အခန်း ၆၂

အပိုင်း (၆၂) သားဆုပန်အဆောင်

သို့သော်ငြား ကုတင်ပျဉ်ပြားတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေအောင် ကပ်ထားသော ထိုအဝါရောင်အဆောင်များသည် တစ်ခုမှ အကောင်းပကတိ မဟုတ်ချေ။

အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုစီတိုင်းသည် အစအနများအဖြစ် စုတ်ပြဲနေခဲ့သည်။ လက်သည်းများဖြင့် တစ်စစီဖြစ်အောင် ကုတ်ဖဲ့ထားသကဲ့သို့ပင်။

ထို့အပြင် ကုတင်အောက်ရှိ ပျဉ်ပြားပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လက်သည်းရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကုတင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ရုန်းကန်ခဲ့ပြီး လက်ချောင်းများ ပေါက်ပြဲသွားသည်အထိ ကုတ်ဖဲ့ခဲ့သောကြောင့် သွေးကွက်များ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီသွေးရာတွေက... ဒါ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်သည်းရာတွေပဲ။ ရှန်ကျားပေါက်မှာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်များလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ညီလေး... ဒီစကားတစ်ခွန်းကို ကြားဖူးလား။ တစ္ဆေရယ်တာထက် တစ္ဆေငိုတာကို နားထောင်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အကြမ်းကြုတ်ဆုံးက အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ သရဲမဖြစ်ပြီး အဆိုးယုတ်ဆုံးကတော့ လူမမယ် သရဲလေးတွေပဲတဲ့။

တစ္ဆေရယ်တာထက် တစ္ဆေငိုတာကို နားထောင်တာက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတာက ရိုးရာဆန်းကြယ် ပုံပြင်တွေထဲမှာ မတရားခံရပြီး သေဆုံးသွားသူတွေ၊ အချည်းနှီး သေဆုံးသွားသူတွေဟာ သေဆုံးပြီးနောက်မှာ နာကြည်းချက်တွေ မပြေပျောက်နိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ မတရားခံရမှုတွေကို ငိုယိုပြောပြပြီး တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးဖို့နဲ့ ဝိညာဉ်ချွတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်ကြတယ်။

ဒီလိုလူတွေဟာ သေဆုံးပြီးနောက်မှာ အကောင်းနဲ့အဆိုးကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ အသက်တွေကို ဒုက္ခမပေးတတ်ကြဘူး။ နောက်ထပ် ဘုံဘဝကူးပြောင်းပြီး လူပြန်ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မငိုဘဲ ရယ်မောနေတဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဆိုရင်တော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။

လူတွေထဲမှာ အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ စိတ်ဝေဒနာရှင်တွေ ရှိသလိုပဲ တမလွန် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ထဲမှာလည်း အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်တတ်တဲ့ စိတ်ဝေဒနာရှင်တွေ ရှိနေတတ်တယ်။

အကြမ်းကြုတ်ဆုံးက အနီရောင်ဝတ် သရဲမ ဆိုတာက လူသေပြီးနောက်မှာ တမလွန်ဝိညာဉ်ပဲ ကျန်ရစ်ပြီး အဲဒီဝိညာဉ်က ငရဲပြည်ကို သွားရတယ်။ တမလွန်ဓာတ် သဘာဝရှိတယ်။ အနီရောင်ဆိုတာက ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ သွေးပေနေတဲ့ အဝတ်အစား ဖြစ်သလို ဒြပ်စင်ငါးပါးထဲက မီးကိုလည်း ကိုယ်စားပြုတယ်။

ညီလေး စဉ်းစားကြည့်လေ။ ရှေးယခင်ကတည်းက ရေနဲ့မီးက အတူတကွ ပေါင်းစပ်လို့ မရဘူး။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ မတူညီသလိုပေါ့။ ရလဒ်ကတော့ ထိလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားတော့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ရိုးရာစကားတွေမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သူဟာ သေဆုံးပြီးနောက်မှာ အကြမ်းကြုတ်ဆုံး သောင်းကျန်းတတ်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။

အဆိုးယုတ်ဆုံးက လူမမယ် သရဲလေးတွေ ဆိုတာက လူမမယ် ကလေးလေးတွေဟာ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ် လုံးဝ မပြည့်စုံသေးဘူး။ သူတို့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရင် အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်သလို ဘာအကျိုးဆက်ကိုမှလည်း ထည့်မစဉ်းစားကြဘူး။ ပျော်စရာနဲ့ အပျော်အပြက် စနောက်တာဆိုတာကိုပဲ သိကြတယ်။ ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း စိတ်အပြောင်းအလဲ မြန်တတ်ကြတယ်။

စိတ်အပြောင်းအလဲ မြန်ပြီး အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်ဘဲ အပျော်အပြက် စနောက်ဖို့လောက်ပဲ သိတဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေဟာ သေဆုံးချိန်မှာ နာကြည်းချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်သွားရင် အလွန်လွယ်ကူစွာနဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ နာကြည်းဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်လာတတ်ကြတယ်။ ဒီလူမမယ် သရဲလေးတွေ မျက်စိထဲက အပျော်အပြက် စနောက်ခြင်းဟာ အမြဲတမ်း လူ့အသက်ကို နှုတ်ယူတတ်ပြီး အကျိုးဆက်ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားတတ်ကြဘူး။”

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျင်းအန်းက စဉ်းစားလိုက်၏။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖြေရှင်းရ အခက်ခဲဆုံးသော သရဲလေးကို ကြုံတွေ့နေရခြင်းလား။

ကျင်းအန်းက သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ အရင်က ရှန်ကျားပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ရေထဲကျတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အဲဒီနောက်မှာ အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေတဲ့ ခွေးမည်းအလောင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ကို ရှန်ကျားပေါက် နောက်ဘက်ရွာဆီ တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ကြောင်အလောင်းကို တွေ့ရအောင် လုပ်တာတွေက ဒီအဖြေရှင်းရခက်တဲ့ သရဲလေးရဲ့ အပျော်အပြက် စနောက်မှု တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား။”

“ဖြန်း...”

အမှောင်ထုထဲတွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပေါင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျုပ်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များတယ်လို့ ထင်တယ်။”

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီး ဘာမျှမမြင်ရသော ဤဆန်းကြယ်သည့် လေထုအခြေအနေ အောက်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသားချင်း ရိုက်ခတ်သည့် ကျယ်လောင်သောအသံကြောင့် ကျင်းအန်း၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများပင် ထိတ်လန့်တကြား မြန်ဆန်သွားခဲ့ရသည်။

ကျင်းအန်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်အောက်မှ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲယူလိုက်၏။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်နောက်သို့ လျှောက်သွားကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မှိန်ပျပျ လရောင်ကို အားပြု၍ ဤအဝါရောင်အဆောင်တွင် မည်သည့် မန္တန်များ ရေးဆွဲထားကြောင်းကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤမျှများပြားသော အဝါရောင်အဆောင်များပင် ဖိနှိပ်၍ မရနိုင်ခဲ့သော ထိုနှစ်က ရှန်ကျားပေါက် တွင် သောင်းကျန်းခဲ့သည့် မကောင်းဆိုးဝါးသည် မည်မျှ ကြမ်းကြုတ်ခဲ့ကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်ရန် ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ကျင်းအန်း မည်သို့မှ နားမလည်သေးမီ ဘေးမှ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနေသော လူလိမ်အိုကြီးက အဝါရောင်အဆောင်ပေါ်ရှိ မန္တန်များကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မှင်သက်သွားခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက သားဆုပန်အဆောင် မဟုတ်ဘူးလား။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားခဲ့ပြီးနောက် သတိဝင်လာကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ “ဘယ်တောကြိုတောင်ကြားက တာအိုဆရာတုကများ သားဆုပန်အဆောင်ကို မကောင်းဆိုးဝါး နှင်ထုတ်တဲ့ အဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တာလဲ။

ဒီနေရာက နဂိုကတည်းက သရဲလေးတွေ သောင်းကျန်းနေတာ။ ခင်ဗျားလို တာအိုဆရာတုက သားဆုပန်အဆောင်နဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနှင်အဆောင်ကိုတောင် ခွဲခြားမသိဘူးဆိုတော့ ဒါက ကွမ်ရင်မယ်တော် သားဆုချတာ မဟုတ်ဘူး၊ ခေါင်းကြီးသရဲကို ပို့ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။

အဓိကအချက်က ဒီတာအိုဆရာတုက အစွမ်းအစ နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး။ ရိုးရှင်းတဲ့ သားဆုပန်အဆောင် တစ်ခုကိုတောင် အမှားကြီး ရေးဆွဲထားသေးတယ်။”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဒေါသတကြီး ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ဤသိုင်းလောကမှ တာအိုဆရာတုများသည် လူများကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးရုံသာမက တာအိုဘာသာ၏ အမည်ကို အသုံးပြုကာ တာအိုဘာသာ၏ ပုံရိပ်ကိုပါ အမည်းစက် ထင်စေခဲ့၏။

ယခုခေတ် လူများသည် တာအိုဆရာကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပထမဆုံး အမြင်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဟု မထင်ပါက လူလိမ်အိုကြီးဟု ဆဲဆိုကြခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ကျင်းအန်း သည် ခြေဆောင့်ကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေသော တာအိုဆရာအိုကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုရခက် ရယ်ရခက် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့၏။

ကျင်းအန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရပြီ... ရပြီ။ တာအိုဘုန်းကြီး... ခင်ဗျားလည်း ကျုပ်ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆဲဆိုမနေပါနဲ့တော့။ နောက်ဆို ကျုပ် စကားပြောင်းခေါ်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျားကို လူလိမ်အိုကြီးလို့ မခေါ်တော့ပါဘူး။”

ကျင်းအန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် အနည်းငယ် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိသော်လည်း စိတ်ထားကမူ မဆိုးယုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏။

ဤခေတ်ကြီးတွင် လူ့စိတ်သည် သရဲတစ္ဆေထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လူမဆိုးယုတ်သရွေ့ လေးစားထိုက်သူများပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျင်းအန်းက ရှားရှားပါးပါး ကိုယ်တိုင် အမှားဝန်ခံလာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ချက်ချင်းပင် ခါးကို မတ်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲနိုင်လာသော ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကျင်းအန်းကို အဆက်မပြတ် ဆုံးမစကား ပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

“ဂျစ်... ဂျစ်... ဂျစ်...”

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မှောင်မည်းနေသော အိမ်ထဲရှိ ခြောက်ခြားဖွယ် လေထုအောက်မှ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်သံကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကုတင်ဘေးရှိ အဝတ်ဗီရိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအရာအားလုံးသည် အလွန်ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှသည်။ တောတောင်ထဲရှိ နှစ်ရာချီ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်နက်ကြီးထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို ပစ်ချကာ ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသကဲ့သို့ပင်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်ဝါးဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်ပုတ်သည့် အသံများပါ ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ဘက်သို့ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် အားကြိုးမာန်တက် ရိုက်ပုတ်ကာ အကူအညီတောင်းခံနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျင်းအန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူသည် လက်ထဲရှိ သားဆုပန်အဆောင် အဝါရောင်အဆောင်စာရွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

လူက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည့် အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှသောကြောင့် ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လေနှင့် အဝတ်အစားများ အပြင်းအထန် ပွတ်တိုက်သွားခဲ့၏။

သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးမည့် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် အေးစက်နေသော ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှနေ၍ အဝတ်ဗီရိုရှေ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

ကျင်းအန်း သည် တံခါးကွင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အဝတ်ဗီရိုတံခါးကို ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့်...

ဤတစ်ကြိမ် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင်လည်း မည်သူမှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သို့ပေမည့် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင်မူ ထူထပ်များပြားလှသော အဝါရောင်အဆောင်များကို ပြည့်နှက်နေအောင် ကပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူစွာပင် ဤအဝါရောင်အဆောင်များသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်သည်းဖြင့် အစအနများဖြစ်အောင် ကုတ်ဖဲ့ခံထားရ၏။

အဝတ်ဗီရို အတွင်းနံရံနှင့် တံခါးအတွင်းဘက်တို့တွင် ပိတ်မိနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ရုန်းကန်ထားသည့် လက်သည်းရာများ အမြောက်အမြား ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤလက်သည်းရာများတွင် သွေးကွက်များ ပါရှိနေပြီး ဗီရိုထဲတွင် လက်ဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ထားသော ထူထပ်သည့် သွေးကွက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ကျင်းအန်း သည် အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲယူလိုက်ပြီး ယခင်က ဆုတ်ဖြဲကာ မြေပြင်ပေါ် လွှင့်ပစ်ခဲ့သော အဝါရောင်အဆောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်း၏ လက်ရာ ဖြစ်သော အဝါရောင်အဆောင်များ ဖြစ်ပြီး အားလုံးက တာအိုဆရာတု ရေးဆွဲထားသည့် အမှားများ ပြည့်နှက်နေသော သားဆုပန်အဆောင်များသာ ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်း တွေဝေစဉ်းစားနေဆဲမှာပင် အေးစက်ခြောက်ကပ်နေသော ညအမှောင်ထုအောက်တွင် လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်သံနှင့် အားကုန်ရိုက်ပုတ်ကာ အကူအညီတောင်းခံသည့် အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက ပြောလိုက်၏။ “ညီလေး... ဒီတစ်ခေါက် အသံက အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်လာတာနဲ့ တူတယ်။”

အမှန်တကယ်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီး သတိပေးရန် မလိုဘဲ ကျင်းအန်း၏ အကြည့်များသည် လေးနက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားခဲ့၏။

အသံသည် ခြံဝင်းထဲရှိ ရေစည်ပိုင်းတစ်ခုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ရေစည်ပိုင်းပေါ်တွင် ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်နှင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ဖိတင်ထားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် အဖုံးကို လှန်ချလိုက်ချိန်တွင် ရေစည်ပိုင်းအတွင်း၌ ခြောက်သွေ့နေပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နှက်နေကာ ရေထည့်ထားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့ပေမည့် ရေစည်ပိုင်းအတွင်း၌လည်း အဝါရောင်အဆောင်များ ပြည့်နှက်နေအောင် ကပ်ထားပြီး သွေးကွက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် လက်သည်းရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားခံရသောကြောင့် ရွှံ့ရုပ်တုပင်လျှင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာမှာ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကျင်းအန်း သည် အနည်းငယ် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

ကျင်းအန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အဲနှစ်က ရှန်ကျားပေါက်က လူတွေဟာ အတိအကျ ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေကိုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ အိမ်ထဲမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အဝါရောင်အဆောင်တွေကို အပြည့်ကပ်ထားရတာလဲ။”

ဤအချိန်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည်လည်း အမှောင်ထဲတွင် စမ်းသပ်ကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းနေပြီး နဖူးပေါ်တွင် အဖုကြီးတစ်ခု ထွက်နေခဲ့၏။ ခန့်မှန်းရသည်မှာ ညဘက် ဘာမျှမမြင်ရသောကြောင့် အိမ်ထဲတွင် ချော်လဲခြင်း သို့မဟုတ် နဖူးနှင့် တံခါးဘောင်တို့ ခိုက်မိခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

လရောင်ကို အားပြု၍ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ရေစည်ပိုင်းအတွင်း၌လည်း အဝါရောင်အဆောင် အမြောက်အမြားကို အပြည့်ကပ်ထားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တာအိုဆရာအိုကြီးက အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီလူမမယ် သရဲလေးကများ တမင်တကာ အပျော်အပြက် စနောက်ပြီး ညီလေးနဲ့ ကျုပ်တို့ကို တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေတာများလား။”