အခန်း ၁၃၂

အခန်း (၁၃၂) ပုရွက်ဆိတ်ကောင်က ဆူညံသံပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပွဲစတင်ခဲ့လေပြီ။

ဆရာကြီးစူး ကျူရှန်တောင်ကုန်းအိမ်ရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဤအသိုင်းအဝိုင်းငယ်လေးအတွက် စကားပြောစရာ ခေါင်းစဉ်အသစ်အချို့ကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။

ဟင်းလျာများမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ယဲ့ချန်သည် မိမိဘာသာသာ အေးဆေးစွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။ လှပသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်မလေး ရှယန်နန် မှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယဲ့ချန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများကို အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး စကားဆိုနေခဲ့ကာ ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ၎င်းတို့၏ ချစ်ကြည်နူးမှုကို မညှာမတာ ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးစူးအကြောင်း ပြောရရင်တော့ သူက တကယ့်ကို တာအိုပေါက်မြောက်ထားတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ဦးဗျ။"

ကျင်းဟန်က ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ပြည်နယ်မြို့တော်က အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေကို ဆိုက်ရောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ အရင်းအနှီးကွင်းဆက်က ပြတ်တောက်လုနီးပါးဖြစ်နေကာ ရှယ်ယာတန်ဖိုးတွေကလည်း ထက်ဝက်လောက် ကျဆင်းသွားခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ဆရာကြီးစူးကို ဖိတ်ကြားပြီး ဖုန်းရွှေအစီအမံတစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်တာ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား ကုမ္ပဏီက ချက်ချင်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့တယ် အဲဒီနှစ်မှာတင် ကုမ္ပဏီက အမြတ်အစွန်းတွေ ရရှိခဲ့တာ အခုဆိုရင် အဲဒီကုမ္ပဏီကထိပ်တန်း အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီကြီးတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။"

"အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး။ ငါက အဲဒါထက် ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာကို ကြားဖူးသေးတယ်။ အဲဒီနှစ်တုန်းက ဆရာကြီးစူးလမ်းပေါ်မှာ သွားနေရင်း လမ်းဘေးက အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ စိတ်ကူးပေါက်တာနဲ့ ဆရာကြီးစူးက သူ့အတွက် ဗေဒင်တွက်ပေးလိုက်ပြီး အဲဒီညမှာ သူ သေချာပေါက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ဟောကိန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဆရာကြီးဇူရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အဲဒီလူဟာ ဓာတ်လှေကားကိုမစီးဘဲ လှေကားကနေပဲ အိမ်ကို ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီညမှာတင် အဲဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ဓာတ်လှေကားက တကယ်ပဲ ချို့ယွင်းသွားပြီး ၁၉ ထပ်ကနေ မြေအောက်ထပ်အထိ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့တာဗျ။"

၎င်းတို့သည် ဆရာကြီးစူးကို ကောင်းကင်သို့ ရောက်မတတ် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေကြသဖြင့်နားထောင်နေသူများမှာ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်သွားကြရပြီး အလွန်အမင်း အားကျနှစ်သက် သွားခဲ့ကြသည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့သာ ဒီည ဆရာကြီးစူးနဲ့ တွေ့ခွင့်ရပြီး ငါတို့အတွက် ဗေဒင်တစ်ခေါက်လောက် တွက်ခိုင်းလို့ရရင် အဲဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။"

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး မသေမျိုးနဲ့တူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနဲ့သာ အဆက်အသွယ် ရသွားမယ်ဆိုရင် ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် အကျိုးရှိမှာ သေချာတယ်။"

"တော်စမ်းပါ အဲဒီလောက်ကြီး မျှော်လင့်မနေပါနဲ့ဦး။ ဆရာကြီးစူးရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို အဝေးကနေ မြင်တွေ့ခွင့်ရရင်ပဲ ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်နေပါပြီ။"

ကျင်းဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ယန်နန်... မင်းက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှယန်နန်၏ နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူတို့နဲ့အတူ ဒီဆရာကြီစူဇီချန်းအကြောင်း ဝင်မပြောတာလဲ။"

ရှယန်နန်က စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီီးနဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်ဆရာကြီးမှ မရှိတော့ပါဘူး။"

"အဲဒီစကားကို ငါ သဘောကျတယ်။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်၏။

မကြာမီအချိန်၌ ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ ဆရာကြီးစူးအကြောင်း စကားဝိုင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး၎င်းတို့သည် တန်ဖိုးကြီး ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်များ ကိုယ်ပိုင်ရွက်လှေများနောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စီးပွားရေးလမ်းကြောင်းများ နိုင်ငံတော်မူဝါဒများနှင့် နိုင်ငံတကာ အခြေအနေများအကြောင်းကို စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

ဤအရာများမှာ အဆင့်မြင့်သော ခေါင်းစဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့တစ်ဦးစီသည် အထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံဖြင့် ဂန္ထဝင်မြောက်စွာ အရှည်ကြီး ပြောဆိုနေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သက်တူရွယ်တူများထက် သာလွန်သော နိုင်ငံတကာ အမြင်နှင့် ပြုစုပျိုးထောင်မှုများကို ပြသနေကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဤအရာများအကြောင်း ပြောဆိုနေကြစဉ် ယဲ့ချန်ကိုလည်း စကားဝိုင်းထဲသို့ တမင်တကာ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြပြီးသူ့ကို ဝင်ရောက်ပြောဆိုခိုင်းကာ အရှက်ခွဲရန်နှင့် မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်နေကြသည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်က ၎င်းတို့ကို လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့၏။ သူ့အတွက်မူ ဤခေါင်းစဉ်များမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ကြားရသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ယဲ့ချန်က ၎င်းတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့ကြပြီး ယဲ့ချန်အပေါ် ၎င်းတို့၏ အထင်သေးမှုများမှာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ဆရာကြီး..."

ရှယန်နန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

"ဟုတ်တယ် ငါတို့က စကားပြောတဲ့ လမ်းကြောင်းချင်း မတူဘူးလေ။ ငါက စကားမပြောတတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး တကယ်လို့ ငါသာ တကယ် ဝင်ပြောလိုက်ရင် သူတို့တွေ ငါ့ဆံပင်ကို ပိုင်းဖို့အတွက် နဂါးစိမ်းလခြမ်းဓားမကြီးတွေ ငါ့အတွက် ပန်းသီးအခွံခွာပေးဖို့ ကောင်းကင်လှံမကြီးတွေ ပြီးတော့ ငါစားဖို့ သစ်စေ့တွေကို ခွဲပေးဖို့ ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်တွေကို သုံးပြီးတော့များ ငါ့ကို ဝိုင်းပြုစုပေးနေကြရမလားလို့ စိုးရိမ်မိလို့ပါ။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှယန်နန်မှာ ၎င်းကို သဘောကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အခြားသူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

"တော်ပြီ ငါ ထမင်းစားချင်စိတ်တောင် ပျောက်သွားပြီ။"

ကျင်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် စိမ်းတောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ငါတို့ ဆရာကြီးစူးကို ဂါရဝပြုကြမယ်။"

"ငါ သန့်စင်ခန်း ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။"

ယဲ့ချန်မှာ မည်သည့်ဆရာကြီးစူးသို့မဟုတ် ဆရာကြီးညာကိုမျှ တွေ့လိုစိတ်မရှိပေ။ သူကတော့ အရှိန်အဝါ အလွန်အမင်း ထုတ်ပြချင်နေတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဘာသွားကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ။

ယဲ့ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှယန်နန်ကို တစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်နန် နင်က ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ရုပ်လေးပဲရှိပြီး ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်ကို သဘောကျနေရတာလဲ။ နင်နဲ့ သူကြားက ကွာဟချက်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလိုပဲ ကွာခြားတယ်။ နင်တို့က မတူညီတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကြီးပြင်းလာကြတာ ပြောစရာ ခေါင်းစဉ်လည်း အများကြီးမရှိနိုင်ဘူး ပြီးတော့ နောင်အနာဂတ်မှာ အမြင်ချင်းကွာဟချက်တွေက ပိုပြီးတော့ပဲ ကြီးမားလာလိမ့်မယ်။"

"ယန်နန်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူက နင်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ နင် သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်။"

ကျင်းဟန်က မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း အားလုံးရဲ့ စိတ်ပူပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှယန်နန်၏ မျက်နှာမှာ ရေကန်ငြိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး သူမက အလေးအနက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နင်တို့တွေ တစ်စုံတခုကို နားလည်မှုလွဲနေကြတာ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ဘယ်သူက မထိုက်တန်ဘူးလဲဆိုရင် ငါကသာ သူ့နဲ့ မထိုက်တန်တာပါ။ ငါကသာ သူ့ကို မှီပိုးနိုင်ဖို့အတွက် အမြင့်ကို လှမ်းတက်နေရတာ။"

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယန်နန်... နင် တစ်စုံတခုရဲ့ ပြုစားခြင်း သို့မဟုတ် အဆိပ်ခတ်ခြင်း ခံထားရတာလား နင်က သူ့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူး ဟုတ်လား အိုး... ကြည့်ရတာ သူက မသေမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ကျနေတာပဲ။"

"မသေမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလား။"

ရှယန်နန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူက အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ။"

"ငါတော့ သူက အရူးတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်တယ် ကဲပါ ယန်နန်၊ ဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်မပြောကြရအောင်။ လာပါ... ငါတို့ သွားပြီး ဆရာကြီးစူးကို တွေ့ကြရအောင် အဲဒါကမှ တကယ့် မသေမျိုး ပုဂ္ဂိုလ်အစစ်။"

အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှယန်နန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

လူတစ်စုမှာ အနီးနားရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ဆရာကြီးစူးမှာ ဤသီးသန့်အခန်းထဲတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သီးသန့်အခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ထွားကျိုင်းပြီး စနစ်ကျလှသော သက်တော်စောင့် အချို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ဤသက်တော်စောင့်များ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပြီး ၎င်းတို့၏ စိုက်ကြည့်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သာမန်လူအများစု၏ ခြေထောက်များကို တုန်ရီသွားစေနိုင်သည်။

ကျင်းဟန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သီးသန့်အခန်း၏ တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားကာသက်တော်စောင့်များကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ခင်ဗျာညကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးစူးနဲ့တွေ့ချင်လို့ သတင်းပို့ပေးပါဦး ခင်ဗျာ။"

"ထွက်သွား ဆရာကြီးစူးက ဘယ်သူ့ကိုမှ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အာ စိတ်မရှိပါနဲ့ ခင်ဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သတင်းပို့ပေးပါ။ ကျွန်တော်က ရွှမ်ဖေးဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌသား ကျင်းဟန် ပါ ခင်ဗျာ။ ဆရာကြီးစူးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အမြဲတမ်း အားကျလေးစားခဲ့ရလို့ပါ။"

ကျင်းဟန်သည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူများကလည်း ပြောကြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သတင်းပို့ပေးပါဦး ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က ရှင်ဖုန်း ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သားပါ ခင်ဗျာ။"

"ကျွန်တော်တို့ကို မျက်နှာသာပေးပါဦး ကျွန်တော့်အဖေက ယန်မြို့တော် စိုက်ပျိုးရေးဘဏ် ရဲ့ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပါ ခင်ဗျာ။"

"ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားတောင်းဆိုချက် မရှိပါဘူး ဆရာကြီးစူးကိုပဲ တွေ့ချင်တာပါ။ ကျွန်တော့်အမေက ကွမ်တာလမ်း အခွန်ဦးစီးဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးပါ ခင်ဗျာ။"

ဤလူများသည် သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ကြသည်မှာ သေချာသည်။ ယန်မြို့တော်ရှိ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင် ၎င်းတို့ကို ထူးချွန်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီးအထင်ကရ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများ ရှိကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် မည်သူမဆို မည်မျှပင် အရှိန်အဝါကြီးမားပါစေ ၎င်းတို့ကို ယခုကဲ့သို့ လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထား၍မရပေ။

"နောက်ဆုံး သတိပေးမယ် အခုချက်ချင်းထွက်သွားကြ မင်းတို့မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကင်တုန်ဟည်းမတတ် နောက်ခံတွေ ရှိနေပါစေ၊ဆရာကြီးစူးက မင်းတို့ကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး မင်းတို့ကို မပြောနဲ့ဦး မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် ဘေးမှာပဲ စောင့်နေကြရလိမ့်မယ်။"

သက်တော်စောင့်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤမှတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် စော်ကားလွန်းလှပြီး မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသဖြင့် ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပေါက်ကွဲပစ်ချင်သော်လည်း မရဲကြပေ။

အခြားသက်တော်စောင့်တစ်ယောက်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ ပြောနိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ မင်းတို့ဘာသာ တွေးတောဆင်ခြင်ကြ။"

ဆရာကြီးစူးက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံနေတာ ဟုတ်လား။

ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများ အနည်းငယ် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထပ်မံ၍ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

အဆုံးမှာတော့ ဆရာကြီးစူးတွေ့ဆုံနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် သေချာပေါက် ရန်မစရဲသော သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤအချိန်တွင် ယဲ့ချန် အိမ်သာတက်ပြီးနောက် ရှယန်နန်၏ ဘေးနားသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ အဲဒီဆရာကြီးစူးက အရှိန်အဝါတွေ ထုတ်ပြပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူးလို့ ငြင်းနေတာလား။"

"ဟုတ်တယ် သူက တကယ့် ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ယောက်လိုမျိုး ကြီးကျယ်နေတာ။"

ရှယန်နန်လည်း စိတ်ဆိုးရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ယန်နန်... တကယ်လို့ မင်း ဆရာကြီးစူးကို တကယ်တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို အပြင်ထွက်လာဖို့ ဖုန်းခေါ်ပေးလိုက်မယ်လေ။"

"မိုက်မဲလိုက်တာ။"

မလှမ်းမကမ်းနေရာမှ အေးစက်ပြီး ထောင်လွှားသော အမျိုးသားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အားလုံးက ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြီးမားလှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တောင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းသော သက်တော်စောင့်နှစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသားမှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ထောင်လွှားလှပြီး အရာရာကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေကာ မေးခွန်းထုတ်ရန်မလိုသော အာဏာစက်အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

ယဲ့ချန်က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ ဆရာကြီးစူးကို အပြင်ထွက်ပြီး မင်းကို တွေ့ခိုင်းရအောင်။"

ထိုအမျိုးသားက ယဲ့ချန်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"တကယ်လို့ မင်း အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး မင်းရဲ့ မျက်နှာကို မင်းဘာသာ ရိုက်ပြမယ်ဆိုရင် ငါ ဘာမှမကြားခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါက... သခင်လေးစုပဲ ထန်မြို့တော်ရဲ့ ထိပ်တန်း သခင်လေးပေါ့။"

ကျင်းဟန်၏ အမူအရာ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှယန်နန်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ နားနားတွင် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူ့နာမည်က စုလွမ်သူက ကြီးမားတဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ရှိတယ်။ ထန်မြို့တော်က စုမိသားစုဆိုတာ တကယ့် နံပါတ်တစ် မိသားစုပဲ။ သူတို့က ထန်မြို့တော်မှာ အမြစ်တွယ်နေကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဩဇာအာဏာက ပတ်ဝန်းကျင် မြို့တွေအထိ ပြန့်နှက်နေတာ။ ငါတို့ရဲ့ ယန်မြို့တော်မှာလည်း သူတို့ရဲ့ ဩဇာအာဏာက မသေးဘူး။ စုလွမ်ရဲ့ အဖေက ထန်မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် အာဏာရှိသူအဖြစ် လေးစားခြင်းခံရတာ။သူနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျင်းဟန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက စုလွမ်ရဲ့ ရှေ့မှာ သာမန် ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ။"

ဤသခင်လေးစု ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး စကားတစ်ခွန်း မှားသွားပါက ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လာမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဆရာကြီးပဲဖြစ်ဖြစ်..."

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်၏ လေသံမှာ မကြားတကြား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလူက သေတော့မှာပဲ..."

"မင်း နားမကြားဘူးလား ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူးလား။"

သခင်လေးစုသည် အလွန်ပင် အနိုင်ကျင့်လိုစိတ် ပြင်းပြနေပြီး ယဲ့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒူးထောက် မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပြီးရင် ထွက်သွားစမ်း။"

"အာ... မင်းက ဧကရာဇ်မင်းကြီးလား မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခိုင်းနေတာ... တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။"

"မင်းတို့လို လူသာမန်တွေက တကယ်ပဲ အိပ်မက်ထဲမှာ ရှင်သန်နေကြတာပဲ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတိုင်းက တန်းတူညီမျှတယ်လို့ ထင်နေတာလား ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ နည်းနည်းလောက် ဉာဏ်ရှိတဲ့သူတိုင်းက လူတွေက ဘယ်တုန်းကမှ တန်းတူညီမျှမရှိခဲ့ဘူးဆိုတာကို နားလည်ကြတယ်။ နန်းတော်တံခါးနီတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ဝိုင်နဲ့ အသားတွေက ပုပ်သိုးကုန်ပြီး လမ်းပေါ်မှာတော့ ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ အေးခဲနေတဲ့ အရိုးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာက နောက်ပြောင်စကား မဟုတ်ဘူး။ ငါ စုးလွမ် က မင်းကို ဒူးထောက်ခိုင်းရင် မင်း ဒူးထောက်ရမယ်။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... သီးသန့်အခန်းထဲတွင် လူနှစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆရာကြီးစူးမှာ ထိုမသေမျိုးနှင့်တူသော အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆရာကြီးစူး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မွှေးရနံ့သင်းပျံ့သော ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းရောင် တျူးလစ်ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် ရှိနေပြီး လူများကို မိန်းမောတွေဝေသွားစေနိုင်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် အလွန်ပင် အေးစက်ပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လူများကို မိမိကိုယ်မိမိ အရှက်ရစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

၎င်းမှာ ထန်မော့ရွှေပင်ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးစူး ယနေ့ညတွင် တွေ့ဆုံနေသည့် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထန်မော့ရွှေဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထန်မိသားစုထဲတွင် အဖိုးထန်၏ အချစ်ဆုံး ခံရသော သမီးတော်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဆရာကြီးစူးသည် အဆောင်ခုကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ထားပြီး ရူးသွပ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"ဒီအဆောင်ထဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်ဒီဆရာကြီးအနေနဲ့ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာကတော့... ဒီအဆောင်ကို ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးဟာ သေချာပေါက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲကျွမ်းကျင်သူတွေထဲက ကျွမ်းကျင်သူပေါ့အဖိုးထန်က ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာတောင်မှ ဒီအဆောင်ကြောင့် သူ့ရဲ့ အသက်ကို သက်တမ်းတိုးနိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး။"

ဆရာကြီးစူး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဒီလိုမျိုး အဆောင်ကိုတော့ ဒီဆရာကြီးအနေနဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာတောင် ရေးဆွဲနိုင်ပါ့မလားလို့ မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဒါမျိုး ဘယ်နှခုရှိသေးလဲ ဒီဆရာကြီးကို အချို့ မျှဝေပေးလို့ မရဘူးလား ဒီဆရာကြီးအနေနဲ့ ကောင်းကင်တုန်ဟည်းမတတ် စျေးနှုန်းကို ပေးချင်ပါတယ် တစ်ခုကို သန်း ၂၀ မဟုတ်ဘူး သန်း ၃၀ ပေးမယ်။ မင်းမှာ ဘယ်နှခုပဲရှိရှိ ဒီဆရာကြီး အကုန်လုံး လိုချင်ပါတယ်။"

ထန်မော့ရွှေ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဆရာကြီးစူး၏ လက်ထဲမှ အဆောင်ကို အလျင်အမြန် လုယူလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးစူး... ဒါက ကုသခြင်းအဆောင်ပါ။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ဒါတစ်ခုပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှုတွေကို ခံပြီးမှ ဒါကို ရရှိခဲ့တာပါ၊ ရဖို့ တကယ်မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး... ဆရာကြီးဇူအနေနဲ့ ဒီအဆောင်ကို မရေးဆွဲနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... ဒါကို ဒီမှာတင်ပဲ ရပ်တန့်လိုက်ကြရအောင်။"

"မင်း ဒီအဆောင်ကို ဘယ်သူ့ဆီက ရခဲ့တာလဲ။"

ဆရာကြီးစူး စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ကွက်တိဆိုသလိုပင်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆရာကြီးစူးမှာ ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သွားခဲ့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို လာပြီး နှောင့်ယှက်နေတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။"

ဆရာကြီးစူး၏ အသံမှာ ထူးထူးခြားခြား အကျယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် သီးသန့်အခန်းကို ဖြတ်ကျော်၍ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းးးး

အပြင်ဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသည့် ထောင်လွှားလှသော သခင်လေးစု အပါအဝင် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ ဦးနှောက်များ ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ရီသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။

ယဲ့ချန်၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ရှယန်နန်ကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည့်အတွက်ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သီးသန့်အခန်း၏ တံခါး ပွင့်ဟလာခဲ့၏။ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆရာကြီးစူးနှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော ထန်မော့ရွှေတို့ အခန်းထဲမှ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

"ဆရာကြီးစူး... စိတ်ကို လျှော့ပါဦး ခင်ဗျာ။"

သခင်လေးစုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီပုရွက်ဆိတ်ကောင်က ဆူညံနေတာပါ။"

ဆရာကြီးစူးနှင့် ထန်မော့ရွှေတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့ချန်၏ ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ...