အခန်း ၅၉

အပိုင်း (၅၉) ပါးစပ်တွင်ငုံ၍ ကြေးပြားကို ဖိထားခြင်း

“အဲဒီမနာလိုဖြစ်နေတဲ့ ရွာသားအချို့က နှစ်ရက်တိတိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟေးဟိုအာက နေ့ဘက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ညဘက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေပြီး အသားကြီး၊ ငါးကြီးတွေ စားသောက်ကာ အပြင်ထွက်လေ့ မရှိဘူး။”

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်၏။ “ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ နောက်ဆုံး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့မှာ ဟေးဟိုအာ ဟာ ရှိတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စားသောက်ကုန်သွားခဲ့တယ်။ သူက အလုပ်လည်း မလုပ်၊ စီးပွားရေးလည်း မလုပ်ဘူးဆိုတော့ ရွှေတောင်၊ ငွေတောင် ရှိနေရင်တောင် အကုန်စားပစ်လိုက်မှာပဲ။ ဒါနဲ့ သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်တော့ ဟေးဟိုအာ ဟာ မီးပုံးတစ်လုံးကိုင်ကာ တောင်အနောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့တယ်။

ပြောရရင် ဟေးဟိုအာ ကလည်း လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ ညသန်းခေါင်ယံကြီး ညလမ်းလျှောက်တာတောင် အမှောင်ကို မကြောက်ဘဲ သီချင်းလေး ညည်းကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သေးတယ်။ ဟေးဟိုအာ ဟာ သီချင်းလေး ညည်းရင်း ရှေ့မှ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ကနေ လူတွေ လိုက်လာတာကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

ဟေးဟိုအာ ဟာ တောင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ရွာသားတွေ မြင်တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေတဲ့ ဟေးဟိုအာ ဟာ မြက်ပင်နဲ့ သစ်ပင်တွေ နည်းပါးတဲ့ ကျောက်တုံးပုံကြီးတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လူက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီရွာသားအချို့က နေရာမှာတင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သရဲတစ္ဆေတွေလို အော်ဟစ်ကာ ရွာထဲသို့ အပြေးပြန်သွားခဲ့ကြတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ဒီကိစ္စက ရွာတစ်ရွာလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ရွာသားတွေအားလုံးက ဟေးဟိုအာ ဟာ လူမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ တစ်ခုခု မသန့်ရှင်းတဲ့အရာက ဟေးဟိုအာရဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်ခွာပြီး ဟေးဟိုအာ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ရွာထဲက လူတွေကို စားချင်နေတာလို့ ပြောကြတယ်။

မိုးလင်းခါနီး ကြက်ဖတွေ တွန်တော့မယ့် အချိန်လေးမှာပဲ တောင်ပေါ်မှာ တစ်ညလုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ ဟေးဟိုအာ ဟာ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖောင်းကားနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပိုက်ကာ သီချင်းလေး ညည်းရင်း အောင်ပွဲခံကာ ရွာထဲသို့ ပြန်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟေးဟိုအာ ဟာ ရွာထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ရွာသားတွေရဲ့ ခွေးမည်းသွေး၊ ကြက်ဖသွေး၊ ချေးရည်တွေနဲ့ ပက်ခံလိုက်ရတယ်။ ရွာသားတွေက ဟေးဟိုအာကို သတ်ပစ်ဖို့ အော်ဟစ်နေကြပြီး ဟေးဟိုအာရဲ့ ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်ခွာဖို့ ပေါက်ပြား၊ သံခက်ရင်း၊ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ဟေးဟိုအာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ကြတယ်။ ဟေးဟိုအာ ဟာ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျသွားပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရွာသားတစ်ယောက်က ဟေးဟိုအာရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာ အမြောက်အမြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ငွေတုံးအချို့မှာတောင် မခြောက်သေးတဲ့ ရွှံ့တွေ ကပ်နေသေးတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက သင်္ချိုင်းထဲကနေ ယူလာတဲ့ သေလူရဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေပဲ။

ဟေးဟိုအာ ဟာ ဆင်းရဲလွန်းလို့ ရူးသွားပြီး သင်္ချိုင်းဖောက်ကာ သင်္ချိုင်းသူခိုး ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟေးဟိုအာ ဟာ ငိုယိုပြီးတော့ သူက သင်္ချိုင်းသူခိုး မဟုတ်ကြောင်း၊ ဒါတွေက သူများဆီက နိုင်လာတဲ့ လောင်းကစားကြေးတွေ ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။

ရွာသားတွေကတော့ သဘာဝကျကျပဲ မယုံကြည်ကြဘူး။ ညသန်းခေါင်ယံကြီး ဘယ်လောင်းကစားဒိုင်ကများ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်နက်ကြီးထဲမှာ လောင်းကစားရုံ ဖွင့်ထားမှာလဲ။

ဒုတိယနေ့ မိုးလင်းတော့ ရွာသားတွေက လယ်ယာအလုပ်တွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဟေးဟိုအာကို သူ လောင်းကစားနိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားခိုင်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနေရာဟာ သာမန် ကျောက်တုံးပုံကြီးတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေပြီး လောင်းကစားရုံထဲမှာ လူတွေ အများကြီး လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ၊ ခြေရာတွေ လုံးဝ မရှိဘူး။

ရွာသားတွေက ဟေးဟိုအာ ဟာ သူတို့ကို ထပ်လိမ်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး လူကို ကြိုးနဲ့တုပ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရိုက်နှက်ကြပြန်တယ်။ ဟေးဟိုအာက ငိုယိုပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ညရောက်ရင် သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်လာမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် အားလုံး သူ့စကားကို ယုံကြည်ကြလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ရွာသားတွေက ဘယ်မှာ ဟေးဟိုအာရဲ့ စကားကို ယုံကြည်တော့မှာလဲ။ ရွာသားတွေက ဟေးဟိုအာကို ကြိုးနဲ့တုပ်ကာ တရားရုံးကို ပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ တာအိုဆရာတစ်ပါး ရွာထိပ်ကို ဖြတ်သွားရင်း တရားရုံးကို လူပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ ရွာသားတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။

တာအိုဆရာက အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီး ရွာသားတွေရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဒီကိစ္စဟာ အလွန်ဆန်းကြယ်တယ်လို့ တွေးမိတာနဲ့ ဟေးဟိုအာကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ခဲ့တယ်။ စစ်ဆေးပြီးနောက် တာအိုဆရာက ဟေးဟိုအာကို ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့တယ်။

ဟေးဟိုအာ ဟာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်လျက်ရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မတရားစွပ်စွဲခံရမှုကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ဟေးဟိုအာ ဝမ်းသာဖို့ အချိန် မရလိုက်ခင်မှာပဲ တာအိုဆရာက ဟေးဟိုအာကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

မင်းဟာ သရဲတစ္ဆေရဲ့ ဖြားယောင်းမှုကို ခံရပြီး ညသန်းခေါင်ယံမှာ မင်းနဲ့ လောင်းကစားလုပ်နေသူတွေဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ အသည်း၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေကို စားချင်နေတဲ့ တမလွန်မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်။

မင်းက သေလူတွေအတွက် အသုံးမဝင်တဲ့ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေကို နိုင်လာတယ်လို့ ထင်ရပေမည့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသည်း၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေကို ရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒီအသည်း၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေဟာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေအတွက် လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေပဲ။ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ ကုန်ဆုံးသွားပြီမို့ ခုနစ်ရက်ထက် ပိုမနေရတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဟေးဟိုအာ ဟာ တာအိုဆရာရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် သတိလစ်လုမတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး တာအိုဆရာကို သူ့ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ချက်ချင်း ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူ မသေချင်သေးဘူး။ သူဟာ အခုကစပြီး စိတ်သစ်လူသစ်နဲ့ နေထိုင်ကာ နေ့စဉ် ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ပြုလုပ်ပြီး ဘဝတစ်ဝက်မှာ တင်ခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပါ့မယ်။ တာအိုဆရာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဟေးဟိုအာရဲ့ ရိုးသားမှုက တာအိုဆရာကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး တာအိုဆရာက ရွာသားတွေလက်ထဲကနေ ဟေးဟိုအာကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ညရောက်ရင် ဟေးဟိုအာ ရှုံးသွားခဲ့တဲ့ အသည်း၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေကို ပြန်တောင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

အဲဒီညမှာ တာအိုဆရာဟာ အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဟေးဟိုအာ နဲ့အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကျောက်တုံးပုံကြီး နေရာကို ရောက်လာချိန်မှာတော့ ဟေးဟိုအာက တုန်ယင်နေတဲ့ လက်နဲ့ ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ နေရာရောက်ပြီလို့ ပြောပြီး အဲဒီ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေ အားလုံး ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တာအိုဆရာက ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှ မရှိဘူး။ တာအိုဆရာက ဟေးဟိုအာကို ပြောခဲ့တယ်။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကလွဲပြီး တခြားလူတွေ ဘာလို့ မမြင်ရတာလဲဆိုတော့ မင်းဟာ အပြင်းအထန် ဖျားနာခဲ့ဖူးပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယန်စွမ်းအင် အားနည်းနေလို့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့ လွယ်ကူနေတာပဲ။

နောက်ပိုင်းမှာ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အသည်း၊ နှလုံး၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်တွေကို ဆက်တိုက် ရှုံးသွားခဲ့တော့ ယန်စွမ်းအင် ပိုပိုပြီး အားနည်းလာကာ တစ်နေ့လုံး မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ရောနှောနေပြီး တမလွန်အငွေ့အသက်တွေ ကူးစက်လာခဲ့လို့ နေ့တိုင်း တခြားလူတွေ မမြင်ရတဲ့အရာတွေကို မြင်တွေ့နေရတာလို့ ရှင်းပြခဲ့တယ်။

တာအိုဆရာက စကားဆုံးတာနဲ့ ပိတ်ဆို့ခြင်း ပညာရပ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်ယန်စွမ်းအင်၊ နှလုံးမီး၊ သက်စောင့်မီးတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ တမလွန်တံခါး ပွင့်သွားပြီး လူ့ခေါင်းကို ချက်ပြုတ်ကာ အသည်းနဲ့ အဆုတ်တွေကို ထုတ်ယူနေတဲ့ ဆူညံနေတဲ့ တစ္ဆေဈေးကြီးတစ်ခု တာအိုဆရာရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။”

ကျင်းအန်း ဤနေရာအထိ ပြောပြီးချိန်တွင် အတွေးနက်နေသော မျက်လုံးများ ရှိနေခဲ့သည်။

“ကျုပ်တို့ အခု ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ဟာ အဲဒီ ရိုးရာဆန်းကြယ်ပုံပြင်ထဲက တစ္ဆေဈေးလို နေရာမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ကျုပ်ထင်တယ်။”

သူက တွေးတွေးဆဆ ပြောလိုက်၏။ “အရာရှိဖုန်း ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘုန်းကြီးဖူကျိ ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စွန်းရှင်း နဲ့ ကျုံးကောင်းယုံ တို့ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရောဂါဝေဒနာရှိပြီး စိတ်၊ ခွန်အား၊ ဝိညာဉ်တွေ ချို့ယွင်းအားနည်းနေလို့ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့ လွယ်ကူနေတာပဲ။

တာအိုဆရာကြီးတန်... ခင်ဗျားလည်း တာအိုဆရာတစ်ပါးပဲ။ လူရဲ့ ကျောက်ကပ်ယန်စွမ်းအင်၊ နှလုံးမီး၊ သက်စောင့်မီးတွေကို ခဏတာ ပိတ်ဆို့ပြီး တမလွန်တံခါး ဖွင့်တဲ့နည်းလမ်းကို သိလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ တိုင်ချီပါကွ တာအိုလွယ်အိတ်ထဲမှ သေလူအတွက် ကျွေးသော ထမင်းဖြူဆန်စေ့များကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူထုတ်လိုက်သည်။

သူက ပြောလိုက်၏။ “ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ညီလေး... ခင်ဗျားက သင်္ချိုင်းထိပ်က သေလူအတွက် ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ ငုံထားလိုက်ရင် ခင်ဗျားဆီက တမလွန်အငွေ့အသက်တွေ ချက်ချင်း ကောင်းကင်ထိ ထိုးတက်သွားမယ်ဆိုတာကို ကျုပ် အာမခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူက သင်္ချိုင်းထိပ်က သေလူအတွက် ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို စားရင် မကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတချို့ ဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်။”

ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားခဲ့တော့သည်။ ‘ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ကစားနေတာလား။ အရင်လိုပဲ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိတဲ့ လူလိမ်အိုကြီးပဲ။ ဒီယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိတဲ့ အကျင့်က နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ။ သေလူကို ကျွေးထားတဲ့ သင်္ချိုင်းထိပ်က ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ ငုံခိုင်းရတယ်လို့...’

ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာပြီး ဒယ်အိုးခြေကဲ့သို့ မည်းနက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် လူရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကာ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အလျင်အမြန် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်၏။ “နောက်တာပါ... နောက်တာပါ။

ကျုပ်ဆီမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကုန်သည်ဆီက ဝယ်လာခဲ့တဲ့ မြေအောက်ကြေးပြား အနည်းငယ် ရှိတယ်။ အားလုံးက မြေအောက်ကနေ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးဖော်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်း ဒင်္ဂါးပြားတွေချည်းပဲ။

ညီလေးက ပါးစပ်ထဲ ငုံထားပြီး လျှာအောက်မှာ ဖိထားလိုက်ရင် ယန်စွမ်းအင် တစ်ချက် ယိုစိမ့်ထွက်တာကို တားဆီးနိုင်ပြီး တမလွန်တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ပြီ။ ပြီးတော့ ဒီရှေးဟောင်းကြေးပြားတွေက မြေအောက်မှာ အမြဲ မြှုပ်နှံထားပြီး နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ တမလွန်အငွေ့အသက်တွေကို စုပ်ယူထားလို့ လူရဲ့ ယန်စွမ်းအင်ကို သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်။”

နားထောင်ကောင်းအောင် ပြောရလျှင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တူးဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နားထောင် မကောင်းအောင် ပြောရလျှင် သင်္ချိုင်းသူခိုးတွေ လတ်တလော တူးဖော်ထားတဲ့ သေလူရဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ မဟုတ်ပါလား။

ကျင်းအန်း “...”

ကျင်းအန်းက မကျေမနပ်က ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “ဘာလို့ အမြဲတမ်း ပါးစပ်ထဲမှာ ငုံခိုင်းနေရတာလဲ။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေ၏။

ကျင်းအန်း သည် တာအိုဆရာအိုကြီး ကမ်းပေးလာသော ကြေးပြားကို သံသယဖြင့် လှမ်းယူကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီမှာ အလောင်းအဆိပ်တို့၊ အဆိပ်ပြင်းတို့ ဘာတို့ မရှိဘူးမလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။ “ညီလေး... ကျုပ်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဆိုတာကို ယုံကြည်ရမယ်။ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ဒုက္ခပေးပါ့မလား။ သေချာပေါက် ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိနိုင်လို့သာ ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်ဆောင်ထားတာပေါ့။”

ထို့နောက် ကျင်းအန်း သည် ထိုတရားရုံးမှ တပ်သားလေးကို အခြားသူများနှင့် ပြန်လည်ပူးပေါင်းရန်၊ မြင်းများနှင့် ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် သူ လူကယ်တင်ပြီး ပြန်လာမည်ကို စိတ်ချလက်ချ စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် တာအိုဆရာအိုကြီးက စံပြအနေဖြင့် ရှေးဟောင်းကြေးပြားကို ပါးစပ်ထဲ အရင်ငုံပြသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ သူလည်း ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ ရှေးဟောင်းကြေးပြားကို ပါးစပ်ထဲ ငုံကာ လျှာအောက်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။

“ဟူး...”

ညလေပြေ တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ကျင်းအန်း သည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် အေးစက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

မျက်စိရှေ့ရှိ တောရိုင်းမြေပြင်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ကျင်းအန်း၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အံ့ဩနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မျက်စိရှေ့တွင် သူစိမ်းဆန်သော အခြားကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

.........................