အခန်း ၁၁၇၂

အခန်း ၁၁၇၂ - မြို့ကြီးတစ်ခု

ယီယွင်က ဆီယွီရှန်း၏ နတ်အမြုတေ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ဇူးချိုဘိုနှင့် တန်းတူယှဉ်နိုင်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ တစ်ညအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် မှာ အလွန် ဒေါသထွက်ပြီး ယီယွင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သူအား ဆုကြေးငွေများစွာ ပေးမည်ဟု ကြေညာသည်။ သို့သော် ယီယွင်၏ အင်အားကို သိရှိထားသူများမှာ သူတို့၏ အသက်ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားကြသည်။

အပြင်လောကတွင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်နေချိန်တွင် ယီယွင်မှာမူ တောင်ကြား ရေကန်စပ်၌ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေသည်။

“သခင်လေး၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး”

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ယီယွင်အတွက် လက်ဖက်ရည် ပူပူနွေးနွေးကို တည်ခင်းပေးသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်။ ဒီတောင်ကြားက လက်ဖက်ရည်က တကယ်ကို မဆိုးဘူး” ယီယွင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ ယီယွင်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး

“ဒီနေ့တော့ ရှေးဟောင်းနေရာကို သွားပြီး ကြည့်ဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ရှေးဟောင်းနေရာအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြထားပြီး ယီယွင်လည်း အနားယူမှုကြောင့် အခြေအနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသဖြင့် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်မကို အတူတူ ခေါ်မသွားဘူးလား” ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

“မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား အခုမှ သက်သာခါစရှိသေးတာ။ အဲဒီသွားရင် ပြန်ဖျားနိုင်တယ်။ ရှဲ့အာ ကို ခင်ဗျားလက်ထဲ အပ်ခဲ့မယ်။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု ပြောပြီး ယီယွင်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား တောင်ကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယီယွင်မှာ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမများကို နားလည်ထားပြီးဖြစ်ရာ မိုင်ပေါင်း ငါးသောင်းကျော် ဝေးကွာသော ထိုနေရာသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဟူး..... ဒီနေရာကို စောင့်ရတာ တကယ်ပဲ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်” အပင်များ မပေါက်ရောက်သော မည်းမှောင်နေသည့် တောင်တန်းများကြားတွင် ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း မှ စစ်သည်အနည်းငယ်မှာ တယ်လီပို့စက်ဝိုင်းကို စောင့်ရှောက်နေကြသည်။ ထိုနေရာမှာ သရဲသဘောဆောင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

“ဒီနေရာကို လာမယ့်သူတော့ မရှိလောက်ပါဘူး။ အတွင်းထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရှိတာကို…”

စစ်သည်တစ်ယောက်က ပြောသည်။ သို့သော် သူစကားမဆုံးမီပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယွမ်ချီမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်စက် လေပြင်းတိုက်ခတ်သွားသဖြင့် သူတို့မှာ တုန်ယင်သွားကြသည်။

“အို… မင်းခံစားမိလိုက်လား”

“ငါ… ငါလည်း ခံစားမိတယ်…”

သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ယီယွင်မှာမူ သူတို့၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများကို မသိလိုက်ပေ။

ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်းဂိုဏ်း ၏ မြေကမ္ဘာကျောက်တုံး သတ္တုတွင်းမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည်။ ယီယွင်မှာ ဒေါင်ရှောင်ဝမ် ပြောပြထားသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားကာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ဝင်သွားပြီးနောက် ဝင်ပေါက်မှာ အလိုလို ပိတ်သွားသည်။

သူ အထဲတွင် ရှာဖွေပြီးနောက် ဒေါင်ရှောင်ဝမ် ပြောပြထားသော ရှေးဟောင်းနေရာကို တွေ့လိုက်သည်။ ထိုနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေစက်များ ချက်ချင်း ခဲသွားနိုင်လောက်အောင် အေးသော်လည်း မြေပြင်တွင် ရေခဲမရှိဘဲ မီးခိုးရောင် ကျောက်စရစ်များသာ ရှိသည်။ သက်ရှိဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေသည်။

ယီယွင် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လွင်ပြင်တစ်ခုပေါ်၌ တည်ဆောက်ထားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိနေသည်။ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။ အဆောက်အအုံများမှာ မိုးထိအောင် မြင့်မားနေပြီး လမ်းမများမှာလည်း ကျယ်ပြန့်သည်။ ယီယွင်မှာ ထိုမြို့ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။

တောင်တန်းများမှာလည်း တကယ်တမ်းဆိုလျှင် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ယိုယွင်းသွားသော မြို့ရိုးများ ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။ ဤမျှကြီးမားသော မြို့ကို မည်သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့သနည်း ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများထဲမှ ဧရာမ လူမျိုးစုများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ယီယွင်မှာ မြို့ထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ မြို့မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ခြေသံများသာ ဟိန်းထွက်နေသည်။ သူသည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် စွမ်းအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုသည်။ တစ်နာရီခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ယီယွင်၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် မြင်ကွင်းတွင် အရာအားလုံးမှာ ရိုးရှင်းသော လိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ထိုလိုင်းများအောက်တွင် တောက်ပနေသော အစက်အပြောက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအစက်အပြောက်များမှာ မျက်လုံးများ ဖြစ်နေသည်။

မျက်လုံးတိုင်းမှာ ပုံစံပျက်နေသော လူ့မျက်နှာများမှ ဖြစ်ပြီး မြေပြင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။