အခန်း ၅၆

အပိုင်း (၅၆) ဘုန်းကြီးဖူကျိ

အစိုးရလမ်းမပေါ်တွင် ဖုန်တလုံးလုံး ထနေ၏။

မြင်းစီးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အစိုးရလမ်းမပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း...”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဤမြင်းစီးအဖွဲ့တွင် စုစုပေါင်း လူဆယ်ဦးခန့် ပါဝင်သည်။ ထိုအထဲတွင် တာအိုဆရာ၊ ဘုန်းကြီးနှင့် တရားရုံးမှ ဓားကိုင်တပ်သားများ ပါဝင်ကြ၏။

အစိုးရလမ်းမ၏ တစ်ဖက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများ မြင့်မားစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များက သစ်တောတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

ထိုသစ်ပင်များသည် မြင့်မားစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နေရောင်ခြည်ပင် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့၏။

ကျင်းအန်းသည် မြင်းမစီးတတ်သော်လည်း သူ၏ ခွန်အားက ကြီးမားသောကြောင့် စီးနင်းထားသော မြင်းကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော အဆင်မပြေမှုမှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေခြင်းပင်။ မြင်းစီးကာ ခရီးသွားရသောကြောင့် တစ်နေ့လုံး ခါးနာပြီး ကျောအောင့်နေခဲ့၏။

ဤသည်က ကျင်းအန်းကို ယခင်က ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် စတင်သင်ယူစဉ် ပထမဆုံးနေ့ကို အလိုအလျောက် သတိရသွားစေခဲ့သည်။

နည်းပြက သူ့ကို ကားမောင်းကာ လမ်းပေါ်သို့တက်၍ အိမ်ပြန်ခိုင်းချိန်တွင် လူက စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခါးနှင့် လက်မောင်းများ တောင့်တင်းကာ စတီယာရင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ သောကြောင့် စတီယာရင်ပင် ကျိုးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

သို့ပေမည့် လမ်းတစ်လျှောက် စီးနင်းရာတွင် အသားကျလာမှုများ ရှိလာ၏။ အရာရှိဖုန်းက ဘေးမှနေ၍ အတွေ့အကြုံများကို လမ်းညွှန်ပေးသောကြောင့် ကျင်းအန်းသည် ရှေးလူများ၏ မြင်းကို အသုံးပြုကာ ခရီးသွားသည့် နည်းလမ်းကို တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း သည် သာမန်ထက် သာလွန်သော လက်မောင်းခွန်အားဖြင့် ဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ စီးနင်းထားသော မြင်း၏ ဦးတည်ရာကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် အရှိန်လျှော့ကာ အရာရှိဖုန်း၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကာ မေးလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်း... ကျုပ်တို့ အခု ဘယ်နယ်မြေကို ရောက်နေပြီလဲ။ ကျုပ်တို့က ချန်ခရိုင်ကနေ တစ်လမ်းလုံး လာခဲ့တာ။ အစိုးရလမ်းမ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သစ်တောကြီးကို တွေ့ရခဲတယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေရာမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ သစ်တောကြီး ပေါက်ရောက်နေမယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။”

ဤသည်က ပြောင်ရှင်းနေသော နေရာတစ်ခုတွင် ရုတ်တရက် အလွန်ထူထပ်သော သစ်တောကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိစူးစေလှသည်။

အရာရှိဖုန်းသည် ထိုမြင့်မားထူထပ်သော သစ်တောကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်လည်တွေးတောကာ ဖြေလိုက်၏။ “ဒီနေရာမှာ နဂိုက ရှန်ကျားပေါက် လို့ခေါ်တဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရှိခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကူးစက်ရောဂါကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးက လူတွေ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်။ ရှန်ကျားပေါက်က အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အိမ်ခြေအားလုံး လူသူကင်းမဲ့တဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ရွာကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။

ဒီကိစ္စက ဖြစ်ပွားခဲ့တာ အရမ်းကြာသွားပြီ။ ခရိုင်မှတ်တမ်းမှာ အသေးစိတ် ရေးမှတ်ထားတာ မရှိလို့ ကျုပ်လည်း အဲဒီတုန်းက အတိအကျ အခြေအနေကို မသိပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီစွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ရွာအလွတ်ကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမနေဘဲ အိမ်တွေကို ပြုပြင်မွမ်းမံမယ့်သူ မရှိတာကြောင့် လေနဲ့မိုးဒဏ်အောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ပင်လယ်ကနေ လယ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ ခရိုင်မှတ်တမ်းဟောင်းမှာတောင် အတိအကျ နေရာကို ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲသွားခဲ့တယ်။ ကျုပ် ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ လူကြီးတွေ ပြောတာကို ကြားဖူးခဲ့တယ်။ ချန်ခရိုင်ကနေ ထွက်လာပြီး အစိုးရလမ်းမအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာရင် သစ်တောကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာက အရင်တုန်းက ရှန်ကျားပေါက် ပဲလို့ ဆိုကြတယ်။”

အရာရှိဖုန်း၏ မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျင်းအန်း သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံကြည့်ရှုမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနှစ်က အမှန်တကယ်ပင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ပုံရသည်။ ဤသစ်ပင်များသည် အာဟာရဓာတ် အများအပြားကို စုပ်ယူထားခဲ့ကြပြီး မြင့်မားထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကြ၏။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာခဲ့သည်။

တရားရုံးမှ တပ်သားတစ်ဦးက သတင်းပို့လာခဲ့သည်။ ညဘက် လမ်းလျှောက်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း၊ ထို့အပြင် ညဘက် မြင်ကွင်းကလည်း မကောင်းသောကြောင့် လူရှာရန် အဆင်မပြေကြောင်း ပြောဆိုကာ အရာရှိဖုန်း အား နေရာတစ်ခုရှာပြီး အရင်အနားယူကာ ညအိပ်မည်လားဟု မေးမြန်းလာခဲ့၏။

အရာရှိဖုန်းသည် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ကျင်းအန်းနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီး တို့၏ သဘောထားကို မေးမြန်းပြီးနောက် ညအိပ်အနားယူရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေစေခဲ့၏။

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရာရှိဖုန်း... တရားရုံးက လူတွေကို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ အဲဒီသစ်တောနဲ့ နည်းနည်း ဝေးဝေးနေခိုင်းပါ။ အဲဒီကူးစက်ရောဂါကြီး ပြီးသွားတာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ သတိထားတာက အမှား မရှိပါဘူး။”

ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာက မသက်သာသေးဘဲ လည်ပင်းအင်္ကျီကော်လာမှတစ်ဆင့် အဖြူရောင် ပတ်တီးကို မြင်တွေ့နေရဆဲဖြစ်သော အရာရှိဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူက မေးလိုက်၏။ “သခင်လေး ကျင်းအန်းက ဘာထူးခြားမှုကိုများ မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့လဲ။”

ကျင်းအန်း သည် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ သူက သတိထားမှုအရ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

အရာရှိဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျင်းအန်းက သတိလွန်ကဲနေသည်ဟု သူ မထင်မိချေ။ ခရိုင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဤတောတောင်များထဲတွင် မူလတည်းက ပိုမိုသတိထားရမှာဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် မြင်းစီးအဖွဲ့သည် သစ်တောနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးသော တောင်ခြေတစ်ခုတွင် မြင်းများကို စက်ဝိုင်းငယ်တစ်ခုအဖြစ် ဝိုင်းရံစေလိုက်သည်။

ညဘက်တွင် သားရဲများ သို့မဟုတ် ဓားပြများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အချင်းချင်း ကျောချင်းကပ်ကာ ကာကွယ်သည့် အနေအထားကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် တရားရုံးမှ တပ်သားများက အကူအညီပေးကာ အနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်မှ ထင်းခြောက်များ နှင့် မြက်ခြောက်များကို စတင်ရှာဖွေလိုက်ကြ၏။ ပြီးနောက် မီးမွှေးကာ ရေကျိုပြီး ရိက္ခာခြောက်များကို ဝေငှလိုက်ကြ၏။

ဤလူဆယ်ဦးခန့်သည် အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားခဲ့၏။ အုပ်စုတစ်စုမှာ သာမန်တပ်သားများ ဖြစ်ပြီး အတူတကွ စုရုံးနေကြသည်။

အခြား အနည်းငယ် သေးငယ်သော အုပ်စုတွင်မူ လူလေးဦးသာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျင်းအန်း၊ တာအိုဆရာအိုကြီး၊ ဒဏ်ရာရထားသော အရာရှိဖုန်းနှင့် ဦးခေါင်းထက်တွင် ရဟန်းခံအမာရွတ် အနည်းငယ် ပါရှိသည့် အသက်လေးဆယ်အရွယ် ကြမ်းတမ်းသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတို့ ဖြစ်ကြ၏။

အရာရှိဖုန်းက ထိုရဟန်းခံအမာရွတ်နှင့် ဘုန်းကြီးအား မေးလိုက်သည်။ “ဘုန်းကြီးဖူကျိ... ခင်ဗျားရဲ့ တမလွန်သက်စောင့် ညီအစ်ကိုတွေက ဒီအစိုးရလမ်းမကို သွားခဲ့တယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား။ ဆက်လျှောက်သွားရင် ကျုပ်တို့ ချန်ခရိုင် နယ်မြေထဲကနေ ထွက်ရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘာသဲလွန်စမှ မတွေ့ရဘူး။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ယာယီ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်သလား။”

ရဟန်းခံအမာရွတ်နှင့် ဘုန်းကြီးသည် တရားရုံးသို့ လာရောက်တိုင်ကြားခဲ့သည့် တမလွန်သက်စောင့်များထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း မြင်းအတူစီးကာ ခရီးသွားရင်း အချင်းချင်း မိတ်ဆက်မှုများအရ ကျင်းအန်းသည် ရဟန်းခံအမာရွတ်နှင့် ဘုန်းကြီး၏ ဇာစ်မြစ်ကို သိရှိခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးဖူကျိ သည် ဘုန်းကြီးစည်းမျဉ်းများကို မကြာခဏ ဖောက်ဖျက်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် အရက်၊ အသားနှင့် မိန်းမကိစ္စများကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့သောကြောင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ဘုန်းကြီးဖူကျိ သည် ငယ်စဉ်တည်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး မည်သည့် အရည်အချင်းမှ မရှိခဲ့ချေ။ သင်္ဘောဆိပ်တွင် ကူလီလုပ်ဖူးသော်လည်း သင်္ဘောဆိပ်ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

မြေရှင်အိမ်တွင် အစောင့်လုပ်ဖူးသော်လည်း လူတကာ၏ စေခိုင်းမှုကို မခံနိုင်သောကြောင့် မကြာမီမှာပင် အလုပ်ထွက်ခဲ့ပြန်၏။

ထို့နောက် တောပုန်းဓားပြ ဖြစ်လာခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ငွေရလွယ်ပြီး အရက်နှင့် အသားရှိသော တမလွန်သက်စောင့် ဆိုသည့် အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူတို့သည် အခြားသူများအတွက် အလုပ်လက်ခံခဲ့ရာ လူဆိုးအချင်းချင်း အချောင်နှိုက်ခံရမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ညီအစ်ကိုအချို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အချို့လည်း ဒဏ်ရာရခဲ့ကြ၏။

ဘုန်းကြီးဖူကျိသည် ထိုအကြိမ်က ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယခုအကြိမ် တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ရာတွင် ဘုန်းကြီးဖူကျိက အတူပါမသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် နောက်ပိုင်းတွင် သက်စောင့်ညီအစ်ကိုများထံမှ သတင်းပြန်ပို့လာခြင်းကို မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။ အစောင့်အရှောက်ဂိုဏ်းတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် ဒဏ်ရာရသူများက နေရာအနှံ့ စုံစမ်းကြည့်မှသာ ပြဿနာတက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိခဲ့ကြ၏။

သက်စောင့်အဖွဲ့သည် ချန်ခရိုင် နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ချန်ခရိုင်မှ လုံးဝ ထွက်မသွားခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူအင်အား မလုံလောက်မှုကြောင့် လူရှာရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် ဘုန်းကြီးဖူကျိသည် တရားရုံးကို အကူအညီတောင်းချင်သည့် သဘောထား ရှိလာခဲ့၏။

သူတို့ကလည်း အခြားခရိုင်မှ တရားရုံးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောခဲ့သည်။

အများပြည်သူအတွက် အလုပ် လုပ်ပေးနေခြင်းကို ထောက်ထားကာ ချန်ခရိုင် တရားရုံးက သူတို့ကို ကူညီ၍ လူများနှင့် ပျောက်ဆုံးသွားသည့် တမလွန်ပစ္စည်းကို ရှာဖွေပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ချန်ခရိုင် တရားရုံးသို့ သွားကာ တိုင်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အရာရှိဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတော့ ဘုန်းကြီးဖူကျိက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ရဲ့ တမလွန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှုက သာမန် ပစ္စည်းပို့ဆောင်မှုနဲ့ မတူဘူး။ အလွယ်တကူနဲ့ ယာယီ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလေ့ မရှိဘူး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ တမလွန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်တဲ့ အလုပ်မှာ ရေတွေ့ရင် ဖြတ်မကူးရဘူးဆိုတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ရှိတယ်။

ဘယ်လမ်းကို သွားမလဲဆိုတာက သေချာစဉ်းစားဆုံးဖြတ်ထားတာပဲ။ အကြောင်းမဲ့သက်သက် လမ်းလွှဲ သွားတာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုလုပ်တာက လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ယာယီ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အခြေအနေတွေကို ပိုပြီး ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။”

ဘုန်းကြီးဖူကျိ၏ စကားပြောသံက အလွန်ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ မရှိဘဲ ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သော စရိုက်ရှိသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

လူအနည်းငယ်က မီးပုံကို ဝိုင်းထိုင်ကာ ဆက်လက် စကားပြောနေကြပြီး တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးဖူကျိက ယာဉ်တန်းတွင် လိုက်ပါလာပြီးနောက်ပိုင်း ဘုန်းကြီးဖူကျိ ရှိနေသည့် အချိန်တိုင်း ယခင်က စကားများတတ်သော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် များစွာ တိတ်ဆိတ်သွားတတ်၏။

ရှေးယခင်ကတည်းက တာအိုဆရာနှင့် ဘုန်းကြီးတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ရန်သူများ ဖြစ်နေကြသည်လား မသိပေ။ အချင်းချင်း မနှစ်မြို့ကြသည်လား မသိချေ။

နေဝင်သွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ညအမှောင်ထု၏ လွှမ်းခြုံမှုကို တဖြည်းဖြည်း ခံလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝိုင်းထိုင်နေကြသည့် တပ်သားများကြားမှ ဆူညံသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အရာရှိဖုန်း၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

ထို့နောက် တပ်သားနှစ်ဦးက နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဗိုက်ကိုဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။