အခန်း ၅၈

အပိုင်း (၅၈) သစ်တောမည်းကြီး

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင်…

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျင်းအန်း ပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ချမ်းစိမ့်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ ပြေးလာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။ နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့သော တာအိုဆရာအိုကြီးနှင့် တရားရုံးမှ တပ်သားများ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ သောင်းကျန်းနေတာများလား။ သခင်လေး ကျင်းအန်းနဲ့ တာအိုဆရာကြီးတန်တို့... သစ်တောထဲမှာ ဘာထူးခြားတာများ မြင်ခဲ့ရသေးလဲ။” အရာရှိဖုန်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် လေးနက်သွားကာ မေးလိုက်၏။

တမလွန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်သူများကို မရှာတွေ့သေးဘဲ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး အရင်ဆုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ယခု အသေအရှင် မသိရသေးဘဲ အရာရှိဖုန်းသည် ချန်ခရိုင် သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူတို့၏ မိဘများ၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို မည်သို့ ဖြေရှင်းပေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

တာအိုဆရာအိုကြီး ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကျင်းအန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ညအမှောင်ထုအောက်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော သစ်တောမည်းကြီးကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

“တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ အကယ်၍ စောစောက ခြေသံတွေဟာ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့သွားတဲ့ တရားရုံးတပ်သားလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ တမလွန်ဝိညာဉ်တွေလို့ ဆိုရင် ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် တမလွန်ဝိညာဉ်တွေကို မြင်ရမှာပေါ့။”

တာအိုဆရာကြီးတန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ စောစောက ခြေသံတွေက အဲဒီတရားရုံးတပ်သားလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသံတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိပြန်ဘူး။ လူနှစ်ယောက်က လေထဲမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အရှင်လည်း လူကို မမြင်ရသလို အသေလည်း အလောင်းကို မတွေ့ရဘူး။ ထူးဆန်းလွန်းတယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပြောလေလေ ပို၍ အံ့ဩမိလေလေ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“အဟွတ် ...”

“အဟွတ်... အဟွတ် ...”

နဂိုကတည်းက ဒဏ်ရာမသက်သာသေးသော အရာရှိဖုန်း သည် နေ့ဘက်တွင် မြင်းကျောပေါ်တွင် တစ်နေ့လုံး လှုပ်ခါလာခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ညဘက်တွင် အနားယူမှု မလုံလောက်ခြင်း၊ ညလေက စိုစွတ်ပြီး အေးစက်လွန်းခြင်းတို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် မကောင်းသောလေစိမ်းများ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာဟောင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် ညာလက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ အကြိမ်များစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သို့ပေမည့် အရာရှိဖုန်း ခေါင်းပြန်မော့လာချိန်တွင်မူ လူက မှင်သက်သွားခဲ့၏။

သူသည် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ကြေးခေါင်းလောင်းနှစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မသိမသာ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့်….

လူအားလုံး၏ အံ့ဩမှင်သက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်က အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသော အရာရှိဖုန်းသည် သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...”

“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...”

အရာရှိဖုန်း မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာမှ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေနင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လူ့ခြေရာတစ်စုံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ညအမှောင်ထုတွင် တစ္ဆေများ လက်ယပ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ သစ်တောမည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် သစ်တောမည်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ သူသည် မသိမသာပင် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်၏။

လရောင်အောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော သန်းခေါင်ယံအချိန်။ လေထုက ပို၍ ဆန်းကြယ်လာပြီး ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။

“ကျုပ် တကယ်ပဲ မျက်စိမှုန်တာ မဟုတ်ဘူး။ စွန်းရှင်း နဲ့ လောင်ကျုံး တို့လည်း ကျုပ်မျက်စိရှေ့မှာတင် ဒီလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပဲ။ သွားပါပြီ။ အခု အရာရှိဖုန်းတောင် သေသွားပြီ။ အရာရှိဖုန်းတောင် သေသွားပြီ။”

ထိုတရားရုံးမှ တပ်သားလေးသည် သတ္တိကြောင်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆန်ကောထဲတွင် လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေ၏။ “ဒီနေရာမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေက ကျုပ်တို့ကို တကယ်ပဲ ပစ်မှတ်ထားနေပြီ။ ကျုပ်…. ကျုပ်တို့ ...”

တရားရုံးတပ်သားလေးသည် အလွန်ထိတ်လန့်နေသောကြောင့် စကားပင် ပီပီသသ မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး သွားများ အထက်အောက် ရိုက်ခတ်နေကာ ကြောက်လွန်းသောကြောင့် ငိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းအန်း၊ တာအိုဆရာအိုကြီးနှင့် ဘုန်းကြီးဖူကျိ တို့သည် ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခြင်း မရှိပါက သူသည် ကြောက်လွန်းသောကြောင့် သေးထွက်ကျကာ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေး သွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ယခုအချိန်တွင် ထိုတရားရုံးတပ်သားလေး၏ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို မည်သူကမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြချေ။

ဦးခေါင်းထက်တွင် ရဟန်းခံအမာရွတ်ရှိသော ဘုန်းကြီးဖူကျိ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေး ကျင်းအန်း... စောစောကများ ဘာထူးခြားတာ မြင်ခဲ့ရသေးလဲ။”

ကျင်းအန်းက ခေါင်းခါမ်းပြလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်ငြား ဤမျှကြီးမားသော လူတစ်ယောက်က မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်။

ဘုန်းကြီးဖူကျိက ခန့်မှန်းလိုက်၏။ “အရာရှိဖုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ တရားရုံးတပ်သားလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျုပ်တို့နဲ့ မတူညီတဲ့ တူညီချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေနိုင်မလား။ ဒါကြောင့် သူတို့ပဲ ပျောက်သွားပြီး ကျုပ်တို့ကျတော့ ဘာမှမဖြစ်တာများလား။”

ကျင်းအန်း သည် သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဘုန်းကြီးဖူကျိ ခန့်မှန်းသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အသေးစိတ်အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့၏။ “အရာရှိဖုန်းက အရင်တုန်းက ဘာမှ မထူးခြားသေးဘူးလို့ မှတ်မိတယ်။ အရာအားလုံးရဲ့ ထူးခြားချက်က သူ ပင်ပန်းပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဟုတ်တယ်။ အရာရှိဖုန်းရဲ့ ဒဏ်ရာ… အရာရှိဖုန်းက ဒဏ်ရာရထားတာပဲ။”

ဘုန်းကြီးဖူကျိက အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်လည်း ဒဏ်ရာရထားတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ။”

ကျင်းအန်းသည် ညအမှောင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အမှန်တကယ်တွင်မူ ကြီးမားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ပုန်းကွယ်နေသည့် သစ်တောမည်းကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

“ဒဏ်ရာပြင်းထန်မှုနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား။ အရာရှိဖုန်းရဲ့ ရင်ဘတ်က ဓားဒဏ်ရာက မကြာသေးခင်ကမှ ရထားတာ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးဘူး။ ဘုန်းကြီးဖူကျိရဲ့ ဒဏ်ရာကျတော့ တစ်လလောက် အနားယူ ကုသထားပြီးပြီဆိုတော့ တော်တော်လေး ပျောက်ကင်းနေလောက်ပြီ။”

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ တရားရုံးတပ်သားလေး နှစ်ယောက်ကလည်း အဆိပ်မိထားကြတာပဲ။ အသက်ရှင်လျက် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအားနည်းနေပြီး အသက်တစ်ဝက် ပျောက်သွားတာနဲ့ မခြားဘူး။”

ဤနေရာအထိ ပြောပြီးချိန်တွင် ကျင်းအန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူက မေးလိုက်၏။ “သူတို့သုံးယောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာက ခန္ဓာကိုယ် ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီး အားနည်းနေတာနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်မလား။”

“ဘန်း… ဘန်း…”

ကျင်းအန်း၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန်အလို့ငှာ အသားမည်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံရှိသည့် ဘုန်းကြီးဖူကျိ သည် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးချလိုက်သည်။

“ဖူး…”

ဘုန်းကြီးဖူကျိ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။

ဘုန်းကြီးဖူကျိသည် ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ မပျောက်ကင်းသေးသော အတွင်းကလီစာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင်။

တောပုန်းဓားပြအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော ဘုန်းကြီးဖူကျိ ပီသပေသည်။ ဤသူသည် တောပုန်းဓားပြများ ကြားတွင် ရက်စက်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် ဘုန်းကြီးဖူကျိ၏ ပြတ်သားစွာ ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်မှုကြောင့် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

သို့ပေမည့် နောက်တစ်ခဏတွင် ဘုန်းကြီးဖူကျိ သည်လည်း သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အရာရှိဖုန်း ပျောက်ကွယ်သွားမှုနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေခဲ့၏။

“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...”

မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် မမြင်ရသော ခြေဖဝါးများသည် မြက်ခင်းပြင်ကို နင်းကာ သစ်တောမည်းကြီးထဲသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

အရာရှိဖုန်းနှင့် ဘုန်းကြီးဖူကျိ တို့သည် မိမိမျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ကျင်းအန်းသည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။

“ကျုပ် မျက်စိရှေ့မှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာကို သိပြီ။” ကျင်းအန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက် သွားခဲ့၏။

ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းတွင် ရိုးရာဆန်းကြယ် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်အကြောင်း ဖော်ပြထားခဲ့ဖူးသည်။

ကွမ်ဖျင်စန်းရန်သည် တောရွာလေးတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်တွင် တစ္ဆေဈေး တစ်ခုနှင့် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် တရားရုံးမှ တပ်သားတစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့် ကျင်းအန်းသည် အစိုးရက ပိတ်ပင်ထားသော စာအုပ်ဖြစ်သည့် ကွမ်ဖျင်ညာဘက်ဟောကြားချက် အာရုံခံစားမှုမှတ်တမ်းကို ဖတ်ဖူးကြောင်း လူပုံအလယ်တွင် မပြောနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်း သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ကာ တာအိုဆရာအိုကြီးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျုပ် အရင်က ရိုးရာဆန်းကြယ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ရွာတစ်ရွာအကြောင်း ပြောပြထားတယ်။ ရွာထဲမှာ နာမည်ကြီး လူပျင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဒီလူပျင်းက စာမတတ်ပေမတတ်ဖြစ်ပြီး ဟေးဟိုအာ ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။

ဟေးဟိုအာက ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး နာမည်ကြီး လူပျင်းတစ်ယောက်ပဲ။ အိမ်မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးက ဆောင်းတွင်းဆို လေလုံအောင် မကာကွယ်နိုင်ဘဲ မိုးရွာရင် ရေကျနေတဲ့ မျောက်မင်းရဲ့ ရေတံခွန်ဂူလို ဖြစ်နေတဲ့ မြက်မိုးအိမ်ပျက်လေး တစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဟေးဟိုအာရဲ့ အသက်သုံးဆယ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနှစ်မှာ ဟေးဟိုအာ ဟာ အပြင်းအထန် ဖျားနာပြီးနောက်မှာတော့ လူက ကံကောင်းလာပြီး ရုတ်တရက် သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ လယ်ယာလုပ်ငန်းလည်း မလုပ်သလို တခြားလူတွေဆီမှာ နေ့စားအလုပ်တောင် မလုပ်တဲ့ ဟေးဟိုအာ ဟာ အဲဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ နေ့တိုင်း အသားကြီး၊ ငါးကြီးတွေ စားပြီး အရက် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် သောက်နေခဲ့တယ်။ အိမ်အတွက်တောင် လှပတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်ဖို့ ပိုလျှံတဲ့ ငွေကြေးတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။

ရွာထဲမှာ အိမ်တွေက တစ်အိမ်နဲ့တစ်အိမ် ကပ်နေပြီး အားလုံးက အချင်းချင်း အခြေအနေကို သိနေကြတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေချည်းပဲ။ ဒါကြောင့် ဟေးဟိုအာက အရည်အချင်း မရှိတဲ့ လူပျင်းတစ်ယောက်မှန်း လူတိုင်း သိကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေကြေးတွေ၊ အသားကြီး၊ ငါးကြီးတွေက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။ ပြီးတော့ အိမ်ကြီးကိုတောင် ဆောက်နိုင်သေးတယ်တဲ့လား။ ဒါနဲ့ မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ ရွာသားတချို့က ဟေးဟိုအာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ပြီး ဟေးဟိုအာရဲ့ ငွေတွေ ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်ခဲ့ကြတယ်။”