အခန်း ၅၀
Vol. 5 Ch. 50
အပိုင်း (၅၀) ကလေးမိုက် မင်းရဲလား
ချန်ခရိုင် လမ်းမပေါ် မှောင်မိုက်နေသော ညအမှောင်ထုအောက်၌...
“ဝှီး...”
“ဝှီး...”
အရိပ်နှစ်ခုသည် အလင်းရောင်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားကြ၏။ ထိုလူနှစ်ဦး၏ အမြန်နှုန်းမှာ သာမန်လူများ၏ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“ဘယ်သူက ညမထွက်ရအချိန်ကို ချိုးဖောက်နေတာလဲ။”
“ရဲတင်းလှချည်လား။”
မီးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ညကင်းလှည့်သည့် ရွာစောင့် အချို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဓားဆွဲထုတ်ကာ တားဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြ၏။
သို့ပေမည့် ခါးဆွဲဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲမထုတ်ရသေးမီမှာပဲ...
“ဝှီး...”
နားထဲတွင် ပြင်းထန်သော လေတိုက်သံများ ကြားလိုက်ရပြီး ညအမှောင်ထုအောက်တွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသော အရိပ်နှစ်ခုမှာ လမ်းမကြီး အဆုံးရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒုက္ခပဲ... ငါတို့ အစွမ်းကုန် လိုက်ပေမဲ့ မမီဘူးပဲ။ အားလုံး မလိုက်ကြနဲ့တော့။ ငါတို့ မြန်မြန် အစိုးရရုံးကို ပြန်ပြီး အကူအညီ တောင်းကြစမ်း။”
“အစ်ကိုထျဲတို ပြောတာ အရမ်း မှန်တယ်။ ငါတို့က မလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ လိုက်လို့ မမီတာ။”
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မြန်မြန် လူများတဲ့ အစိုးရရုံးကို ပြန်ပြီး ဒီကိစ္စကို သတင်းပို့ကြရအောင်။”
ရွာစောင့် အချို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်၏ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် နောက်ဆုတ်လိုမှုများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူတို့သည် နေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
‘အသက်တိုချင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချ သေတာပဲ။ ဒါက ဘယ်က ဆရာကြီးတွေ မြို့ထဲမှာ လာပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ။ ငါတို့လို အကောင်အသေးလေးတွေကို လာမထိခိုက်ပါစေနဲ့။’
......
ညအမှောင်ထုအောက်တွင်...
အရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆက်လက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေဆဲ ဖြစ်၏။
ရှေ့မှ ထွက်ပြေးနေသော အရိပ်သည် အမြန်နှုန်း အားသာချက် ရှိနေသောကြောင့် အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ဝေးကွာသွားသည်။
သို့ပေမည့် နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်နေသော အရိပ်မှာ အရိုးတွင် ကပ်နေသော အနာကဲ့သို့ အဝေးမှနေ၍ အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေပြီး လက်လျှော့ရန် ငြင်းဆန်နေ၏။
သို့သော်ငြား အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှေ့မှ ထွက်ပြေးနေသော အရိပ်မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရထားသကဲ့သို့ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။
တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသော လူနှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာ၏။
ရုတ်တရက်...
ရှေ့မှ လူသည် ဆက်မပြေးတော့ချေ။
သူသည် ဓားသွားတွင် သွေးများ မခြောက်သေးသော ကျားခေါင်းပုံ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေဖျားဖြင့် ကျောက်ပြားခင်းထားသော မြေပြင်ကို ကန်၍ အရှိန်ယူလိုက်၏။
ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသူထံသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ညာဘက်လက်ရှိ သွေးများ ပေကျံနေသော ကျားခေါင်းပုံ ဓားမကြီးသည် လေးလံသော ဖိအားများ ပါဝင်သည့် လေတိုက်သံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။
ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အရှိန်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ လူသားများ လုံးဝ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများ၏ အကန့်အသတ်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ လူသားများ၏ အသိဉာဏ်ကို ချိုးဖောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
“ဘုန်း...”
ဓားအလင်းရောင်များ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူများ အိပ်မောကျနေသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် သတ္တုများ အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ညအမှောင်ထုအောက်တွင် လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ သတ္တုမီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်လာ၏။
ကျင်းအန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ လူသားများ လုပ်ဆောင်၍ မရနိုင်သော ရုတ်တရက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုကို မျှော်လင့်မထားသောကြောင့် ဓားကို မြှောက်ကာ ခုခံလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း ဓားပေါ်ရှိ ခွန်အားမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားသောကြောင့် ဓားပေါ်မှ ကြီးမားသော တုန်ခါမှုကြောင့် လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြား နေရာမှာ ထုံကျဉ်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကိုပင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။
ဖြူဖွေးနေပြီး မိန်းမဆန်သော ကျန့်ယွမ်ဟူသည် ကျင်းအန်းအား အနားယူချိန် မပေးဘဲ ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်ရာ ဖျတ်ခနဲ အသံမြည်သွားသည်။
လေထုသည် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ခံရသောကြောင့် ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေထောက် ကန်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းကာ အဆိပ်ပြင်းမြွေ တစ်ကောင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်သကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်လှ၏။
ကျင်းအန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ခြေထောက်ဖြင့် ပြန်လည် ကန်ထုတ်ကာ ခုခံလိုက်ရ၏။ အားနှင့် အား ယှဉ်ခြင်းပင်။
“ဘုန်း...”
ကြီးမားသော တုန်ခါမှုကြောင့် သံပြားနှစ်ချပ် ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျင်းအန်း၏ ညာဘက် ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားစေခဲ့သည်။
ကျင်းအန်းသည် နာကျင်လွန်းသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေအေးများ ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး သူ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားသည်ကို ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။
ထို့အပြင် သူ လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ အရွတ်နှင့် အရိုးများကို လေ့ကျင့်သော ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် နေ့စဉ် နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိ ဆေးအရက်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားသောကြောင့် အရိုးများမှာ နွားအရိုးများကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။
သာမန် အဆင့် ၃ သိုင်းသမား တစ်ယောက်သာ ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ ဤရက်စက်သော ခြေထောက်ကန်ချက်ကို အတင်းအကျပ် ခံယူလိုက်ရပါက ခြေသလုံးရိုးမှာ စောစောကတည်းက ကျိုးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းအန်းသည် ကျန်းလင်ယွင် သူ့ကို သိုင်းကွက်များ ဖလှယ်ပေးခဲ့သော ရက်များကို ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိပြန်သည်။
သူ့ကို တည်ငြိမ်လာအောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ခုခံတိုက်ခိုက်ရာ၌ အတွေ့အကြုံ မရှိဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်၏။
သို့သော်ငြား မကောင်းဆိုးဝါး ပူးကပ်ခံထားရသော အလောင်းကောင် ကျန့်ယွမ်ဟူ သည် လူသားများကဲ့သို့ အသက်ရှူရန် မလိုအပ်သောကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တတိယအကြိမ် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်သီးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားပြီး သံပြားနှစ်ချပ် ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အားပြင်းလွန်းသောကြောင့် ခြေအောက်ရှိ သဲဖုန်များမှာ တုန်ခါမှု လှိုင်းများအဖြစ် ပြန့်ထွက်သွားတော့၏။
“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”
ကျင်းအန်းသည် ခြေငါးလှမ်း ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။
“ဒုန်း...”
ဖြူဖွေးနေပြီး မိန်းမဆန်သော ကျန့်ယွမ်ဟူ မှာမူ ခြေတစ်လှမ်းသာ နောက်ဆုတ်သွားရ၏။
ဤအကြိမ် အရေးပေါ် ခုခံတိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျင်းအန်းသည် အားနည်းသွားခဲ့၏။ ဖြူဖွေးနေပြီး မိန်းမဆန်သော ကျန့်ယွမ်ဟူ သည် အောင်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အသားပုပ်များ တစ်ဆုပ်စာခန့် ကျွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ကာ အသားများ ပုပ်နေသော မျက်နှာ ဖြစ်သွား၏။
အရက်က အငွေ့အသက်များကို ပြန့်ကျဲစေနိုင်၏။ ယန်စွမ်းအင်သုံးပါး အရက်က အငွေ့အသက်များကို ပြန့်ကျဲစေသည့် အာနိသင် စတင် ပြသလာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင်းအန်းသည် ဤအချိန်လေးအတွင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးမှ အသက်စွမ်းအင် ငါးမျိုးကို ထုတ်လွှတ်ကာ တုန်ခါမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကလီစာများ၏ အတွင်းဒဏ်ရာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ တုန်လှုပ်နေသော သွေးသားများကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။
ကျင်းအန်းသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ညှိနှိုင်းလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ အရိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ထပ်မံ၍ ရက်စက်စွာ ပြေးဝင်လာကာ ကျင်းအန်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
သို့သော် ယခင်က အားနည်းနေခဲ့သော ကျင်းအန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နောက်မဆုတ်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
“လာစမ်း။ ဒီတစ်ခါ ကျုပ်အလှည့်ပဲ။ သေစမ်း...”
ကျင်းအန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဂါးနှင့် ဆင်ကဲ့သို့ ရဲရင့်ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အရှေ့သို့ တိုးထွက်သွား၏။
ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးသားများမှာ ဆူပွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ဘက်ရှိ အရေပြားပေါ်တွင် သွေးကြောများ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထောင်ထနေကာ ဆူပွက်နေသော သွေးသားများက သွေးကြောများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
ဓားသွား အဆုံးတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ဓားသွားက လေထုကို ဆွဲဖြဲကာ ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော အပူချိန်ကို သယ်ဆောင်လာ၏။
“သွေးဓားကျမ်း၊ သွေးနီရောင်စွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့်...”
ကျင်းအန်းသည် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဓားတစ်ချက်ကို အစွမ်းကုန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“ဝုန်း...”
သတ္တုများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သဲဖုန်များ လွင့်စင်ကာ မျက်စိစူးလောက်အောင် မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်လာ၏။
“ရှဲ ရှဲ ရှဲ...”
အားပြင်းသော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနီးအနားရှိ လူနေအိမ် ခြံဝန်းထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော စွန်ပလွံပင် တစ်ပင်၏ အရွက်များပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။
“ဒုန်း… ဒုန်း...”
“ဒုန်း... ဒုန်း...”
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခြေနှစ်လှမ်းစီ နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ဤတစ်ကြိမ် ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် အင်အားချင်း မျှတသွားခဲ့၏။
“ထပ်လာခဲ့စမ်း။”
ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါး နတ်ကျောင်းတော်၏ အသက်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှု တစ်ပတ် ပြည့်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသော သွေးသားများကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျင်းအန်းသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့၏။
“သွေးနီရောင်စွမ်းအား...”
“ဝုန်း...”
“ထပ်လာခဲ့စမ်း...”
“ထပ်လာခဲ့စမ်း...”
“ထပ်လာခဲ့စမ်း...”
သွေးဆူလာသော ကျင်းအန်း၏ နဖူးနှစ်ဖက်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး တဆတ်ဆတ် ခုန်နေသည်။
ဓားသည် လူများကို စစ်မြေပြင်တွင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ကို မွေးမြူပေးနိုင်ပြီး မူလက ရိုးရှင်းသော အသွင်အပြင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရဲရင့်ပြင်းထန်မှုနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။
“ဝုန်း...”
“ဝုန်း...”
“ဝုန်း...”
အကြမ်းပတမ်း ဓား ၅ ချက်၊ ၆ ချက်ခန့် အပြန်အလှန် ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော အလောင်းကောင် ကျန့်ယွမ်ဟူ သည် ဓားကိုင်ထားသော လက်ဖဝါး၏ ဒဏ်ရာကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။
“ဘုန်း...”
ကျင်းအန်း၏ သွေးသားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဓားတစ်ချက်ကို ထပ်မံ အတင်းအကျပ် ခံယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ လက်ဖဝါးမှာ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြား နေရာမှနေ၍ သုံးပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့၏။
ကျိုးပြတ်သွားသော လက်ဖဝါးသည် လက်နက်ကို ဆက်လက် ကိုင်ဆုပ်မထားနိုင်တော့ချေ။
“ချွင်...”
လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းပုံ ဓားမကြီးမှာ အသံမည်ကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
“သွေးနီရောင်စွမ်းအား၊ ကျားပြိုကွဲ လက်သီး...”
‘ခင်ဗျား အားနည်းနေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သတ်ရမယ်။’
“ဘုန်း...”
ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျင်းအန်း၏ လက်သီးပေါ်ရှိ ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော သွေးသားများကြောင့် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝတ်ရုံ၊ သွေးသားများနှင့် ရင်အုပ်ရိုးများကိုပါ ဖောက်ထွက်သွားအောင် ထိုးခွဲခံလိုက်ရ၏။
ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရင်ဘတ် တစ်ဝက်နီးပါး ပေါက်ကွဲထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သွေးနီရောင်စွမ်းအားသည် မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် မသန့်ရှင်းသော အရာများကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရသည်။ ကျားပြိုကွဲ လက်သီး၏ ရဲရင့်ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု စွမ်းအား ပေါက်ကွဲမှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်မှာတော့ အလောင်းကောင်၏ အရိုးများနှင့် အသားများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ခွဲပစ်နိုင်ခဲ့၏။
ဤအချိန်တွင် အလောင်းကောင် ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပူးကပ် နေသော အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ကျန့်ယွမ်ဟူ၏ ကျောဘက်မှ ဤလက်သီးချက်ကြောင့် တုန်ခါ လွင့်စင်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤအဖြူရောင် အရိပ်မှာ ပါးစပ်နီနီ ဆိုးထားသော ထူးဆန်းသည့် စက္ကူရုပ် ဖြစ်၏။ “ကလေးမိုက် မင်းရဲလား။ ခွန်အားနည်းနည်းပဲ သုံးတတ်တဲ့ အဆင့် ၃ ကိုယ်ခံပညာသမား တစ်ယောက်ကများ။”
သို့ပေမည့် ဤစက္ကူရုပ်သည် ကျင်းအန်း ယခင်က တည်းခိုခန်းတွင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စက္ကူရုပ် စာပေသမားနှင့် မတူဘဲ လူသားများကဲ့သို့ လွတ်လပ်သော အသိဉာဏ် ရှိနေသည်ကို အံ့သြဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့်...
“ဖျတ်... ဖျတ်...”
စက္ကူရုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသည် တစ်ခုမှ သုံးခုသို့ ကွဲထွက်သွားပြီး ပါးစပ်နီနီ ဆိုးထားသော စက္ကူရုပ် အမျိုးသား တစ်ဦး၊ စက္ကူရုပ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် စက္ကူရုပ် ကလေးငယ် တစ်ဦးတို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ပါးစပ်နီနီ ဆိုးထားသော စက္ကူရုပ် သုံးဦးသည် အလွန် ချွန်ထက်ရှည်လျားသော အဖြူရောင် လက်သည်းများကို ဖြန့်ကားကာ ကျင်းအန်းကို ရက်စက်စွာ ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။
.............