အခန်း ၁၁၇၉

အခန်း ၁၁၇၉ - ကပ်ရောဂါ

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်မှာ လုံးဝကျန်းမာလာပြီဖြစ်သည့်အတွက် ယီယွင်မှာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သူသည် လာမည့်ရက်များတွင် မြစိမ်းနတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ ကြီးထွားမှုရလဒ်များကို ခိုင်မာစေရန်အတွက် သီးသန့်လေ့ကျင့်ခန်း ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ရတနာနတ်မြို့တော်ထဲသို့ လွတ်မြောက်သွားသည့် မကောင်းဆိုးဝါးကျွန်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်များမှာမူ ယီယွင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော် သီးသန့်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရတော့မယ်။ ရူအာ၊ ရှဲ့အာကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။ ရှောင်ဝမ်၊ မင်း ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်း ဂိုဏ်းဆီ ပြန်သွားလို့ရပြီ။ မင်းအဖေ မင်းကို အရမ်းစိတ်ပူနေမှာပဲ" ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်း ဂိုဏ်းသည် ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူက ဒေါင်ရှောင်ဝမ်ကို အကြောင်းကြားပြီးဖြစ်သည်။

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်၊ သခင်က ကျွန်မအသက်ကို ကယ်တင်ထားပြီး အခုမှ သီးသန့်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တော့မှာလေ။ ညီမလေးရှဲ့အာကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ လိုသေးတာမို့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား သခင် လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးသွားမှပဲ အဲဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပါတော့မယ်"

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်သည် သူမ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာကြောင်းကို သူမ၏ဖခင်ထံ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အသိပေးလိုသည်။ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူ ဒေါင်ရှောင်ချင်းမှာ အလွန်ပင်ပန်းခံခဲ့ရသည်။

"သခင်၊ ကျွန်မအဖေဆီကို ကျွန်မ စိတ်ချလက်ချရှိပြီး ကျန်းမာလာပြီဆိုတဲ့ သတင်းစကား ပေးပို့ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်မတို့ရှိတဲ့ နေရာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပေါက်ကြားအောင် မလုပ်ပါဘူး။ သခင် ခွင့်ပြုပါ့မလား" ဟု ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က မေးသည်။

ယီယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒေါင်ရှောင်ဝမ်ကို ယုံကြည်သည်။ သူ လက်ရှိ ပုန်းအောင်းနေသည့် တောင်ကြားမှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အပန်းဖြေစခန်း ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။

"သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ပါ" ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

"ချက်ချင်းပါပဲ" ဟု ဒေါင်ရှောင်ဝမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေသည်။

သူမတွင် သူမ၏ဖခင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် အလွန်လျှို့ဝှက်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသည်။

ယီယွင် သီးသန့်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေစဉ်အတွင်း ရတနာနတ်မြို့တော်၌ ထူးဆန်းသော ဖျားနာမှုတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပွားနေသည်။ ၎င်းမှာ ဘယ်အချိန်က စဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း၊ ကူးစက်ခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်နိုင်တော့ပေ။

မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါစေ၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တစ်စက်ကလေးမျှ တိုးတက်လာခြင်း မရှိတော့ပါ။

ထို့ပြင်၊ ထိုထူးဆန်းသော ဖျားနာမှုမှာ အလွန်ရွေးချယ်တတ်သည်။ ထူးချွန်ထက်မြက်သော အရည်အချင်းရှိသူများနှင့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူများတွင်သာ ဖြစ်ပွားသည်။ သာမန်လူများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာမူ လုံးဝ ဘာမျှမဖြစ်ကြပေ။

ထိုထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များမှာ ၎င်းတို့၏ ဘဝတွင် စွမ်းအားအရှိဆုံး တိုးတက်နိုင်သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။ အချိန်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော်လည်း ထိုဖျားနာမှု ကူးစက်ခံရပြီးနောက်တွင်မူ မည်မျှပင် ကျင့်ကြံပါစေ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိပေ။ ရတနာများစွာကို သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ မကုသနိုင်သော ရောဂါကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ကျင့်ကြံမှု မတိုးတက်ရုံသာမက အချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကြသည်။

ဆီရှောင်ယု မှာ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဆီယွီရှန်း ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းဖြစ်သွားပြီးနောက် ဆီရှောင်ယု မှာ ယီယွင်၏ ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ဆိုင်ခန်းကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။

သူသည် လှိုင်းထိပ်တွင် စီးနင်းနေသူကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဆီယွီရှန်း ၏ နေရာလွတ်ကို ဝင်ရောက်ကာ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ၏ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး အလွန်များနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏အောင်မြင်မှုကို ခံစားနေရချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် ယွင်ရှင်းဆေးခန်း ၏ တာဝန်ခံဖြစ်သည်။ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်သောအခါတွင်လည်း နေ့စဉ် ဝင်ငွေများစွာ ရရှိသည်။ သူ၏ အစုရှယ်ယာကို ယူပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုဆေးလုံးများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူသည်။ သို့သော်လည်း အရင်းအမြစ်များစွာ သုံးစွဲသော်လည်း သူမျှော်လင့်ထားသည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို မရရှိခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေသည်။ ၎င်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် သူသည် အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာရန် မပြောနှင့် ဆီယွီရှန်း ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူသည် နေရာမှ ပြုတ်ကျသွားပြီး မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်သော မသန်စွမ်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဤအတွေးမှာ သေခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"သခင်..."

အစေခံတစ်ဦးမှာ ဆီရှောင်ယု ၏ အခန်းတံခါးသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဆီရှောင်ယု မှာ အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်တိုလွယ်လာပြီး သူ၏ဒေါသကြောင့် ဒဏ်ရာရကာ မသန်စွမ်းဖြစ်သွားသော အစေခံမိန်းကလေးများလည်း အများအပြား ရှိသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဆီရှောင်ယု ၏ အလွန်မှောင်မိုက်သော အသံမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျိုး မိသားစုမှ သခင်လေး ဘိုင်ဖုန်း ရောက်နေပါတယ်" ဟု အစေခံက ပြောသည်။

ဆီရှောင်ယု သည် အမျိုးမျိုးသော ဆေးဝါးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။

သူသည် ဆေးဝါးများကို အဆက်မပြတ် သုံးစွဲပြီး ကျင့်ကြံနေသော်လည်း သူ၏ နတ်အမြုတေမှာ အောက်ခြေမရှိသော ရေတွင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့်ဆေးဝါးမျှ ထိရောက်မှု မရှိပေ။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆီရှောင်ယု မှာ မည်သူ့ကိုမျှ လက်ခံတွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

သို့သော် ယီယွင်ကို အပြင်သို့ ထွက်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရန် ကျိုးဘိုင်ဖုန်း အကြံပေးခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ သူ၏ အကြံမှာ အလွန်ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သဖြင့် ဆီရှောင်ယု က ထိုအစီအစဉ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။

"သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ဆီရှောင်ယု က စိတ်မရှည်စွာ မေးသည်။

"သခင်လေး ဘိုင်ဖုန်း က ဒါဟာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလို့ ပြောပါတယ်။ သခင်ကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်..." အစေခံမှာ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ဆီရှောင်ယု သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊

"သူ့ကို ဧည့်ခန်းမှာ လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့" အစေခံသည် ဆီရှောင်ယု ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော လူငယ်မှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းစက်များ ရှိနေပြီး သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ အားနည်းနေသည်။

သို့သော် သူမှာ အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် လျှာရှည်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို သိထားသဖြင့် ဘာမျှ မပြောမိစေရန် သတိထားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် အစေခံသည် ကျိုးဘိုင်ဖုန်း ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျိုးဘိုင်ဖုန်း သည် ဆီရှောင်ယု ကို မြင်သောအခါ သံသယများ အတည်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အကိုရှောင်ယု, ကပ်ရောဂါအကြောင်း ကြားမိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား" ကျိုးဘိုင်ဖုန်း က မေးသည်။

"ကြားတာပေါ့"

ပါရမီရှင် အမြောက်အမြား ထိုရောဂါ ကူးစက်ခံထားရသည်။ ယခုအခါ ထိုရောဂါမှာ မြို့သူမြို့သားများအကြား ကပ်ရောဂါတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ကျင့်ကြံသူတို့၏ လောကတွင် ကပ်ရောဂါများ ဖြစ်ပွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများမှာ ကျန်းမာရေးကောင်းကြသည်၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖျားနာနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ယခုအခါတွင် အမှန်တရားမှာ လူတိုင်းအတွက် ထင်ရှားနေသည်။ အချို့သော နတ်ဆိုးများသည် ရတနာနတ်မြို့တော်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်ဟု ယုံကြည်သူများလည်း ရှိသည်။

"အကိုရှောင်ယု, ဒေါင်ရှောင်ဝမ်အကြောင်း တွေးမိရဲ့လား ဒီကပ်ရောဂါက ဒေါင်ရှောင်ဝမ် တစ်ချိန်က ခံစားခဲ့ရတဲ့ ရောဂါနဲ့ ဆင်တူယိုးမှား ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်နိုင်တဲ့ လက္ခဏာမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ အခု ဒီရောဂါ ကူးစက်ခံနေရသူတွေကလည်း ဒေါင်ရှောင်ဝမ်လိုပဲ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေတယ်" ဟု ကျိုးဘိုင်ဖုန်း က ပြောသည်။

ဆီရှောင်ယု ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေသည်။ သူသည် ဒေါင်ရှောင်ဝမ်အကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက တွေးမိထားပြီးဖြစ်သည်။

"တစ်ချိန်တုန်းက ဒေါင်ရှောင်ဝမ်ရဲ့ဖခင်၊ ကျောက်စိမ်းရေလှိုင်း ဂိုဏ်းချုပ် ဒေါင်ရှောင်ချင်းက နာမည်ကြီး ဆေးဆရာတွေကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာခဲ့တာလေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဟူယန်ချန်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးဖော်ခိုင်းဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်သုံးခဲ့ရတယ်။

တကယ်တော့ လူထုရှေ့မှာ ဆေးဖော်စဉ်က ဇူးချိုဘို က ဒေါင်ရှောင်ဝမ်ကို အလားတူ ဆေးမျိုး ပေးခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါက ဘာမှ မသက်သာခဲ့ဘူး။ ယီယွင် ဖော်စပ်တဲ့ ဆေးကသာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့တာ" ဟု ကျိုးဘိုင်ဖုန်း က ပြောသည်။

ဆီရှောင်ယု က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီကို ဘိုင်ဖုန်း, မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာရှိတာကို တည့်တည့်သာ ပြောလိုက်ပါ"

"အချို့သော ဂိုဏ်းတွေက ယီယွင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်ရှာနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပါရမီရှင်တွေလည်း ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတယ်။ အခုဆို သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ယီယွင်ဆီ ရောက်နေပြီ။ အချို့က မြို့တော်ဝန် ချင် ထံသွားပြီး အကူအညီ တောင်းနေကြပြီ" ဟု ကျိုးဘိုင်ဖုန်း က ပြောသည်။

"အကိုရှောင်ယု, မင်းဘက်မှာရော ဘာသတင်းမှ မရှိဘူးလား အကယ်၍ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် က ယီယွင်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ဆက်လက် ကြိုးပမ်းနေမယ်ဆိုရင် တခြား ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ဒေါသကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်"

ဆီရှောင်ယု သည် ကျိုးဘိုင်ဖုန်း ကို ကြည့်ကာ ကဲ့ရဲ့သလို ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ညီကို ဘိုင်ဖုန်း လည်း ဖျားနေတာလား ဘာလို့ ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေရတာလဲ ယီယွင်ကို မင်းဆီ ခေါ်လာပြီး ကုခိုင်းဖို့ တွေးနေတာလား"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် နဲ့ ယီယွင်နဲ့က ရန်သူတော်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကုပေးမှာလဲ တကယ်တော့ နောက်ဆုံးမှာ သူ သဘောတူသလား မတူသလားဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ သူ ငြင်းလို့မရတော့ဘူး"

ဆီရှောင်ယု သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှာ သွေးများ တိုးဝင်လာသဖြင့် ပို၍ နီရဲလာသည်။

ကျိုးဘိုင်ဖုန်း သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖျားနာနေခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ဆီရှောင်ယု ကို လာရှာမည် မဟုတ်ပေ။

ဒေါင်ရှောင်ဝမ်၏ ရောဂါမှာ ကပ်ရောဂါ၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

ကျိုးဘိုင်ဖုန်း စိတ်ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဆီရှောင်ယု က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ ညီကို ဘိုင်ဖုန်း, မင်း အမြင်ပြောင်းဖို့ တွေးနေတာလား မင်းရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်ဖို့ သူ့ကို ချော့မော့ဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား"

"အဲဒါက..."

ကျိုးဘိုင်ဖုန်း အတင်းရယ်မောလိုက်သည်။

"အကိုရှောင်ယု, မင်း အရမ်း တွေးလွန်နေပြီ"

တကယ်တော့ ကျိုးဘိုင်ဖုန်း သည် ထိုပြဿနာကို အလေးအနက် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ယီယွင်နှင့် သူ၏ ရန်ငြိုးမှာ မပြေလည်နိုင်သည့် အဆင့်ထိ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူက ရတနာအချို့ ပေးပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်မည်ဆိုလျှင် ယီယွင်သည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ကောင်း ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည်။

"ဟဲဟဲ"

ဆီရှောင်ယု သည် မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းမပါဘဲ ငါ ဒီကိစ္စကို မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား ပြီးတော့ ယီယွင်မှာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိတယ်လို့ပဲ မယုံပါနဲ့။

တစ်ချိန်က သူသည် ဒေါင်ရှောင်ဝမ်ကို ခဏတာလောက်ပဲ သက်သာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီကောင်တောင် ဒေါင်ရှောင်ဝမ် လုံးဝ မပျောက်သေးဘူးလို့ ပြောခဲ့သေးတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီပြဿနာကို အမြစ်ပြတ်ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး"

"သူ လုပ်ခဲ့တာက ဆေးလုံးအချို့ ဖော်စပ်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကိုပဲ သက်သာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ အမြစ်ကို ကုသပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ညီကို ဘိုင်ဖုန်း, မင်းက ထိတ်လန့်လွန်းလို့ ဆေးကုသမှု ခံယူချင်နေတာလို့ ငါ ထင်တယ် ဟမ့်"

ဆီရှောင်ယု သည် ထိုကပ်ရောဂါကို ယီယွင် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ပါရမီရှင်များစွာ ဖျားနာနေကြသော်လည်း သူတို့၏ အကြီးအကဲများပင် ဖြေရှင်းနည်းကို မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ ယီယွင်မှာ သူ့လိုပဲ လူငယ်လေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ရာ ထိုသို့သော အရည်အချင်းမျိုး သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ယီယွင်ကို ဖမ်းမိပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အဆင့်မြင့် နန်းတော်အဆင့် ရေခဲနှလုံးဆေးလုံး ဆေးလုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ဖော်စပ်ခိုင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို မကုသနိုင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ဖျားနာမှု၏ လက္ခဏာများကို ယာယီနှေးကွေးစေနိုင်သည်။

ထိုအချိန်ကာလအတွင်း သူသည် အမြဲတမ်း ကုသနိုင်မည့်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် အချိန်ပို ရရှိလိမ့်မည်။

"အကိုရှောင်ယု ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေလို့ မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ အချိန်က အလွန်တန်ဖိုးရှိတယ်။ အကယ်၍ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာသွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလားအလာတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မသန်စွမ်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျိုးဘိုင်ဖုန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆီရှောင်ယု ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ဆေးဆရာတွေနဲ့ ဆေးဆရာတွေရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒီကပ်ရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ပေးမယ့်ဆုကြေးမှာ အလွန်များပြားလိမ့်မယ်။ ဆေးဆရာတွေကို ဖိတ်ကြားချက်တွေ ပေးပို့ပြီးပြီ။

နောက်ထပ် လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရတနာနတ်မြို့တော်မှာ ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင် တစ်ခု ကျင်းပလိမ့်မယ်။ ဒီလောကရဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးဆရာတွေ အားလုံး စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရင် မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး ဒါက အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်တာပါ"

"အို အဲဒီလို ပွဲမျိုး ရှိမှာလား ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီပေါ့" ကျိုးဘိုင်ဖုန်း ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မသေမျိုးရတနာနတ်စံအိမ် က ရှေ့တန်းကနေ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပြီး အရင်းအမြစ်များစွာ သုံးစွဲနေသည်ကို သိရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံး၏ စုပေါင်းကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဖြေရှင်းနည်းများမှာ သေချာပေါက် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။