အခန်း ၅၃

အပိုင်း (၅၃) တမလွန်သက်စောင့်များ

“တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တာလား။” ကျင်းအန်း မှင်သက်သွား၏။

ထိုကိစ္စအပေါ် သူ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မေးမြန်းလိုက်၏။ တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာနည်း။

အရာရှိဖုန်း၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွား၏။ ပါးစပ်တစ်ပြင်လုံး ကြက်ဆီများ ပေကျံနေအောင် စားသောက်ထားသည့် တာအိုဆရာအိုကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန်... တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျုပ်ထက် ပိုသိမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။”

ရတနာရှစ်ပါးကြက်သားကို စားထားသောကြောင့် ဗိုက်ကြီးစူထွက်နေပြီး ပါးစပ်တစ်ပြင်လုံး ဆီများပေပွနေပြီး ငါးရိုးဖြင့် သွားကြားထိုးကာ ကျေနပ်နေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အရာရှိဖုန်း၏ စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။

“တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တာ... ဒါက သာမန်ကိစ္စလေး မဟုတ်ဘူး။ တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တာကို တမလွန်သက်စောင့်လို့လည်း ခေါ်တယ်။ စာသားအတိုင်းပဲ သေလူတွေနဲ့ သီးသန့်ဆက်ဆံရတဲ့ အစောင့်အရှောက်ဂိုဏ်းမျိုးပဲ။”

တာအိုဆရာကြီးတန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “လောကကြီးမှာ ဆန်းကြယ်တဲ့အရာတွေ သောင်းနဲ့သိန်းနဲ့ချီပြီး ရှိတယ်။ လူ့လောက က အဖိုးတန်ရတနာတွေ ရှိသလို သေလူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်။

ဥပမာ ခေါင်းတလားတွေ၊ အရိုးအိုးတွေ၊ ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းက ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ၊ သေလူနဲ့အတူ မြှုပ်နှံထားတဲ့ပစ္စည်းတွေ၊ တမလွန်ပစ္စည်းတွေပေါ့။ ဒါတွေအပြင် တခြားအရပ်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ လူတွေအတွက် အလောင်းတွေကို သယ်ဆောင်ပေးရတဲ့ တာဝန်လည်း ယူရတယ်။ အလောင်းမောင်းတဲ့ အလုပ်နဲ့ ဆင်တူတယ်။

အချုပ်ပြောရရင် ဒီတမလွန်သက်စောင့်တွေဟာ ပညာစွမ်းမြင့်မားပြီး ရဲရင့်သူတွေချည်းပဲ။ သိုင်းပညာ မြင့်မားတဲ့ သိုင်းသမားတွေ ပါသလို တောကျေးလက်က တာအိုဆရာတွေ၊ လူထွက်လာတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေလည်း ပါဝင်ပြီး လူစုံတက်စုံ ရောနှောနေကြတယ်။

ငွေရဖို့အတွက် ဆန်းကြယ်လှတဲ့ အရာတွေနဲ့ မျိုးစုံလှတဲ့ သေလူရဲ့ပစ္စည်းတွေကို သယ်ဆောင်ပေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက အလွန်မြင့်မားတယ်။ သာမန်လူတွေ တတ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဆက်ပြောပြ၏။ “ဒေသမတူညီတာနဲ့အမျှ တမလွန်သက်စောင့်တွေမှာလည်း ဂိုဏ်းခွဲတွေ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကတစ်ခွင်က တမလွန်သက်စောင့်တိုင်းမှာ တူညီတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကုန်းလမ်းကိုပဲ သွားပြီး ရေလမ်းကို လုံးဝမသွားတာပဲ။

တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တဲ့ အကြိမ်တိုင်း အစောင့်အရှောက်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ခရီးဆုံးကို ရောက်တဲ့အထိ ရေဆာလို့ ရေသောက်တာကလွဲပြီး ဆယ်ရက်လောက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် ရေမထိသလို ရေလည်းမချိုးကြဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရေက အမည်းရောင် ရေဆိုးစွမ်းအင် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ရေက လှေကို ပင့်တင်ပေးနိုင်သလို လှေကိုလည်း မှောက်သွားစေနိုင်တယ်။ ရှေးယခင်တည်းက မြစ်ရေစီးဆင်းရာ နေရာတိုင်းမှာ ရေနစ်သေဆုံးသူတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။

ရေနစ်သေဆုံးသူတွေ ရှိခဲ့တဲ့ မြစ်ကြောင်းတွေမှာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ လွယ်ကူတယ်။ အရပ်ထဲက ကောလာဟလတွေလိုပေါ့။ ရေသရဲတွေက လူတွေကို ကိုယ်စားသေပေးမယ့်သူအဖြစ် ဆွဲချတတ်ကြတယ်။ ဒါမှသာ သူတို့ ကုန်းပေါ်တက်ပြီး ဝင်စားနိုင်မှာလေ။

အမည်းရောင်ရေဆိုးစွမ်းအင်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သလို မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုလည်း မွေးမြူပေးနိုင်တယ်။ ရေနစ်သေဆုံးတဲ့ လူတိုင်းဟာ သာမန်သေဆုံးခြင်း မဟုတ်ဘူး။ တမလွန်တရားသူကြီး လက်ထဲက သေစာရှင်စာရင်းမှာ သက်တမ်းမကုန်သေးဘဲ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားသူတွေပဲ။

ဒီလူတွေက စိတ်ထဲမှာ နာကြည်းချက်တွေနဲ့ မြစ်ထဲခုန်ချပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကြတာ မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက မြစ်ထဲပစ်ချ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရသူတွေပဲ။ ဒါ့ကြောင့် နာကြည်းချက် ဘယ်လောက် နက်ရှိုင်းမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အမည်းရောင်ရေရဲ့ ချည်နှောင်မှုကို ခံထားရသောကြောင့် ကုန်းပေါ်ကို တက်မလာနိုင်ကြဘူး။ တစ်သက်လုံး မြစ်အောက်ခြေက ရွှံ့နွံတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေပြီး နေရောင်မမြင်ရဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘူး။

ဒီလိုဆိုပေမဲ့ ရေက လှေကို ပင့်တင်ပေးနိုင်သလို လှေကိုလည်း မှောက်သွားစေနိုင်တယ်။ နာကြည်းချက် ပိုကြီးမားတဲ့ မြစ်အောက်ခြေက အလောင်းတွေဟာ မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက် ပိုမိုကြီးမားပြီး အလောင်းက ဆွေးမြည့်ဖို့ မလွယ်ကူတော့ဘူး။

ဒါ့အပြင် ရေက တမလွန်ဓာတ် သဘာဝရှိတယ်။ ညရောက်ချိန်မှာတော့ မြစ်ပြင်က မည်းမှောင်သွားပြီး လမင်းရဲ့ တမလွန်ဓာတ်ကို မျိုချလိုက်တယ်။ တမလွန်ဓာတ် စုဝေးမှုက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။

ဒါကြောင့် သေဆုံးပြီးနောက် ဆွေမျိုးတွေက ကုန်းပေါ်ကို မဆယ်ယူဘဲ မြေကြီးထဲ မြှုပ်နှံခွင့် မရတဲ့ အလောင်းတွေဟာ တမလွန်ဓာတ်ရဲ့ အာဟာရကို ရရှိသွားကြတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရေအောက်မှာ သွားလာနိုင်တဲ့ အလောင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။

အကယ်၍ မြစ်ကြီးတွေလို လူအများအပြား ရေနစ်သေဆုံးဖူးတဲ့ နေရာမျိုးဆိုလျှင် အလောင်းရာပေါင်း များစွာက မြစ်အောက်ခြေမှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာမျိုးတောင် ရှိတတ်တယ်။ မကြာခဏ ဆိုသလို လေတိုက်လှိုင်းထအောင် လုပ်တတ်ပြီး မြစ်ကမ်းပါးတွေကို တူးဆွဖျက်ဆီးကြတယ်။ ရေကြီးရေလျှံမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လှေတွေကို ဖက်တွယ်ကာ လှေမှောက်အောင်လုပ်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးတတ်ကြတယ်။

တမလွန်သက်စောင့်တွေက ဘာကို ပို့ဆောင်တာလဲ။ အဲဒါက တမလွန်ပစ္စည်းတွေပဲ။ ခေါင်းတလားတွေ မဟုတ်ရင် သေလူတွေပဲ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းက မြှုပ်နှံပစ္စည်းတွေ စတာတွေပေါ့။ အားလုံးက လူရှင်တွေ ငိုကြွေးပြီး သေလူတွေ ရယ်မောတတ်တဲ့ တမလွန်ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။

မြစ်ထဲမှာ သေဆုံးသူတွေ များပြားလှပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ လွယ်ကူတယ်။ ဒါက ယမ်းမှုန့်တွေကို မီးပုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သလိုမျိုးပဲ။ နည်းနည်းလေး ထိလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားမှာပဲ။ နည်းနည်းထိတွေ့ရုံနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်။

အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အမှားပဲဖြစ်ဖြစ် တမလွန်သက်စောင့် အလုပ်လုပ်သူတိုင်းက ဒါတွေကို အလွန်ယုံကြည်ကြပြီး ရေလမ်းကိုလည်း အလွန်ရှောင်ကြဉ်ကြတယ်။ သူတို့က တောင်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လမ်းတစ်ဆစာ ပိုလျှောက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးမှာ မဟုတ်ဘူး။

အကယ်၍ ရေလမ်းကနေ မဖြစ်မနေ သွားရမယ့် အခြေအနေမျိုး ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် သံကြိုးတံတားကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးပြီး ဖြတ်ကူးကြတယ်။ ကမ်းနှစ်ဖက်စလုံးမှာ နဂါးရိုးတိုင် တစ်တိုင်စီ စိုက်ထူပြီး မြေကြောပေါ်မှာ ရိုက်သွင်းကာ ကမ်းနှစ်ဖက်က မြေထုကို ဆက်သွယ်လိုက်ကြတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ရေမထိဘဲ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးကြတယ်။

တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်နေစဉ်အတွင်းမှာ ရေဆာလို့ ရေသောက်ရုံကလွဲပြီး ရေလုံးဝ မချိုးတဲ့အထိ တင်းကျပ်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ရှောင်ကြဉ်ကြတယ်။ သူတို့ သယ်ဆောင်သွားတဲ့ သောက်ရေကတောင် ကျုပ်တို့ သာမန်လူတွေ သောက်တဲ့ရေနဲ့ မတူကြဘူး။

ပြောစမှတ်ပြုကြတာကတော့ တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်နေစဉ်အတွင်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တမလွန်ဓာတ် အငွေ့အသက်တွေ ကြီးမားနေလို့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အလွန်လွယ်ကူတယ်။ ရေသောက်ရင်တောင် ဆန်းကြယ်တဲ့အရာတွေ ပါလာနိုင်ပြီး မျက်နှာသစ်ဖို့ ရေခပ်ရင် ရေထဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတွေကို မြင်တွေ့ရတတ်တယ်လို့ ပြောဆိုကြတယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် တံတွေးများ လွင့်စဉ်ထွက်လာသည်အထိ ပြောဆိုနေခဲ့၏။ သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

ကျင်းအန်းနှင့် အရာရှိဖုန်း တို့သည်လည်း အရသာခံကာ နားထောင်နေကြပြီး ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

အရာရှိဖုန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန်က ဒီလောက်အထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာဆိုတော့ တမလွန်သက်စောင့်တွေနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဆုံတွေ့ဖူးတာလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ခါးကို မတ်လိုက်၏။ သူကဲ့သို့ သွားလေရာသွားနေသည့် တာအိုဆရာတစ်ပါးသည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းများ ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို အခြားသူများ မသိမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

အရာရှိဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ “အဲဒီတစ်ခေါက်က တာအိုဆရာကြီးတန် ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ တမလွန်သက်စောင့်တွေက ဘာတမလွန်ပစ္စည်းကို ပို့ဆောင်နေကြတာလဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒီနေ့က မော့ပေဒေသမှာ နေကိုတောင် မမြင်ရတဲ့အထိ သဲမုန်တိုင်းကြီး တိုက်ခတ်နေခဲ့တယ်။ ကျုပ်က အဲဒီတမလွန်သက်စောင့်တွေနဲ့ အတူ သဲမုန်တိုင်းကို အတူတူ ဝင်ခိုခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ခါကြုံရခဲတဲ့ သဲမုန်တိုင်းကြီးပဲ။ နေ့တစ်ဝက်နဲ့ ညတစ်ဝက်တိတိ တိုက်ခတ်နေခဲ့တာ ကျုပ်တို့အားလုံး မော့ပေသဲကန္တာရထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်ခံရမလိုတောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ရလဒ်အနေနဲ့ လဝက်လောက် ကြာချိန်မှာတော့ သူတို့ရဲ့သတင်းကို ကျုပ် ထပ်ကြားရတယ်။ ဒီတမလွန်သက်စောင့်တွေ အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီ။ လူ့အရေခွံတွေ ဆုတ်ခွာခံရပြီး ဟူရန်သစ်တောထဲမှာ သွေးသံရဲရဲနဲ့ ချိတ်ဆွဲခံထားရတယ်။ လမ်းကြုံလာတဲ့ ကုလားအုတ်ကုန်သည်အဖွဲ့က တွေ့ရှိချိန်မှာတော့ သွေးခြောက်နေတဲ့ အလောင်းခြောက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ။

ဒါ့အပြင် တမလွန်ပစ္စည်းတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ပညာရှင်တွေ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ကောင်းကင်ပင့်တင် မန္တန်အစီအရင် ဟင်္သာပြဒါးမျဉ်းကြောင်းနဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ သေတ္တာကလည်း ရိုက်ခွဲခံထားရပြီး အတွင်းထဲက တမလွန်ပစ္စည်းတွေ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။”

“ဟူး….”

လူနှစ်ယောက်လုံး အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိကြ၏။ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အနည်းငယ် ချမ်းစိမ့်သွားသိလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကံကောင်းကြောင်း တွေးမိလိုက်ကြ၏။ ထိုတစ်ခေါက်က လူလိမ်အိုကြီး (တာအိုဆရာကြီးတန်) သည် တမလွန်သက်စောင့်များနှင့် အလွန်အမင်း ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့သောကြောင့်သာ တော်သေးသည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဟူရန်သစ်တောထဲတွင် ချိတ်ဆွဲခံရမည့် အလောင်းများထဲ၌ အထီးကျန် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထပ်တိုးလာမည်မှာ သေချာလို့နေ၏။

ကျင်းအန်း သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ကြည့်ရတာ ဒီတမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တဲ့ အလုပ်က အသက်အန္တရာယ် အရမ်းများပါလား။’

အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် အဖွဲ့လိုက် သေဆုံးသွားတတ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ပို့ဆောင်ရသည့် အရာများကလည်း မကောင်းဆိုးဝါး ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားမိသည်။ ‘ဒီလူလိမ်အိုကြီးက အရင်တုန်းက တောင်မြောက်အနှံ့ သွားလာခဲ့တယ်လို့ အမြဲပြောနေတာတွေက တကယ်ပဲ ကြွားလုံးထုတ်နေတာ မဟုတ်ပါလား။ အနောက်ဘက်ဒေသက အဲဒီလောက် ဝေးကွာတဲ့ သဲကန္တာရကြီးကိုတောင် သွားခဲ့ဖူးတာပဲ။’

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ရာတွင်သာ အနည်းငယ် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိခြင်း ဖြစ်လို့နေ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထိုစဉ်က တမလွန်ပစ္စည်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောပြခဲ့သော်လည်း ကျင်းအန်း သည် အခြေအနေကို နားလည်စွာဖြင့် ဆက်လက် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

အကယ်၍ တာအိုဆရာအိုကြီးသာ ထိုစဉ်က တမလွန်ပစ္စည်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သိရှိခဲ့ပါလျှင် ယခုအချိန်၌ ချောမောစွာ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် တမလွန်သက်စောင့်များနှင့် တမလွန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အတိအကျ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်သွားပြီးနောက် ကျင်းအန်း၏ အကြည့်များက အတွေးနက်စွာဖြင့် အရာရှိဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ကျင်းအန်းက မေးလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလာရတာလဲ။”

ထိုအခါ အရာရှိဖုန်း သည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်၏။

“တာအိုဆရာကြီးတန်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးချိန်မှာတော့ နဂိုက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ သိထားတဲ့ ကျုပ်က ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ အထူးသဖြင့် အဲဒီတမလွန်သက်စောင့်တွေရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ သေဆုံးမှုအခြေအနေကို ကြားရချိန်မှာ သခင်လေး ကျင်းအန်းနဲ့ တာအိုဆရာကြီးတန်တို့ ကျုပ်ကို သတ္တိကြောင်တယ်လို့ မလှောင်ပါနဲ့။ အခု ကျုပ်လက်တွေ တုန်နေတုန်းပဲ။ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တောင် သေချာမကိုင်နိုင်တော့ဘူး။”

အရာရှိဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဒီကိစ္စကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ချန်ခရိုင် နယ်မြေမှာ မကြာသေးခင်ကပဲ တမလွန်သက်စောင့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လို့ပဲ။

ရလဒ်အနေနဲ့ အဲဒီတမလွန်သက်စောင့်အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အရှင်လည်း လူကို မမြင်ရသလို အသေလည်း အလောင်းကို မတွေ့ရဘူး။ မနေ့က လူတစ်ယောက်လာပြီး တိုင်ကြားတာကို ခံရမှ တရားရုံးကနေ လူရှာပေးဖို့ မျှော်လင့်ကြောင်း သိရတော့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှသာ ကျုပ်က ဒီကိစ္စကို သိလိုက်ရတယ်။

ကျုပ်လည်း လောကကြီးမှာ တမလွန်သက်စောင့် ဆိုတဲ့ သေလူတွေ၊ တမလွန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ သီးသန့်ဆက်ဆံရတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ် ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပဲ။ အကယ်၍ တာအိုဆရာကြီးတန်ကသာ ဒီနေ့ ရှင်းမပြခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ်က နဂိုတည်းက သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိသွားနိုင်တယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဟင်…”

ကျင်းအန်းသည်လည်း တအံ့တဩဖြစ်သွား၏။ အရာရှိဖုန်းသည် အကြောင်းမဲ့သက်သက် ဧည့်ခံပွဲကျင်းပကာ ဧည့်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်မျက်လုံးလှုပ်လျှင် ဓနဥစ္စာရပြီး ညာမျက်လုံးလှုပ်လျှင် ဘေးဒုက္ခကြုံရမည် ဆိုသည့်အတိုင်း တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးက အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

သူသည် ပါးစပ်ကို ပလွတ်ပလွတ် မြည်အောင် အကြိမ်အနည်းငယ် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ထဲမှ ရတနာရှစ်ပါးကြက်သားသည် ရုတ်တရက် မမွှေးတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း လက်တုန်နေဆဲဖြစ်သော အရာရှိဖုန်း ထံသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်တဲ့အချိန် ပျောက်သွားတဲ့ တမလွန်ပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာကို သိလို့ရမလား။”