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ကြေးဝါရောင် အသီးများက ရွှေဝါရောင် ရှေးဟောင်း ကြေးပြား အသီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နတ်သစ်ပင်သည် စာပေနှင့် သိုင်းပညာအတွက် ဆုတောင်းနိုင်ရုံသာမက ငွေရတနာများ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဟူသော ကောလာဟလတစ်ခုပါ ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကုန်သည်များ၊ သူဌေးများနှင့် ဆင်းရဲသားများပင်လျှင် ဤစည်ကားမှုတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရန် အဆက်မပြတ် လာရောက်ခဲ့ကြ၏။

ဤသို့ဖြင့် ချင်းမင် ပွဲတော်သည် ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း အစည်ကားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ လာခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် နတ်သစ်ပင်သည် တန်ဖိုးကြီးမားပြီး လူများ ဖျက်ဆီးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဝင်ဝူကျောင်းတော်သည် ပုံမှန်အချိန်များတွင် အပြင်လူများကို ဝင်ခွင့်မပြုဘဲ နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ထားရှိ၏။

ထို့ကြောင့် ဝင်ဝူကျောင်းတော်သည် ချင်းမင် ပွဲတော် နေ့တွင်သာ ဖွင့်လှစ်ပေးခြင်း ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော တင်းကျပ်မှုကြောင့် ပွဲတော် နီးကပ်လာသောကြောင့် ချန်ခရိုင် ဒေသခံ အစိုးရရုံးမှ စေလွှတ်ထားသော ကင်းလှည့်ရန်နှင့် လုံခြုံရေး ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ကျ ရဲမက်များပင်လျှင် ဝင်ဝူကျောင်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရကြချေ။

ဝင်ဝူကျောင်းတော် အတွင်းတွင် မည်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမှ မသိကြပေ။

ဤအရာအားလုံးသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ချင်းချန်လျို နတ်ပင်ကြီး ညတွင်းချင်း ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လူများပြားလာပါက နတ်သစ်ပင်ကို ဖျက်ဆီးမည့် လူဆိုးများ ရောနှောပါလာမည်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဘုရားကျောင်းအတွင်း လူအင်အား နည်းပါးလေ၊ အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလေ ဖြစ်၏။

တရားသူကြီးကျန်း တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က တရားသူကြီးကျန်းသည် ချန်ခရိုင်၏ တရားသူကြီး မဟုတ်သေးပေ။ ယခင် တရားသူကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဤကိစ္စကို သဘောတူခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရချေ။

သို့ပေမည့် ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်းကိုလည်း မေးမြန်း၍ မရနိုင်တော့ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ဤထူးဆန်းသော စည်းမျဉ်းသည် ထိုသို့ပင် ဆက်လက် တည်ရှိလာခဲ့ပြီး တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းမင် ပွဲတော်နေ့ မရောက်မီ ဝင်ဝူကျောင်းတော်သည် အပြင်လူများကို လုံးဝ ဝင်ခွင့်မပြုချေ။ ဖမ်းဆီးရေး အရာရှိချုပ်များ လာလျှင်လည်း၊ တရားသူကြီးကျန်း လာလျှင်လည်း ဝင်ခွင့်မရပေ။

တရားသူကြီးကျန်းသည် ယခင် တရားသူကြီး၏ မျက်နှာကို မပျက်စေလိုသောကြောင့် ဤစည်းမျဉ်းကို ဆက်လက် ထားရှိခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရသော ရဲမက်များ အားလုံးသည် ဝင်ဝူကျောင်းတော်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော အရပ်လေးမျက်နှာရှိ လူနေအိမ်များတွင် လုံခြုံရေး တာဝန် ယူထားရသည်။

ယခုအချိန်သည် နေ့ခင်းဘက် နေသာချိန် ဖြစ်သည်။ ဝင်ဝူကျောင်းတော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေပူထဲ၌ ကင်းလှည့်နေသော ယာယီ ဝန်ထမ်းများကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရ၏။

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် ရဲမက်များကမူ လူနေအိမ်များတွင် ပုန်းအောင်းကာ မင်ချမ် လက်ဖက်ရည် (နွေဦးရာသီတွင် ခူးဆွတ်သော အရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ရည်)ကို သောက်သုံးရင်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု အမည်တပ်ကာ အပျင်းထူနေကြသည်။

ရုတ်တရက်...

အစိုးရရုံး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ခြံဝင်းကျယ်ကြီး တစ်ခုရှိသော လူနေအိမ် တစ်အိမ်ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြ၏။

ဦးဆောင်သူမှာ သစ်ကျပိုးရောင် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးလာသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် သန်မာသော အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သာမန် ရဲမက်များနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။

ထို့နောက် ရဲမက်တစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်သွားပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးကို သွားရှာလိုက်၏။

ရဲမက်က တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံပြီးနောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သိပြီဟု ခေါင်းညိတ်ပြကာ အခန်းတစ်ခန်း ရှေ့သို့ သွားရောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရာရှိကျန့်ကို သတင်းပို့ပါတယ်။ အရာရှိကျောက် ရောက်လာပါပြီ။ အရာရှိကျန့်နဲ့ တာဝန်လွှဲပြောင်းချင်လို့ပါတဲ့။”

ဝင်ဝူကျောင်းတော် လုံခြုံရေး တာဝန်ကို အရာရှိကြီးများက ရက်အနည်းငယ်စီ အလှည့်ကျ တာဝန်ယူကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယနေ့သည် ချန်ခရိုင် အရာရှိကြီး သုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျောက်ရန်ဖျင် ဖမ်းဆီးရေး အရာရှိချုပ် တာဝန်လွှဲပြောင်းယူရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

“အရာရှိကျန့်...”

“အရာရှိကျန့်...”

ဤအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်သော်လည်း အခန်းထဲမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိချေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်ပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ပေ။ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်သော်လည်း အရာရှိကျန့် ထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိသောကြောင့် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော လူတစ်ဦးကို မျက်နှာချိုသွေးကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။ “အရာရှိကျောက်ကို သတင်းပို့ပါတယ်။ ခုနက ကျုပ် အရာရှိကျန့် ဆီသွားပြီး အရာရှိကျောက် ရောက်လာပြီလို့ သတင်းပို့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာရှိကျန့်က အခု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်သေးပါဘူး။

အရာရှိကျောက်ကို ခဏလောက် ထိုင်စောင့်ပါအုံး။ ပုံမှန်ဆိုရင် အရာရှိကျန့် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာ နည်းနည်း ကြာတတ်တယ်။ ညရောက်မှ ထွက်လာပြီး ထမင်းနည်းနည်း စားပြီးရင် ဆက်ပြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတတ်ပါတယ်။”

အရာရှိကျောက် ဆိုသည်မှာ ယခင်က သစ်ကျပိုးရောင်မြင်းကို စီးလာသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် သန်မာသော အမျိုးသား ဖြစ်၏။

အရာရှိကျောက်က မေးလိုက်သည်။ “အရာရှိကျန့်က မကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းတွေမှာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရာရှိကျောက်...” အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်နှာချိုသွေး၍ ပြန်ဖြေ၏။

အရာရှိကျောက်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါဆိုရင် ခဏလောက် ဆက်စောင့်ကြတာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး လုံခြုံရေး အခြေအနေကို ကျုပ်ကို အစီရင်ခံကြအုံး။”

...........

နေဝင်ပြီး လထွက်လာသည်။ ကြယ်များ နေရာပြောင်းသွား၏။

ညအမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသော ချန်ခရိုင်တွင် ညမထွက်ရအချိန် ရောက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသန်စွမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခြေသံမကြားရဘဲ အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေသည်။

အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ လျှောက်လာပြီးနောက် မီးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ညကင်းလှည့်သည့် ရွာစောင့် အချို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့၏။

ထိုရွာစောင့်များသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို သေချာ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို အောက်ချကာ ရိုသေလေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ “အရာရှိကျန့်..”

ထိုရွာစောင့်များသည် အရာရှိကျန့် အဝေးသို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏ အသံကို မကြားရနိုင်တော့ကြောင်း သေချာမှသာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောကြတော့၏။

“အရာရှိကျန့်က ဝင်ဝူကျောင်းတော်ဘက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတာလဲ။”

“မင်း မေ့သွားပြီလား။ ဒီနေ့က ဝင်ဝူကျောင်းတော်ဘက်မှာ တာဝန်လွှဲပြောင်းရမယ့် နေ့လေ။ နောက်ရက်တွေမှာ အရာရှိကျောက်က ဝင်ဝူကျောင်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရမှာ။”

“ဟေ့... မင်းတို့ တွေ့လိုက်လား။ အရာရှိကျန့်ရဲ့ မျက်နှာက...”

“ဒီကိစ္စကို နောက်ကွယ်မှာ မပြောကြနဲ့။ အရာရှိကျန့်ကို သွားစော်ကားမိလို့ နောက်ဆို ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဒုက္ခပေးနေအုံးမယ်။ အရာရှိကြီး သုံးယောက်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါတို့လို သာမန် ရွာစောင့်တွေ ပြောလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ဒီကိစ္စကို မပြောကြနဲ့တော့။ မင်းတို့ သတိထားမိလား။ အရာရှိကျန့် လမ်းလျှောက်တာ ခြေသံ လုံးဝ မကြားရဘူးနော်။”

“ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ အရာရှိကျန့်က ငါတို့ ချန်ခရိုင်ရဲ့ အရာရှိကြီး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ။ မကြာသေးခင်က ကျင့်စဉ်မှာ တိုးတက်မှု ရှိလာပြီး စွမ်းရည်တွေ ပိုမြင့်လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကဲပါ လာလာလာ... ညဆက်ပြီး ကင်းလှည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ညက နည်းနည်း အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေသလိုပဲ။ လည်ပင်းနောက်ကနေ အအေးဓာတ်တွေ အမြဲ မှုတ်နေသလို ခံစားရတယ်။”