အခန်း ၆၄

အပိုင်း (၆၄) မီးလောင်ခြင်း

ကျင်းအန်း၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေးငယ်ပိန်လှီသော အရိပ်မည်းတစ်ခုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အိမ်ကြီးထဲရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျင်းအန်း၏ အကြည့်များသည် လေးနက်သွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ထားရှိသော ထိုအမည်းရောင် ခေါင်းတလားကို ဂရုစိုက်ရန် ယာယီ အချိန်မရှိတော့သောကြောင့် အခန်းထဲသို့ တစ်လမ်းလုံး လိုက်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

ကျင်းအန်း သည် အရှိန်မလျှော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ခန္ဓာကိုယ်သည် တံခါးတစ်ဖက်ကို တိုက်မိပြီး လွင့်စင်သွားခဲ့၏။

အခန်းထဲတွင် အရိပ်မည်းတစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အခန်းကန့်မှန်ပြင်တစ်ခု နောက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အခန်းကန့်မှန်ပြင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လှဲလိုက်၏။

“ဟူး...”

အရိပ်မည်းသည် အဝတ်ဗီရိုထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး တမလွန်လေကြမ်းကြောင့် ဗီရိုတံခါးသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းက ရေရွတ်လိုက်၏။ “မပြီးနိုင်မစီးနိုင် ဖြစ်နေပြီပဲ။”

ကျင်းအန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရှည်လျားသော ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးကြောများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး ကြွက်သားများသည် အဖုအထစ်များအဖြစ် ဖောင်းကြွလာကာ သွေးနီရောင်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရှည်သည် ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းသော ဖိအားများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

“ဝှစ်...”

လေထု၏ ခုခံမှုကို လျင်မြန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး ပူပြင်းမှု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်သော ခိုင်မာကြမ်းတမ်းသည့် အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ကာ အပြင်းအထန် ခုတ်ချလိုက်သည်။

သို့သော်ငြား လက်ပေါ်မှနေ၍ အလေးချိန်မဲ့သွားသည့် ခံစားချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျင်းအန်း၏ ဤဓားချက်သည် လေထဲသို့သာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ကျင်းအန်းသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပိတ်လှောင်နေသော မှောင်မည်းသည့် နေရာလေးတစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျင်းအန်းသည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ရိုးရှင်းစွာ မျက်တောင်ခတ်ခြင်း၊ မျက်လုံးလှည့်ခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများ အားလုံးသည် အာရုံခံစားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဤသည်က သူ့ကို သရဲဖိခြင်းဟု ခေါ်သော အခြေအနေကို သတိရသွားစေခဲ့၏။ အချို့လူများက ဤသည်ကို အိပ်မက်ဆိုးရောဂါဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

ဤကျဉ်းမြောင်းပြီး ပိတ်လှောင်နေသော နေရာလေးသည် အလွန်ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ ပိတ်လှောင်နေသော နေရာတွင် ရှည်လျားပြီး ဒေါင်လိုက်ဖြစ်နေသော အဟလေးတစ်ခု ကျန်ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့၏။

ကျင်းအန်း သည် ကျဉ်းမြောင်းသော အဟန့်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရရန် ကြိုးစား လိုက်သည်။

သူသည် အပြင်ဘက်တွင် အခန်းတစ်ခန်းနှင့် တူသော နေရာတစ်ခုကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုတင်၊ စားပွဲ၊ ခုံ၊ ငြိမ်းသွားသော မီးခွက်အောက်ခံခုံတို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး အပြင်ဘက်တွင် ယခုအချိန်၌ နေ့ဘက် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုအချိန်မှာပဲ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကလေးဆန်ဆန် အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“တစ်…”

“နှစ်…”

“သုံး…”

“ယန်ချန်အန်း... မင်း သေချာပုန်းနေနော်။ ငါက သရဲလုပ်ပြီး မင်းကို အခု ချက်ချင်း လာဖမ်းတော့မှာနော်။”

ကျင်းအန်း၏ အကြည့်များသည် လေးနက်သွားခဲ့သည်။ ဤအသံသည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။

‘သရဲက လူကို ဖမ်းတာလား။ ဒါက အိမ်ထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေကြတာလား။ ငါက အခု အိမ်ထဲရှိ နေရာတစ်ခုခုတွင် ပိတ်မိနေခြင်းလား။’

ကျင်းအန်း သည် ရုန်းကန်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သေးချေ။ တစ်စုံတစ်ခု၏ ဖိထားခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျင်းအန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အပြင်ဘက်မှာ လူရှိလား။ ဟေး... ကျုပ် ပြောတာကို ကြားရတဲ့သူ ရှိလား။ တာအိုဆရာကြီးတန်… လူလိမ်အိုကြီး…”

ကျင်းအန်း သည် အပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မည်သူကမှ သူ၏ အသံကို မကြားရချေ။

အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ကလေးငယ်သည် သူ၏ အသံကို မကြားရသကဲ့သို့ သူ ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သတိမထားမိဘဲ ဂဏန်းများကို ဆက်လက် ရေတွက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“လေး…”

“ငါး…”

“ခြောက်…”

ဤအချိန်တွင် ကျင်းအန်း သည် ဤအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို တွေးတောရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအဓမ္မ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

‘ကျဉ်းမြောင်းတယ်၊ ပိတ်လှောင်နေတယ်၊ မှောင်မည်းနေတဲ့ နေရာဖြစ်တယ်၊ အခန်းထဲမှာလည်း ဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါင်လိုက် အဟလေး တစ်ခုလည်း ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ကလေးနှစ်ယောက်က အိမ်ထဲမှာ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေကြတယ်။ ဟုတ်ပြီ။ အဝတ်ဗီရိုပဲ။ ငါ အရင်က ရှန်ကျားပေါက်ရွာရဲ့ အိမ်ကြီးထဲက အဲဒီအဝတ်ဗီရိုကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ လုပ်တုန်းက လူက အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ မျက်စိရှေ့က ဒီအဝတ်ဗီရိုထဲမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့တာပဲ။’

ဤအရာကို တွေးမိချိန်မှာတော့ ကျင်းအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို အားကြိုးမာန်တက် လှည့်ကာ အမှောင်ထဲရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုမီးကျွမ်းအလောင်း ကလေးငယ်သည် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။ ဤအချိန်တွင် အဝတ်ဗီရိုထဲ၌ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအရာက ကျင်းအန်း၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန် စမ်းသပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သွေးနီရောင်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးနတ်ကျောင်း၏ အတွင်းစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် အတွင်းစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်လိုက်ချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များ နိုးကြားလာပြီး လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အနည်းငယ် လွတ်လပ်လာသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် လုံးဝ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ကျင်းအန်း သည် တစ်ဖက်မှ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေရင်း အခြားတစ်ဖက်မှ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အတွင်းစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ဝိညာဉ်အင်္ဂါငါးပါးသည် ဗဟိုနတ်ပြည်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံး၊ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများနှင့် အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ထား၏။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ကလေးငယ်၏ ဂဏန်းရေတွက်သံသည် ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“သေချာပုန်းနေနော်။ မင်းကို အခု ချက်ချင်း လာဖမ်းတော့မှာနော်။”

“ရှစ်…”

“ကိုး…”

အပြင်ဘက်မှ ဂဏန်းရေတွက်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက်…

အခန်းအပြင်ဘက်မှ သရဲအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသော ကလေးငယ်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒုက္ခပါပဲ။ မီးလောင်နေပြီ… မီးလောင်နေပြီ…”

“ယန်ချန်အန်း... မင်း ဆက်မပုန်းနေနဲ့တော့။ မြန်မြန် ထွက်ပြေးခဲ့။ မီးလောင်နေပြီ။ မီးလောင်နေပြီ။”

“ယန်ချန်အန်း... မင်းအိမ်ဘေးမှာ မီးကြီး လောင်နေပြီ။ ပြေးတော့။”

“ယန်ချန်အန်း….”

“ယန်ချန်အန်း…”

ခြံဝင်းထဲရှိ ကလေးငယ်၏ အသံသည် တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမို အလောတကြီး ဖြစ်လာပြီး အခန်းဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေခဲ့၏။

“အာ့ချင်း... မင်း ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့။ ငါက အဲဒီလောက် မအဘူး။ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မဝင်ပါဘူး။”

“အာ့ချင်း... မင်းက အခု သရဲလေ။ မြန်မြန် လာဖမ်းလေ။”

ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံသည် ကျင်းအန်း၏ နောက်ကျော လည်ပင်းနောက်ဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ကြိုတင်သတိပေးမှု မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင်းအန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသင့်သော ပိတ်လှောင်နေသည့် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် ကျင်းအန်း၏ နောက်ကျောမှနေ၍ အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအသံ…

ဤသည်က ကျင်းအန်း နှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးတို့ ယခင်က ရှန်ကျားပေါက်တွင် ကြားခဲ့ရဖူးသော ထိုကလေးငယ်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကျင်းအန်း၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ အားလုံး ထောင်ထသွားခဲ့၏။

အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် ဒုတိယလူ ရှိနေသေးသည်။ ထိုမီးကျွမ်းအလောင်း ကလေးငယ်သည် သူနှင့်အတူ အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

“ချီးတဲ့မှ… အဲဒီအကောင်က ငါ့ကျောကို ဖိထားတာပဲ။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းအန်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်များ အားလုံး စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စိတ်ထဲရှိ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုတစ်ခုကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထုတ်ပြောမိသွားခဲ့၏။

ကျောပြင်တွင် မသန့်ရှင်းသော အရာတစ်ခု၏ ဖိထားခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ကျင်းအန်း သည် ခြေလက်လေးဖက်စလုံး ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“တကယ် မီးလောင်နေတာပါ။ ယန်ချန်အန်း ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး။ တကယ် မီးလောင်နေတာပါ။”

“ယန်ချန်အန်း မြန်မြန် ထွက်ခဲ့။”

“တကယ် ဆက်မဆော့နဲ့တော့။”

အာ့ချင်း ဟုခေါ်သော ကလေးငယ်သည် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာပြီး ယန်ချန်အန်း၏ နာမည်ကို အော်ဟစ်ကာ ယန်ချန်အန်း ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဟု မေးမြန်းပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို အမြန်ထွက်ပြေးရန် ခေါ်နေခဲ့၏။

သို့ပေမည့် အာ့ချင်း ဟုခေါ်သော ကလေးငယ်သည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် လူက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။

“အား... မီး... မီး..”

“ယန်ချန်အန်း... မီးက မင်းအိမ်ကို ကူးလာပြီ။ မြန်မြန် ထွက်ပြေး။ တကယ် ဆက်မဆော့နဲ့တော့၊ ငါ တကယ် မင်းကို မလိမ်ပါဘူး။ မြန်မြန် မီးလာငြိမ်းကြပါ... မြန်မြန် မီးလာငြိမ်းကြပါ၊ ဦးလေးထန် မြန်မြန် မီးလာငြိမ်းပါ၊ ယန်ချန်အန်း အိမ်မှာ မီးလောင်နေပြီ။”

အခန်းအပြင်ဘက်မှ အာ့ချင်း ဟုခေါ်သော ကလေးငယ်၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများနှင့် ရွာထဲမှ လူကြီးများထံ အကူအညီတောင်းခံသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် အဝတ်ဗီရို တံခါးအဟမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် မွန်းကြပ်စေသော မီးခိုးငွေ့များသည် အဝတ်ဗီရို အဟမှတစ်ဆင့် အဝတ်ဗီရိုထဲသို့ ဝင်ရောက် လာခဲ့၏။

မွန်းကြပ်စေသော မီးခိုးငွေ့များသည် မီးတောက်ကြီးများ၏ လောင်ကျွမ်းနေသော အပူချိန်ကို သယ်ဆောင်လာကာ လူ၏ အဆုတ်နှစ်ခုထဲသို့ ရှူသွင်းမိသွားပြီး ပူလောင်နာကျင်မှုများနှင့် ပြင်းထန်သော မွန်းကြပ်မှု ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”

“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”

ကျင်းအန်း၏ နောက်ကျောတွင် ဖိထားသော သေဆုံးနေသည့် ကလေးငယ်သည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့၏။

အစပိုင်းတွင် အသံသည် ငရဲပြည်ကဲ့သို့ အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းပြီး လူသားတို့၏ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့၏။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စူးရှစွာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းသောကြောင့် နားထဲတွင် စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင်းအန်း၏ နားစည်ကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကျင်းအန်း သည် နားစည်နာကျင်လွန်းသောကြောင့် နားထင်ကြောများပင် ထောင်ထလာပြီး နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း တင်းမာလာခဲ့သည်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသည့်ပုံ ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ကာ သေဆုံးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကျင်းအန်း၏ ရှင်သန်လိုစိတ်သည် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်လည်ရရှိထားသော အာရုံခံစားမှု အနည်းငယ်ရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကြိုးမာန်တက် ထိန်းချုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ကိုင်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အဝတ်ဗီရိုတံခါးကို ဝင်တိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

ကျင်းအန်း သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်း၍ ဗီရိုတံခါးကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အဝတ်ဗီရိုသည် နဂိုကတည်းက အနည်းငယ် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပုံရပြီး အလေးချိန်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလို မှောက်လျက် လဲကျသွားခဲ့၏။

ဗီရိုတံခါးသည် အောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့ပြီး ကျင်းအန်း သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဒုက္ခရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျင်းအန်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ‘ဒါက... သေဆုံးမှု မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် ဖော်ပြနေတာလား။’