အခန်း ၁၈၃
Vol. 19 Ch. 183
အခန်း (၁၈၃) ဦးတည်ရာလွဲသောခရီး
နံနက်စောစောအချိန်တွင်...
အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုလုံး၌ အိမ်ထောင်စုအသီးသီးမှ အိုးခွက်လှန်လှော တောက်တောက် တောက်တောက် ချက်ပြုတ်သံများဖြင့် ဆူညံစည်ကားနေ၏။
ချန်ချင်းယွီ အိပ်ရာမှထကာ သူမ၏ အိတ်ကြီးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင်မူ ပိုက်ဆံများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ 'သူဌေးမကြီး' ဟု လူသိရှင်ကြား နာမည်မကြီးလိုသဖြင့် ဘဏ်တွင် ပိုက်ဆံအများကြီး အပ်နှံထားခြင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ပိုက်ဆံအပြည့်ထည့်ထားသော အိတ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်သယ်ဆောင်ကာ စွန့်စားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ချင်းယွီ ယနေ့တွင် ကွမ်ကျိုးသို့ သွားရောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤနှစ်နှစ်အတွင်း ထိုဒေသသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားရောက်ဖူးသဖြင့် ယဉ်ပါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အဘွားကြီးကျောက် : "လမ်းခရီးမှာ သတိထားဦးနော်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ရဲစခန်းကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်"
ချန်ချင်းယွီ : "သိပါတယ် အမေလည်း အိမ်မှာ သတိထားဦးနော်။ ကွိန်မဆီလာမယ့် စာတွေနဲ့ ကြေးနန်းတွေကိုလည်း စောင့်ကြည့်ပေးပါဦး။ အကယ်၍ ယွီမေကျွမ်းဘက်က သတင်းပို့လာရင် သူမဆီ ပိုက်ဆံလှမ်းပို့ပေးလိုက်ပါ"
"စိတ်ချပါအေ၊ ငါအကုန်လုံး သေသေချာချာ မှတ်မိပါတယ်"
အဘွားကြီးကျောက် : "ညည်းက ပစ္စည်းအားလုံးကို တကယ်ပဲ ဝယ်မှာလား"
ချန်ချင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သူနဲ့ အကုန်လုံး ပြောဆိုပြီးသား။ သူလည်း ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ ယူလာသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကိုသာ လက်ခံပေးလိုက်ပါ။ စာရင်းတွက်တဲ့အခါကျရင်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသားကြီး တွက်မနေပါနဲ့။ သူ့ကို အပိုဆောင်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ပေးလိုက်ရင် သူက ပိုပြီးကူညီပေးလိမ့်မယ်။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ဝယ်စုထားရင် သေချာပေါက် အရှုံးမရှိနိုင်ပါဘူး"
အဘွားကြီးကျောက်လည်း သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ရင်း
"ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ပစ္စည်းကောင်းတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ရှားပါးလာတာလေ။ ဝယ်နိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုံးပါ့မလဲ"
အဘွားကြီးကျောက်သည် စာအုပ်စာပေ အများကြီး မသင်ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း လောကအမြင် အလွန်ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။
"အိမ်ကကိစ္စတွေကို ငါအကုန် တာဝန်ယူပေးထားပါ့မယ်။ ညည်းဘက်ကသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ သတိရပါ"
ချန်ချင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သူမသည် ယနေ့တွင် နံနက်စောစော ရထားကို စီးရမည်ဖြစ်ရာ ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်။ ဤရထားလမ်းမှာ ကွမ်ကျိုးသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ချန်ချင်းယွီအနေဖြင့် ဤတိုက်ရိုက်ရထားကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ရထားအဆင့်ဆင့် ပြောင်းစီးစရာမလိုသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်၌ ကွမ်ကျိုးသို့ သွားတိုင်း လမ်းခရီးတွင် ရထားတစ်ဆင့် ထပ်စီးရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသော်လည်း ယခုမူ များစွာ သက်သာသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရထားလမ်းကြောင်းသစ်ကို ပြီးခဲ့သည့်လမှ စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ကွမ်ကျိုးသို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားဝယ်မည့် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးသမားများအတွက် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလွန်းလှ၏။
ရထားထွက်မည့်အချိန်မှာ အတန်ငယ် စောလွန်းသော်လည်း မည်သူမျှ မညည်းညူကြကာ၊ အားလုံး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခုပ်တီး သြဘာပေးကြသည်။
ရထားလဲစီးစရာမလိုခြင်းက ဒုက္ခများစွာကို သက်သာစေသည် မဟုတ်လော။
ချန်ချင်းယွီ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေ၏။ သူမသည် လက်မှတ်ကို တစ်ရက်ကြိုတင် ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီး ဘူတာရုံရှိ လက်မှတ်မှောင်ခိုသမားထံမှပင် စျေးကြီးပေး၍ အိပ်စင်လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အိပ်စင်တွဲများမှာ သာမန်လူများ စီးနင်းနိုင်သည့်နေရာ မဟုတ်ဘဲ အရာရှိကြီးများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသော လမ်းကြောင်းရှိမှသာ ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ချန်ချင်းယွီ ခရီးသွားဖူးသမျှ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အိပ်စင်တွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးခြင်း ဖြစ်၏။
သူမသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ဦးတည်း ခရီးထွက်လာခဲ့သည်။ ချိုက်မင်မင်မှာ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် အတန်တန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ မိမိနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းမြောင်း စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူမ သိရှိထားသဖြင့် ချန်ချင်းယွီ ၎င်းတို့ကို တစ်ဦးတည်းသာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားလို့ရတာပေါ့။"
ချိုက်မင်မင် သူမအား စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် လိုက်ပါရန် ပြောခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လက်တွေ့တွင်မူ ချိုက်မင်မင်၌လည်း အခြားကုန်ပစ္စည်းများ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ချင်းယွီ၏ ငြင်းပယ်မှုမှာ အတော်လေး ပြတ်သားခဲ့၏။ ထို့ပြင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လမ်း၌ ရထားလဲစီးစရာမလိုတော့သဖြင့် ချိုက်မင်မင်လည်း ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မပြောတော့ပေ။
ချန်ချင်းယွီသည် ဘူတာရုံသို့ တစ်ဦးတည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နံနက်စောစော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဘူတာရုံတစ်ခုလုံးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အလွန်ပင် စည်ကားဆူညံနေ၏။
မည်သည့်အချိန်ဖြစ်စေကာမူ ဘူတာရုံသည် အမြဲတမ်း လူအစည်ကားဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပေသည်။
ဘူတာရုံအတွင်း၌ ထိုင်ခုံအချို့ ရှိနေသော်လည်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့သာ ဟိုဒီ လျှောက်ကြည့်နေလိုက်၏။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက် သူမအား စောင့်ကြည့်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ချန်ချင်းယွီ မရိပ်မမိသည့်အလား အသာအယာ လှည့်
ကြည့်လိုက်ရာ…
ဟော...
သူမ ကောင်းကောင်းသိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
ထိုသူကား ချဲယုံချန်း ပေတည်း။
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိအနေဖြင့် အတိတ်ဘဝ၌ ချဲမိသားစု၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို သွားတူးခဲ့မိသလားဟုပင် တွေးတောမိတော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤချဲညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် သူမနောက်ကိုသာ တကောက်ကောက် လိုက်နေကြသနည်း။ ယခင်တစ်ကြိမ်၌လည်း ၎င်းတို့ဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ၎င်းတို့ပင် ဖြစ်နေပြန်၏။
"လူတွေက သင်ခန်းစာကို မမှတ်ကြဘူးပဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ခံလိုက်ရတာကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးဘူး ထင်တယ်"
ချန်ချင်းယွီ ချဲညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ အကြောင်းကို အတန်ငယ် သိရှိထားသည်။ ဝမ်ကျန့်ကော် ၎င်းတို့အား ထောင်သုံးလ ကျခံစေခဲ့ပြီး ထောင်မှလွတ်လာချိန်တွင် ကလဲ့စားချေရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ကျန့်ကော်သည်ပင် ၎င်းတို့အား ထပ်မံလှည့်စားခဲ့၏။ ထိုလူယုတ်မာ ဝမ်ကျန့်ကော်မှာ ချဲယုံဖုန်းကိုပါ မြှောက်ပင့်ပေးပြီး သူမအား မည်သို့ ကြံစည်ရမည်ကို အကြံပေးခဲ့သေးသည်။
မူလ၌ အဘွားကြီးကျောက်နှင့် ချန်ချင်းယွီတို့သည် ထိုလူယုတ်မာအား သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ကြ၏။
သို့သော် ထိုကောင်သည် ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ ချန်ရိကျွင်းနှင့် ကျောက်ရုံတို့၏ အရှုပ်တော်ပုံ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ချန်ချင်းယွီအနေဖြင့် သူ့ကို အရေးယူရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ချဲယုံဖုန်းတစ်ယောက် တစ်ကျော့ပြန် ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီဟု ကြားသိခဲ့ရ၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်ချင်းယွီ ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချဲယုံဖုန်း၏ ဇနီးဟောင်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ ကာလာဘတ်ညီအစ်ကိုများ (Calabash Brothers) ကဲ့သို့ပင် ကွင်းဆက်လိုက် ဖြစ်နေကြ၏။ ကျောက်ရုံ ရှန့်ရှန့်ကို တိုင်တန်းရာမှတစ်ဆင့် ရှန့်ရှန့်မှာ အတွင်းရေးမှူးကျန်းနှင့် သမီးဖြစ်သူကို ဆွဲထည့်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်းမိသားစုမှ သမီးအကြီးဆုံးမှတစ်ဆင့် ချဲယုံဖုန်းကိုပါ ဆွဲထုတ်ဖော်ကောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချဲယုံဖုန်းသည်လည်း ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ် ချမှတ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး ယခုထက်ထိ ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း မရှိသေးပေ။
ကြားသိရသရွေ့မူ သူသည် စက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အချိန်က နှစ်စဉ် စက်ရုံတွင်း စံပြအလုပ်သမား အမည်စာရင်း တင်သွင်းသည့်အခါတိုင်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ လက်ခံပြီး မျက်နှာသာပေးလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် စက်ရုံတွင်းရှိ အပိုပစ္စည်းအသေးစားများကို ခိုးထုတ်ရောင်းချနေသူများထံမှလည်း ပိုက်ဆံကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံရယူခဲ့၏။ ဤကိစ္စရပ်များမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းခြင်း မရှိသော်လည်း သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များ မဟုတ်ပေ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ချဲယုံဖုန်းမှာ ထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပြောရလျှင် ကျောက်ရုံမှာလည်း အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်၏။ သူမသည် လူအများအပြားကို ဖော်ကောင်လုပ် တိုင်တန်းခဲ့သဖြင့် အဖမ်းခံခဲ့ရသူများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ရှန့်ရှန့်နှင့် ဝေရှု့ဖန်းတို့လည်း ပါဝင်၏။ ဤအမှုကြီးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူ များပြားလှသဖြင့် အဆုံးသတ်တွင် အနည်းဆုံး လူပေါင်း နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်အထိ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ အတော်လေး လွန်လွန်ကဲကဲ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။
ချဲယုံဖုန်းမှာ ထောင်ကျနေသော်လည်း ချဲယုံချန်းမှာမူ ထောင်ထဲတွင် မရှိချေ။
ချန်ချင်းယွီသည် သူ့အကြောင်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရသော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ဤနေရာတွင် ထပ်မံဆုံတွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
သို့မဟုတ် ဆုံတွေ့ရခြင်းမျိုးတင် မဟုတ်ဟု ဆိုရပေမည်။
ချဲယုံချန်းသည် သူမအား စောင့်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူနှင့်အတူ ကြံရာပါ လေးယောက်လည်း ပါဝင်နေ၏။
ထိုလူတစ်စုသည် စုဝေးကာ ချန်ချင်းယွီ ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးလျက် မကောင်းသောအကြံအစည်များဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်နေကြတော့သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ဤလူများကို ချဲယုံချန်း ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ အော်... မိမိအနေဖြင့် အတိတ်ဘဝ၌ ချဲမိသားစုနှင့် တကယ့်ကို အငြိုးအတေး ရှိခဲ့ဖူးပုံရပေသည်။
သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိချေ။ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာမှတော့ သူမအနေဖြင့် ပျော်ပျော်ကြီး ရှင်းပစ်ရန် အသင့်ရှိနေ၏။ ချန်ချင်းယွီသည် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးနုနုလေးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်၏။ သူမသည် ဘူတာရုံအတွင်း၌ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေပြီး ထိုလူတစ်စုမှာလည်း နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်နေကြရာ၊ ခွေးလေးတစ်ကောင်ကို လမ်းလျှောက်ခေါ်နေရသည့်အလား ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။
"အင်း... နောင်ကျရင် အိမ်ရာဝင်းထဲကနေ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေတဲ့အခါကျရင်တော့ သေချာပေါက် ခွေးကြီးနှစ်ကောင် မွေးရမယ်။ မွေးရင် တစ်ကောင်ကို 'ရှောင်ပိုင်' (အဖြူလေး) လို့ အမည်ပေးပြီး၊ နောက်တစ်ကောင်ကိုတော့ 'ရှောင်ဟေး' (အမည်းလေး) လို့ အမည်ပေးရမယ်။ ၅၀၊ ၆၀ ခုနှစ်တွေတုန်းက လူတွေက ခွေးမွေးရင် ရှောင်ပိုင်တို့ ရှောင်ဟေးတို့လို့ နာမည်မပေးကြဘူးဆိုရင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတာကိုး။"
သူမသည် ခွေးမွေးရန် အလွန်ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ အတိတ်ဘဝ၌လည်း မွေးချင်ခဲ့သော်လည်း ငယ်စဉ်အခါတွင် မွေးမြူရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ကာ၊ ကြီးပြင်းလာသည့် အခါတွင်မူ အချိန်မပေးနိုင်သဖြင့် ထိုဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် တိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်ပြီး ခွေးမွေးရခြင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း ပျော်စရာမကောင်းလှပေ။
အိမ်ဝယ်ရမည်၊ အိမ်ဝယ်ရမည်...
သူမသည် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းပါရှိသည့် အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူကာ ခွေးနှစ်ကောင် မွေးမြူမည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်၏။
ထို့နောက် ပိုက်ဆံအချို့ကို စုဆောင်းကာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် အိမ်ခြံမြေများကို ဝယ်ယူထားပြီးလျှင် ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းတော့မည် ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိရန် ရုန်းကန်နေကြဖို့ မလိုအပ်ပေ။ သူမသည် အတိတ်ဘဝ၌ လုံလောက်စွာ ထူးချွန်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ယခုဘဝတွင်မူ စောစောစီးစီး အနားယူတော့မည် ဖြစ်၏။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံပြတ်လပ်သွားခဲ့လျှင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ထုတ်ရောင်းလိုက်ရုံသာ...
ဟူး...
နှမြောစရာကြီး...
ရုတ်တရက် ချန်ချင်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။
တံဆိပ်ခေါင်းတွေ….
"ဟုတ်သားပဲ၊ တံဆိပ်ခေါင်းတွေကလည်း ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတာပဲ"
သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိလိုက်သည်။ အချို့သော ခေတ်ကာလများမှ ထူးခြားသည့် တံဆိပ်ခေါင်းများကို စုဆောင်းရာတွင် "အနီရောင်မြေ" တံဆိပ်ခေါင်း၊ စစ်တပ်သုံး အပြာရောင်တံဆိပ်ခေါင်း စသည်ဖြင့် လိုအပ်သည်ကို သူမ မှတ်မိနေ၏။
နောက်ပြီး ဘာရှိသေးလဲ… မျောက်တံဆိပ်ခေါင်းလား၊ နဂါးတံဆိပ်ခေါင်းလား…။
ချန်ချင်းယွီ ကောင်းကောင်း မမှတ်မိတော့ပေ။
ကျန်ရှိသော တံဆိပ်ခေါင်းများအကြောင်းကို သူမ ကျွမ်းကျွမ်းဝင်ဝင် မသိသော်လည်း၊ ထိုအရာများနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့လျှင်ပင် အခြားတံဆိပ်ခေါင်းများသည်လည်း အမြတ်အစွန်း ရရှိနိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှားပါးတံဆိပ်ခေါင်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်မူ သာ၍ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် တံဆိပ်ခေါင်းစုဆောင်းခြင်းသည် ပိုက်ဆံရရှိရန်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဝါသနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။
ချန်ချင်းယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာကွေးကာ မိမိ၏ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းမည့် ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြန်ပြီဖြစ်၍ စိတ်ထဲမှ အံ့သြချီးကျူးမိတော့သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားသူ သို့မဟုတ် ဘဝကူးပြောင်းလာသူတိုင်းသည် အတူတူပင် ဖြစ်ကြ၏။ စိတ်ကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထားရှိသရွေ့ မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးပေါ်မည် မဟုတ်ချေ။
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါနေသော ယောကျာ်းများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာမူ မိမိတို့နောက်သို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ စောင့်ကြည့်နေသည်ကို လုံးဝမရိပ်မိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တကောက်ကောက် လိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။ ရထားလမ်းပေါ်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေတတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးစုံ သွားလာလှုပ်ရှားနေသည့် နေရာမျိုးတွင် အရပ်ဝတ်ရဲများနှင့် စုံထောက်များ ရှိနေတတ်သည်။
ဤလူတစ်စုမှာ အလွန်ပင် ပေါ်လွင်လွန်းလှပြီး ချန်ချင်းယွီ၏နောက်သို့ သုံးပတ်ခန့် ပတ်၍ လိုက်နေကြသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရပြီမှာ သေချာလှပေသည်။
ချန်ချင်းယွီသည် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြိုတင်သတိပြုမိထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းတို့အား ခွေးတစ်ကောင်ကို လမ်းလျှောက်ခေါ်နေသည့်အလား ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးကို ကိုင်လျက် တမင်တကာ ပတ်လျှောက်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့ပြုလုပ်နေမှတော့ ရဲများ မရိပ်မိဘဲ မနေပေ။
"ဟမ့်..."
ချန်ချင်းယွီသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိသည်။ ရထားသည် ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် လူအုပ်ကြားထဲမှနေ၍ ရထားပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝှေ့တက်ရောက်ခဲ့၏။
သူမသည် လက်မှတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် မိမိ၏ တွဲခန်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာခဲ့သဖြင့် ချန်ချင်းယွီသည် ထိုတွဲခန်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်ခဲ့၏။ သူမသည် အိပ်စင်လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အောက်ဆင့်မဟုတ်ဘဲ အထက်ဆင့် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ချန်ချင်းယွီသည် ၎င်းကို များစွာ ဂရုစိုက်ပေ။ သူမသည် အထက်ဆင့်ကုတင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်ရောက်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်၏။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လူအများမှာ ရထားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်ရောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ချင်းယွီသည် ဤဘက်အခြမ်းမှ တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ချဲယုံချန်းနှင့် သူ၏လူစုကိုလည်း တွေ့မြင်နေရပြီး၊ ၎င်းတို့၏နောက်တွင်မူ အရပ်ဝတ်ရဲများ ဖြစ်ဟန်တူသော လူအချို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြ၏။
၎င်းတို့အားလုံး ရထားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ရဲအရာရှိတွေလည်း တကယ် ပင်ပန်းရှာတယ်၊ သူခိုးတွေကို ဖမ်းမိပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်ပါစေနော်။"
ချန်ချင်းယွီ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အောက်ခြေရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း ထိုအူတူတူကောင်များသည် မိမိမှာ အိပ်စင်တွဲကို စီးနင်းထားသည်ကို သိရှိကြပါမည်လားဟု တွေးတောမိ၏။ သေချာပေါက် သိရှိကြမည်
မဟုတ်ချေ၊ ထို့ကြောင့်...
ကဲ... လိုက်ရှာလိုက်ကြပါဦး…။
ကျွီ...
လူများ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ချန်ချင်းယွီတို့၏ တွဲခန်းမှာ မကြာမီပင် လူပြည့်သွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ခြောက်ယောက်စီး တွဲခန်းဖြစ်ပြီး၊ ချန်ချင်းယွီမှအပ ကျန်ရှိသော လူငါးဦးမှာ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အနုပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အသက်အရွယ် အတန်ငယ် ကြီးရင့်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ပါဝင်သည်။ အသက် ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ချန်ချင်းယွီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာဝင်းပသွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါကွယ်"
ချန်ချင်းယွီလည်း ဖော်ရွေစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါရှင်၊ ကျွန်မက အထက်ဆင့် ကုတင်မှာပါ။ လူကြီးမင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့ သတိထားပါ့မယ်ရှင်"
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပြုံးပြကာ ဆိုလေ၏။
"အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူးကွယ်။ ဆုံတွေ့ရတာ ရေစက်ပါပဲ။ တို့ရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က ရန် လို့ ခေါ်ပါတယ်"
ဤဒေါ်လေးရန်၊ မဟုတ်သေး…အစ်မကြီးရန်သည် အလွန်ပင် ပွင့်လင်းဖော်ရွေသူ ဖြစ်၏။
"မိန်းကလေးက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားတာလား"
ချန်ချင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း
"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ ကျွန်မ ကွမ်ကျိုးကို ကုန်ပစ္စည်းသွားဝယ်မလို့ပါ"
ချန်ချင်းယွီသည် ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိချေ။ ဤရထားသည် ကွမ်ကျိုးသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်ခြင်းဖြစ်ရာ လူအများစုမှာ ထိုဒေသသို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားဝယ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုခေတ်ကာလတွင် လူအများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးသမားများကို အထင်သေးတတ်ကြသော်လည်း ချန်ချင်းယွီသည်ကား ဂရုမစိုက်ချေ။ ထို့ပြင် အကယ်၍ ၎င်းတို့ မိမိအား အမှန်တကယ် အထင်သေးကြလျှင်ပင် လူမှုရေးအရ စကားပြောဆိုနေရမည့် ဒုက္ခများ သက်သာသွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ခရီးသွားနိုင်မည်သာ။
သို့သော် အစ်မကြီးရန်သည် ချန်ချင်းယွီကို အထင်ကြီး အံ့သြသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အထက်အောက် ကြည့်ရှုရင်း ချီးကျူးလိုက်၏။
"တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားမိဘူးကွယ်။ တော်တော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလို ခရီးအဝေးကြီးကို သွားရဲတယ်"
ချန်ချင်းယွီ ပြုံးပြကာ
"ကျွန်မ ဒီလမ်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားဖူးပါတယ်ရှင်"
"ဟေး... တို့ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးကို မြင်ဖူးသလိုပဲ။"
အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချန်ချင်းယွီကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် စားပွဲခုံကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်ကာ
"ငါ ပြောသားပဲ၊ မြင်ဖူးပါတယ်လို့။ မိန်းကလေးက တို့ကျောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လမ်းဘေးဆိုင် လာခင်းဖူးတယ် မဟုတ်လား"
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်မိသည်။
"ငါက ရုပ်ရှင်အကယ်ဒမီကျောင်းကပါ"
ချန်ချင်းယွီသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လျက်
"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အဲဒီနေရာမှာ ဆိုင်ခဏခဏ ခင်းဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲနော်"
ထိုအမျိုးသားကြီးမှာ ဆက်လက်၍
"အဲဒီတုန်းက လူအများကြီးက မိန်းကလေး အကြောင်းကို ပြောနေကြတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။ မိန်းကလေးက တော်တော်လေး လှပလွန်းလို့ ဒီအနုပညာလောကထဲကို ဝင်သင့်တာ၊ မဟုတ်ရင် ပါရမီတွေ နှမြောစရာကြီးလို့ ပြောခဲ့ကြတာ။ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ မိန်းကလေးက ခဏလေးပဲ လာရောင်းပြီး နောက်ပိုင်း လုံးဝပေါ်မလာတော့ဘူးလေ"
ချန်ချင်းယွီ : "ကျွန်မ အခြားနေရာတွေမှာ ပြောင်းပြီး ဆိုင်ခင်းဖြစ်သွားလို့ပါရှင်"
ထိုလူစုမှာ အလွန်ပင် ဖော်ရွေကြသဖြင့် ချန်ချင်းယွီသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ရိုသေသမှုရှိစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ အစ်မကြီးရန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း
"တကယ်ပဲ... တို့လည်း သူတို့ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီလောကထဲကို မဝင်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာကြီးပဲ။ ရှောင်ချန်က တော်တော်လေး လှတာကိုး။ ရုပ်ရှင်အကယ်ဒမီကျောင်းကို လျှောက်ထားဖို့ ကော မစဉ်းစားဖူးဘူးလား"
ချန်ချင်းယွီ လက်ကို ခါယမ်းပြရင်း
ငြင်းပယ်လိုက်၏။
"ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ပါဘူးရှင်"
‘ငါက လက်တွေ့ဘဝရဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမယ့် ပိတ်ကားထက် သရုပ်ဆောင်ဖို့ကတော့ တကယ်ပဲ ပါရမီမပါပါဘူး’
ကင်မရာရှေ့တွင် အချိန်အကြာကြီး နေရခြင်းသည် သူမအား အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်သာ။
ချန်ချင်းယွီသည် “ရှက်ပြုံး” လေး ပြုံးလိုက်မိသည်။ တွဲခန်းထဲတွင် အမျိုးသား သုံးဦး ရှိနေသော်လည်း အစ်မကြီးရန်မှာ အားလုံးထဲတွင် အလှပဆုံး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။ သူမနှင့် ချန်ချင်းယွီတို့သည် စကားလက်ဆုံ ကျလာကြတော့သည်။ ထိုလူစုမှာ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကွမ်ကျိုးသို့ ဦးတည်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
ချန်ချင်းယွီ၏ ကလေးမှာ အသက် ဆယ်နှစ်ပင် ရှိနေပြီဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ အစ်မကြီးရန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး
"ရှောင်ချန်က ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာကိုး..."
မဟုတ်လျှင်လည်း ချန်ချင်းယွီမှာ တကယ်ကို နုပျိုလွန်းလှသည် မဟုတ်လော့။
သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အစောပိုင်းအရွယ်သာ ရှိပုံရပြီး သူမ၏ အသက်အမှန်နှင့် အတော်လေး ကွာခြားလှသည်။
ခရီးသွားရသည့်အခါတွင် ဤသို့ပင် ဖြစ်တတ်၏။ လမ်းခရီးတွင် ဖော်ရွေကောင်းမွန်သော ခရီးဖော်များနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ချင်းယွီ ကံကောင်းခဲ့သဖြင့် စိတ်ကူးပေါက်ကရ လူထူးလူဆန်းများနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့ရချေ။ အိပ်စင်တွဲများတွင် လူထူးလူဆန်းများ မရှိနိုင်ဟု ထင်မှတ်လျှင် မှားမည်သာ၊ အမှန်တကယ်တမ်း ရှိတတ်ကြပြီး၊ တကယ်ကို ရှိတတ်ကြပေသည်။
အစ်မကြီးရန်နှင့် ကျန်ရှိသူများသည်လည်း ချန်ချင်းယွီကဲ့သို့ အဆင်ပြေသော ခရီးဖော်နှင့် ဆုံတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေကြ၏။
ချန်ချင်းယွီသည် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အောက်ကျို့ခြင်းလည်းမရှိ၊ ဘဝင်မြင့်ခြင်းလည်းမရှိကာ ဗဟုသုတ အတော်လေး စုံလင်လှသည်။ လူတိုင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စကားဖောင်ဖွဲ့နေကြတော့၏။
ချန်ချင်းယွီတစ်ယောက် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေစဉ်အချိန်၌မူ...
ချဲယုံချန်းနှင့် သူ၏လူစုမှာမူ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် လိုက်လံရှာဖွေနေကြရသည်။
"ချန်ကြီး... သူမ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဒီဘက်ကနေ တက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ရှာမတွေ့ရတာလဲ"
ထိုလူတစ်စုမှာ စတင်၍ ပျာယာခတ်လာကြပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ ပျာယာမခတ်၍ မရပေ၊
၎င်းတို့ ဝယ်ယူထားသော လက်မှတ်များမှာ ကွမ်ကျိုးအထိ မဟုတ်ေသောကြောင့်ပင်။ ထိုလက်မှတ်များမှာ အလွန်ပင် စျေးကြီးလွန်းလှသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်မှတ်များမှာ ဘူတာတစ်ခုစာသာ ဖြစ်ပြီး၊ ခိုးစီးကာ လက်မှတ်စစ်ဆေးမှုကို ရှောင်တိမ်းရန် စိတ်ကူးထားကြခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်လေလေ၊ လက်မှတ်မဲ့စီးနင်းမှုဖြင့် မိသွားနိုင်ချေ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုကြ၏။ အသားညိုညိုနှင့် လူတစ်ယောက်မှာ အသံကိုနှိမ့်၍ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"သူမက အိတ်ကို ရှေ့မှာ သေသေချာချာ ပွေ့ထားတာကိုး၊ အထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ အမြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ ငါကြားတာတော့ ရထားပေါ်မှာ ခါးပိုက်နှိုက်အဖွဲ့တွေက တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ အကယ်၍ တခြားသူတွေက အရင်ဦးသွားရင် ငါတို့တော့ သွားပြီပဲ"
ချဲယုံချန်း : "ငါသိတာပေါ့၊ သေချာပေါက် သိတာပေါ့... အဲဒီစုတ်ပဲ့တဲ့ မိန်းမ ဘယ်ကို လစ်သွားတာလဲ။ ဆက်ရှာကြစို့"
ရထားပေါ်တွင် လူပြည့်နေသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်လောက်သည်အထိ မဟုတ်ချေ။ ထိုယောကျာ်းများသည် တွဲများတစ်လျှောက် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မီးသီးများကဲ့သို့ ခရီးသည်များကို လိုက်လံစူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာပင် ခရီးသည်အများအပြားကို ထိတ်လန့်သွားစေကာ မိမိတို့၏ အိတ်များကို သတိထား၍ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားစေတော့၏။
ဤလူများကို ကြည့်ရသည်မှာ လူကောင်းပုံမပေါ်ချေ...
၎င်းတို့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြစဉ်၊ ရထားလမ်းရဲတပ်ဖွဲ့မှ အရပ်ဝတ်ရဲအချို့သည်လည်း ၎င်းတို့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရထားပေါ်မတက်ခင်ကတည်းက စောင့်ကြည့်
ခံထားရခြင်း ဖြစ်၏။
မထူးဆန်းပေ… ဤကောင်များသည် အလွန်ပင် ပေါ်လွင်လွန်းလှသည်။
၎င်းတို့သည် လုံးဝ ဝါသနာအဆင့်သာ ရှိကြပြီး၊ ဝါရင့်သူခိုးများဆိုလျှင် ဤမျှအထိ မိုက်မဲကြမည် မဟုတ်ပေ။
၎င်းတို့၏ အပြုအမူများကို မည်သူ့ကိုမဆို သံသယဝင် စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်ပေါက်စေသည်။
သို့သော် ဤကောင်များမှာ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ မရိပ်မိကြဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လွယ်အိတ်လွယ်ထားသော မိန်းမကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ဘူတာရုံကတည်းက သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အတော်လေး ပေါ်လွင်လှသည်။ ယခုခေတ်တွင် လွယ်အိတ်ကို အရှေ့မှာ လွယ်ထားသူ ရှားပါးလှပြီး၊ သူမ၏အိတ်မှာလည်း ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ထားပုံရကာ တမင်တကာ အရှေ့တွင် လွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူခိုးများအတွက်မူ ၎င်းမှာ… "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ လာလုကြပါ" ဆိုသည့် စကားလုံး လေးလုံးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေ၏။
သို့သော် သာမန်လူများ ခရီးသွားသည့်အခါတွင်လည်း ဤသို့ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးတင်မကဘဲ အခြားလူများစွာ၏ အပြုအမူများမှာလည်း ၎င်းတို့အတွက် အလွန်ပေါ်လွင်လှ၏။ ဥပမာအားဖြင့် အင်္ကျီရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ကို ခဏခဏ စမ်းနေတတ်သူ၊ သို့မဟုတ် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကိုင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျာပျာသလဲ လိုက်ကြည့်နေတတ်သူ စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ခရီးလှည့်လည် မသွားဖူးဘဲ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပါလာသူများသည် ဤသို့ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်တတ်ကြ၏။
၎င်းတို့ကဲ့သို့သော အရပ်ဝတ်ရဲများသည် များသောအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လူများ၏ အနီးအနားတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း သားကောင် အစာဆီသို့ အလိုလို ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိကြသည်။
ချဲယုံချန်းတို့ ရထားပေါ်တက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရထားရဲတပ်ဖွဲ့ထံ သတင်းပို့ခဲ့ကြ၏။ ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းနီးပါး ချဲယုံချန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများမှာ သူခိုးများဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ခမျာ မိမိတို့ ဖော်ကောင်ခံလိုက်ရသည်ကို မသိရှိကြသေးချေ။ ချန်ချင်းယွီကို ရှာမတွေ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို၍ ဆဲဆိုရိုင်းစိုင်းလာကြတော့သည်။
ချဲယုံချန်း : "အဲဒီမိန်းမ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူမက ပျံသန်းသွားနိုင်လို့လား"
"ချန်ကြီး... ငါတို့ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်။ အခုကစပြီး သတိထားရမယ်နော်။ ငါတို့လက်မှတ်က အဆင်မပြေဘူး၊ ငါစုံစမ်းကြည့်ရသလောက် ဒီရထားပေါ်မှာ လက်မှတ်စစ်တာ တော်တော်လေး စိပ်တယ်တဲ့။ အကယ်၍ မကြာခင်မှာ သူမကို ရှာမတွေ့ရင် တကယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"
"ဆက်ရှာစမ်းပါ၊ တကယ် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းလိုက်တာ... အဲဒီမိန်းမစုတ် ဘယ်ကို လစ်သွားတာလဲ။ သူမက..."
"သူမ အိပ်စင်တွဲထဲ ရောက်နေတာများလား"
"ဟင်..."
ချဲယုံချန်း တစ်ချက် ဆွံ့အသွားသည်။
သို့သော် မကြာမီပင် သူက ခေါင်းခါယမ်းရင်း
"သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ၊ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျတောင် မရှိတဲ့အပြင် အားကိုးရမယ့် ဆွေမျိုးကောင်းလည်း မရှိဘူး။ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်စင်လက်မှတ်ကို ဝယ်နိုင်မှာလဲ"
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
ချဲယုံချန်း : "တစ်ခုခုလုပ်ရင် ဦးနှောက်လေး ဘာလေး သုံးဦးလေ... လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရလွန်းလို့ မင်းတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေပါ ထုံထိုင်းကုန်ပြီလား"
ချဲယုံချန်းသည် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုရိုင်းစိုင်းရင်း တွဲများတစ်လျှောက် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမှန်ပင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
အင်း... ဒီလိုကြည့်ရရင် ထိုမိန်းမက အိပ်စင်တွဲထဲ ရောက်နေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား…
ချဲယုံချန်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
"သေနာမ... ကိုယ် ဘာကောင်မလဲဆိုတာ မကြည့်ဘဲနဲ့ အိပ်စင်တွဲတောင် စီးနိုင်နေသေးတယ်၊ တကယ်ကို ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတာပဲ"
အသားညိုညိုနှင့် လူမှာ
"အစ်ကိုကြီး... ဒါကပဲ သူမမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုတာကို ပိုပြီး သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပိုက်ဆံမရှိရင် အိပ်စင်တွဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရက်ရက်ရောရော စီးရဲပါ့မလဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တာပေါ့။"
ချဲယုံချန်းသည် မူလကတည်းက ဦးနှောက်မရှိသူ ဖြစ်သည်။ ယခင်၌ သူသည် သူ၏အစ်ကိုကြီး ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ချဲယုံဖုန်းမှာ ထောင်ထဲတွင် ထမင်းစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ အိမ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ သားအဖြစ် ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ၏မိဘများသည် ယခင်၌ သားကြီးအတွက် ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သားကြီးမှာ ထောင်ထဲသို့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံးတွင် ဤသားငယ်လေးကိုသာ အစွဲအလမ်းကြီး စွဲလမ်းနေကြ၏။
ချဲယုံချန်းသည် အိမ်တွင် အမိန့်ပေး ပြောဆိုနိုင်သူဖြစ်ပြီး မူလ၌ပင် ဦးနှောက်မရှိသည့်အပြင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မိသားစုဝင်များ၏ မြှောက်ပင့်ပေးခြင်းကို ခံရသဖြင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း မည်မျှမြင့်သည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ သာ၍ပင် မိုက်မဲလာခဲ့သည်။
"ဒီလိုလုပ်မယ်၊ ငါတို့ တွဲတစ်ခုချင်းစီ လိုက်ရှာကြမယ်။ သူမကို တွေ့တာနဲ့ ငါက အပြင်ကို ညာခေါ်ထုတ်ခဲ့မယ်၊ ငါက သူမကို သိတာကိုး။ ပြီးရင် မင်းတို့က တိုက်ရိုက် လုယူလိုက်ကြ... ပြီးရင် နောက်ဘူတာမှာ ချက်ချင်း ဆင်းကြမယ်။ ဒီအကြံ ဘယ်လိုလဲ"
အသားညိုညိုနှင့်လူ : "ဗျာ... ဒီအကြံကြီးလား"
ဤအကြံမှာ အလွန်ပင် ဦးနှောက်မဲ့လွန်းလှသည် မဟုတ်လော။
‘အဲ့မိန်းမက မင်းနှင့် ရန်ငြိုးရန်စ ရှိနေတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူခြေတိတ်တဲ့နေရာကို အလိုက်သင့် လိုက်လာပါ့မလဲ…’
‘ပြီးတော့ တိုက်ရိုက်လုတဲ့အခါမှာလည်း သူမက အော်ဟစ်မှာ သေချာတယ်လေ… ဒါက ရထားပေါ်မှာလေ၊ အော်လိုက်လို့ လူတွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ ဘယ်ကို ပြေးကြမလဲ’
"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူးလေ ချန်ကြီး၊ မင်းရဲ့ ဒီကိစ္စက... ဒါကလည်း အလွန်ပဲ..."
ချဲယုံချန်း : "ဘာအလွန်လဲ၊ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံကို"
"ဒီအကြံက သိပ်အဆင်မပြေဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ သူမက မင်းစကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ချဲယုံချန်း မျက်လုံးပြူးကာ
"ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ၊ သူမကို အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောဖို့ ခေါ်တာကို သူမက ဘာလို့ မလာဘဲ နေရမှာလဲ"
အသားညိုညိုနှင့် လူမှာ : "..............."
သောက်ကျိုးနည်း…
မင်းပြောတာ လူစကား ဟုတ်ရဲ့လား..။
၎င်းတို့သည် ချဲယုံချန်းကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ချဲယုံချန်း ဤမျှအထိ ဦးနှောက်ပျက်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
"ငါထင်တာတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေက..."
"မင်း ဘာလို့ စကားတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ။"
ချဲယုံချန်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ
ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
"အဓိကက မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာလား၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ရမှာလား။ မင်း ဘာလို့ စကားတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ၊ သေသေချာချာ နားထောင်စမ်း။ အကယ်၍ ငါက မင်းကို သတင်းမပေးရင် အဲဒီမုဆိုးမလေးမှာ ပိုက်ဆံရှိတာကို မင်းသိပါ့မလား။ ငါက မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံရအောင် လမ်းပြပေးနေတာကို မင်းက လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်စမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ သတ္တိကလည်းဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား၊ မင်းက သတ္တိ အတော်နည်းတာပဲ၊ တကယ့်ကို ဆင်းရဲမွဲတေဖို့ ကံပါလာတဲ့ကောင်ပဲ"
အသားညိုညိုနှင့် လူသည် သက်ပြင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။
ချဲယုံချန်း : "လုပ်နိုင်မလား မလုပ်နိုင်ဘူးလား၊ ဒါပဲပြော"
"လုပ်နိုင်တယ်။"
"ဒါဆိုရင် ရပြီပေါ့"
ချဲယုံချန်း ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်၏။
"လူရှာကြစို့"
အသားညိုညိုနှင့် လူသည် အောင့်အည်းသည်းခံပြီးနောက် ချဲယုံချန်း၏ စကားကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချဲယုံချန်းမှာ မိုက်မဲသော်လည်း သူ၏အစ်ကိုကြီးမှာ စက်ရုံ၏ အလုပ်ရုံမှူး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ သူတို့ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်၏။ မိမိတို့အနေဖြင့် ထိုလူကို အသုံးချကာ သိုးကောင်းအချို့ကို ရှာဖွေနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ထိုဆင်းရဲပင်ပန်းလှသော နေ့ရက်များကိုမူ သူတို့ တကယ်ကို ငြီးငွေ့လှပြီ ဖြစ်၏။
မိမိတို့ ကျေးလက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ရသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ပြန်လာသည့်အခါတွင် ဘာမျှမသိတော့သဖြင့် မြို့ထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော ချဲယုံချန်းကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်သာ သူတို့သည် ချဲယုံချန်းကို မြှောက်ပင့်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင်……
သူက ဘာကောင်မို့လို့လဲ…။
အသားညိုညိုနှင့် လူ : "ချန်ကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင် အဆင်ပြေမလား ကြည့်ဦး။ ငါတို့ တွဲမှားဝင်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ခန်းချင်းစီ လိုက်ကြည့်ကြမယ်၊ မရှိရင် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်ခဲ့ကြမယ်"
"ရတယ်..."
မလှမ်းမကမ်းမှ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ပါလာကြသော ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာမူ…
"......"
‘ဒီဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကတော့လေ...’
အကယ်၍ ၎င်းတို့ ဆုံတွေ့ရသမျှသော သူခိုးများအားလုံး ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်ရည်မျိုးသာ ရှိကြလျှင်မူ ၎င်းတို့အနေဖြင့် တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်မိမှာ သေချာလှပေသည်။
ချန်ချင်းယွီသည် ချဲယုံချန်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ဦးနှောက်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ သူမဘက်တွင်မူ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောဆိုနေရင်း ချဲယုံချန်းတို့လူစုအကြောင်းကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။ သို့သော် သူမတွင် သတိရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် အထက်ဆင့်ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ
"ကျွန်မ သန့်စင်ခန်း ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်ရှင်"
သူမအနေဖြင့် ချဲယုံချန်းတို့လူစု လှုပ်ရှားနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးရမည် မဟုတ်လော့။ ၎င်းတို့ဘက်မှ မလှုပ်ရှားလျှင် သူမ ထိုလူများကို ထောင်ထဲသို့ မည်သို့ ပို့ဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။
မည်သူမှ ပိုက်ဆံကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာဖွေနေရခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဤသူခိုးများမှာမူ သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို အားမနာတမ်း ခိုးယူရန် ကြံစည်နေကြ၏။ အခြေအနေမှာ ဤသို့ဖြစ်လာလျှင် ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်မကျန် ထောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပစ်ရန် သူမဘက်မှလည်း အားနာနေမည် မဟုတ်ပေ။
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ တကယ့် တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ တမန်တော်တစ်ဦးဟု ခံစားမိနေပြီး၊ အခြားအရာများကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် သူမသည် ချောင်ရန် ရပ်ကွက်အတွက် ကြိုးစားပေးရပေမည်။
ချန်ချင်းယွီ တံခါးပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး သန့်စင်ခန်းသို့ သွားမည့်ပုံစံဖြင့် တွဲ၏ အဆုံးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
"ချန်ကြီး... သူမပဲ... သူမပဲ..."
ချန်ချင်းယွီမှာ သတ္တိလည်း အတော်လေး ကောင်းလှသည်။ သူမသည် မိမိ၏ အိတ်ကြီးကို လုံးဝ သယ်ဆောင်မလာခဲ့ချေ၊ အိတ်ကြီး သယ်လာလျှင်လည်း အဆင်မပြေဖြစ်မည်သာ။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံများချည်း ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိနှင့် တစ်တွဲတည်းရှိနေသော လူများမှာ သူမ၏ အိတ်ကို မည်သို့မျှ ခိုးယူမည်မဟုတ်ကြောင်း ချန်ချင်းယွီ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုလူများမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။
ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ကြမည့်သူများ လုံးဝမဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်လည်း ချန်ချင်းယွီသည် အတော်လေး ရဲတင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။
"ဟင်... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူမရဲ့ အိတ်ကော ဘယ်မှာလဲ"
ချဲယုံချန်း မေးလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချဲယုံချန်း၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် အထက်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။
အသားညိုညိုနှင့် လူသည်လည်း ဝင်ပြောလိုက်ကာ
"ဟုတ်သားပဲ၊ သူမက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားတာကို အိတ်ကြီးကို တွဲထဲမှာ ဒီအတိုင်း စိတ်ချလက်ချ ပစ်ထားခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဪ... ငါသိပြီ... သူမရဲ့ အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ပဲ။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူဆိုရင် ဘယ်သူက ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်မသွားဘဲ နေပါ့မလဲ"
ချဲယုံချန်း : "ဒါဆို ပိုက်ဆံတွေက သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာလား"
"နွေရာသီကြီးမှာ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များများ ထည့်ထားလို့ ရမှာလဲ။ သူမ ဝတ်ထားတာကလည်း အရမ်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးဥစ္စာ။"
နွေရာသီမှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား မည်မျှ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှ၏။
"သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အများကြီး ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ထိုလူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ မိမိတို့ သားကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော သိုးကြီး... သားကောင်ကြီးက...မရှိတော့ဘူးလား။
"ဒါ... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."
"ဟုတ်တယ်၊ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားဦးလေ။ ငါတို့က ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ရထားစီးလာတာနော်။ ဒါက အလကား သက်သက် ဖြစ်သွားရတော့မှာလား။ ချန်ကြီး... ဒါက မင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ အကြံပဲဥစ္စာ..."
"ဟုတ်တယ် ချန်ကြီး၊ ငါတို့အားလုံးက မင်းစကားကိုပဲ နားထောင်ခဲ့ကြတာ။ မင်း ငါတို့ကို နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားပေးရမယ်။ ငါတို့ ခရီးထွက်လာတာ ပိုက်ဆံအတွက်လေ..."
"ဒါကတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။"
၎င်းတို့အားလုံး ဆွံ့အသွားကြ၏။
လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် ချဲယုံချန်း ရုတ်တရက် မိမိ၏ ပေါင်ကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ရင်း
"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... ဝမ်ကျန့်ကော် ပြောခဲ့ဖူးတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။ သူမက ဘဏ်ကို သွားဖူးတယ်တဲ့... သူမ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံတွေကို ဘဏ်မှာ အပ်နှံထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့မှ ကွမ်ကျိုးကို ရောက်တဲ့အခါကျမှ ပြန်ထုတ်မှာ..."
ကျန်ရှိသူများ : "......"
ချဲယုံချန်း : "အဲဒီစုတ်ပဲ့တဲ့ အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပွေ့ပိုက်ထားရတာလဲ။ ဒါက လူကို သက်သက် ဒုက္ခပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"
အသားညိုညိုနှင့်လူ : "......"
မအေပေး... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းကမှ လူကို သက်သက် ဒုက္ခပေးနေတဲ့ကောင်ပဲ..။
ထိုလူစုမှာ ခေတ္တမျှ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေကြတော့သည်။
---
ချန်ချင်းယွီမှာမူ ထိုလူများ မိမိအား လာရောက်လုယက်ရန် သို့မဟုတ် ခိုးယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း၊ အဆုံးသတ်တွင် ထိုလူများမှာ လုံးဝ ထွက်မလာကြပေ။
‘အယ်... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဒီကောင်တွေ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။ ငါကတောင် ကိုယ်တိုင် ထွက်ပြပေးထားတာကို’
သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာရာ၊ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကြသော ထိုလူအချို့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
‘ဪ... သူတို့က မိုးချုပ်မှ လှုပ်ရှားဖို့ စောင့်နေကြတာ ထင်တယ်…’
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိဘာသာ ခန့်မှန်းတွေးတောရင်း မိမိ၏ တွဲခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
"မင်းတို့ ကြည့်လိုက်ဦး၊ သူမက တွဲခန်းထဲကို ပြန်ဖို့ လုံးဝ မလောဘူး။ ဒါကိုကြည့်ရင် အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ လုံးဝမရှိတာ သေချာတယ်။"
"သေချာပေါက်ပဲလေ၊ ဘယ်သူက အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားနေပါ့မလဲ။"
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့ အလကား ဖြစ်သွားပြီလား။"
"ဟုတ်တယ်၊ ကွမ်ကျိုးအထိ လိုက်သွားဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ ငါတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မပါဘူး၊ အကယ်၍ ရထားရဲနဲ့ တိုးလို့ လက်မှတ်အပိုဆောင်း ဖြတ်ခိုင်းရင် ပိုက်ဆံတောင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ထိုလူအချို့ တကျိကျိနှင့် ငြင်းခုံနေကြစဉ်၊ ချဲယုံချန်း ကြိမ်းမောင်းလိုက်ကာ
"တော်စမ်း၊ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ။ ဒီနေရာမှာ မင်းတို့စကားက အတည်လား၊ ငါ့စကားက အတည်လား"
သူသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံဖမ်းလိုက်သဖြင့် အခြားလူများမှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤဝက်လိုကောင်တွင် သတင်းအချက်အလက် များပြားနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင်၊ မိမိတို့အနေဖြင့် သူ့ကို တစ်စက်ကလေးမျှ ဖက်လဲတကင်း လုပ်ချင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် တကယ့် အမှိုက်တစ်စသာ…။
“ကဲပါ... ငါတို့လည်း ဒီကိုရောက်နေပြီ၊ ရထားပေါ်လည်း ရောက်နေပြီပဲဥစ္စာ။ လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။ တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောင်းပြီး ပစ်မှတ်ထားရင်ကော ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခရီးသွားတဲ့အခါ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံပါတဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ။”
ချဲယုံချန်း : “မင်းတို့ကော ဘယ်လိုထင်လဲ”
“ဒီနည်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့။”
“ငါလည်း ကောင်းတဲ့အကြံလို့ ထင်တယ်။ ရထားပေါ်ကို အလကားသက်သက်တော့ တက်မလာနိုင်ပါဘူး။”
ထိုလူစုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ပြင်းပြင်းချလိုက်ရင်း
“ဒါဆို ပစ်မှတ်ထားရလွယ်မယ့် တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာကြစို့။”
“သွားစို့၊ တွဲတွေဘက် လိုက်ကြည့်ရအောင်။”
“ဟုတ်တယ်၊ တွဲတွေဆီ သွားရအောင်။ အိပ်စင်တွဲတွေထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ငါတို့ဝင်သွားရင် အလွန်ပေါ်လွင်လိမ့်မယ်။ ရိုးရိုးထိုင်ခုံတွဲတွေဘက် သွားရအောင်၊ အဲဒီမှာ လူပိုများပြီး ပိုဆူညံတော့ လူရှာရတာ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီ”
ထိုလူစုသည် ခြေဦးလှည့်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားရင်း လူများကို အထက်အောက် စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။
၎င်းတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်၊ အနီးအနားတွင် ရှုခင်းကြည့်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော ရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးမှာမူ ဆယ်ကြိမ်မြောက်အဖြစ် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
‘လူဆိုးတွေအားလုံးသာ ဒီလောက်အထိ မိုက်မဲကြရင် လူဆိုးဆိုတာ ရှိပါဦးမလား..’
သူတို့အလုပ်လည်း အလွန်လွယ်ကူသွားမှာ သေချာသည်။
"တကယ့် ဝက်လိုကောင်တွေပဲ..."
ချဲယုံချန်းမှာမူ ဤအရာများကို ဘာမျှမသိရှာပေ။ သူသည် သူ၏အပေါင်းအပါများနှင့်အတူ လှည့်ပတ်သွားလာရင်း နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်မိသည်။
“မင်းတို့ ဟိုလူကို မြင်လား။ အောင်ဂိတ်မြောက်တန်းက အရပ်ပုပုနဲ့လူလေ၊ သူက သူ့အိတ်ကို လုံးဝလက်မလွှတ်ဘဲ တစ်ချိန်လုံး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပွေ့ထားတာ။ စောစောက အဲဒီမုဆိုးမလေးကို လိုက်ရှာတုန်းက ငါသူ့ကို သတိထားမိတာ။ သူက အတော်လေး ပျာယာခတ်နေပြီး အိတ်ကို အဲဒီလို ဖက်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မုဆိုးမလေးက ပစ်မှတ်ထားရ ပိုလွယ်မယ်ထင်လို့ ငါဘာမှမပြောခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာတော့ သူက ပိုအဆင်ပြေမယ် ထင်တယ်။”
“ငါလည်း သူ့ကို သတိထားမိတယ်။ နွေရာသီမှာ လူတိုင်း ချွေးထွက်တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူကတော့ ချွေးတွေ ဒလဟော ထွက်နေတာ။ ကြည့်ရတာ သူက ခရီးမထွက်ဖူးဘဲ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံပါလာလို့ ပျာနေတာ သေချာတယ်။”
“သူပဲလား။”
“သူပဲ...”
“ဒါပေမဲ့ ဒီအိတ်ကြီးက အတော်ကြီးတယ်၊ ဒီအတိုင်း ခိုးဖို့တော့ မလွယ်ဘူးနော်။”
“ခိုးတာ... ဘာခိုးတာလဲ။ သူ့ကို ရိုက်မိလဲအောင်လုပ်ပြီး လုယူလိုက်မှာပေါ့။”
ချဲယုံချန်း၏ နည်းလမ်းများမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းရိုးရှင်းလှပေသည်။
“ဟာ...”
“လူတွေကလည်း ဒီလောက်အများကြီးကို...”
ချဲယုံချန်း : “သူက တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်း ထိုင်နေမှာမှ မဟုတ်တာ၊ အနှေးနဲ့အမြန် သန့်စင်ခန်း သွားမှာပဲမဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်။”
“မကြာခင် ရထားလက်မှတ်စစ်တွေက လက်မှတ်လာစစ်တော့မယ် ထင်တယ်၊ ငါတို့ အမြန် သွားပုန်းကြစို့...”
၎င်းတို့ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ထိုအရပ်ပုပုနှင့်လူကို လောဘဇောတိုက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပိုက်ဆံများကိုသာ မြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။
---
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိ၏ အိတ်ကြီးကို ကြည့်ရင်းနှင့်မှ ချဲယုံချန်းတို့လူစုသည် အခြားသူတစ်ယောက်ကို ပြောင်းလဲပစ်မှတ်ထားသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှသာ ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် သူမတွင် ပိုက်ဆံမရှိဟု ထင်မှတ်ကာ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ချန်ချင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး…
“...”
‘ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ တကယ် ရှိတာပါဆို... လာလုကြပါဦး’
သို့သော်လည်း ချန်ချင်းယွီ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တမျှ ထပ်မံရစ်သီရစ်သီ လုပ်နေခဲ့ပြီး တမင်တကာ ရေနွေးသွားခပ်သည့် ပုံစံမျိုးပင် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း... ချဲယုံချန်းနှင့် သူ၏လူစုမှာ သူမကို လုံးဝ စောင့်မကြည့်ကြတော့ပေ။
သူတို့ တကယ်ပဲ အခြားသူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားကြတာလား…။
ချန်ချင်းယွီတစ်ယောက် လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ တကယ့်ကိုဆွံ့အသွားခြင်း ဖြစ်၏။
‘ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းကို ဘာဖြစ်လို့ စွဲစွဲမြဲမြဲ မလုပ်နိုင်ကြတာလဲ…’
‘ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးရင်လည်း လှုပ်ရှားရဦးမယ်လေ။ သူခိုးလုပ်နေပြီးတော့မှ ဒီလောက်တောင် စိတ်မမြဲကြရင် ဘာအလုပ်ကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်ကြပါဦးမလဲ’
ချန်ချင်းယွီသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်မိသော်လည်း အလွန်အမင်းတော့ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချဲယုံချန်းတို့လူစုကို စောင့်ကြည့်နေသည့် အရပ်ဝတ်ရဲ အတော်များများကို သူမ မြင်တွေ့ထားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးအား လှည့်စားသွားနိုင်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်မနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုအရပ်ဝတ်ရဲများမှာ အတော်လေး ဟန်ဆောင်ကောင်းကြသော်လည်း၊ ချန်ချင်းယွီသည် မူလကတည်းက ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို အဓိကအာရုံစိုက်ထားခဲ့ပြီးမှ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ရဲများနှင့်ကော အရပ်ဝတ်ရဲများနှင့်ပါ သဘာဝကျကျ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးပြီးသား ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူမအား ရိုးရိုးတန်းတန်း ခွဲခြားခိုင်းမည်ဆိုလျှင်မူ သူမလည်း တကယ်ကို ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ဘူတာအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နေ့လယ်စာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ချန်ချင်းယွီသည် ထမင်းဘူး ငါးဘူး မှာယူလိုက်၏။ ဝက်သားသုံးထပ်ကြော်၏ အနံ့မှာ အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှပေသည်။
အစ်မကြီးရန် : “ချင်းယွီလေး... သမီးက တကယ်ကို စားနိုင်တာပဲနော်”
ချန်ချင်းယွီ : “ပထမတော့ သာမန်လိုပါပဲရှင်၊ ဒါပေမဲ့ စားလေလေ ပိုစားနိုင်လေလေ ဖြစ်လာလို့ပါ”
“ဒါက သမီးက အစားအသောက် လာဘ်ရှိလို့ပါကွယ်။”
ချန်ချင်းယွီ : “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ရှင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခရီးသွားတဲ့အခါ အများကြီး စားထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်းကျရင် အားအင်နဲ့ စိတ်ဓာတ် ပိုရှိမှာပါ”
လူတိုင်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ပြင်ပမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။
“တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီ...”
ချန်ချင်းယွီ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ကာ တံခါးဝဆီသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ အစ်မကြီးရန်နှင့် ကျန်ရှိသူများလည်း ထို့အတူပင် လိုက်လာကြ၏။ လူတိုင်းတွင် စုစုစည်းစည်း စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိကြသည်မှာ နားလည်နိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် တိုးဝှေ့နေကြရာ ပြင်ပရှိ စင်္ကြံလမ်းမထက်တွင် လူအများအပြား ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ချန်ချင်းယွီသည် အသက်ကြီးပိုင်း အဒေါ်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုခုံးကို အသာအယာပုတ်ကာ
“ဒေါ်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲရှင်။ ဘာလို့ အားလုံး ဒီဘက်ကို ပြေးလာကြတာလဲ”
ထိုအဒေါ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ
“အို... ဘုရားရေ၊ ညည်း ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး... လူတစ်ယောက်က လူခေါင်းတစ်ခေါင်းကို သယ်လာတာ၊ အဲဒါက အပြင်ကို လိမ့်ထွက်လာတယ်လေ... အို... ဘုရားရေ... ငါ ဒီညတော့ အိပ်ပျော်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီး...”
“မင်းတို့က ဝေးနေတော့တာကိုး၊ ငါက ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ သိတယ်”
အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်။
“အရပ်ပုပုနဲ့ လူတစ်ယောက်က အိတ်တစ်လုံးကို သယ်ပြီး သန့်စင်ခန်းဘက်ကို သွားတာ၊ အဲဒီမှာ ယောကျာ်းအချို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ထိုးကြိတ်ကာ အိတ်ကို လုပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်ကြတာ။ အဲဒီအရပ်ပုပုနဲ့လူကလည်း တကယ် ရက်စက်တာပဲ၊ သူက ဓားနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထိုးတာ။ အဲဒီလူတွေ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေရင်းနဲ့ အိတ်ထဲက လူခေါင်းက လိမ့်ထွက်လာတာပဲ...”
ချန်ချင်းယွီ: “.........................................................”
သူမ အံ့အားသင့်သွားရပြီး
“လူခေါင်းကြီးလား။ ဒါက လူသတ်မှုကြီးပဲဥစ္စာ...”
“ဟုတ်တာပေါ့။ အဲဒီအရပ်ပုပုနဲ့လူက ဓားကို ရမ်းပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်နေတာ၊ ကံကောင်းလို့ ရဲအရာရှိအချို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်နိုင်တာ။ ရထားရဲတွေလည်း ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း ဖမ်းဆီးလိုက်ကြတယ်လေ။”
“သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို လုနေကြတာလဲ။”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကြီး။”
“ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဟိုဘက်မှာ အဖမ်းခံထားရတဲ့လူက လူခေါင်းကို လုတဲ့အဖွဲ့ထဲကပဲ...”
ချန်ချင်းယွီသည် အပေါ်သို့ ခုန်၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... ဟော... ကြည့်စမ်း... ချဲယုံချန်းလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ခြင်း ခံထားရသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရတော့သည်။
ချဲယုံချန်းက အိတ်ကို လုတာလား။
ဒါက တကယ့်ကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မဆန်လိုက်တာ…။
ချန်ချင်းယွီတစ်ယောက် လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရွှေဗန်းဖြင့် လာချပေးထားသကဲ့သို့ အပိုင်လုရမည့် ပစ်မှတ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ ထိုလူများသည် သူမကို မလုကြဘဲ လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းပြတ်ကြီးကို အလုအယက် လုနေကြ၏။
‘ဒါ ဘယ်လို ကံတရားမျိုးပါလိမ့်’
သို့သော်လည်း ထိုလူ့ခေါင်းပြတ်ကြီးမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။
မမြင်ကြဘူးလား…
ချဲယုံချန်းတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေလိပ်လဲကျနေပြီး မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ကာ၊ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံနေရ၏။ သူတို့အဖွဲ့ထဲရှိ တစ်ယောက်မှာမူ ဒဏ်ရာရရှိသွားပုံရပြီး စောစောစီးစီးကတည်းက ထမ်းပိုးခံလိုက်ရကာ ကျန်လူများမှာလည်း ခြေလှမ်းများ မမြဲကြတော့ဘဲ အကုန်လုံး တရွတ်တိုက် ပါသွားကြရရှာသည်။
သူတို့ခမျာ သစ်ရွက်ခြောက်များပမာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေကြသည်ကို အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နိုင်၏။
တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းတည်း။
ချန်ချင်းယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောမိ၏။ ဤလူများသည် သူမကို ဓားပြတိုက်ရန် လာခဲ့ကြသော်ငြား ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲကာ "ထိုလူ့ခေါင်းပြတ်" ကို ရွေးချယ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
‘တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးပါလား..’
‘ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပါလိမ့်’
သို့သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်သည် လူပြောသူပြော အလွန်များပြားသည့် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"အဲ့ဒီကောင်တွေက သူခိုးဓားပြတွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ကျုပ် သူတို့ကို မြင်နေတာ ကြာပြီ၊ အနီးအနားက တွဲတွေနားမှာ အခေါက်ခေါက်အခါခါ လှည့်ပတ်နေကြတာ။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတာလေ။ လူကောင်းတွေ မဟုတ်မှန်း ကျုပ်သိလို့ အထူးသတိထားနေတာ။ သူတို့ တကယ်ကြီး ခိုးဝံ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။"
"ကျုပ်သိတယ်၊ ကျုပ်သိတယ်၊ ကျုပ်လည်း သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ သူတို့ သေချာပေါက် လက်မှတ်ခိုးစီးလာကြတာ။ လက်မှတ်စစ်က လက်မှတ်စစ်ဖို့ လုပ်တာနဲ့ သူတို့ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားကြတာပဲ။ သေချာပေါက် လက်မှတ်မဲ့ ခရီးသည်တွေပဲ။"
"အဲ့ဒီ လူဖျင်းတွေကလည်းဗျာ၊ ဟုတ်လား။ လူကြီးငါးယောက်လုံး စုပေါင်းတာတောင် လူကောင်သေးသေးလေး တစ်ယောက်ကို မနိုင်ကြဘူး။ ဒါကို မကောင်းမှု လုပ်ဖို့ ကြံရွယ်သေးတယ်..."
"အာ... ကျုပ်ကတော့ လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူကောင်းတွေ ထင်နေတာ။"
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူတို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုလူးဒီလူးနဲ့ လူတွေရဲ့ အိတ်ကပ်တွေကိုပဲ လိုက်ကြည့်နေကြတာ။ ခိုးရာပါ သူခိုးတွေပဲ။ အခြေအနေပေးရင် ခိုးမယ်၊ မရရင် ဓားပြတိုက်မယ့်ကောင်တွေ။"
"အဲ့ဒီကောင်တွေကတော့..."
ဘလာ…ဘလာ..ဘလာ…
ဘေးကနေ ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ် မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ…
အမှန်တကယ်ပင် ချဲယုံချန်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများသည် သူတို့၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် လူပေါင်းများစွာ သူတို့ကို မှတ်မိနေကြလိမ့်မည်ဟု တစ်ချက်ပင် တွေးမိခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
"နောက်မှ အပြေးအလွှား ရောက်လာတဲ့သူတွေကမှ တကယ့် သူရဲကောင်း စစ်စစ်တွေ။"
"မှန်တယ်၊ မှန်တယ်၊ အတိအကျပဲ။"
ချန်ချင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုနောက်မှ လိုက်လာသူများသည် သေချာပေါက် အရပ်ဝတ်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ရပေမည်။
ရထားရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များလည်း ပင်ပန်းရရှာ၏။
အစ်မကြီးရန် သက်ပြင်းချရင်း
"ဒါဆို... ဓားပြက လူသတ်သမားကို ဓားပြတိုက်ပြီးတော့ တစ်ပါတည်း အကုန် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတာပေါ့။"
ချန်ချင်းယွီ : "အဲ့ဒါ ဖြစ်ဖို့များတယ် မမ။"
‘နောက်ဆုံးတော့... လူကောင်းတစ်ယောက်က ကိုယ့်အသက်ကို ရင်းပြီး ဘယ်လိုလုပ် စွန့်စားပါ့မလဲ..’
‘ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က စကားပြောရင် ချက်ချင်း ဓားထုတ်ပြနေမှတော့ သူတို့ကို လူကောင်းလို့ ဘယ်သူကမှ ယုံကြည်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး’
ချန်ချင်းယွီ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း
"ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ။"
အစ်မကြီးရန်နှင့် အခြားသူများလည်း အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုထိတ်လန့်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်လာကြ၏။
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီအကြောင်းကို ပိုပြီး စုံစမ်းရမယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စာပေအရေးအသား ကုန်ကြမ်းပဲ။"
ချန်ချင်းယွီ: "..."
လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများကို နားထောင်ရင်း ချန်ချင်းယွီကိုယ်တိုင်လည်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ခရီးသွားလာသည့်အခါ တကယ်ကို သတိထားရမည် ဖြစ်၍။ မိမိကိုယ်ကို မထင်မရှား ရှိလှပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လူများ၏ သတိပြု မှတ်မိခြင်းကို ခံနေရပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုလူကောင်သေးသေးလေးကိုပင် လူအများ မှတ်မိနေကြပြီး၊ သူသည် ရထားပေါ် တက်လာကတည်းက ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုကြ၏။ အချို့ကမူ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်ငွေ့များ ယှက်သန်းနေသည်ဟုပင် ပြောကြသေးသည်...
သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် ချန်ချင်းယွီနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အခြားသူများနောက်မှ လိုက်ကာ အိမ်စင်အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး အပေါ်ကုတင်ပေါ်သို့ တက်၍ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူမသည် မူလ၌ သူခိုးကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ငါးစာထောင်သည့် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုကို စီစဉ်ထားပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ရာဇဝတ်ကောင် အနည်းငယ်ကို ရဲလက်သို့ အပ်နှံရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုမူ ထိုသို့ ဖြစ်မလာတော့ပေ။
အစီအစဉ်များဟူသည် မည်သည့်အခါမျှ ထင်သလို ဖြစ်မလာတတ်သည်တကား။
“မကြောက်ပါနဲ့ ရှောင်ချန်ရယ်။ လူဆိုးတွေကို ဖမ်းမိသွားပြီပဲ၊ ရထားကြီးက ဘေးကင်းပါသေးတယ်”
အစ်မကြီးရန် သူမကို နှစ်သိမ့်လေသည်။
ချန်ချင်းယွီ ရယ်မောရင်း
“ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး … တော်တော်လေး အံ့သြသွားရုံတင်ပါ။ ကျွန်မ ခရီးတွေ ဒီလောက်အများကြီး ထွက်ဖူးတာ၊ ရထားပေါ်ကို လူ့ခေါင်းပြတ်ကြီး သယ်ပြီး တက်လာတဲ့လူမျိုး မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။”
“နင့်ကို နေသာဦး၊ ငါ ဒီလောက် အသက်ကြီးတဲ့အထိ ခရီးတွေ ဒီလောက်အများကြီး သွားဖူးတာ တောင်မှ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”
“အတိအကျပဲ၊ ဒါမျိုးကို ဘယ်သူက မြင်ဖူးမှာလဲ။”
အစ်မကြီးရန် : “ဒါကတော့…”
ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။
တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အောက်ဘက်ကုတင်တွင် ထိုင်နေသည့် အစ်မကြီးရန် တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပါ။"
ရထားရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာ၏။
"ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲရှင့်......"
အစ်မကြီးရန် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
ရဲအရာရှိတစ်ဦးမှာ စတင်၍ စကားဆိုကာ
"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ရထားရဲအရာရှိ လီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအမျိုးသမီးကို လာရှာတာပါ"
ချန်ချင်းယွီ အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း
"ကျွန်မကို ရှာတာလားရှင့်။"
ရဲအရာရှိ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
ချန်ချင်းယွီ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး
"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲရှင့်"
အရာရှိလီမှာ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ
"ရဲဘော်၊ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က ချန် လား ခင်ဗျာ။"
ချန်ချင်းယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"ဟုတ်ပါတယ်ရှင့်"
အရာရှိလီ ဆက်လက်၍ ပြောကြားလိုက်သည်ခ
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အခုလေးတင် ခိုးရာပါအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ခင်ဗျားကို ဓားပြတိုက်ဖို့အတွက် ရထားပေါ်အထိ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာကြတာပါ"
ချန်ချင်းယွီ တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားရပြန်သည်။
ချဲယုံချန်းနှင့် အခြားသူများသည် ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက်တွင် အလျင်အမြန်ပင် ဖြောင့်ချက်ပေးခဲ့ကြ၏။
သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း
"ပြီးတော့ရော ရှင့်။"
အရာရှိလီ : "ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ခင်ဗျား ခရီးသွားတဲ့အခါ ပိုပြီး သတိထားနိုင်အောင် လာရောက် သတိပေးတာပါ"
သူတို့အနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို ချန်ချင်းယွီအား ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သတိပေးရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအရာမှာ သူမကို ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သော်လည်း၊ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်းထက်စာလျှင် ပို၍ကောင်းသည်သာ။
ထို့အပြင် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရဲသည်ကိုကြည့်လျှင် နုနယ်ပျော့ညံ့သည့် မိန်းမသားတစ်ယောက် ဖြစ်ဟန်မတူပေ။
"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လူသူနည်းတဲ့နေရာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ မသွားပါနဲ့။ ရထားပေါ်မှာတော့ ရထားရဲတွေ ရှိနေလို့ အားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် တာဝန်ယူပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကုန်ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ တောင်ပိုင်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားနေတာ မဟုတ်လား။ ရထားပေါ်က ဆင်းပြီးတဲ့အခါမှာလည်း ပိုပြီးတော့ သတိရှိရှိနဲ့ သွားလာတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။"
ချန်ချင်းယွီ အလေးအနက်ပင် ဆိုလိုက်၏။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်၊ နားလည်ပါပြီ။"
"မလိုပါဘူးခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့လည်း ခင်ဗျား လန့်သွားမှာ စိုးရိမ်မိပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့ သတိပေးဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။"
ချန်ချင်းယွီ : "ဒါဟာ ရဲအရာရှိတို့ရဲ့ စေတနာမှန်း သိပါတယ်ရှင့်၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော်။"
အရာရှိလီ : "မလိုပါဘူး ခင်ဗျာ"
ရထားရဲအရာရှိနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ချန်ချင်းယွီလည်း သက်ပြင်းချလေသည်။
“မကြောက်ပါနဲ့ ရှောင်ချန်ရယ်။ တို့တွေ ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားကြောင့်ပဲ။ တို့ဘက်မှာ လူအများကြီး ရှိနေတာ၊ အဲ့ဒီသူခိုးကို တို့တွေ မကြောက်ပါဘူး”
ချန်ချင်းယွီ : “ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ် မမ။ ပြီးတော့ သူခိုးကိုလည်း ဖမ်းမိသွားပြီပဲဥစ္စာ၊ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဒါကတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ သတိထားဦးမှဖြစ်မယ်။ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရတာက တကယ်ကို...”
ချန်ချင်းယွီသည် လူတိုင်းနှင့် ချက်ချင်းပင် စကားပြန်လည် ဖောင်ဖွဲ့လိုက်သည်။ သူမ ထိုမျှလောက် မကြောက်ရွံ့သော်လည်း လူတိုင်း၏ စေတနာကိုမူ ကျေးဇူးတင်မိ၏။
ဤအချိန်တွင် ချဲယုံချန်းတစ်ယောက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤမျှ ပြင်းထန်သည့် ကိစ္စမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သူ ကြုံဖူးသမျှ အဆိုးဆုံးအရာမှာ ကွမ်ကျိုးတွင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခံရခြင်းသာ ဖြစ်၏။ အခြား ဆိုးဆိုးရွားရွား ကိစ္စမျိုး မည်သည့်အခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။
သူသည် လူသေအလောင်းကိုပင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးရာ၊ လူ့ခေါင်းပြတ်ကြီးကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိလေပြီ…။
ကျန်လူများလည်း အခြေအနေချင်း တူတူပင်ဖြစ်ကာ အားလုံး အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြ၏။
အသားညိုညိုနှင့်ကောင်မှာ ကံအဆိုးဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုလူကောင်သေးသေးလေး၏ ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရထားပေါ်တွင် ဆရာဝန်တစ်ဦး ပါလာသဖြင့် သွေးတိတ်အောင် ကူညီပေးခဲ့၏။
ရထားအဖွဲ့သားများမှာ ဘူတာရုံသို့ ဆက်သွယ်ထားပြီးဖြစ်ရာ နောက်မှတ်တိုင်တွင် ထိုလူများကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။
ချဲယုံချန်းမှာမူ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ငိုကြွေးနေပြီး ကြောက်လန့်တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေကာ မျက်စိပင် မမှိတ်ရဲတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူ့ခေါင်းပြတ်ကြီးကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသောကြောင့်ပင်။
ထိုလူကောင်သေးသေးလေး အိမ်သာသွားမည့်အချိန်ကို သူတို့ သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြပြီး အိတ်ကို လုယူကာ ပြေးကြရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မည်သူထင်မှတ်ထားမည်နည်း။ ထိုလူကောင်သေးသေးလေး၏ အိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံများအစား လူ့ခေါင်းပြတ်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု…
ဘုရားရေ... တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။
အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။
သူသည် အိတ်များကိုသာမက ရထားများကိုပါ ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရလေပြီ…။
"အီး.. ဝါး... ကျုပ်က ပိုက်ဆံပဲ လိုချင်ခဲ့တာပါဗျာ။ ပိုက်ဆံပဲ လိုချင်ခဲ့တာ။ ကျုပ် ကြက်တစ်ကောင်တောင် မသတ်ဖူးပါဘူး။ ကျုပ် လုပ်ဖူးသမျှ အဆိုးဆုံးက ရန်ဖြစ်တာပဲ ရှိတာ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် လူသတ်မှုကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အို... ဘုရားရေ၊ အီးဟီး... ကြောက်စရာကြီးဗျာ။ ရဲအရာရှိကြီး... အဲ့ဒီကောင်က အရူးဗျ၊ လူ့ခေါင်းပြတ်ကြီးကို ရထားပေါ် သယ်လာရဲတဲ့ကောင်။"
ချဲယုံချန်း အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည်။ ထိုစဉ် အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ရုတ်တရက် ထခုန်ကာ ချဲယုံချန်း၏ ပါးကို ဖြန်းခနဲ၊ ဖြန်းခနဲ အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး ငိုယိုဆဲဆိုလေတော့၏။
"မင်းကြောင့် အကုန်ဖြစ်ရတာ။ မင်းကြောင့် အကုန်ဖြစ်ရတာ။ မင်းသာ အဲ့ဒီကောင်ကို ဓားပြတိုက်မယ်လို့ မပြောရင် အမည်းကောင် ဘယ်လိုလုပ် ဓားနဲ့ အထိုးခံရပါ့မလဲ။ အီးဟီး... အကုန်လုံးက မင့်ကြောင့်
ဖြစ်ရတာ၊ မင်းလို အူတူတူကြောင့်။ မင်းက အရူးပဲ။ မင်းက ဘာကောင်မှ သုံးစားမရတဲ့ အမှိုက်ကောင်..."
"ငါ့ကိုပဲ ဘာလို့ အပြစ်ပုံချနေတာလဲ... မင်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကိုပဲ ရွေးခဲ့ကြတာမလား။"
ချဲယုံချန်းမှာ ခံပြင်းလှသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကာကွယ်ပြီး မပြောရဲတော့ပေ၊ သူ တကယ်ကို လန့်ဖျပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"မငိးတို့တွေက အဲ့ဒီကောင် ပျာယာခတ်နေတာကို ပိုက်ဆံအိတ်ကြီး ပါလာလို့ ထင်နေကြတာ၊ ဘယ်မှာလဲ ပိုက်ဆံ။ ဘယ်မှာလဲ ပိုက်ဆံ။ အီးဟီးဟီး..."
"အဲ့ဒါ မင်းကိုယ်တိုင် ကြံစည်ခဲ့တဲ့ ဓားပြတိုက်မှုလေ။"
"ငါက အဲ့ဒီ မုဆိုးမလေးကိုပဲ ဓားပြတိုက်ချင်ခဲ့တာပါ။"
"မင်းလို လူအ၊ အဲ့ဒီ မုဆိုးမလေးဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်ရှိမလဲ..."
ထိုလူစုမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ငြင်းခုံရန်ဖြစ်နေကြတော့သည်။
ရထားရဲအရာရှိများ : "..."
မင်းတို့ကတော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးပြီး ဖွင့်ချရာမှာ တကယ်ကို တော်ကြပေတယ်...