အခန်း ၁၁၇၁

အခန်း ၁၁၇၁ - တောင်ကြားက ရေကန်သာ

နတ်မျှော်စင် ပျံသန်းသွားစဉ် ယီယွင်သည် ခုန်ဟွာတောင်မှ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီဟု ခံစားရသောအခါ စိတ်အေးသွားသည်။ ဆီယွီရှန်းကို ဒုက္ခပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ယီယွင်မှာ ရတနာနတ်မြို့တော်မှ ယာယီထွက်ခွာရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ၏ အနာဂတ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ကဲ့သို့ မောက်မာပြီး အင်အားကြီးသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်သလို ယီယွင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလျှော့ပေးလိုစိတ် မရှိပေ။

“သခင်လေး၊ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ”

ရူအာက မေးသည်။

“တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး နေထိုင်ရမှာပေါ့။”

ယီယွင်က ပြန်ဖြေသည်။

“သခင်လေး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်ကူးထားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိပါတယ်” ဟု ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က အကြံပေးသည်။

ယီယွင်က “ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိနေပေမဲ့ ဆီယွီရှန်းကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် က ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း ကို အပြစ်ရှာဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သာ အဲဒီမှာ သွားနေရင်တော့ အခြေအနေက တခြားစီ ဖြစ်သွားမှာပဲ” ဟု ပြောသည်။

“သခင်လေး၊ ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း အတွက် ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြောချင်တဲ့နေရာက ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သီးသန့်နေအိမ်လေး တစ်ခုပါ။ တစ်ယောက်တည်း နေချင်တဲ့အခါ အဲဒီမှာ သွားနေလေ့ ရှိပါတယ်” ဟု ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

ယီယွင်လည်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် “ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီ နေအိမ်ကိုပဲ သွားကြတာပေါ့” ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

ခုန်ဟွာတောင်ပေါ်တွင် ဇူးချိုဘိုမှာ ယီယွင် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ ဆီယွီရှန်းမှာ မြေပြင်တွင် သေလုမျောပါး လဲကျနေပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ် အစောင့်မှာလည်း နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူကဲ့သို့ အထွပ်အထိပ်ပညာရှင် တစ်ယောက်မှာ လူတိုင်းရှေ့တွင် ယီယွင်ကို အလွတ်ပေးလိုက်ရခြင်းမှာ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် အတွက် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်စေသည်။

“ချင်ကျန်းယန်”

ဇူးချိုဘိုက မြို့စားကြီး ချင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ

“ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ တိုင်ကြားမယ်။ ယီယွင် ဘယ်ကိုပဲ ထွက်ပြေးပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် က သူ့ကို ရှင်းပစ်မှာပဲ။ မင်း သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့နဲ့ တိုက်ရိုက် ရန်သူဖြစ်တာပဲ” ဟု ကြိမ်းဝါးသည်။

မြို့စားကြီး ချင်က လှောင်ရယ်သံဖြင့် “အထွပ်အထိပ်ပညာရှင် အဆင့်ကို ကပ်သီလေး ရောက်ခါစ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရှင်တစ်ယောက်က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့ မင်း သဘောအတိုင်း လုပ်ပါ။ အဲဒီ သင်းကွဲကောင်ကို ခေါ်ပြီး မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း။ ငါ့သား ပြန်မလာသေးရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် လာရှာမယ်” ဟု ပြောသည်။

ဇူးချိုဘိုမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နောက်လိုက်များကို “ဂိုဏ်းချုပ်လောင်းနဲ့ အစောင့်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားကြမယ်” ဟု အမိန့်ပေးသည်။

မြို့စားကြီး ချင်က မြေခွေးဖြူမင်းသမီး ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် “ဝူရှာ၊ ယီယွင်က လူတော်ပါ။ သူ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ရဲ့ နောက်ယောင်ခံမှုကို ရှောင်နိုင်မှာပါ။ သူ့ရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် အထွပ်အထိပ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

မြေခွေးဖြူမင်းသမီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလည်း စိတ်အေးသွားရသည်။ “သူကတော့ အမြဲတမ်းပဲ ကျွန်မကို အံ့ဩစရာတွေ ပေးနေတာပဲ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

နတ်မျှော်စင် မှာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ပျံသန်းပြီးနောက် တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်သည်။ တောင်ကြားမှာ မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ ကြည်လင်နေသည်။ ရေကန်ငယ်တစ်ခု၏ အလယ်တွင် ဝါးတဲအိမ်လေး တစ်လုံး ရှိသည်။

“ဒီနေရာလေးက တကယ်ပဲ တိတ်ဆိတ်ပြီး သာယာတယ်” ဟု ယီယွင်က ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ပြုံးကာ “သခင်လေး ကျေနပ်ရင် ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။ သခင်လေး ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ခဲ့တာမို့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလောက်လေး ကူညီပေးနိုင်တာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ” ဟု ပြောသည်။

ယီယွင်က “ကောင်းပါပြီ” ဟု ခေါင်းညိတ်ကာ တောင်ကြားတစ်လျှောက် စွမ်းအားများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ကိုတော့ သတိထားရမယ်။

ဒီနေရာရဲ့ အကာအကွယ် စက်ဝိုင်းက အရမ်းရိုးရှင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပိုအားကောင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ ယီယွင်က ဟင်းလင်းပြင် နိယာမများကို အသုံးပြု၍ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ သီးခြားကမ္ဘာငယ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်းမှာ အထွပ်အထိပ်ပညာရှင် အချို့ပင် မလုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ညအချိန်တွင် ဒေါင်ရှောင်ဝမ်နှင့် ရူအာတို့မှာ အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ယီယွင်မှာ ရေကန်စပ်ရှိ တဲအိမ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသည်။

သူသည် မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ကို အကြီးအကျယ် စော်ကားခဲ့သော်လည်း လင်ရှဲ့အာ ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရတနာနတ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားရဦးမည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပို၍ အားစိုက်ထုတ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယီယွင်က ဒေါင်ရှောင်ဝမ် အား “မနက်ဖြန် ငါတို့ ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း ရဲ့ မြေကမ္ဘာကျောက်တုံး သတ္တုတွင်းကို သွားကြမယ်။ ခင်ဗျားကို ဖျားနာစေခဲ့တဲ့ အဲဒီ ရှေးဟောင်းနေရာမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဘယ်လို… သခင်လေး…”

ဒေါင်ရှောင်ဝမ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဲဒီနေရာမှာ ကျိန်စာသင့်နေတယ်လို့ ပြောကြပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း သက်သေပါပဲ။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်” ဟု ယီယွင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထိုရှေးဟောင်း နေရာတွင် နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။