အခန်း ၄၁၆

အခန်း (၄၁၆) စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း

ထို မျိုးဗီဇပြောင်းလူသား နှစ်ဦးက ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူက လက်သီးချက်ပေါင်း များစွာကို ပစ်သွင်းလိုက်၏။

အီနိုအိုဝဲက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာကြီးလဲ"

အီနိုအိုဝဲ အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်သီးချက်များအားလုံးက လေဟာနယ်ကိုသာ ထိုးမိသွားခဲ့ချေ၏။ မူရာကာမီလည်း ထပ်တူပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်၌ ရပ်နေခဲ့သော ကျောက်ထျန်းသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မူရာကာမီက အကြောက်တရားဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "အီနိုအိုဝဲ… သွားပြီ… ဒီနေရာက တာ့ရှားလူမျိုးတွေက အရမ်း ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်… မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြစို့"

အီနိုအိုဝဲက ငြင်းဆိုလိုက်၏။ "မရဘူး… ငါတို့ ထွက်ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး… ဒီလို စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့သာ ပြန်သွားရင် ငါတို့နေရာကို တခြားလူတွေ လုယူသွားလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် အီနိုအိုဝဲက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တာ့ရှားကောင်… အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း"

ကျောက်ထျန်း၏ အသံက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ဟားဟား… ငါ့ကို အဘိုးလို့ ဘာလို့ မခေါ်သေးတာလဲ"

သူက ၎င်းတို့နှစ်ဦး သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် ၎င်းတို့၏ အနောက်၌ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "ဘာကြီးလဲ"

လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းလေးကမှ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အီနိုအိုဝဲနှင့် မူရာကာမီတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ နဖူးပေါ်၌ ပဲစေ့ခန့်ရှိသော ချွေးပေါက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။ ဤတာ့ရှားသည် မည်မျှအထိ အဆင့်မြင့်မားသော နည်းပညာချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အဆင့်မြင့်မားလွန်းနေ၏။

အီနိုအိုဝဲက အော်ဟစ်ကာ သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"အား"

ဤလက်သီးချက်တွင် အားပြင်းလှသော လေဖြတ်သန်းသံတစ်ခု ပါဝင်လာ၏။ အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အီနိုအိုဝဲ၏ လက်မောင်းမှာ လှိုင်းဂယက်ကြောင့် နာကျင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျောက်ထျန်း၏ အသံက မီတာဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ကျောက်ထျန်းက မေးလိုက်၏။ "ငါတို့ ဆက်ချကြဦးမလား"

သူက ဤဂျပန်နိုင်ငံမှ ကောင်လေးနှစ်ဦးကို တကယ်ပင် အရှက်ခွဲလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မူရာကာမီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း… မင်းရဲ့ နည်းပညာချပ်ဝတ်တန်ဆာက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ… ဒါက တကယ်ပဲ တာ့ရှားက တီထွင်ထားတာလား… တာ့ရှားက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ သုံးလို့ရတဲ့ ကိရိယာတွေကိုပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်တာလား… မင်းတို့ တာ့ရှားလူမျိုးတွေက သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ကောင်တွေချည်းပဲ… မင်း ငါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ရဲလား"

ကျောက်ထျန်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မသိနိုင်ချေ။ သူက လေပြေတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းတို့ သတိထားမိချိန်တွင် သူက ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ထျန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဟမ်… အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင် နှစ်ကောင်… မင်းတို့ကများ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့"

မီးစွမ်းအင်သုံး နည်းပညာချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားလှပေသည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော မီးတောက်တစ်ခုက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ မီးတောက်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်ကို မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒါ… ဒါကြီးက"

၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်သွား၏။ ၎င်းတို့သည် အစွမ်းအထက်ဆုံး မျိုးဗီဇပြောင်းလူသားများ ဖြစ်ကြလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤနည်းပညာချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် အမှန်တကယ်ပင် တာ့ရှားမှ တီထွင်ထားခြင်းလော။

အီနိုအိုဝဲက အော်ဟစ်ကာ ကျောက်ထျန်းဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။ "အား… သွားသေလိုက်စမ်း"

ကျောက်ထျန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။ "ဟမ့်"

မီးတောက်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အီနိုအိုဝဲကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

အီနိုအိုဝဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးစွဲလောင်သွားခဲ့ချေပြီ။ "အား"

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်လေးမှာပင် ကျောက်ထျန်းက မီးတောက်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ပြီး ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

တူးခြစ်နေသော အနံ့တစ်နံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။ အီနိုအိုဝဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာအနှံ့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မူရာကာမီလည်း ထပ်တူပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေချေပြီ။ "အား… မင်းက နတ်ဆိုးပဲ… မင်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ"

အီနိုအိုဝဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ကူးများအားလုံး လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရ၏။

စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ သူက လုံးလုံးလျားလျား ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

မူရာကာမီက အီနိုအိုဝဲကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "မရဘူး...ငါ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာကနေ ထွက်သွားတော့မယ်"

သို့သော် ကျောက်ထျန်းက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ သူ့အား အီနိုအိုဝဲကဲ့သို့ပင် တူညီသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကို ခံစားစေလိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြ၏။

ကျောက်ထျန်း ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှစ၍ တုန်လှုပ်နေကြချေပြီ။ ဤနည်းပညာချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ မျိုးဗီဇပြောင်းလူသားများ၏ အဖွဲ့လိုက်စွမ်းရည်မှာ လမ်းလျှောက်တတ်စ အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူညီနေ၏။

အီနိုအိုဝဲက အကြောက်တရားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ… ငါ မင်းကို ပြောထားမယ်… ငါတို့က ကြီးမြတ်တဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်သည်တော်တွေပဲ… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ကျောက်ထျန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "စစ်သည်တော် ဟုတ်လား… မင်းတို့က သူရဲဘောကြောင်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အီနိုအိုဝဲ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

အီနိုအိုဝဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အနီးအနားရှိ တောင်တစ်လုံးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားချေပြီ။

"အား"

မူရာကာမီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

“မင်း... ငါ မင်းကို သတိပေးထားမယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မရောက်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ မင်းက ငါတို့တစ်ဖွဲ့လုံးရဲ့ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်...”

ကျောက်ထျန်းက ထိုစကားကို ကြားသော် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“ဟား... ဟား...”

သူ့အမြင်တွင် မျိုးဗီဇပြောင်းလူသားများ အားလုံးကို စုစည်းလာခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင် ဂျပန်ကျွန်းတစ်ခုလုံး၏ အင်အားဖြင့် ဤနည်းပညာမြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်စုံတည်းကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် သူဌေးစုယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ယင်းထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော လက်နက်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကိုပင် ထည့်သွင်းမတွက်ရသေးပေ။

ထိုသို့သော အင်အားမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် နေရာဒေသတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ အချိန်ယူရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ကျရောက်လာပြီး မူရာကာမီလည်း ပုစွန်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကာ တောင်ပေါ်သို့ ဝင်တိုက်မိသွားပြန်သည်။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးနှစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်သွား၏။ ကျောက်ထျန်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤမျိုးဗီဇပြောင်းလူသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကောင်းလှပေသည်။ တောင်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားသည်တိုင်အောင် ၎င်းတို့က အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သေချာသည်မှာ ယခုအခါ ၎င်းတို့မှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေကြချေပြီ။

ကျောက်ထျန်းက သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းရမယ်"

ထို့နောက် သူက မီးတောက်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ၎င်းတို့နှစ်ဦးက ပြင်းထန်လှသော လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "အား… အား… မင်းက နတ်ဆိုးပဲ… မင်းက တကယ့် နတ်ဆိုးပဲ"

အီနိုအိုဝဲက အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါတို့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း… အကယ်၍ ငါတို့ ဒီနေ့ ပြန်မရောက်ဘူးဆိုရင်… မင်းကို ငါတို့ တစ်ဖွဲ့လုံးက အလိုရှိသူစာရင်းမှာ ထည့်လိမ့်မယ်… မင်းက မျိုးဗီဇပြောင်းလူသား တစ်ဖွဲ့လုံးရဲ့ ဒေါသကို ခံနိုင်လို့လား… အား"

ကျောက်ထျန်းက ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ဆွဲယူကာ အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

ကျောက်ထျန်းက ပြောလိုက်၏။ "ဟမ့်… မင်းတို့ မျိုးဗီဇပြောင်းလူသားတွေက တာ့ရှားကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေတုန်းပဲလား… လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အိပ်မက်ပဲ… တာ့ရှားက မင်းတို့ ရန်စလို့ရတဲ့ နိုင်ငံမျိုး မဟုတ်ဘူး… ငါဝတ်ထားတဲ့ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာက အဆင့်အနိမ့်ဆုံး နည်းပညာပဲ ရှိသေးတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ထျန်း၏ ရုပ်သွင်မှာ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။