အခန်း ၁၁၈၄

အခန်း ၁၁၈၄ - စောင်းသံ၏နှလုံးသား

ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ယီယွင်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ပန်းရနံ့သင်းပျံ့သော လေပြေညှင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သောအသံဖြင့်

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးယီ။ ရှင် ကျွန်မအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ယီယွင်သည် သူမ၏ ထူးဆန်းသောရောဂါကို ကုသပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ စစ်သည်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ယိုယွင်းပျက်စီးနေရမည်ဆိုပါက ထိုခံစားချက်မှာ သေခြင်းထက်ပင် ပို၍ဆိုးရွားလှသည်။

“ဒါဟာ စာချုပ်ထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။ ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီး၊ ဒီလောက်တောင် အားနာစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ယီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ယီယွင်သည် ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးက သူ့ကို ဂွီယွမ်မိသားစု၏ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ သို့သော် ယီယွင်သည် ထိုအသေးအဖွဲကိစ္စကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

“သခင်လေးရဲ့ ဆေးကုသမှုစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ရတနာနတ်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အသည်းနှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ အသေအချာပါပဲ။”

“လူတွေရဲ့ အသည်းနှလုံးကို မလိုပါဘူး။ ရတနာနတ်တံဆိပ်တော် က ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပါတယ်”

ယီယွင်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သော်လည်း ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယီယွင်သာ ဤရောဂါကုသမှုဖြင့် ရတနာနတ်တံဆိပ်တော်များကို ရှာဖွေပြီး ရတနာများနှင့် လဲလှယ်မည်ဆိုပါက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာလိမ့်မည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုဥစ္စာဓနများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် ခွန်အား လိုအပ်သည်။ ယီယွင်တွင် ထိုခွန်အား မရှိသေးသဖြင့် ဂွီယွမ်မိသားစုနှင့် သုခချမ်းသာအဖွဲ့အစည်း တို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားခြင်းက လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်တာတွေ သူ မလိုချင်ပါ။

ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးသည် ယီယွင်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဂွီယွမ်မိသားစုသည် ဤသဘောတူညီချက်မှ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့သော်လည်း ယီယွင်၏ ရှေ့တန်းက စစ်သည်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းခံနေရဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂွီယွမ်မိသားစုမှာ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်ကို ကျေနပ်နေသည်။

“သခင်လေး၊ ရှင် ကျွန်မရောဂါကို ကုသဖို့ စိတ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်တောင် သုံးလိုက်ရသလဲ သိချင်ပါတယ်။ ကျွန်မမိသားစုထဲက တခြားပါရမီရှင်တွေ... စုစုပေါင်း ၁၁ ယောက်က ဒီရောဂါ ကူးစက်ခံထားရပါတယ်။ သူတို့ကိုရော ကုသပေးနိုင်မလား” ဟု ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးက မေးသည်။

“အို... သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်နေတာလား”

ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးက “ကျွန်မရောဂါက မိသားစုထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံးပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ အခြေအနေလောက်ပဲ ရှိသေးပြီး အားနည်းနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး...” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ခဏလောက် စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကုသပေးတုန်းက စိတ်စွမ်းအား အတော်လေး သုံးလိုက်ရတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ တစ်ယောက်ပဲ ကုပေးနိုင်ဦးမယ်” ဟု ယီယွင်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသည်။

၎င်းစကားက ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ ယီယွင်သည် အလွန်တက်ကြွနေပုံရပြီး သူမကို ကုသပေးသည့်နည်းလမ်းမှာလည်း အလွန်ပေါ့ပါးလွယ်ကူလှသည်။ သူ တကယ်ပင် စိတ်စွမ်းအား အတော်များများ သုံးလိုက်ရသလား ။

သို့သော် ယီယွင်က ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ သူမ ထပ်မမေးတော့ပါ။

သူမ ယီယွင်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်နေသဖြင့် အိတ်အကြောင်းမသိ လက်အကြောင်းမသိ သံသယဖြစ်၍ မသင့်လျော်ပေ။ ထို့ပြင် ဤရောဂါမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ဆေးဆရာအများစုသည် ကုသရန် လက်မြှောက်ထားကြသည်။ ယီယွင်သည် အပေါ်ယံတွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ကုသနိုင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအား ဘယ်လောက် ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“ဒါဆိုရင် သခင်လေးယီကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ။ သူတို့ ကျင့်ကြံလို့ မရရင် အဖိုးတန်အချိန်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးရမှာမို့ပါ...”

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်” ဟု ယီယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးကျွန်များသည် မြစိမ်းနတ်ဘုရားသစ်ပင် အတွက် စွမ်းအင်များသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့က သူ့ကို အာဟာရဖြည့်ပေးနေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ပါ။

သို့သော် ဂွီယွမ်မိသားစုမှ ပါရမီရှင်အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ကုသပေးလိုက်ပါက သူ၏ ဆေးကုသမှုစွမ်းရည် မှာ တန်ဖိုးမဲ့သွားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဂွီယွမ်မိသားစုအပေါ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အင်အားလည်း လျော့နည်းသွားနိုင်သည်။

“ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီး၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”

ယီယွင်သည် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် စတုတ္ထအကြီးအကဲ အပါအဝင် ဂွီယွမ်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ လေးဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီး၏ အစေခံမလေးလည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။

“ကျွန်မသခင်မ ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ဟု အစေခံက စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

တံခါးပွင့်လာချိန်တွင် အကြီးအကဲများသည်လည်း စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမသည် ယီယွင်၏ နောက်ကွယ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းတောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အင်အားများ ပြည့်ဝနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ရောဂါပျောက်သွားတာလား။

“အကြီးအကဲတို့၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ စာချုပ်အတိုင်း တာဝန်ယူပါ့မယ်၊ ခင်ဗျားတို့ဘက်ကလည်း တာဝန်ယူလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ယီယွင် ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ခဏချင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အကြီးအကဲများသည် ခရမ်းပြာမိုးနတ်သမီးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး သူမ လုံးဝ ပြန်လည်သက်သာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ယီယွင်၏ ကုသနည်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ သူတို့သည် ယီယွင်နှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ မှန်ကန်ကြောင်း ခံစားလာရသည်။

“စတုတ္ထညီတော်၊ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ မိသားစုလျှို့ဝှက်အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်ပါ။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဂွီယွမ်မိသားစုဟာ ရတနာဒေသမှာ တကယ်ကို အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်သည်းခံခဲ့ပြီးနောက် ဂွီယွမ်မိသားစုမှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားအလုံအလောက် စုဆောင်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်တွင် ချယ်ရီပန်းများ ပွင့်လန်းနေပြီး နံနက်ခင်း၏ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ ရှုခင်းလှပနေသည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ချယ်ရီဥယျာဉ်ထဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် စောင်းကို လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် တီးခတ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စောင်းသံများမှာ မြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

“သခင်မ၊ တစ်နေ့လုံး စောင်းတီးနေတာပဲ။ မြို့တော်ဝန် ပို့ပေးတဲ့ ဆေးတွေကို ဘာလို့ မသောက်တာလဲရှင်”

အစေခံမလေးတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး ဦးညွှတ်ကာ မေးသည်။ သူမမှာ မြေခွေးဖြူမင်းသမီး ၏ အစေခံဖြစ်သည်။

မြေခွေးဖြူမင်းသမီး မှာ မကြားလိုက်သည့်အလား စောင်းကို ဆက်လက် တီးခတ်နေသည်။ ရတနာနတ်မြို့တော်၏ ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမမှာလည်း ရောဂါကူးစက်ခံထားရသည်။ သူမ၏ ပါရမီကြောင့် ရောဂါ၏သက်ရောက်မှုမှာ မြန်ဆန်လှသည်။

မြို့တော်ဝန် ချင် သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ဆေးဆရာမဟုတ်သည့်အတွက် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် အသက်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ရတနာအချို့ကိုသာ ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အလုပ်မဖြစ်သဖြင့် မြေခွေးဖြူမင်းသမီး က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံ၍ မရတော့သည့်နေ့များတွင် သူမသည် စောင်းတီးခြင်း၊ ရှုခင်းကြည့်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် မြေခွေးဖြူမင်းသမီး သည် နတ်သမီးယိုချင်း နှင့် စိတ်တူကိုယ်တူ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စောင်းတီးမှုနှင့်ပတ်သက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ယှဉ်ပြိုင်တီးခတ်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အားနည်းလာသည်နှင့်အမျှ စောင်းတီးခြင်းကိုသာ စိတ်အေးလက်အေး ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဤကာလအတွင်း မြေခွေးဖြူမင်းသမီး သည် မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို မပူပန်ဘဲ စောင်းသံထဲတွင်သာ နှစ်မြုပ်နေသည်။ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ထားဖြင့် စောင်းတီးခြင်းကို ပို၍ နားလည်လာသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ နတ်အမြုတေမှ ယွမ်ချီ ကို လည်ပတ်၍ မရသော်လည်း သူမ၏ စောင်းတီးစွမ်းရည်မှာ လုံးဝ မကျဆင်းသွားဘဲ ပိုမိုတိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် စောင်းသံ၏နှလုံးသား ကို ရောက်ခါနီးပြီဟု ခံစားရသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မရှိတော့သဖြင့် တိုးတက်မှု မလုပ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ဤရောဂါမှာ သူမအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဟု ခံစားရသည်။ သူမ အသက်ရှင်နိုင်မလား မသိသော်လည်း ရလဒ်မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူမ၏ စောင်းသံနှလုံးသားက နောက်မဆုတ်ရန် ပြောနေသည်။

မြေခွေးဖြူမင်းသမီး နှင့် နတ်သမီးယိုချင်း တို့ နောက်ဆုံး စောင်းကြိုးကို တီးခတ်လိုက်သောအခါ တေးသွားမှာ အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အို.........

မြေခွေးဖြူမင်းသမီး နှင့် နတ်သမီးယိုချင်း တို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ပြုံးလျက် လျှောက်လာသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ စောင်းတီးစွမ်းရည်က တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာပါပဲ။ ကျွန်တော် အရမ်းကို ခံစားမိပါတယ်”