အခန်း ၁၃၆
Vol. 14 Ch. 136
အခန်း ၁၃၆ - ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခြင်း။
ရုပ်သွင်ပြအဆောင်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် သခင်လေးစု၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်၌ ထူးဆန်းသော လူမျက်နှာ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စစ်ဆေးစဉ် ရိုက်ကူးသည့် 4D အာထရာဆောင်း ပုံရိပ်အတိုင်းပင်။
ထိုခဏ၌ ထိုမျက်နှာ၏ ပါးစပ်သည် ဆန်းကြယ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သွေးသားများကို ဝါးစားကာ အရိုးများကို ကိုက်ဝါးနေသည့်အလား ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ စိမ့်အောင် အေးစက်စေသော သွားကြိတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်ခြောက်ခြားသွားကြပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေကြ၏။
သရဲသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ချောင်းကြည့်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး သူ၏ ပြူးထွက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပါးစပ်ကို စူးရှဆန်းကြယ်စွာ ဖြဲလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အား... သရဲ သရဲ”
ရှယန်နန်၏ အတန်းဖော် ကျောင်းသူတစ်ယောက်မှာ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝပြိုလဲသွားကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း အခန်းထဲမှ ဒယိမ်းဒယိုင် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ရုပ်သွင်ပြအဆောင်သည် သခင်လေးစု၏ ဗိုက်ကို အပြည့်အဝ ထင်းလင်းအောင် မပြသနိုင်သေးသဖြင့် ရှိနေသူများမှာ ကြမ်းတမ်းသော ပုံရိပ်ကြမ်းကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယဲ့ချန်၏ ယင်-ယန်းမျက်လုံးများကမူ သန္ဓေသားသရဲကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးဖြစ်သည်။
ထိုသရဲသည် သခင်လေးစု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုန်းထွက်သွားပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး ပုံစံအမှန်ကို ပြသလိုက်ပါက ပိုမိုကြောက်ဖို့ကောင်းလာလိမ့်မည်။
မကြာမီ ရုပ်သွင်ပြအဆောင်၏ သုံးမိနစ်ကြာ သက်ရောက်မှု အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
သခင်လေးစု၏ ဗိုက်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဖောင်းကားနေသော သန္ဓေသားသရဲ၏ မျက်နှာမှာလည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပေ။
ဟူး... ဟူး... ဟူး
သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စိတ်ရောခန္ဓာပါ နွမ်းနယ်သွားကြပြီး ရေစိုအဝတ်စများကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြရသည်။
ထန်မော့ရွှေမှာလည်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘဲ နံရံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှီထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို မနားတမ်း ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။
ရှယန်နန်မှာမူ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်များကို ယဉ်ပါးနေသည့်အလား စူးဇီချန်းထက်ပင် ပိုမိုတည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိနေခဲ့သည်။
“ယဲ့... ဆရာကြီးယဲ့...”
စူးဇီချန်းက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“စုလွမ်ဗိုက်ထဲက သန္ဓေသားသရဲရဲ့ နာကျည်းမှုက တကယ်ကို ချောက်ကမ်းပါးလို နက်ရှိုင်းလှပါတယ်။ စူးဇီချန်းတစ်ယောက် တစ်သက်လုံးမှာ ပြင်းထန်တဲ့ သရဲဆိုးအများကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သရဲမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးယဲ့ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ သေချာပေါက် သေရပါလိမ့်မယ်။”
“ငါ့ကို မြှောက်မပြောနဲ့။”
ယဲ့ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
“ဒါဆို... ဆရာကြီးယဲ့ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”
စူးဇီချန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။
“ဒီစုလွမ်က ထန်မြို့မှာ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပါ။ ဆရာကြီးယဲ့သာ သူ့အသက်ကို ကယ်ပေးနိုင်ရင် စုမိသားစုက ဆရာကြီးကို သေချာပေါက် အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဆက်ဆံပါလိမ့်မယ်...”
စူးဇီချန်း၏ အမြစ်တွယ်ရာမှာ ထန်မြို့တွင်ဖြစ်သဖြင့် စုလွမ်အတွက် တောင်းပန်ပေးနေခြင်းဖြစ်၏။
“သန္ဓေသားသရဲ သွားပေါက်ပြီဆိုရင် သရဲခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ဖြစ်သွားပြီလို့ ငါစောစောက ပြောခဲ့တယ်မလား သခင်လေးစုတော့ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမှာ ရောက်နေပြီ။”
ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် သခင်လေးစုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ရလာခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုလဲ... သွားကြိတ်သံ ကြားရလား... အခု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။”
သူသည် ကြမ်းပြင်မှ အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်ပြီး အံ့ဩမှင်သက်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာကြီးယဲ့ ဆရာကြီးစူး... သူ သွားကြိတ်သံ ကြားရလား။”
စူးဇီချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်သည်။
“အာ... သခင်လေးစု... သူ သွားကြိတ်တာ ဟုတ်ပါတယ် အသံကလည်း အတော်လေး ကျယ်တယ်...”
ကျင်းဟန်က အားနာစွာ ပြောလိုက်၏။
သခင်လေးစုသည် လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော မျက်နှာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်။
ဝူး... ဝူး...ဝူး... ဝူး...ဝူး... ဝူး...
သခင်လေးစု၏ ချက်မှ လေအေးများ တိုက်ခတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအအေးဓာတ်သည် ဝိညာဉ်နှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ စိမ့်ဝင်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။
မကြာမီ ယင်ဓာတ်များသည် မြစ်ရေဆန်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ကျယ်လောင်စွာ တုန်ခါစေကာ လိုက်ကာများကိုလည်း ရူးသွပ်စွာ လွင့်ပျံစေခဲ့သည်။
ဇိ... ဇိ... ဇိ...
သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ မီးသီးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး
သခင်လေးစု၏ ဗိုက်အတွင်းမှ ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံနှင့် တူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလွန်စူးရှကာ အေးစက်ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ နားစည်ကို ဖောက်ထွက်သွားမည့်အတိုင်းပင်။
“သူ ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘူးနဲ့ တူတယ်...”
ယဲ့ချန်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
ဆရာကြီးစူးသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်အလား သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မက်မွန်သစ်သားဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်။
မထင်မှတ်ဘဲ။
ကြိုတင်အသိပေးခြင်း မရှိဘဲ။
ဗြီးးးး...
သခင်လေးစု၏ ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်သည် အထည်စများ ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့် အသံနှင့်အတူ ပေါက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သွေးများသည် ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာ၏။
ချက်ချင်းပင် သွေးအိုင်ထဲမှ သွေးပေနေသော အသားစ ကလေးလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒီလက်ကလေးရဲ့ လက်သည်းတွေက ထက်မြက်ပြီး ရှည်လျားကာ ခွဲစိတ်ဓားတွေလို အမှောင်ရောင် ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဗြီးးး
နောက်ထပ် လက်ကလေးတစ်ဖက် ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သွေးပေနေသော သန္ဓေသားသရဲသည် သခင်လေးစု၏ ဗိုက်ထဲမှ လုံးဝတွားထွက်လာခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာ မွေးစကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလုံးသဏ္ဌာန် တွန့်လိမ်နေပြီး သွေးအမည်းရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ သွေးအပြည့်ပေနေသော အလုံးတစ်လုံးနှင့် တူလှသည်။
သူ၏ ခေါင်းမှာ ကြီးမားပြီး အမဲရောင် မျက်လုံးအိမ်နှစ်ခုလုံးမှာ ကြမ်းကြုတ်မှုမကောင်းဆိုးဝါးဆန်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သွေးများ ဆက်တိုက် ယိုစီးနေခဲ့သည်။
ထို့ပြင် အထင်းရှားဆုံးနှင့် အပိုလွန်ဆုံး အင်္ဂါရပ်မှာ။
သူ၏ ပါးစပ်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး မျက်နှာ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို နေရာယူထားကာ စံချိန်မီ သွေးစွန်းသော ပါးစပ်ကြီးဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုခဏ၌ ထိုပါးစပ်ကြီး ပွင့်ဟသွားပြီး ထပ်နေသော ထက်မြက်သည့် သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး လွန်စွာမှ မိစ္ဆာဆန်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသက်ရှူလိုက်ရုံဖြင့် လေအေးများ တိုက်ခတ်လာခဲ့၏။
ထိုကဲ့သို့သော လေအေးသည် လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လိုက်ပါက အရိုးများအထိ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
သီးသန့်ခန်းသည် ထူထပ်သော ယင်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မှောင်မိုက်ကာ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ ဆီးထွက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်နိုင်သော နတ်သမီးလေး ထန်မော့ရွှေပင်လျှင် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရ၏။
ဒါက အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။
ဒါက ဘယ်သည်းထိတ်ရင်ဖို ရုပ်ရှင်ထက်မဆို အဆပေါင်း ရာ ထောင် သောင်းမက ပိုပြီး ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။
သခင်လေးစုမှာမူ သူ၏ ဗိုက်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အသားစများတွင် ကပ်နေသော အဆီများသည် လွန်စွာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာနှင့် သွေးရဲရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အူလမ်းကြောင်း အပိုင်းအစတစ်ခုပင် အပြင်သို့ ထွက်ကျလာခဲ့၏။
ထိုအချိန်တွင် သခင်လေးစုသည် ရင်ကွဲပက်လက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။
သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ မေ့ဆေးမပါဘဲ ဗိုက်ခွဲမွေးဖွားခံနေရသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့သည် သီးသန့်ခန်းအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင် နံရံများနှင့် မျက်နှာကျက်တို့တွင် သွေးများ စွန်းထင်းသွားခဲ့ပြီး အသားစများသည် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် သူ လှုပ်ရှားရတော့မည့် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မစ်ရှင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တီ...မစ်ရှင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မစ်ရှင်အကြောင်းအရာ - အိမ်ရှင်သည် သန္ဓေသားသရဲကို နှိမ်နင်းရမည်။
ဆုကြေး - စနစ်သည် မစ်ရှင်၏ ခက်ခဲမှုကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆုကြေးကို နောက်မှ ရှင်းတမ်းထုတ်ပေးမည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုစွမ်းအင်များသည် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရွှေရောင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ ထိပါး၍မရသော ဖိအားတစ်ခုသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် ကုသရေးအဆောင်နှင့် သွေးတိတ်အဆောင်တစ်ခုကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်နေဆဲဖြစ်သော သခင်လေးစုပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။
ပြောရုံရှိသေးသည်။ သန္ဓေသားသရဲသည် သူ၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးကို လှည့်လိုက်ပြီး အရိုးများ ကျိုးပဲ့သံ ကြားလိုက်ရကာ အေးစက်သော လေနှင့်အတူ ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားသည့် သရဲရိပ်ဖြင့် စူးဇီချန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ အရှိန်မှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်ထက်ပင် စက္ကန့်အနည်းငယ် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့၏။
‘အရမ်းမြန်တာပဲ ဒါ သန္ဓေသားသရဲရဲ့ ထူးခြားချက်လား။’
ယဲ့ချန်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
“မကောင်းဆိုးဝါး...”
စူးဇီချန်းက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မက်မွန်သစ်သားဓားကို ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
သူသည် အချိန်အတန်ကြာ အသင့်ပြင်ထားခဲ့ပြီး မက်မွန်သစ်သားဓားထဲသို့ တာအိုစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဓားသည် ဖျော့တော့သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေပြီး အဆောင်များသည် လွင့်ပျံနေကာ အတော်အတန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ပြသနေခဲ့သည်။
သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ သန္ဓေသားသရဲသည် အနီးသို့ ခုန်အုပ်လာသည်နှင့် သူ၏ သွေးစွန်းသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စူးဇီချန်း၏ မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုက်ချလိုက်သည်။
သူ၏ ထက်မြက်သော သွားများဖြင့် လိမ်ချလိုက်ရာ။
မက်မွန်သစ်သားဓားသည် စိစိညက်ညက် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့၏။
သန္ဓေသားသရဲသည် စူးဇီချန်း၏ ကျော်ကြားသော လက်နက်ဖြစ်သည့် မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် သန္ဓေသားသရဲသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် လှိမ့်ကာ သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်လျက် စူးဇီချန်း၏ ပေါင်ကြားသို့ ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ငါ့တော့ သေပြီ။”
စူးဇီချန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်။
ဝုန်းးးးး
သန္ဓေသားသရဲ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် သုတ်သင် ဆိုသည့် စာလုံးကြီး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် မိစ္ဆာသုတ်သင်ရေးအဆောင် ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ သန္ဓေသားသရဲ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီ မိစ္ဆာသုတ်သင်ရေးအဆောင် ဟာ ရဲရဲနီနေတဲ့ သံပူနဲ့ ထိလိုက်သလို သန္ဓေသားသရဲရဲ့ ခေါင်းကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မီးခိုးတွေ ထွက်လာကာ ခေါင်းကနေ သွေးအမည်းရောင်တွေ ပန်းထွက်လာစေခဲ့တယ်။
သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
မိစ္ဆာသုတ်သင်ရေးအဆောင် တစ်ခုတည်းဖြင့် သန္ဓေသားသရဲကို အရေပြားဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိစေခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သန္ဓေသားသရဲသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ကာ အေးစက်သော လေပွေနှင့် ပုပ်စပ်သော အနံ့ဆိုးများဖြင့် ယဲ့ချန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
မြန်လိုက်တာ မြန်လိုက်တာ မြန်လိုက်တာ
အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။
ထိုအချိန်တွင် သန္ဓေသားသရဲ၏ အရှိန်ကို လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ မြန်ဆန်သည်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် အလွန်ပင် သင့်လျော်ပေသည်။
ဒီအရှိန်က ယဲ့ချန်ရဲ့ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။
ကံကောင်းသည်မှာ ယဲ့ချန်သည် ကြိုတင်မျှော်တွေးထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကာကွယ်ရေးအဆောင် ကို ကပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုန်းးးး
သန္ဓေသားသရဲ၏ ကိုက်ချက်သည် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ယဲ့ချန်ကို ထိခိုက်မှု မရှိစေခဲ့ပေ။
သို့သော် သန္ဓေသားသရဲသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းလွှာကို အပေါက်တစ်ခုဖြစ်အောင် ကိုက်ပစ်လိုက်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
“ထွက်သွားစမ်းးးး”
ဒီမတိုင်မီက သွေးစားသရဲကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် နောက်ထပ် တာအိုစွမ်းအား တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တာအိုစွမ်းအား ၉ ခု စုစည်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုခဏ၌ တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သရဲတစ်ရာကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့်အလား အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သန္ဓေသားသရဲသည် လှိမ့်ထွက်သွားပြီး သီးသန့်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဒုန်းးးး
သူသည် အခန်းတံခါးကို တိုက်ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးချင်နေပုံရသည်။
“တောက်... မင်း ထွက်ပြေးချင်တာလား။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို သတ်ရလိမ့်မယ်။”
ယဲ့ချန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်လည်း နိုးထလာခဲ့၏။ သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သရဲနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ယဲ့ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ အခန်းအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။
ဒီသီးသန့်ခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဗီလာအပြင်ဘက်မှ သယ်ဆောင်ထားသော ရေကန်တစ်ခု ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် သန္ဓေသားသရဲသည် ရေကန်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လုံးဝထွက်ပြေးတော့မည်။
ယဲ့ချန်နှင့် အခြားသူများမှာ ရေကန်ဘေးသို့ လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။
“ဒုက္ခပါပဲ ဒီသရဲသာ လွတ်သွားရင် ထန်မြို့မှာ သွေးစွန်းတဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။”
ဆရာကြီးစူးက တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်၏။
သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သန္ဓေသားသရဲသည် သူ၏ လက်ရော ခြေပါ သုံးပြီး ရေကန်အတွင်း မီတာတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ကူးခတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ထွက်ပြေးချင်တာလား။ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး။”
သူ၏ အသံဆုံးသည်နှင့် ယဲ့ချန်၏ လက်ထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေပြီး အဆောင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော သံကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။
ဒါက ယဲ့ချန် သွေးစားသရဲကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ရရှိခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုး ဖြစ်၏။
ယဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကို ခါလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးသည် ဂျလောက်ခနဲ အသံထွက်လာခဲ့သည်။
ဒီဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးရဲ့ အသံဟာ သာမန် သရဲဆိုးတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်၏။ ရေကန်ထဲမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ကူးခတ်နေတဲ့ သန္ဓေသားသရဲဟာ ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ၏ သရဲခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
“သွားစမ်းးးး”
ယဲ့ချန်သည် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးထဲသို့ တာအိုစွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးသည် ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရှည်လျားသွားကာ လေနှင့် လှိုင်းများကို စီးနင်းလျက် ရေကန်ရေများကို ခွဲထုတ်ပြီး ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ မြူခိုးလွှာတစ်ခု မိုးပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုး ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဖားလောင်းအရွယ်အစားရှိသော အဆောင်ပေါင်းများစွာသည် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဒီရေကန်ကို စိစိညက်ညက် ကျိုးပဲ့ပစ်မည့်အတိုင်း ခန့်ညားထည်ဝါသော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
ပြောရုံရှိသေး၏။ သန္ဓေသားသရဲသည် ဘာဖြစ်မှန်း သိလိုက်ပြီး ဆက်လက်ထွက်ပြေးချင် သွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုးသည် သန္ဓေသားသရဲကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ဆက်တိုက် တင်းကျပ်လာကာ အဆောင်များဖြင့် ယှက်နွယ်နေခဲ့သည်။
သန္ဓေသားသရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ မီးခိုးမည်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နာကျည်းမှုများသည် မိုးပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားကာ ညဘက်တွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ငိုယိုနေသကဲ့သို့ ဆက်တိုက် မြည်တွန်နေခဲ့ရာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထစရာကောင်းလှပေသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံကြိုး၏ ရစ်ပတ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရုန်းကန်လေလေ ပိုမိုတင်းကျပ်လာလေဖြစ်ပြီး သူ၏ မည်းနက်နေသော သရဲမျက်လုံးများမှ သွေးအမည်းရောင်များပင် ညှစ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယဲ့ချန်သည် လျှပ်စစ်အရှိန်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရှိန်အဆောင် ကို ချက်ချင်း ကပ်လိုက်၏။
ဒီအဆောင်ကိုလည်း ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သွေးစားသရဲကို နှိမ်နင်းရာကနေ ရရှိခဲ့တာဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ယဲ့ချန်သည် အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဒီအသက်ရှူသံသည် သူ၏ အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် တာဘိုချာဂျာ လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အသက်ပြန်ရှူထုတ်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော ရွေ့လျားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထိုခဏ၌ ယဲ့ချန်သည် နှင်းပေါ်တွင် ခြေရာမကျန်ဘဲ လျှောက်လှမ်းနိုင်သကဲ့သို့ လေကိုပင် စီးနင်းနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သိုင်းဝတ္ထုတွေထဲက အပျော့သိုင်းပညာရပ်ကို ထိပ်တန်းရောက်အောင် တတ်မြောက်ထားတဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ယဲ့ချန်သည် ခဏမျှ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရေကန်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ပြေးနှုန်းသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မီးခိုးလွှာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့် ထို့ကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေစဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲသို့ နှစ်မြှုပ်မသွားဘဲ လှိုင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းသည့် ခြေလှမ်းများကဲ့သို့ ရေပေါ်တွင် အလွန်တရာ ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
“သူ တကယ်ပဲ ရေပေါ်မှာ ပြေးနိုင်တာလားးးး”
ဆရာကြီးစူးမှာ လုံးဝ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။
“ဒါ နတ်ဘုရား မဟုတ်ရင် ဘာလဲ။”
ရှယန်နန်၊ ကျင်းဟန်နှင့် ထန်မော့ရွှေ အပါအဝင် အခြားသူများမှာ ထိုခဏ၌ ယဲ့ချန်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်သွားကြသည်။
သန္ဓေသားသရဲ၏ ရှေ့တွင် ပြေးလွှားရင်း ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ နဂါးစိမ်းဓားနှင့် တူသော သရဲခုတ်ဓားသည် သူ၏ လက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သရဲခုတ်ဓားပေါ်တွင် တာအိုစွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေပြီး ဓားအလင်းသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“သေစမ်းးးး”
ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ဓားဖြင့် ဘေးတိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ လုံးဝ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့၏။
သန္ဓေသားသရဲ၏ ခေါင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
ရေကန်ဘေးရှိ လူတိုင်းသည် ယဲ့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူသည် အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားပြီး မြင့်မားထောင့်မတ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။
သရဲကို ချည်နှောင်ခြင်း လှိုင်းများကို စီးနင်းခြင်း ဓားကို မြှောက်၍ ခုတ်ပိုင်းခြင်း နှိမ်နင်းခြင်းလျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားကာ အားလုံးသည် လှပသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအဖြစ် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဒုန်းးး
ကျင်းဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုခဏ၌ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ယဲ့ချန်၏ ကျောပြင်သို့ ဆက်တိုက် ဦးခိုက်နေခဲ့ကြ၏။
စူးဇီချန်းပင်လျှင် ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဆက်တိုက် ဦးခိုက်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့်ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။
ထန်မော့ရွှေ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် မကြုံဖူးသော တုန်လှုပ်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယဲ့ချန်၏ ပုံရိပ်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်သွားခဲ့၏။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတာလား...”
“ဆရာကြီး... ဆရာကြီး...”
ရှယန်နန်၏ မျက်လုံးများသည် ရူးရူးမူးမူး စွဲလမ်းမှုများဖြင့် ဝေဝါးနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မေတ္တာများသည်ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။
သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ခြေတံများမှာ ရုတ်တရက် ပူးကပ်သွားခဲ့ပြီး မက်မွန်သီးရောင် နှုတ်ခမ်းလေးမှ တိုးတိုးလေး မနားတမ်း တိုးတိုးပြောဆိုနေခဲ့၏။