အခန်း ၃၈၀

အခန်း (၃၈၀) ကျောက်တုံးများဖြင့် စီစဉ်ထားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု

ဤတိုက်ပွဲမြေပုံမှာ ထူးဆန်းသောပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကျောက်တုံးများ အမြောက်အမြား စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်သည်။ ဆလင်ဒါပုံစံ ကျောက်တိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် သဲကန္တာရထဲတွင် စနစ်တကျမရှိဘဲ မညီမညာထောင်မတ်နေကြပြီး တစ်တိုင်ချင်းစီ၏ အမြင့်နှင့် အထူမှာလည်း ကွဲပြားကြသည်။ အထူဆုံးအတိုင်မှာ စေတီတစ်ခုနှင့်တူပြီး အပါးဆုံးအတိုင်မှာမူ အလံတိုင်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ကျောက်တိုင်များသည် သိပ်သည်းစွာစီရီနေသော်လည်း မည်သည့်ပုံစံစနစ်မျှ ထင်ထင်ရှားရှားမရှိပေ။

တောက်ပသော လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဆွဲချိတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ညင်သာသော လေပြေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေကာ ပါးလွှာသော တိမ်တိုက်များက ပျင်းရိစွာ မျောလွင့်နေကြလေသည်။

ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် လက်တွေ့အားဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများအတွက် သုခဘုံတစ်ခုလိုပင်။

သဲပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် လုံးဝနီးပါး အသံမထွက်နိုင်ပေ။ လေတိုက်သံ၏ အကာအကွယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပြိုင်ဘက်များအနေဖြင့် ရှောင်တန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိရှိရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ အစီအရီရှိနေသော ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများက မရေမတွက်နိုင်သော အကာအကွယ်များကို ပေးစွမ်းထားသဖြင့် ရှောင်တန်သည် ရန်သူ့မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာလျှင်ပင် ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမှ ငါးလှမ်းအတွင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် အကယ်၍ တစ်ဖက်က ဖျတ်လတ်သော အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်က ပစ်ခတ်ရေးအထူးပြုသမား ဖြစ်နေပါက နောက်ဆုံးလူသည် အခြေခံအားဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပြီးလျင် ဤတိုက်ပွဲသည် ထိုကဲ့သို့ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်များအောက်တွင် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်…။

အချို့က သိချင်ကြပေလိမ့်မည်။ ဆုံတွေ့ရမည့် ကစားသမားနှစ်ဦးမှာ ကျပန်းဖြစ်သော်လည်း မြေပုံကို ကစားသမားများ၏ အချက်အလက်များပေါ် မူတည်၍ ဆုံးဖြတ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ဖြစ်ပါက စနစ်သည် ဤမျှမတရားသောမြေပုံမျိုးကို မည်သို့ ထုတ်ပေးလိုက်သနည်း။

အဖြေက ရိုးရှင်းပါသည်…။ အကြောင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးအစီအရင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပုထျန်းကော အပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်…။

ဖတ် ဖတ် ဖတ်။

ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသော အသံခပ်အစ်အစ်များနှင့်အတူ လျင်မြန်သောအရိပ်နှစ်ခုက လမ်းကြောင်းချင်း ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

ဇာတ်လမ်းစတင်ကတည်းက ရှောင်တန်သည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို အကြိမ်များစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ သူကောင်းကောင်း သိရှိနေပြီဖြစ်သည်…။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ မမြန်ဆန်သော်လည်း ယင်း၏ စွမ်းအားမှာမူ အတော်အတန်အားကောင်းပြီး အနေအထားပုံစံမှာ လှည့်စားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားပါက သူ၏ အသက်အမှတ်များ ဆုံးရှုံးရမည်မှာ သေချာပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်ကိုးရိုးကားရား ပုံစံများဖြင့်သာ ရှောင်တိမ်းပြီး ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလို့မဖြစ်ဘူး..."

ရှောင်တန်သည် သူ့လှုပ်ရှားမှုကို မရပ်တန့်ဘဲ အမောတကောအသက်ရှူရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်အမှတ်တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ သက်လုံအမှတ်လည်း သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ကုန်သွားပြီ၊ ငါ အခုထိ သူ့နားကိုတောင် မကပ်နိုင်သေးဘူး... ပြောရမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ တာဝေးတိုက်ခိုက်မှုတွေက အရမ်းထူးဆန်းတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များလား"

သူ ခန့်မှန်းသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ဤအချိန်တွင် ပုထျန်းကောသည် ဧရာမကျောက်တိုင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး တာဝေးတိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များဖြစ်သော ထိကပြန်နှစ်ခုကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမည် - မိုးကြိုးထိကပြန်

အမျိုးအစား - စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်

အရည်အသွေး - ထူးကဲ

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား - အဆင့်မြင့်

ဂုဏ်သတ္တိ - လျှပ်စစ်

အာနိသင် ၁ - ပြန်လာခြင်း (အသုံးပြုသူ၏ တည်နေရာကို သိရှိပြီး သူတို့လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပြန်လာခြင်း)

အာနိသင် ၂ - လိုက်လံရှာဖွေခြင်း (ပစ်မှတ်ကို သော့ခတ်ပြီး တိကျသော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း)

အာနိသင် ၃ - အာထရာဆိုးနစ်လှိုင်း (ပြန်လာစဉ် သို့မဟုတ် လိုက်လံရှာဖွေစဉ် အခြေအနေပေးပါက အတားအဆီးများကို သိရှိပြီး ရှောင်ကွင်းနိုင်ခြင်း)

အာနိသင် ၄ - မိုးကြိုး (ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်း၊ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ မိုးကြိုးထိကပြန်သည် အသုံးပြုပြီး တစ်နာရီအတွင်း အာနိသင်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်)

မှတ်ချက် - ၁၉၇၇ ခုနှစ်တွင် သြစတြေးလျနိုင်ငံရှိ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တစ်ဦးသည် သူကိုယ်တိုင် ပစ်လိုက်သော ထိကပြန်က ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပြန်ထိမှန်ကာ မတော်တဆ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ့ဝိညာဉ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီသည့် အတိတ်ကာလသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး ကူရီ (သြစတြေးလျ ဌာနေတိုင်းရင်းသား၊ အတည်တကျ နေထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သြစတြေးလျတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့နေထိုင်သော လှည့်လည်သွားလာသည့် မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်၊ ဥရောပသားများ မသိမ်းပိုက်မီက လူဦးရေ ၇၅၀,၀၀၀ ရှိသော ကူရီမျိုးနွယ်စုပေါင်း ၅၀၀ ကျော် ရှိခဲ့သည်) တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် စွန့်စားခန်းများ၊ အချစ်ဇာတ်လမ်းများနှင့် ကုန်းမြေတိုက်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော ခရီးတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူတစ်ချိန်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော လက်နက်တစ်ခုသည် စကြဝဠာ၏ တစ်နေရာရာတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။၎င်းမှာ မိုးကြိုးထိကပြန်ပင် ဖြစ်သည်။

အိုင်တမ်ဖော်ပြချက်အရ ၎င်းသည် ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးအစီအရင်များ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံရကြောင်း သိသာလှသည်။ အာထရာဆိုးနစ်အာနိသင်များ၏ အကူအညီဖြင့် မိုးကြိုးထိကပြန်သည် လင်းနို့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတားအဆီးများကို သိရှိနိုင်ပြီး လေထဲတွင် အရှိန်မြှင့်မြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ၎င်းတို့ကို ရှောင်ကွင်း၍ ပစ်မှတ်ထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်လေသည်။

မှန်ပေသည် ဤသည်မှာ မိုးကြိုးထိကပြန်သည် ရာနှုန်းပြည့် အောင်မြင်စွာ ထိမှန်မည်ဟု မဆိုပေ။ ဖော်ပြချက်တွင် "အခြေအနေပေးပါက" ဟူသော စာသားပါဝင်ပြီး အခြေအနေများက ခွင့်မပြုသော အခြေအနေမျိုး ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အကယ်၍ အတားအဆီးသည် ဆယ်မီတာမြင့်သော တံတိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အသုံးပြုသူသည် တံတိုင်း၏ အောက်ခြေတွင်ရပ်ကာ ထိကပြန်ကို ၄၅ ဒီဂရီထောင့်ဖြင့် ပစ်လိုက်ပါက ထိုအခြေအနေသည် မသင့်တော်သောအခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ထိကပြန်က မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ ၎င်း၏ လည်ပတ်မှုကို ချက်ချင်း ပြောင်းပြန်မလှန်နိုင်သလို အပေါ်သို့ ဒေါင်လိုက်ပျံတက်ကာ တံတိုင်းထိပ်ကို ဝိုင်းပတ်လာပြီးမှ ပြိုင်ဘက်ကို လိုက်လံရှာဖွေရန်အတွက် စောင်း၍ ဆင်းမလာနိုင်ပေ…။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် မိုးကြိုးထိကပြန်အသုံးပြုသူသည် ယေဘုယျလမ်းကြောင်းနှင့် ထောင့်အနေအထားပိုင်းတွင် ပစ်မှတ်မှ အလွန်အကျွံလွဲချော်သွား၍မရနိုင်ဘဲ ပစ်မှတ်နှင့် မိမိကြားတွင် အလွန်ကြီးမားသော အတားအဆီးများ… ဥပမာ ဆည်ကဲ့သို့အရာမျိုး မရှိမှသာ ဤလက်နက်၏ အားသာချက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်တန်သည် ကြိမ်ဖန်များစွာ တိတိကျကျ တိုက်ခိုက်ခံနေရသဖြင့် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်မိနစ်ခန့်က တိုက်ပွဲအစတွင် ရှောင်တန်သည် သူ့ပြိုင်ဘက်ထံ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏ ပြင်းထန်လှသော ပစ်ခတ်မှုကြောင့် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က ရှောင်တန်သည် အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အတော်လေး စိတ်ရှည်တတ်သူဖြစ်ပြီး ဤအခြေအနေတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ တွေးမိသည်မှာ - ‘အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင် ဒါက ရေရှည်တိုက်ပွဲ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ငါသာ အကာအကွယ်နောက်မှာ ပုန်းနေပြီး မင်းကို တိုက်နေသရွေ့ မင်းကျည်ဆန်တွေက တစ်နေ့တော့ ကုန်သွားမှာပဲ။’

မမျှော်လင့်ထားသည်က… ပုထျန်းကော၏ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များသည် သူ့ထံသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရောက်ရှိလာနေခြင်းပင်။

ရှောင်တန်သည် စိတ်ဓာတ်ကျရမည့် အခြေအနေတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။ အတင်းအဓမ္မ ချဉ်းကပ်ခြင်းက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအကွာအဝေးသို့ မရောက်မီ ကျည်ဆန်များဗရပွ ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ အမှည့်ခြွေခြွေမည့် နည်းဗျူဟာပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ… ပြိုင်ဘက်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ပုထျန်းကော၏ နည်းဗျူဟာမှာ မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေပြီး ရှောင်တန်အား အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် နှောင့်ယှက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤသံသရာမှာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ဖြစ်ပျက်နေပြီး ရှောင်တန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသက်အမှတ်နှင့် သက်လုံအမှတ်များ ကုန်ဆုံးသွားသူ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကျစ်… ဒီထိကပြန်တွေသာ မရှိရင် သူ့ရဲ့ ပုန်းအောင်းတိုက်ခိုက်တဲ့စတိုင်က ပြုသမျှနုခံနေရတာ ကြာလှပြီ…"

ရှောင်တန်သည် နောက်ထပ် ထိကပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ…"

အကယ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် ပြိုင်ဘက်ထက်ပင် ပိုအရှက်မရှိသော နည်းဗျူဟာပေါင်း တစ်သောင်းလောက်ကို စဉ်းစားမိပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နည်းဗျူဟာပိုင်းအရ ပြောရလျှင် ရှောင်တန်သည် အခြေခံအားဖြင့် "ရေလိုက်ငါးလိုက်" အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ကူးဉာဏ်ကွန့်မြူးမှုက သူ့အား အံ့ဖွယ်အောင်မြင်မှုများဆီသို့ ဦးဆောင်သွားတတ်သော်လည်း အချိန်အများစုတွင် သူသည် ထိုဗျူဟာမြောက် ကစားသမားများလောက် ဉာဏ်မများလှပေ။

"နေပါဦး... ဒီကောင့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူ့ဘာသာခြေရာခံနိုင်ရင်တောင်... ဒီလို ကျောက်ခဲပုံတွေထဲက ငါ့တည်နေရာကို သူက ဘယ်လိုလုပ် တိတိကျကျ သိနေတာလဲ"

နောက်ဆုံးတွင် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ ပတ်ပြေးပြီးနောက် ရှောင်တန်သည် အစောပိုင်းကတည်းက စဉ်းစားသင့်သည့် ထိုမေးခွန်းကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ ညအချိန်ဖြစ်ပြီး သူသည် မြင့်မားသော ကျောက်တိုင်ကြီးများ ဝန်းရံထားသည့် ပြိုင်ဘက်နှင့် မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ပြိုင်ဘက်က သူ့အား မည်သို့ချိန်ရွယ်နေသနည်း။

"ဒါဟာ အပူအာရုံခံစွမ်းရည် တစ်မျိုးလား..."

ရှောင်တန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ ဆယ်မိနစ်ကျော်ပြီ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဘယ်တော့မှ ရပ်မသွားဘူး၊ တကယ်လို့ ဒါက တက်ကြွစွမ်းရည်ဆိုရင် စွမ်းအင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် သုံးစွဲရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်မျက်စိနည်းစနစ်မျိုးလား..."

သူက ဤယူဆချက်ကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ပင်ကိုယ်စွမ်းရည် အပူအာရုံခံမျက်စိနည်းစနစ်က လူကို ပုံမှန်မမြင်ရအောင် တကယ် တားဆီးပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါမျိုးမရှိသင့်ဘူး"

ဝီ ဝီ ဝီ။

နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ရှောင်တန်သည် အနီးရှိ ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး လေထဲတွင် နောက်ပြန်ကျွမ်းထိုး၍ ထပ်မံရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒါက စကေးတစ်ခုမဟုတ်ရင်... ပစ္စည်းကိရိယာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ရှောင်တန် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်..."

သူသည် အစ်ကိုကြွယ်နှင့် အစ်မယွီတို့ စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်၏ သဘောတရားအကြောင်း ပြောပြသည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ဤစွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင်မကြုံဖူးသေးသဖြင့် မရေမရာသာ နားလည်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ၎င်းသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသောအရာ မဟုတ်ပေ။

"ငါအရင်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာတစ်ခုမှ ဝတ်ထားတာ မမြင်မိဘူး… ဒါပေမယ့် မျက်နှာပေါ်ကဟာတွေကို ဖျောက်ထားလို့ရတယ်၊ ဆိုလိုတာက…"

ရှောင်တန် တွေးတောရင်း လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူသည် အချင်းမီတာအနည်းငယ်ရှိသော ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဒေါင်လိုက်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခြေချကာ ပတ်ပြေးတော့သည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို အနည်းငယ်ပြေးလွှားပြီးနောက် သူသည် လျှပ်တပြက်လှုပ်ရှားကာ ဘေးရှိအခြား ကျောက်တိုင်တစ်ခုဆီသို့ ခပ်ဖွဖွခုန်ကူးလိုက်ပြီး တူညီသောနည်းလမ်းကို ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီတာရာပေါင်းများစွာအကွာရှိ အမြင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည့် ပုထျန်းကောသည် တိုက်ခိုက်မှုကို အမှန်တကယ် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အပူအာရုံခံမျက်မှန်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အပူကွက်အနီးတွင် အပူချိန်မြင့်မားသော ဝေဝေဝါးဝါးဧရိယာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လိမ္မော်ရောင်မြူခိုးများကဲ့သို့ ပစ်မှတ်၏ တည်နေရာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ…"

ပုထျန်းကောက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူက မီးပုံကြီးဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်တာလား"

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် သူသည် သူ့မျက်မှန်ကို သာမန်မြင်ကွင်းပြစနစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်ရန် နဖူးပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်သည်။

သို့သော် အကွာအဝေးမှာ အမှောင်တိ ကျနေဆဲဖြစ်သည်…။

၎င်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်တန်၏ ပျံသန်းသွားသော ညအိပ်မက်ဆိုး၏ခြေရာကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သောခြေရာများသည် အနက်ရောင်မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟင်"

ပုထျန်းကောသည် သူ၏ အပူအာရုံခံမျက်မှန်ကို ပြန်လည်တပ်ဆင်လိုက်ရာ အပူချိန်မြင့်ဧရိယာသည် ပိုမိုကြီးထွားလာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်...။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှောင်တန်သည် သူ့ပြိုင်ဘက်က ယာယီအားဖြင့် မတိုက်ခိုက်တော့သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ့နည်းလမ်းမှာ အလုပ်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အရှိန်မြှင့်၍ ကျောက်တိုင်များကြားတွင် ပိုမို ခုန်ကူးပြေးလွှားလိုက်ပြီး အမြင်အာရုံနှောင့်ယှက်မှုကို ပိုမိုအားကောင်းစေရန် အနက်ရောင်မီးတောက် ခြေရာများကို တတ်နိုင်သမျှ များများချန်ရစ်တော့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ပုထျန်းကောမှာမူ သူ့ပြိုင်ဘက်ကို ခြေရာမခံမိတော့သဖြင့် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုအဆင့်မှာလည်း အနည်းငယ် မြင့်တက်လာရသည်။

"မီးမရှိဘဲနဲ့ အပူချိန်မြင့်ဧရိယာက ပိုပိုကြီးလာတယ်... သူက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ပူနွေးတဲ့ အရည်တွေကို နေရာအနှံ့ လိုက်ဖြန်းနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်..."

ပြိုင်ဘက်၏တည်နေရာကို တိတိကျကျ မသိနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ အသုံးမဝင်ဖြစ်သွားပြီး လိုက်လံရှာဖွေခြင်းအာနိသင်ကို အသက်သွင်းမရတော့ပေ။ ရှောင်တန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ပြိုင်ဘက်ရှိရာဧရိယာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ပုထျန်းကောပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာပတ်ပတ်လည်တွင် "ခြေရာစက်ဝိုင်း" တစ်ခုကို စတင် ဖန်တီးတော့သည်။

"သူက စတူဒီယိုကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ အလုံးစုံခွန်အားက ငါ့ထက် ပိုသန်မာမှာ သေချာတယ်၊ သူ့အဆင့်က ငါနဲ့ အတူတူဖြစ်နေရင်တောင် သူက ပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ စကေတွေပိုင်းမှာ အားသာချက် ရှိနေမှာပဲ၊ ရွေးချယ်စရာ ပိုများလေလေ ပေါင်းစပ်မှုတွေက ပိုပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လေလေပဲ…"

အောက်စည်းရောက်နေသော အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ရှောင်တန်သည် သူ၏ တိုက်စစ်ဗျူဟာကို စတင်စီစဉ်တော့သည်။

"ဒါပေမယ့်… သူက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ထိပ်တန်းကစားသမား မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားချင်းက သိပ်မကွာဘူး… ငါသာ သူ့အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်နဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အားသာချက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်သရွေ့… ငါ တကယ်အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်"

"သူ လာနေပြီ…"

ပုထျန်းကောမှာ ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရိယာသည် တဖြည်းဖြည်း အပူချိန်မြင့်မားသောဇုန်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ထိုအတိုင်းအတာက ကျဉ်းမြောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ပြိုင်ဘက်မှာ အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သူသိရှိလိုက်ရသည်။

"ကျစ်…"

ပုထျန်းကောက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သူ့မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်တော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အပူအာရုံခံကိရိယာမှတစ်ဆင့် မြင်နိုင်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်က ဝေဝါးသော လိမ္မော်ရောင်မြူခိုးများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို ဆက်လက်ဝတ်ဆင်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

"ဟူး… ဟူး…"

ပုထျန်းကောသည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် သူ၏ တုန်ရင်နေသောလက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အစ်မဖြစ်သူနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြောက်တရား မရှိသူ ဖြစ်သည်။ အစ်မဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်မာကျောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာမူ ယဉ်ကျေးစွာပြောရလျှင် သူရဲဘောကြောင်ပြီး အားနည်းသူဖြစ်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် မိန်းမသားဆန်ပေသည်။

ပုထျန်းကော ပစ်ခတ်ရေးအထူးပြုကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ရိုက်အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည် (သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်အတတ်နှင့် ဆင့်ခေါ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုများ မရရှိနိုင်သေးသည့် ဂိမ်းစမ်းသပ်ကာလအတွင်းက ဂိမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်)။ သူသည် ကလေးဘဝကတည်းက အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်သီးကူရှင်အဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများအပေါ် ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုတစ်ခုကို မွေးမြူထားခဲ့မိသည်။ သူ၏ ပုံသေကာကွယ်ရေးနည်းဗျူဟာများအရ ဤကောင်လေး၏စတိုင်မှာ သူ့အနားသို့ မည်သူ့ကိုမှ ချဉ်းကပ်ရန် အခွင့်အရေးမပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေလေသည်။

ရှဲ ရှဲ ရှဲ။

ရုတ်တရက် ပုထျန်းကော၏ ဘယ်ဘက်မှ အလွန်တိုးညှင်းသောအသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် မည်သည့်စကားမျှမဆိုဘဲ သူ၏ အထိုင်စက်သေနတ်ကြီးကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျည်ဆန်မိုးများ ရွာချလိုက်ပစ်သည်။ သို့သော် အပူအာရုံခံကိရိယာ မရှိသောကြောင့် သူဘာကို ပစ်ခတ်နေကြောင်းပင် မသိရှိပေ။

"စက်သေနတ်ရဲ့ မီးပွင့်တွေက ကျောက်တိုင်တွေကြားက အရိပ်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ မလုံလောက်ဘူး၊ ပြီးတော့ သေနတ်သံနဲ့ မြေကြီးပေါ်ကျတဲ့ ကျည်ခွံသံတွေက အကာအကွယ် ပေးနိုင်သေးတယ်..."

ရှောင်တန်သည် ကျောက်တိုင်တစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောလိုက်သည်။

"သေချာတယ်... သူက ငါ့ရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျသိဖို့ အပူအာရုံခံကိရိယာတစ်ခုခုကို သုံးနေတာပဲ၊ အခုတော့ အခြေခံအားဖြင့် သူမျက်စိကန်းနေပြီ..."

ထိုတိုးညှင်းပြီး တရှဲရှဲမြည်သံများမှာ ရှောင်တန်တစ်ယောက် သဲတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ကျောက်တိုင်ထံ အင်အားသုံးကာ ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွား၏။

ဤအချိန်တွင် တိုက်ပွဲမှာ လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်တန်ကျိသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ပြိုင်ဘက်၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာစမ်းသပ်၍ ပြတ်ပြတ်သားသားတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေလေသည်။

ပုထျန်းကောဘက်တွင်မူ… သူ၏ တိုက်ပွဲဗျူဟာမှာ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ဗျူဟာမြောက် ကဏ္ဍတစ်ခု ကျိုးပျက်သွားပြီးနောက် ယခုတွင် သူသည် လုံးဝ ကာကွယ်ရေးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပစ်ခတ်ခြင်းကို အထူးပြုသော ကစားသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပုထျန်းကော၏ အမြင်အာရုံသည်လည်း အတော်အသင့် ကောင်းမွန်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ရှောင်တန်သည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသလို ခပ်မှောင်မှောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း (ရှောင်တန်၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဝတ်စုံမှာ အနီရင့်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်နှင့် ရွှေရောင်ခြုံထည်တို့ ဖြစ်သည်) ဖြစ်ရာ မျက်စိသက်သက်ဖြင့် သူ့ကို မြင်နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထောက်လှမ်းရေး ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့် C ရှိသော ရှောင်တန်တွင်မူ ထိုသို့သော စိုးရိမ်မှုမျိုး မရှိပေ။ ပုထျန်းကောသည် ဧရာမကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုထိပ်တွင် ဆက်ရှိနေပြီး ၎င်းကို ကင်းမျှော်စင်အဖြစ်ရော ကာကွယ်ရေး အနေအထားအဖြစ်ပါ အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်တန်အနေဖြင့် ရန်သူကို လှမ်းမြင်နိုင်ရန် ကျောက်တိုင်တစ်ခုနောက်မှ အနည်းငယ် မျှော်ကြည့်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

"ဟူး… ဟူး…"

ပုထျန်းကောသည် သူ၏ အသက်ရှူသံကို တတ်နိုင်သမျှ ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏ အမြင်အာရုံနှင့် အကြားအာရုံကို ပိုမို ထက်မြက်လာစေသည်။ သူက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

"တည်ငြိမ်စမ်း… ရန်သူက ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ၊ ငါ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

သူ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"ငါ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်… သေနတ်ပစ်ဖို့ လောစရာမလိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အမြင့်အားသာချက်နဲ့ လက်ထဲက စက်သေနတ်ရှိနေရင် သူ ဘယ်လောက်မြန်မြန် ငါ့နားကို ချက်ချင်းမကပ်နိုင်ဘူး၊ ဇာတ်လမ်းအစတုန်းကလည်း သူ့ကို ဒီလိုပဲ ဆုတ်ခွာအောင်လုပ်ခဲ့တာ… အခုလည်း ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ သူ ငါ့မျက်စိရှေ့ကို တကယ်ရောက်လာမှ ငါသေနတ်ပစ်မယ်၊ ကျပန်းလျှောက်ပစ်နေတာက သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်သလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ရှဲ… နောက်ထပ် အသံတစ်ခု။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပုထျန်းကောသည် ခလုတ်မဆွဲဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့်သာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ထိုအသံထံသို့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်။

ယခင်လှုပ်ရှားမှုနောက်မှ နောက်ထပ်အသံတွဲများသည် အမှောင်ထုထဲမှ မျဉ်းကွေးအလိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ သူ ထောင်ချောက်ထဲမကျဘူးပဲ…"

ရှောင်တန် သူ့ဘာသာ တွေးတောလိုက်သည်။ သူသည် တူညီသော လှည့်ကွက်ကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် သဲများကို ပစ်ပေါက်ကာ ပုထျန်းကော သေနတ်ပစ်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်ကွယ်ရာနေရာသို့ ပတ်သွားပြီး ကျောက်တိုင်ပေါ်တက်၍ သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ… သူ သဲဖြင့်ပစ်ပေါက်ပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်က ထောင်ချောက်ထဲ မကျခဲ့ခြင်းပင်…။

ထို့ကြောင့် ရှောင်တန်သည် လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြေသံကို နှိမ့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။

ဤတိုတောင်းလှသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောခဲ့ကြသလို အစစ်အမှန် သတ်ကွက်များကိုလည်း မသုံးခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဤဉာဏ်စမ်းပြိုင်ပွဲနှင့် သတ္တိပြိုင်ပွဲမှာမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာလေသည်…။

ည၏ မှောင်မိုက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးအစီအရင်ကြားတွင် လေပြင်းများ အော်ဟစ်တိုက်ခတ်နေပြီး ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ စူးရှစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

သဲကန္တာရ၏ ညနေခင်းလေပြင်းဒဏ်ကြောင့် တိမ်မည်းကြီးတစ်ခုက လမင်းကြီးအား ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်…။

ထိုစဉ် "ဖတ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောက်တိုင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ အလင်းစက်တစ်ခု လင်းလက်လာလေသည်။ ထို့နောက် မိုင်းတွင်းလုပ်သားဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော လူတစ်ယောက်သည် ကျောက်တိုင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လမင်းကြီးအား တိမ်တိုက်မည်းများက ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ထိုအလင်းအရင်းအမြစ်မှာ အလွန်စူးရှနေလေသည်။ ထင်ရှားနေသည့် အဝါရောင်မိုင်းတွင်းလုပ်သားဦးထုပ်ကိုလည်း လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဟေး... ဒါတော့ မောက်မာလွန်းရာကျသွားပြီ"

ထိုအတွေးက ပုထျန်းကောစိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တုံ့ဆိုင်းမသွားပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကို ရှောင်တန်ထံ ချိန်ရွယ်၍ ခလုတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအလင်းစက်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပုထျန်းကောသည် သူ့ပြိုင်ဘက်က ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် မြန်နှုန်းမြင့်လှုပ်ရှားမှုသည် သူ့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

"ဟမ့်... အတင်းတက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ... မင်းက ကျည်ဆန်ထက် ပိုမြန်နိုင်ပါ့မလား"

ရှောင်တန်တစ်ယောက် ကျည်ဆန်ထက် ပိုမမြန်နိုင်သည်မှာ သေချာပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်အထိ မမြန်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် ကျည်ဆန်ထက် မြန်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ပြိုင်ဘက်၏ မျက်လုံးများကို လှည့်စားနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်…။

သေနတ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စက်သေနတ်၏ သိပ်သည်းသော ပစ်ခတ်အားများက ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပက်ဖြန်းလိုက်လေသည်။

ထိုစက္ကန့်အတွင်း၌ အမှောင်ထုထဲရှိ အလင်းစက်လေးသည် နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သုံးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ ဝေဝါးသော အလင်းတန်းသုံးခုသည် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ကျောက်တိုင်အား ဝိုင်းပတ်ကာ ခရုပတ်ပုံစံ တက်လှမ်းသွားကြသည်။

"မင်း ဒီစကေးကို သုံးမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသား"

ပုထျန်းကောမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရှောင်တန်သည် ကျည်ဆန်တံတိုင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားစဉ်က လေငြိမ်၍ ဖုန်မှုန့်နံ့သာ ပြယ်လွင့်ခြင်းစကေးကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ပုထျန်းကောသည် နောက်ချန်ပုံရိပ်များကို အသုံးပြု၍ အလင်းပုံရိပ်လွှာများဖန်တီးသည့် နည်းလမ်းကို မြင်ဖူးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ရလဒ်က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူးကွ"

ပုထျန်းကောသည် စက်သေနတ်ပြောင်းဝကို အနုစိတ်ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ပစ်ခတ်မှုအကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်ကာ ပုံရိပ်သုံးခုလုံးအား ပစ်ခတ်မှုကွန်ရက်အတွင်း ဖုံးလွှမ်းပစ်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် ရှောင်တန်ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ထိုနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး အသက်အမှတ် အတော်အတန် ဆုံးရှုံးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရသည်။

တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု… အလင်းစက်သုံးခုသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုက ပြန်လည်ကြီးစိုးသွားပြီး ပုထျန်းကော၏ မျက်စိရှေ့တွင်… ဘာမှ မရှိတော့ချေ။

"ဒါတွေအားလုံးက နောက်ချန်ပုံရိပ်တွေပဲလား"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပုထျန်းကော၏ ကြောက်ရွံ့မှုအဆင့်မှာ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က ဘယ်မှာလဲ"

ဤမေးခွန်းကို လျှင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဖုံးကွယ်ထားသော အေးစက်စက် ဓားမြှောင်တစ်လက်သည် ပုထျန်းကော၏ လည်ပင်းနောက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး လည်ပင်းရိုးကို ဖြတ်၍ သူ့လည်ချောင်းမှ တိုးထွက်လာလေတော့သည်။ ပန်းထွက်လာသော သွေးများသည် လေထုထဲတွင် သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စက္ကန့်က…

ရှောင်တန်သည် ဆုံးရှုံးသွားသော အသက်အမှတ်များကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မိုင်းတွင်းလုပ်သားဦးထုပ်မှ အလင်းရောင်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ချန်ပုံရိပ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ကျောက်တိုင်ကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်မှ အပေါ်သို့ အတင်းအကျပ်ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ အမြင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နောက်ချန်ပုံရိပ် ၃ ခုကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... သူသည် လက်လှမ်း၍ ဦးထုပ်မှ အလင်းရောင်ကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ကိုနှိမ့်၍ သူ၏ မိစ္ဆာလင်းနို့၏အရိပ် စကေးကို ရှေ့ကျောက်တိုင်ပေါ်သို့ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုစကေး၏ အာနိသင်ကြောင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိုကျောက်တိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယင်းကြောင့် သူသည် ရန်သူ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၃ စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက်... ပြင်းထန်လှသော ပစ်ခတ်သံများ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှောင်တန်သည် ပုထျန်းကော၏ နောက်ကျောသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားပြီး... သူ၏ ၉ ကြိမ်မြောက် အောင်ပွဲကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တော့သည်။