အခန်း ၃၇၂
Vol. 40 Ch. 372
အခန်း (၃၇၂) ငါပါပဲ
ဈေးဆိုင်တန်းအတွင်းတွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် မုန့်ကျင်းချန်အား ဝတ်ကျေတန်းကျေ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
“သူက ဘယ်သူလဲ”
သရဲရှောင်က ထွက်ခွာသွားသော ဖုန်းပုကြွယ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဘေးနားရှိ မုန့်ကျင်းချန်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“အော်ဒါရဲ့ အဓိကကစားသမားတစ်ယောက်ကို ဒီလိုအရေးမလုပ်ဘဲ နေတဲ့သူမျိုး မြင်ရခဲတယ်...”
“အင်း...”
မုန့်ကျင်းချန်က နောက်ထပ် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သူက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ”
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာထက်... ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူပါတယ်...”
သခင်လေးအာတိုဘီက ဘေးမှနေ၍ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်၏။
ထိုစကားလုံးများသည် ဝူစစ်ချန်းရွှမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားရာ သူက အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက အကဲခတ်လိုသော သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အိုး... မင်းတို့ ဟယိုတေးက ဒီကောင် ဖုန်းပုကြွယ်ကို သိတာလား၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲ သိချင်မိတယ်”
“ဘာဟယိုတေးကောင်လဲ... ငါ့အိုင်ဒီက ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာ အထင်သား ရှိနေတာကို၊ ငါက ဒီကလပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကွ”
အာတိုဘီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ ‘နာမည်ပေးရတာ အရမ်းခက်တယ်’ ဆိုတဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပြောင်ကြီးကျ ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် နာမည်ကြီးပြီး... ငါ့ကိုကျတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြတာလဲ”
“2D ဇာတ်ကောင်ရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ကူးချပြီး ‘သခင်လေး’ ဆိုတဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို ဘယ်သူက အတင်းထည့်ခိုင်းလို့လဲ...”
ရှောင်မင် (နာမည်ရွေးရတာခက်လိုက်တာ) က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အရှက်ရစရာ ကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင်တော့... မင်းရဲ့ အိုင်ဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့သုံးယောက်လုံးရဲ့ အိုင်ဒီထက် ပိုထိုက်တန်ပါတယ်...”
လောင်ချူး (နာမည်ပေးဖို့ ဘာလို့ အဲ့လောက်ခက်နေတာလဲ) က ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။
ကျန့်ကော (နာမည်ပေးရတာ အရမ်းခက်တယ်) ကလည်း ဆိုသည်။
“ဒါ့အပြင်... မင်း နာမည်မကြီးရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက မင်းက အရမ်းအားနည်းလွန်းလို့ပဲ၊ တကယ်လို့ မင်းသာ သောက်ရမ်းသန်မာမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အိုင်ဒီက ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အသွေး ညံ့ပါစေ၊ အရပ် ၁.၆ မီတာပဲ ရှိပါစေ... မင်းက လုံးဝနာမည်ကြီးနိုင်တယ်”
“ဟေး...”
သရဲရှောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါသေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာလား၊ တစ်ယောက်ချင်း ချချင်လို့လား၊ ငါက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းတို့အိုင်ဒီကို မမှတ်မိနိုင်ပေမယ့် ငါအလွတ်မရဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်”
ဤလူများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် စကားများကြရင်း ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာမှ သွေဖည်သွားကာ အချင်းချင်း ဆူပူအော်ဟစ် ငြင်းခုံနေကြတော့သည်။
“ဟူး...”
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝူစစ်ချန်းရွှမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”
သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆာရှီမိက လေးနက်သောအသံဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးအချို့ကို... သွားပြီး အတည်ပြုချင်လို့ပါ”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်၊ အဲ့ဒီကလေးတွေကို လောလောဆယ် စောင့်ကြည့်ပေးထားဦး”
...
သတင်းအချက်အလက်မျှော်စင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်သည် လူအုပ်ကြားထဲ၌ ရပ်နေရင်း အထက်တွင် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော လေလံဈေးကွက် သတင်းအချက်အလက်များကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ဘာပစ္စည်းမှ ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လက်ရှိ ဈေးကွက်အခြေအနေကို လာရောက်လေ့လာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အထွတ်အထိပ်ပြိုင်ပွဲ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မကြာသေးမီက ဈေးနှုန်းများ သိသိသာသာ အတက်အကျ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဂိမ်းတရားဝင်ကာလ စတင်စဉ်ကကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အခြေအနေမျိုးထိတော့ ပြန်မရောက်သေးချေ။ ရောင်းသူဝယ်သူ အများစုမှာ တည်ငြိမ်မှု ရှိကြဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူအားလုံးကို လိမ်လည်ချင်သူများမှာ လူနည်းစုသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
“ခဏလောက်ပါ မစ္စတာ ဖုန်းပုကြွယ်”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်က အစ်ကိုကြွယ်အနားသို့ လမ်းလျှောက်လာရင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။
သူသည် အစ်ကိုကြွယ်၏ ပခုံးကို လှမ်းမပုတ်ခဲ့ပေ။ ဂိမ်း၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ နေရာများတွင် မသိကျွမ်းသော သူစိမ်းတစ်ဦးကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုပြုလုပ်ခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။
တမင်တကာ ပွတ်သပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသားယူခြင်းမျိုး ပြုလုပ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ စနစ်က ထိုကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ကြိုတင်ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တွန်းခြင်း၊ ဆွဲခြင်း၊ ပခုံးပုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်း ကဲ့သို့သော အပြုအမူများကိုမူ စနစ်အနေဖြင့် အတိအကျ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ အချို့သူများအတွက် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အချို့သူများအတွက်မူ မယဉ်ကျေးဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ နေရာများ (အစည်းအဝေးခန်းမများ အပါအဝင်) တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ပခုံးကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ပုတ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်လှချေ။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် ဂိမ်းကမ္ဘာ၏ ပုံရိပ်ယောင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။
ထိုအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် မယုံနိုင်ဖွယ် အစွမ်းထက်ကြပြီး အရပ် ၂ မီတာနီးပါး ရှိကာ တာမီနေတာကဲ့သို့သော စက်ရုပ်အသွင်မျိုး ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အနက်ရောင်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပြင်ပေါ်တွင် “管” (မန်နေဂျာ/ထိန်းချုပ်သူ) ဟူသော စာလုံးကြီးကို အထင်သား ရေးထိုးထားရာ ၎င်းတို့၏ အသွင်အပြင်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် “အစွမ်းထက်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိကာ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသော အသွင်” ကို ဖော်ပြနေလေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဂိမ်းပြင်ပရှိ ကစားသမားများသည် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတတ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုစကေးများနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပစ္စည်းအများစုကို အသုံးမပြုနိုင်ကြသဖြင့် ထိုအစောင့်များကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ ထို့ပြင် ထိုအစောင့်များသည် ကစားသမားများကို ဂိမ်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ကန်ထုတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပြင် လိုအပ်ပါက အေအိုင်မှတစ်ဆင့် ကစားသမား၏ ဂိမ်းသေတ္တာကို အဝေးထိန်းစနစ်ဖြင့် ပိတ်ပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရဲတပ်ဖွဲ့ထံ ဆက်သွယ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သည်းထိတ်ရင်ဖိုသုခဘုံသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ နေရာများတွင် ကစားသမားများအချင်းချင်း အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ စော်ကားခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် မဖွယ်မရာ ပြုလုပ်ခြင်းတို့မှ ကာကွယ်ရန် ဘက်စုံ ကြိုတင်ကာကွယ်ရေး အစီအမံများကို အကောင်အထည်ဖော်ထားပြီး အာရုံကြောဆက်သွယ်မှုဂိမ်း၏ လက်တွေ့ဆန်မှုကို ထိန်းသိမ်းရင်း ဂိမ်း၏ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် သဟဇာတဖြစ်မှုကို အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤပြင်းထန်ထိရောက်သော အစီအမံများသည် သက်ဆိုင်ရာ အစိုးရဌာနများ၏ ချီးကျူးမှုနှင့် ထောက်ခံမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားပြီး မကြာမီကာလအတွင်း လုပ်ငန်းခွင်စံနှုန်းများပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်ဟုပင် ပြောရန်လိုမည်မထင်ပေ။
မှန်ပေသည် အိပ်မက်ကုမ္ပဏီ၏ ဤကဲ့သို့သော သတ်မှတ်ချက်များကို ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်သူအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး ဖိုရမ်များပေါ်တွင် မကျေနပ်သော ထင်မြင်ချက်များစွာ တင်ခဲ့ကြသည်။ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ... ထိုလူများ၏ နိုင်ငံသားစိစစ်ရေးကတ်ပြားများမှာ ဆိုက်ဘာရဲတပ်ဖွဲ့၏ အမည်ပျက်စာရင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟင်... ဘယ်သူလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရောက်ရှိလာသူကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့အကြည့်များသည် တစ်ဖက်လူပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ့ဦးနှောက်ကလည်း မြန်နှုန်းမြင့် အလုပ်လုပ်လေတော့သည်။
“ဝူစစ်ချန်းရွှမ်၊ အော်ဒါ၊ ဂေါ်သမ်စီးတီး၊ ဝတ်ရုံလုပွဲ၊ ခြောက်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက ကနဦးတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ထဲကသူတွေ၊ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ အဆင့်တွေ ပြောင်းသွားတယ်၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း လာစကားပြောတယ်...”
အတွေးပေါင်းများစွာသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အစ်ကိုကြွယ် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်မှာ “သူက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ အမည်မသိ ကစားသမားလို့ သံသယဝင်နေပြီး လာစမ်းသပ်တာပဲ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် များများစားစား တွေဝေမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီ၊ အဲ့ဒါ ငါပဲ၊ မင်းအနေနဲ့ စတူဒီယိုထဲက လူတွေကို ဒါကို ပြန်ပြောမယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြင်မှာတော့ လျှောက်မပြောပါနဲ့”
“ဒါ... ဒါက...”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်သည် ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်အဖြေပေးလိုက်မှုကြောင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် လူသားများ ပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားရာတွင် အဆင့် (က) ကနေ (ခ)၊ ထို့နောက် (ဂ) ဆိုပြီး တစ်ဆင့်ချင်းသွားကာ နောက်ဆုံးမှ နိဂုံး (အ) ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ကြသည်။ ဤဖြစ်စဉ်အတွက် အချိန်တိုတောင်းလေ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု မြန်ဆန်လေ ဖြစ်သည်။
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်သည် အတော်လေးပါးနပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှုမြန်သူ ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေကို သေချာတွေးတောရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ပေသေးသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်ကမူ... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူက ကျွမ်းကျင်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူသိပ်မရင်းနှီးသော လူများနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရာတွင် အစ်ကိုကြွယ်သည် အချိန်ဖြုန်းရန် ဝန်လေးတတ်သဖြင့် တစ်ခါတရံ တစ်ဖက်လူက “က” ဟု စတင်လိုက်သည်နှင့် သူက “အ” ဆိုပြီး တိုက်ရိုက် အဖြေပေးပစ်တတ်သည်။
“အာ... ဒါက... ညီအစ်ကိုဖုန်း၊ ငါဘာမှ မမေးရသေးဘူးလေ...”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်က ဆိုသည်။
“မင်း ငါ့ကို အဝေးကနေ ပတ်ပြီး အကဲခတ်ဖို့ ကြံစည်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးကျမှ အဓိက မေးခွန်းကို မေးတော့မယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က အထက်တွင် ရှိနေသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဘုတ်ပြားကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ မင်းရဲ့ အချိန်ကို သက်သာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပါ”
သူ ခဏရပ်ကာ တစ်ဖက်လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ... မင်းက တခြားအကြောင်းအရာတွေအကြောင်း ဆက်ပြောချင်သေးလို့လား”
ဤသည်မှာ လုံးဝ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟဲ... ဒါဆိုလည်း ဒါပါပဲ၊ မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲကိုး”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်သည် အကူညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း လှည့်ထွက်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။
“ဖုန်းပုကြွယ်... ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မျက်နှာ၊ သူ့အိုင်ဒီကိုလည်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့စကားတွေက လိမ်ပြောနေတဲ့ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက... သူက တကယ်ကြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယနေရာကလူပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစ်ကိုကြွယ်တစ်ယောက် နှာခေါင်းနှိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
“သူက... တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ...”
ဝူစစ်ချန်းရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး ထိုလူကို မည်သို့ အကဲဖြတ်ရမှန်း လုံးဝမသိတော့ချေ။