အခန်း ၃၈၈

အခန်း (၃၈၈) တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေခြင်း

သူ စကားပြော၍ပင် မပြီးသေးချေ။ ရုတ်တရက် နန်ကုန်းဟိုင်၏ အလွန် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျိုမင်လျန်၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေ၏။

တစ်ဖက်လူမှာ မိသားစုခေါင်းဆောင် နန်ကုန်းရှုံ၏ သားဖြစ်ပြီး နန်ကုန်းမိသားစု၏ သခင်လေးလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နန်ကုန်းမိသားစုအတွင်း အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေ၏။

ထို့နောက် နန်ကုန်းဟိုင်က ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"လျိုမင်လျန်...ငါက... ဒီတစ်ခေါက် ငါ့အဖေ့အပေါ် အထင်ကောင်းရအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကွ...အခု ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ ကြည့်လိုက်စမ်း... မင်း အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ..."

နန်ကုန်းဟိုင်က စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူက လျိုမင်လျန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်လိုက်၏။ ထိုကန်ချက်ကြောင့် လျိုမင်လျန်မှာ အသက်ရှူကြပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ မရှောင်တိမ်းရဲခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းဟိုင်ကို သိခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း အထက်လူကြီး တစ်ယောက်ယောက်က ရိုက်နှက်လျှင် မရှောင်တိမ်းရသည့် အကျင့်ရှိကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်း ပိုရှောင်လေ သူ ပိုဒေါသထွက်လေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"သခင်လေး နန်ကုန်း... ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက အခုလေးတင် အော်ဒါတွေ အများကြီး ရထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ့ကို အော်ဒါအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ လာမပြောနဲ့..."

နန်ကုန်းဟိုင်သည် ဤကိစ္စကို ဖော်ပြတိုင်း အလွန် ဒေါသထွက်လေ့ရှိပေ၏။

သူက နောက်တစ်ကြိမ် ကန်ကျောက်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် အရှေ့ရှိ ရုံးခန်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်များက လျိုမင်လျန်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွား... တံခါးသွားပိတ်စမ်း..."

လျိုမင်လျန်က ရုံးခန်းတံခါးကို နာခံစွာ ပိတ်လိုက်၏။

နန်ကုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"မင်းက အမာရွတ်ပျောက်ဆေး ကို ယွမ် နှစ်ထောင် ဈေးသတ်မှတ်လိုက်တာလား... အဲဒီအခွင့်အရေးကို မင်းကို ဘယ်တုန်းက ငါပေးလိုက်လို့လဲ... ဟမ်...ငါတို့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မင်း သိလား...မင်းက သောက်ရူးလားကွ..."

"ကျွန်တော်..."

လျိုမင်လျန်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်မိသည်။

‘အရင်က ဈေးနှုန်းကို ထျန်ဖုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီထက် သက်သာအောင် သတ်မှတ်မယ်လို့ ခင်ဗျားပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်နေတယ်ပေါ့လေ တကယ်ပါပဲ သူဌေးဆိုတာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်အမှားတွေအတွက် ဝန်ထမ်းတွေကို အပြစ်ဖို့တတ်ကြတာပဲ’ ဟု သူ တွေးလိုက်၏။

နန်ကုန်းဟိုင်က နောက်တစ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"ကုမ္ပဏီရဲ့ အမာရွတ်ပျောက်ဆေး က ငါတို့ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"အဲဒါက... အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား..."

"ခွေးကောင်..."

နန်ကုန်းဟိုင်သည် ဤမျှ မိုက်မဲသောသူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီထုတ်ကုန်က ထျန်ဖုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ က ထုတ်တဲ့ ဆေးပဲကွ..."

"ငါတို့က ဒီတိုင်း ဝယ်ပြီးတော့ ပြန်လည်မွမ်းမံလိုက်တာပဲ... အဲဒါက နန်ကုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ ရဲ့ ထုပ်ပိုးမှုအသစ်နဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခု သက်သက်ပဲ..."

"အရင်တုန်းက ၁,၀၀၀ နဲ့ဝယ်ပြီး ၂,၀၀၀ နဲ့ ရောင်းလို့ရတာကြောင့် ငါတို့ အမြတ်ထွက်နိုင်ခဲ့တာ..."

"အဓိကပြဿနာက အခု အော်ဒါတွေက ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်နေပြီး ငါတို့မှာ ပစ္စည်း အလုံအလောက် မရှိတော့တာပဲ... ဈေးကွက်ထဲကနေ အမာရွတ်ပျောက်ဆေး တွေကို တစ်ပုလင်းကို ၃,၀၀၀ နဲ့ ဝယ်ရတော့မယ်...ပြီးတော့ အဲဒါကို နောက်ထပ် နှစ်ထောင်နဲ့ ပြန်ရောင်းရမယ်လေ...ပြောစမ်း... ငါက ရူးနေတာလား မင်းက ရူးနေတာလား..."

"ဟင်..."

လျိုမင်လျန်၏ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူ တကယ်ကို ဘာမှမသိခဲ့ချေ။

ကုမ္ပဏီက အမာရွတ်ပျောက်ဆေးကို တကယ် တီထွင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နန်ကုန်းဟိုင်က ယခင်က သူ့ကို တစ်ပုလင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ် ယွမ် တစ်ထောင်ရှိကာ တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့်အထိ လျှော့ချနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်ဖုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီက သုံးထောင်ဖြင့် ရောင်းချနေသောကြောင့် သူက နှစ်ထောင်ဖြင့် ရောင်းကာ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သခင်လေး နန်ကုန်း ပြောသော ကုန်ကျစရိတ်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ဆေးကို ဝယ်ယူရမည့် ကုန်ကျစရိတ်ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ တကယ်ကို လိမ်လည်ခံလိုက်ရတာပဲ။

ဤအခိုက်အတန့်၌ လျိုမင်လျန် ချက်ချင်းပင် ပြာယာခတ်သွားတော့၏။ တကယ်လို့ ဤဆုံးရှုံးမှုများအတွက် သူ လျော်ကြေးပေးရမည်ဆိုပါက သူ့ကိုယ်သူ ရောင်းလိုက်လျှင်ပင် ပြန်ဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"သခင်လေး နန်ကုန်း... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"ကောင်းပြီ...ကောင်းပြီ ငါက မင်းကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းဟိုင်က သူ့ကို ရွံရှာစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ပေ၏။

"ထားလိုက်တော့... ဈေးနှုန်းကို ကြေညာပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှုတွေ ထပ်လုပ်ရင် ကုမ္ပဏီအတွက် ထိခိုက်နစ်နာမှုပဲ ရှိလာမှာပါ..."

"အမာရွတ်ပျောက်ဆေး ကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ တီထွင်ထားတဲ့ အနာကျက်မြန်ဆေး က အမြတ်အစွန်းတွေကို ပြန်ရစေနိုင်တယ်..."

"ဈေးကွက်ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ဖို့ အရင်ဆုံး အာရုံစိုက်ကြရအောင်...လျိုမင်လျန်... တကယ်လို့ ဒီအမှားမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင် ဆုံးရှုံးမှုတွေ အားလုံးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူရမယ်..."

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

လျိုမင်လျန်မှာ ချွေးစေးများ ပျံလာခဲ့၏။

"သခင်လေး နန်ကုန်း... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အော်ဒါ နှစ်သန်းတောင် ရနေပြီဆိုတော့ ပစ္စည်းလက်ကျန်က လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းဟိုင် ခေါင်းကိုက်သွားသော်လည်း သွားကြိတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထျန်ဖုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ ဆီကနေ ဝယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်... ပိုက်ဆံမြတ်ဖို့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်ကိုတော့ ငါတို့ ပြန်ယူရမယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

"လျိုမင်လျန်... ငါ့အတွက် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်စမ်းပါ... မင်း ငါ့ကို နာခံနေသရွေ့ မင်းအပေါ် မတရားသဖြင့် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းဟိုင်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားလေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ယန်းယန်း ယွင်ထင် တို့သည်လည်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာမှာ ကျိုတိုမြို့လယ်ခေါင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာပေသည်။ ချန်ဖုန်းက ၎င်းကို ဒုတိယ စီးပွားရေးဗဟိုဌာနအဖြစ် ဖော်ဆောင်ချင်နေပြီး ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု၏ ရုံးချုပ်ကိုလည်း ဤနေရာတွင် ထားရှိရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများကို လအနည်းငယ်ကြာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အလုပ်သမားများကလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ အခြေခံ အဆောက်အအုံပုံစံမှာ ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။

ယွင်ထင်က ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်ပြီး အရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီအဆောက်အအုံက ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု ရဲ့ ရုံးချုပ်ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဆောက်အအုံတွေကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်သွားမှာပါ..."

"ပရောဂျက်ရဲ့ ကနဦးအဆင့်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက ယွမ် ဘီလီယံ ၁၀၀ လိုအပ်မှာပါ... နောက်ဆက်တွဲ ကုန်ကျစရိတ်တွေကတော့ အခြေအနေအပေါ် မူတည်ပါလိမ့်မယ်..."

"ရန်ပုံငွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြဿနာ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းကမူ ရန်ပုံငွေအတွက် လုံးဝ စိတ်မပူခဲ့ချေ။

ယွင်ထင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီနေရာက စီးပွားရေးဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ ဒီပရောဂျက်က အစိုးရအတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိစေနိုင်မှာလေ..."

"ပတ်ဝန်းကျင်က မြေယာနဲ့ အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းတွေကကော..."ချန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အစ်မ ယွင် က ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေအကုန်လုံးကို ဝယ်ထားပြီးပြီ... ဈေးတက်လာဖို့ပဲ စောင့်နေတာ..."

ရှန်ယန်းယန်းက ရယ်မောကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် အရာများစွာနှင့် ပိုမို ထိတွေ့လာရပြီး စီးပွားရေးအမြင်လည်း ပိုမို ရှိလာခဲ့ပေ၏။

ယွင်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ ပြောလေသည်။

"မှန်တာပေါ့... ငါက အရှုံးပေါ်မယ့် စီးပွားရေးမျိုး မလုပ်ပါဘူး...ချန်ဖုန်း... ငါလို ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ယောက်က နင့်အတွက် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် နင်က ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး လျော်ကြေးပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ အလုပ်လုပ်ပေးမယ်တဲ့လား... အစ်မ ယွင် က အရမ်း ယုတ်မာတာပဲ..."

ရှန်ယန်းယန်းက မျက်တောင်ခတ်ကာ သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီကောင်မစုတ်လေး ယန်းယန်း... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ယွင်ထင် မျက်နှာနီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမက ရှန်ယန်းယန်း၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်၏။ ထိုစကားက အလွန် ဒွိဟဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး နောက်ပြောင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့

‘စနစ်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’ ဟု တွေးတောနေမိ၏။ ‘တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး ဒီလို လုပ်နေရနိုင်တယ်လေ…’

ဤအချိန်၌ ယွင်ထင်က ရုတ်တရက် ဖုန်းတစ်ကော လက်ခံဖြေကြားလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... နန်ကုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ ရဲ့ အမာရွတ်ပျောက်ဆေး က ဈေးပိုသက်သာတယ် မဟုတ်ဘူးလား...ငါတို့ရဲ့ ဆေးကို ဝယ်နေတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်... ပြီးတော့ အခုလေးတင် အော်ဒါ သုံးသန်းဖိုး တင်သွားတာ..."

"အော်..."

ချန်ဖုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ သူ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာကာ မေးလိုက်သည်။

"နန်ကုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီရဲ့ နမူနာတချို့ကို ရနိုင်မလား..."

"ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်..."

ယွင်ထင်က ပြောရင်း နောက်ထပ် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကားမောင်းလာကာ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်နှစ်လုံးကို ထုတ်၍ ယွင်ထင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နန်ကုန်း ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ၏ ဆေးမှာ ယခုအခါ ကြိုတင်မှာယူနိုင်ပြီး ရောင်းချနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရယူရန် သိပ်မခက်ခဲလှချေ။

"ဒါက သူတို့ရဲ့ ဆေးလား..."

ရှန်ယန်းယန်း လည်း လျှောက်လာပြီး ယွင်ထင်၏ လက်ထဲရှိ သေတ္တာကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပြ..."

ချန်ဖုန်းက ထုပ်ပိုးထားသော သေတ္တာကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အတွင်းရှိ ပုလင်းငယ်လေးမှာ ဘိလိယက်ဘောလုံး အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိပေ၏။ သူက နှာခေါင်းနား ကပ်၍ အနံ့ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါ ငါတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်ပဲ..."

"ဘာ..."

ယွင်ထင် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူက သူမတို့ ကုမ္ပဏီ၏ ထုတ်ကုန်များကို ထုပ်ပိုးမှုအသစ် ပြုလုပ်ကာ သူတို့ပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဤသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာ တရားမဝင်သော လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။