အခန်း ၃၈၂

အခန်း (၃၈၂) အရက်သောက်ပြီးနောက် မေးခွန်းများ

နောက်တစ်နေ့။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်လန်တို့သည် ကျိုတိုသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ရှောင်မန်ချီနှင့်အတူ ဝမ်ကျင်း၏ အိမ်သို့သွားကာ မိန်းကလေးဝမ်အား နောက်ဆုံးအကြိမ် အပ်စိုက်ကုသပေးခဲ့၏။

ရှောင်မန်ချီအား ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကုထုံးကို သင်ပေးမည်ဟု သူ ကတိပေးထားခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူ ကတိမတည်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယနေ့ တစ်ဖက်လူကို တစ်ခုခု သင်ယူခွင့်ပေးရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

သူက ရှောင်မန်ချီအား ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း နည်းစနစ်နှင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများကို ဦးစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်မန်ချီသည် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာအပေါ် သုတေသနများစွာ ပြုလုပ်ထားပြီး သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချန်ဖုန်း အပ်စိုက်ကုသမှုကို ပြုလုပ်ချိန်တွင်မူ သူမ နားမလည်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရှင်းလင်းမှု မရှိချေ။

ချန်ဖုန်း၏ အပ်စိုက်နည်းစနစ်မှာ မမြန်ဆန်သော်လည်း အလွန် ရှုပ်ထွေးလှပြီး ညတွင်းချင်း သင်ယူ၍မရနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းမြောက်မြားစွာ ပါဝင်နေပေသည်။

တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ နယ်ပယ်တွင် နာမည်ကြီး ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော မြောင်ရန်ပင်လျှင် ထိုအချိန်က မသင်ယူနိုင်ခဲ့ရာ ရှောင်မန်ချီလည်း သဘာဝကျကျပင် မသင်ယူနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှောင်မန်ချီက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူမသည် ချန်ဖုန်းအား အနှောင့်အယှက် မပေးရဲဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက်။

ချန်ဖုန်းက ငွေအပ်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

ဝမ်ကျင်းက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မစ္စတာချန်... ကျွန်တော့်သမီး နိုးလာမယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

ချန်ဖုန်း ကျန်းနန်မှ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားလေသည်။ အကယ်၍ သူ၏သမီး အခြေအနေ ဆိုးရွားလာပြီး အချိန်မီ ကုသပေးမည့်သူ မရှာနိုင်ပါက အလွန် ပြဿနာတက်မည် မဟုတ်လော။

ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မိန်းကလေးဝမ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ညွှန်းကိန်းတွေ အကုန်လုံးက လောလောဆယ် ပုံမှန်ပါပဲ... ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာသွေးဆင်းရောင်ကလည်း ပိုပိုကောင်းလာနေတယ်... အားလုံး အဆင်ပြေရင် သူ တစ်ပတ်အတွင်း နိုးလာပါလိမ့်မယ်..."

"ခင်ဗျားဆီမှာ ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ် ရှိတယ် မဟုတ်လား... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာချန်..."

ဝမ်ကျင်းက အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ချန်ဖုန်းက ကုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးဝမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ယခုအချိန်၌ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဝူရှားက သမီးဖြစ်သူကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးနေပေသည်။ အပ်စိုက်ရမည့် နေရာများမှာ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင်ဖြစ်ပြီး အကြိမ်တိုင်း သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖော်ပြရန် လိုအပ်ပေ၏။

"သူဌေးဝမ်... မိန်းကလေးဝမ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အမာရွတ်တချို့ကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်... သူ အရင်က ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးလို့လား..."

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗျ..."

ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက သမီးကို နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ လွှတ်လိုက်တာ... သူမ နိုင်ငံခြားမှာ ရှိနေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ မပြောပြခဲ့ဘူး..."

"တကယ်လို့ ဒီတစ်ခေါက်သာ သူမကို မကုသဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး..."

"အော်... နားလည်ပါပြီ..."

ချန်ဖုန်းက ထပ်မမေးတော့ပဲ

အကြောင်းအရာကို ပြောင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ညီမဝမ်းကွဲ ချန်ဟွေ က ကျန်းကျုံးတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်... သူဌေးဝမ် အားရင် သူ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး..."

"မစ္စတာချန်... စိတ်ချပါ... မိန်းကလေးချန် ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်..."

ဝမ်ကျင်းမှာလည်း အလွန် ဝမ်းသာနေခဲ့၏။

တစ်ဖက်လူက သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲကို သူ့ထံ အပ်နှံလိုက်ခြင်းက ချန်ဖုန်းက သူ့ကို မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေပေသည်။

နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက်...

ချန်ဖုန်းသည် ရှောင်မန်ချီနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် ရှောင်မန်ချီက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... ငါ စဉ်းစားကြည့်တာ တော်တော်ကြာပြီ... အိမ်ခြံမြေအလုပ်က ငါနဲ့ သိပ်မကိုက်ညီဘူးထင်တယ်... ငါ နင့်ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြီထင်တယ်..."

"ရပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက အခု အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီက အလုပ်က မင်းရဲ့ ဝင်ငွေ တိုးလာဖို့အတွက် သက်သက်ပဲလေ..."

"တကယ်လို့ မင်းက ဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားရင်လည်း ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒီအချိန်ကျရင် နင့်ဆီ သေချာပေါက် လာခဲ့မှာပါ..."

ရှောင်မန်ချီက နောက်ပြောင်လျက် လျှာထုတ်ပြလိုက်၏။

ချန်ဖုန်းက ပြောရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ သွားတော့မယ်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ..."

ကျန်းနန်ရှိ အခြေအနေများ အများစု ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဖြင့် ပေ့ဟူသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သေချာ စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ ဇာတိရွာသို့ မပြန်ဖြစ်သည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူ၏ မိခင်အရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

မွေးစားမိဘများ၏ ကျေးဇူးတရားကိုမူ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်ချေ။

ယုံဟယ်စံအိမ်။

လက်ရှိအချိန်တွင် စံအိမ်ကြီးမှာ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

ယွင်ထင်သည် ကျိုတိုရှိ ရုံးချုပ် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ရှန်ယန်းယန်းကလည်း ထျန်ဖုန်းဂရု၏ အလုပ်များကို တာဝန်ယူထားရလေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျိုတိုသို့ လေယာဉ်ဖြင့် သွားရောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားကတည်းက အစေခံများ နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းမှလွဲ၍ စံအိမ်ကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း

ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင်။

လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို နှင့် ပါဂါနီ တို့မှာ ကာလကြာရှည်စွာ အသုံးမပြုရသေးချေ။

သူက ကားတစ်စီးကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ သူ၏ ဇာတိရွာဆီသို့ မောင်းနှင်သွားလေ၏။

လမ်းခရီးတွင် ချန်ဖုန်းသည် သူ ငွေလှူဒါန်း၍ ဖောက်လုပ်ပေးခဲ့သော ကျယ်ဝန်းသည့် ကွန်ကရစ်လမ်းမကြီးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေများ တိုးတက်လာခဲ့ပြီးနောက်...

ရွာရှိ ဖီးနစ်တောင်သည် ပိုမိုရေပန်းစားလာခဲ့ပြီး အွန်လိုင်းဆယ်လီ အများအပြားကို လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင် စီးပွားရေးကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ၏။

ငွေကြေးချမ်းသာသော ရွာသူရွာသားအချို့က ကိုယ်ပိုင် တည်းခိုခန်းများကိုပင် စတင်ဖွင့်လှစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အထက်လူကြီးများထံမှ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝါဒဖြန့်မှုများလည်း ရှိနေပေ၏။

လူပိုမိုများပြားလာကာ အတုယူလုပ်ဆောင်လာကြပြီး ရွာသူရွာသားများစွာက ငွေရှာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာဒါဇင်ခန့်တွင် ဤရွာတစ်ရွာတည်းသာ ရွာသူရွာသားအားလုံး ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာတာပေါ့ ဤငွေပမာဏမှာ ချန်ဖုန်း၏ ငွေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံးဝကို အရေးမပါလှချေ။

"အမေနဲ့ အဖေ... သား ပြန်ရောက်ပြီ..."

ချန်ဖုန်းသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ကားကိုရပ်ကာ ဗီလာထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်၏။

သူ၏ ဗီလာမှာ ရွာတစ်ခုလုံးတွင် အခမ်းနားဆုံး ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ဖုန်းဇီ..."

သူ၏မိခင်မှာလည်း သူ့ကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

"ထမင်းစားပြီးပြီလား... သားအတွက် စားစရာတစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်... ရှင်ရေ... မြန်မြန် ကြက်တစ်ကောင်လောက် သတ်ပေးပါဦး... ငါတို့သား ပြန်လာပြီ..."

"ကောင်းပြီ... ကြက်သွားသတ်လိုက်မယ်..."

အဖေဖြစ်သူမှာလည်း အလွန် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် လယ်မစိုက်ကြတော့ချေ။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်စိုက်ရန်နှင့် ကြက်အနည်းငယ် မွေးမြူရန်အတွက် မြေကွက်ငယ်လေး တစ်ကွက်သာ ချန်ထားခဲ့ကြ၏။

၎င်းတို့သည် အလွန် ပူပင်သောကကင်းစွာ နေထိုင်ကြပေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ကားထဲမှ အရက်ဖြူ တစ်ပုလင်းကို ထပ်မံထုတ်ယူလာပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဖေ... နောက်ကျရင် အတူတူ တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြတာပေါ့..."

"အရင်တစ်ခေါက် ဝယ်လာတာတောင် မကုန်သေးဘူး... ဘာလို့ ထပ်ဝယ်လာရတာလဲ..."

အဖေဖြစ်သူမှာ စိတ်ပျက်သွားပုံရလေ၏။

သူတို့သည် ယခုအခါ ချမ်းသာနေပြီဖြစ်သော်လည်း ခြိုးခြံချွေတာသော အလေ့အထကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"ရပါတယ်... သိပ်မကုန်ပါဘူး... အဖေ့အတွက် ဆေးလိပ်တော့ မဝယ်လာဘူးနော်... အဆုတ်အတွက် မကောင်းလို့..."

ချန်ဖုန်းက အရက်ပုလင်းကို အိပ်ခန်းထဲတွင် ထားလိုက်သည်။

မိသားစု၏ ဗီလာတွင် အထပ်လေးထပ်ရှိပြီး အကြီးဆုံး အိပ်ခန်းမှာ လွတ်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

မိဘများက သူ့အတွက် ချန်ထားပေးခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပေသည်။

သူ၏ မိခင်သည် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်သွားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

"ဖုန်းဇီ... ယန်းယန်းနဲ့ ရှောင်ယွင်တို့ကော... သူတို့ ဘာလို့ မပါလာတာလဲ..."

"သူတို့ လုပ်စရာရှိလို့လေ... နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်..."

မိခင်ဖြစ်သူက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ကာ ဟင်းချက်ရန် စတင်တော့၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

နောက်ဆုံးတွင် အရသာရှိသော နေ့လယ်စာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

"အဖေ... ဒါက အဖေ့အတွက် ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းတာပါ... အဖေ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အရမ်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ..." ထိုသို့ပြောကာ

ချန်ဖုန်းက အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေ၏။

"မင်းကတော့လေ..."

အဖေဖြစ်သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏သားနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူတူ သောက်ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့ သူ၏သားမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားမိပေ၏။

များများစားစား မတွေးတောတော့ဘဲ သူလည်း သူ၏လက်ထဲရှိ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် နည်းနည်းပဲ သောက်ကြနော်..."

မိခင်ဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အရက်ဖြူ အနည်းငယ် သောက်ခြင်းက သွေးလှည့်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေသော်လည်း အများကြီး သောက်ခြင်းက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းချေ။

သူမ၏ သားကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူမက အရက်ခွက်ကို ဆွဲလုယူသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ရပါတယ် အမေ..."

ချန်ဖုန်းသည် နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုရင်း သောက်နေခဲ့၏။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက်။

မိခင်ဖြစ်သူ ထမင်းစားပြီး၍ စားပွဲပေါ်မှ ဆင်းသွားချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား အမှာစကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းရန် သွားလေသည်။

အဖေဖြစ်သူမှာ အတော်လေး မူးနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်၌...

ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေ ကျွန်တော့်ကို မွေးစားတုန်းက ကျွန်တော့်ဆီမှာ တခြား ဘာပစ္စည်းတွေများ ပါသေးလဲ..."

အဖေဖြစ်သူသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ချိန်တွင် အလွန် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ချက်ချင်း အမူးပြေသွားတော့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရက်အရှိန်များ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။