အခန်း ၅၇

အပိုင်း (၅၇) ညစောင့်ခြင်း

ထိုတရားရုံးမှ တပ်သားနှစ်ဦး၏ အမည်မှာ စွန်းရှင်း နှင့် ကျုံးကောင်းယုံ တို့ဖြစ်ကြသည်။

သိရသည်မှာ ဤနှစ်ဦးသည် အစားမက်သောကြောင့် နေ့ဘက်တွင် အခြားသူများကို ဖုံးကွယ်ကာ ထိုသစ်တောအစွန်အဖျားသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရေငတ်ပြေစေရန် တောသစ်သီး အနည်းငယ်ကို ခူးစားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းတို့သည် အလွန်ရိုးရှင်းလှသော သာမန်တောသစ်သီးများသာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း မကြာခဏ စားလေ့ရှိကြပြီး အဆိပ်သီးများ မဟုတ်ချေ။ ယခင်က စားခဲ့စဉ်ကလည်း မည်သို့မှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သို့ပေမည့် မည်သို့ဖြစ်သွားမှန်း မသိရဘဲ ဤတစ်ကြိမ် စားပြီးနောက်တွင်မူ ဗိုက်စတင်နာလာကာ နှုတ်ခမ်းများ မည်းနက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်က အဆိပ်မိသည့် လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း အလွန်သိသာလှ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဖွဲ့ထဲရှိ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် တောရိုင်းထဲတွင် ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်သည့် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူတို့ကို အန်ထွက်စေရန် ပြုလုပ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ဖော်စပ်ထားသော အဆိပ်ဖြေ ဆေးလုံး တစ်လုံးစီကို တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အဆိပ်ပြယ်စေရန် ရေအမြောက်အမြားကို အတင်း တိုက်လိုက်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အသက်နှစ်ချောင်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ညအလွန်နက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အိပ်ချင်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ညစောင့်ရန် တာဝန်ယူမည့် လူအနည်းငယ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် အခြားသူများသည် စတင် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြ၏။

အေးစက်ခြောက်ကပ်နေသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် လူစု၏ အလယ်ဗဟို၌ရှိသော မီးပုံလေးသာ ကျန်ရှိနေခဲ့၏။ မီးတောက်များသည် တဖောက်ဖောက် မြည်ကာ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လူတိုင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေချိန်မှာတော့ စွန်းရှင်း သည် ဆီးသွားချင်စိတ်ကြောင့် အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့၏။

အမှောင်ထုထဲတွင် သူသည် အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မြင်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ လောကကြီးသည် မည်းမှောင်နေပြီး လက်ငါးချောင်းကိုပင် မမြင်ရအောင် အမှောင်ကျနေခဲ့၏။

မည်းမှောင်ကျယ်ပြောလှသော လောကကြီးထဲတွင် ဘေးနားရှိ မီးပုံလေးကသာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို ယူဆောင်ပေးနေခဲ့သည်။

စွန်းရှင်း သည် ယိမ်းယိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်သည် ဖြူလျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိသေးချေ။

တာအိုဆရာအိုကြီးက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည် ဆိုသော်လည်း အသက်တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးသွားသည်နှင့် မခြားတော့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်လခန့် အနားယူပြုစုခြင်း မရှိပါက ဤခန္ဓာကိုယ်မှ ဆုံးရှုံးသွားသော ခွန်အား၊ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

စွန်းရှင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “တာအိုဆရာကြီးတန် တိုက်တဲ့ရေတွေ အရမ်းများသွားလို့ အခု ဆီးသွားချင်လာပြီ။ အစတည်းကသာ အစားမမက်ဘဲ အဲဒီတောသစ်သီးတွေကို သွားမခူးစားခဲ့ရင် ကောင်းသားပဲ။ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ ကျုပ်က လူကို ဒုက္ခပေးတဲ့ အဲဒီအဆိပ်သီးတွေကို တစ်စမကျန် မီးရှို့ပစ်မယ်။”

စွန်းရှင်းသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခါးကိုကိုင်းကာ မြင်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော နေရာသို့ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် မှောင်မည်းနေသော ညအမှောင်ထုထဲတွင် အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကြောင့် ဆီးသွားချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းကာ လမ်းလျှောက်နေသော စွန်းရှင်း မှာ နေရာမှာပင် ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျမတတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။

အသံက မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘယ်သွားမလို့လဲ။”

စွန်းရှင်းသည် အသံထွက်ပေါ်လာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်ရင်း အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော သခင်လေး ကျင်းအန်းက သူထလာသည့် လှုပ်ရှားမှုအသံကို ကြားသွားသောကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ကာ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

စွန်းရှင်းက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ “သခင်လေး ကျင်းအန်း ညစောင့်နေတာကိုး။ သခင်လေး ကျင်းအန်း... ညက တာအိုဆရာကြီးတန် အဆိပ်ဖြေပေးတုန်းက ရေတွေ အရမ်းများသွားလို့ထင်တယ်။ သန်းခေါင်ယံကျမှ ဆီးသွားချင်လာလို့ နေရာတစ်ခုရှာပြီး သွားပေါက်မလို့ပါ။”

ကျင်းအန်းက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ယောက် ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့။”

စွန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ။”

စွန်းရှင်း သည် ညစောင့်နေသော အခြားတရားရုံးမှ ညီအစ်ကိုများထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို အဖော်လုပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပဲ အိပ်မောကျနေသော လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်လာခဲ့သည်။ သူလည်း ဆီးသွားချင်နေကြောင်း ပြောဆိုကာ စွန်းရှင်း နှင့် အတူသွားရန် လိုလိုလားလား ပြောဆိုလာခဲ့၏။ ထိုသူမှာ ကျုံးကောင်းယုံ ပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းအန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦး အတူတကွ မြင်းများ ဝိုင်းရံထားသော စက်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးကို ပြန်လည်မှိတ်ကာ ဆက်လက် တရားထိုင်နေခဲ့၏။

တရားထိုင်ခြင်းသည် ညစောင့်ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ မှောင်မည်းနေသော တောရိုင်းထဲတွင် နေထိုင်ရပြီး ရှေ့တွင်လည်း ရွာမရှိ၊ နောက်တွင်လည်း နားခိုစရာ မရှိသော ဤနေရာမျိုးတွင် သာမန်တရားရုံး တပ်သားများအား ညစောင့်ခိုင်းရန် သူ အမှန်တကယ် စိတ်မချနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်မှ တရားထိုင်ရင်း အခြားတစ်ဖက်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် ညစောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

“ဟူး... ဟူး...”

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် တောရိုင်းလေပြေ တိုက်ခတ်သံနှင့် မီးပုံမှ တဖြောက်ဖြောက် လောင်ကျွမ်းသံများသာ ကျန်ရှိနေခဲ့တော့၏။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စွန်းရှင်းနှင့် ကျုံးကောင်းယုံတို့ ထွက်သွားသည်မှာ အနည်းငယ် ကြာလွန်းနေပြီ မဟုတ်ပါလား။ အဆိပ်များ လုံးဝ မပြယ်သေးဘဲ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှော ဖြစ်နေကြပြန်ပြီလား။

ကျင်းအန်းက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “သွားရှာကြည့်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။”

ကျင်းအန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မချနိုင်ဖြစ်လာကာ မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ညအမှောင်ထုထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဒုက္ခပါပဲ။ စွန်းရှင်းနဲ့ လောင်ကျုံးတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာလဲ။”

“ဒုက္ခရောက်ပြီ။ လူပျောက်သွားပြီ။ လူပျောက်သွားပြီ။”

ကျင်းအန်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုအသံမှာ ညစောင့်ရန် တာဝန်ယူထားသော တရားရုံးတပ်သားတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ၏ ခြောက်လှန့်မှုကို ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကျင်းအန်းက မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။”

အခြားသူများသည်လည်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကြောင့် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာကြပြီး အလျင်စလို မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ညစောင့်တရားရုံးတပ်သားတစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စကားကို အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “စော... စောစောက စွန်းရှင်း နဲ့ လောင်ကျုံး တို့ အတူတူ အပြင်ဘက်ကို ဆီးသွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ချက်ချင်း ပြန်မလာဘဲ အရာရှိဖုန်း မသွားခိုင်းတဲ့ အဲဒီသစ်တောဘက်ကို လျှောက်သွားကြတယ်။”

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကိစ္စတွေ မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သိလို့ အားလုံးကို လှမ်းနှိုးမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ကျုပ် ပါးစပ်ဟဖို့တောင် အချိန်မမီလိုက်ဘူး။ စွန်းရှင်းနဲ့ လောင်ကျုံးတို့က ကျုပ် မျက်စိရှေ့မှာတင် ပျောက်... ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။”

အရာရှိဖုန်း၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားခဲ့သည်။ “မင်းပြောတာက သူတို့ အဲဒီသစ်တောထဲကို ဝင်သွားတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”

သို့ပေမည့် ထိုတရားရုံးတပ်သားက ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ မဟုတ်ပါဘူး။ စွန်းရှင်း နဲ့ လောင်ကျုံး တို့ သစ်တောထဲ မ... မ... မဝင်သွားပါဘူး။ သူတို့က နေ့ဘက်တုန်းက အရာရှိဖုန်း အနားမကပ်ခိုင်းတဲ့ အဲဒီသစ်တောဘက်ကို လျှောက်သွားနေတာ။ လမ်းတစ်ဝက်ကို ရောက်တော့ လူက... ရုတ်တရက်ကြီးကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ လေထဲမှာတင် ပျောက်သွားတာပါ။”

“ဟူး... ဟူး...”

မှိန်ပျပျ လရောင်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထားသော သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အခြားတရားရုံး တပ်သားများသည် သူတို့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ညလေပြေက လည်ပင်း အရေပြားကို တိုက်ခတ်သွားရာ ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အေးစက်သော လေဆိုးလေမည်းများ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက် မရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားခဲ့၏။

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “သွားမယ်။ ကျုပ်တို့ကို ခေါ်သွားပြ…”

“ချွင်…”

ကျင်းအန်း သည် ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အရာရှိဖုန်း၊ တာအိုဆရာအိုကြီး၊ ဘုန်းကြီးဖူကျိနှင့် စွန်းရှင်း နှင့် ကျုံးကောင်းယုံ တို့ ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထိုတရားရုံးတပ်သားလေးကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ အခြေအနေကို သွားရောက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

အရာရှိဖုန်းက ကျန်ရှိနေသော တရားရုံးတပ်သားများကို မူလနေရာတွင်သာ နေရစ်ခဲ့ရန်၊ သတိကြီးစွာထားပြီး စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် မြင်းများနှင့် ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တရားရုံးတပ်သားလေးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်စွာဖြင့် လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြေကွက်လပ်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထို့နောက် သူက ကြောက်ရွံ့တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူ... သူတို့က ဒီအနီးအနားမှာပဲ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားခဲ့တာပါ။”

သို့သော် ဤအနီးအနားတွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိချေ။

လူအနည်းငယ်က ဟိုဟိုဒီဒီ အကြိမ်များစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း လူပုန်းအောင်းနိုင်သည့် တွင်းနက်များ၊ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းများ စသည်တို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

ခါးကုန်းကာ သဲလွန်စ ရှာဖွေနေသော တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သဲလွန်စကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်လာကြ။ ဒီမြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ခြေရာလေးခု ရှိတယ်။ ပျောက်သွားတဲ့ တရားရုံးတပ်သားလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာတွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်။”

လူအနည်းငယ်က ပြေးသွားကာ ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ခြေရာလေးခုကို တွေ့ရှိလိုက်ကြ၏။

လူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “အယ်... ဒီဘက်မှာလည်း ခြေရာလေးခု ရှိသေးတယ်။”

အခြားတစ်ဦးက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ဒီမှာလည်း ရှိတယ်။ ဒီခြေရာတွေ အားလုံးက အဲဒီသစ်တောဘက်ကို ဦးတည်သွားနေတာပဲ။”

ညအမှောင်ထုအောက်တွင် အဖွဲ့ထဲမှ ထိုတရားရုံးတပ်သားလေးသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ်က သူတို့ ရုတ်တရက်ကြီးကို လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတာပါ။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ဝေးဝေးကို ဆက်လျှောက်သွားနိုင်မှာလဲ။”

“ရှပ်... ရှပ်...”

“ရှပ်... ရှပ်...”

“ဘာအသံလဲ။”

“မြက်ခင်းပြင်ကို နင်းပြီး လျှောက်သွားတဲ့ ခြေသံနဲ့ တူတယ်။”

“အသံက အဲဒီဘက်ကနေ ထွက်လာတာပဲ။”

“ဘယ်သူက သရဲတစ္ဆေလို ဟန်ဆောင်နေတာလဲဆိုတာကို လိုက်ကြည့်ကြစို့။”

ကျင်းအန်း၊ အရာရှိဖုန်း၊ ဘုန်းကြီးဖူကျိ ဟူသော သိုင်းပညာမြင့်မားပြီး ရဲရင့်ကြသည့် သိုင်းသမား သုံးဦးတို့သည် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ ညအမှောင်ထဲမှ ခြေသံနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ကြ၏။

“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...”

မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် လူသုံးဦး၏ စိတ်ထဲ၌ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျောပြင်တွင် ကြက်သီးများ ထသွားခဲ့၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူနှစ်ဦးက အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိနပ်နှစ်ရံက နင်းထားသည့် ရှုပ်ထွေးနေသော ခြေရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုအောက်တွင် ခြေရာများသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားနေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ထိုနေရာတွင် မည်သူမှ မရှိချေ။ ကျယ်ပြန့်လွတ်ဟာနေသော အမှောင်ထုနှင့် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ခြင်းများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ခြေရာများသည် မှောင်မည်းပြီး သေဆုံးနေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော တစ္ဆေသစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် ညအမှောင်ထုထဲရှိ လေထုအခြေအနေသည် စတင်၍ ဆန်းကြယ်လာကာ ပုံပျက်လာခဲ့သည်။

ဤလူမရှိဘဲ လျှောက်သွားနေသော ခြေရာများသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော စွန်းရှင်း နှင့် ကျုံးကောင်းယုံ တို့၏ ခြေရာများ ဖြစ်နေမည်လား။