အခန်း ၁၃၈

အခန်း ၁၃၈ - ဒေါ်လေးလျူ။

ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ကို ကပ်ထားသော ယဲ့ချန်သည် စန်းယွီ၏ အနောက်မှ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါရင်း သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အခန်းအတွင်း၌ မှိန်းပျော့သော မီးရောင်များ လင်းလက်နေပြီး နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ယဲ့ချန်က စန်းယွီအား ပေးထားခဲ့သော အမျိုးသား ဆေးရွက်ကြီး ကုမ္ပဏီ၏ ဒုတိယနှစ်ဝက် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲ မေးခွန်းနှင့် အဖြေများ နှင့်အတူ လက်ရေးလှလှဖြင့် ရေးသားထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်း ရှိနေခဲ့သည်။

စန်းယွီသည် စာပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ချန်ရယ် နင့်ကို စိတ်ပျက်အောင် ငါ မလုပ်ပါဘူး။ ဒီမေးခွန်းတွေက ခက်ခဲပေမဲ့ ငါ အမှတ်ပြည့် ရအောင် ဖြေနိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ် စန်းယွီ ရှောင်ချန်က ဒီလောက် ထူးချွန်တာ နင်လည်း ကြိုးစားရမယ်။”

စန်းယွီသည် မေးခွန်းများကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အဓိက အချက်များကို ပေါ်လွင်အောင် မှတ်သားကာ မှတ်စုများ ရေးမှတ်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်သည် စန်းယွီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမနှင့် အလွန် နီးကပ်နေခဲ့သည်။ ရေချိုးဂျယ်၏ မွှေးကြိုင်သော အနံ့နှင့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် ရနံ့များသည် သူမထံမှ လွင့်ပျံလာပြီး ယဲ့ချန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်နေသဖြင့် သူ့ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေကာ စိတ်ကူးများ လွင့်ပျံစေခဲ့၏။

ကိုယ်ပျောက်နေရတာ တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတာပဲ။

ယဲ့ချန်သည် အွန်လိုင်း ဝတ္ထုများထဲမှ ကိုယ်ပျောက်စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဇာတ်လိုက်များကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ခိုးနမ်းလိုက် အခွင့်အရေး ယူလိုက်ဖြင့် ပန်းပွင့်များကြားတွင် ပျော်ပါးနေကြသည်မှာ ဘာမျှ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အတ္တဆန်မှုများ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသော ဇာတ်လိုက်များကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ မုန်းတီးခဲ့၏။ ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ခံစားချက်မှာ တကယ်ကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ဘဝသည် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စန်းယွီကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သေချာစွာနှင့် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ညဝတ်အင်္ကျီသည် V-ပုံစံ လည်ပင်းပေါက် ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညှပ်ရိုးများကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များသည် ပခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပြီး သွယ်လျသော ခါးနှင့် မက်မွန်သီးရောင် အသားအရေ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်ဘတ်သည် ထန်မော့ရွှေ၊ လင်းယွီရှီ နှင့် ရှယန်နန် တို့ထက် သာလွန်နေပြီး မိုချင်း နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေသည်။

သူမ၏ သဘာဝအတိုင်း ရဲနီနေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများ၊ အပြုံးနှင့် အမူအရာ တိုင်းတွင် အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ ထွက်ပေါ်နေသော ဆွဲဆောင်မှုတို့သည် မည်သည့် အမျိုးသားကိုမဆို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြစ်မှုကျူးလွန်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေနိုင်ပေသည်။

ယဲ့ချန်သည် စန်းယွီနှင့် ရင်းနှီးချင်သည်ဆိုသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မပျော်သော ညများတွင် သူမသည် သူ၏ အိပ်မက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ စိန်ခေါ်မှုရှိစွာ ပုံစံမျိုးစုံ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ယဲ့ချန်သည် အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်စွာ နိုးထလာခဲ့ပြီး အဝတ်ဘီရိုထဲမှ သန့်ရှင်းသော အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေခဲ့ရဖူးသည်။

ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် စန်းယွီ၏ အဆင့်အတန်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော အိမ်တိုက်သမားများ၏ ရင်ထဲမှ မွန်မြတ်ပြီး အနုပညာဆန်သော ဆရာမ X ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်ပေသည်။ထိုထက်ပင် ပိုလွန်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာမ X သည် ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး စန်းယွီမှာမူ ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းတွင် နေထိုင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မွေးဖွားစဉ်ကတည်းက လူ့သဘာဝသည် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ယဲ့ချန်သည် စန်းယွီ၏ တရားမဝင် အကြွေးများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ ချစ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်မှစ၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် တိတ်တဆိတ် နွေးထွေးလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အမှောင်ထုထဲတွင် ယဲ့ချန်သည် ကြိုတင်အတိတ်နိမိတ် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည် သူ၏ နေ့ရောညပါ မျှော်လင့်တောင့်တခဲ့သော ရည်မှန်းချက်သည် မကြာမီ အကောင်အထည် ပေါ်လာတော့မည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကိုယ်ပျောက်အဆောင်၏ သုံးမိနစ်ကြာ သက်ရောက်မှု အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယဲ့ချန်သည် ကိုယ်ပျောက်မန္တန်ကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

ကိုယ်ပျောက်အဆောင်သည် တစ်ကြိမ်မျှသာ သုံးနိုင်သော ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် သုံးမိနစ်သာ ခံသည်။ သို့သော် ကိုယ်ပျောက်မန္တရးန်မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တာအိုစွမ်းအင် လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ ကိုယ်ပျောက်နေသော အခြေအနေကို အကန့်အသတ်မရှိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေသည်။

ယဲ့ချန်၏ လက်ရှိ တာအိုစွမ်းအင် ၁၅ ခုဖြင့် ကိုယ်ပျောက်နေသော အခြေအနေကို သုံးနာရီမှ ငါးနာရီအထိ ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပေ။

‘ထားလိုက်ပါတော့အစ်မယွီက စာဖတ်တာနဲ့ လေ့လာတာကို အာရုံစိုက်နေတာ။ သူမ ရေချိုးပြီး ညဝတ်အင်္ကျီ လဲထားတာကို ငါမြင်ရတယ်ဒါကြောင့် စာဖွဲ့လို့ မရတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အိမ်ပြန်သင့်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သဘာဝအတိုင်း လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းရမယ် လောကကြီးကို အကျင့်ကောင်းတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးရမယ် စည်းစနစ်တွေကို ပြန်လည် ထူထောင်ပေးရမယ်။ ငါသာ တာအိုပညာကို သုံးပြီး ခိုးနမ်းတာ အခွင့်အရေးယူတာလိုမျိုး ယုတ်မာတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်မယ်ဆိုရင် ငါနဲ့ တိရစ္ဆာန် ဘာခြားနားတော့မှာလဲ။ ဒီတာအိုပညာကို သင်ယူတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူးပေါ့ ငါ အိမ်ပြန်မယ် မနက်ဖြန် အချိန်ဇယားကို သေချာ စီမံပြီး စောစော လာခဲ့မယ်။’

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးကြိုးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

မကြာမီ ပဲပုပ်စေ့ အရွယ်အစားရှိသော မိုးစက်များသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး မြို့ပြလမ်းမများပေါ်သို့ ကျယ်လောင်စွာ သက်ရောက်သွားခဲ့၏။

သည်းထန်သော မိုးသည် ကြိုတင်သတိပေးခြင်း မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဒုက္ခပါပဲ မိုးရွာလာပြီ။”

စန်းယွီက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

မိုးသည် ပြင်းထန်ပြီး ပိုမို သည်းထန်လာခဲ့ကာ ခေါင်မိုးများနှင့် လမ်းမများပေါ်တွင် မြူခိုးဖြူများကို လွင့်ပျံစေခဲ့ရာ မြို့ကြီးကို ဖြူဖွေးသော မြူလွှာတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အခန်းအတွင်းရှိ မီးများ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။

မီးပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းဘေးမီးများနှင့် LED မီးများလည်း မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော လေနှင့် မိုးမှအပ မီးရောင် တစ်ချက်မျှ မရှိတော့ပေ။

အခန်းသည် မင်ရည်မှောက်ကျသွားသကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီး မိမိ၏ လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနက်ရောင် အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခြေလှမ်းများကို လျှောက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်းလင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက် မီးကပျက်သွားရတာလဲ။ အိမ်မှာ ဖယောင်းတိုင်လည်း မရှိဘူး။”

စန်းယွီက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်၏။ အေစီ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန် မွမ်းကျပ်လာခဲ့သည်။ ဒီမွမ်းကျပ်မှုသည် သူမ၏ အာရုံကြောများကို ပိုမို စိုးရိမ်စရာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး မုန်တိုင်း၏ ကြောက်စရာကောင်းမှုကို ပိုမို ကြီးထွားစေခဲ့သည်။

“ငါ အပေါ်ထပ်က ဒေါ်လေးလျူ အိမ်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင် သွားချေးရမယ်။”

စန်းယွီသည် သူမ၏ ဖုန်းဓာတ်မီးကို အသုံးပြု၍ လမ်းကြောင်းကို အလင်းပြကာ တံခါးအပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

စန်းယွီသည် တံခါးအပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားပြီး လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ချန် နေထိုင်သော ပြန်လည်နေရာချထားရေး အိမ်ရာဝင်းသည် တိုက်တစ်လုံးလျှင် ၈ ထပ်သာ ရှိပြီး အိမ်နီးနားချင်းများမှာ အလွန် ရင်းနှီးကြကာ အပြန်အလှန် လည်ပတ်လေ့ ရှိကြသည်။

အိမ်နီးနားချင်းများ အေးစက်ပြီး လူသားဆန်သော နွေးထွေးမှု မရှိသည့် မြင့်မားသော တိုက်တာကြီးများကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။

ဒေါ်လေးလျူသည် စန်းယွီနှင့် ယဲ့ချန်းတို့၏ အပေါ်ထပ်တွင် နေထိုင်ပြီး အသက် ၇၀ ကျော်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ကာ သန်မာနေဆဲ ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါ ခံစားနေရသော သူမ၏ အမျိုးသားသည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်သလားသေပြီလား မသိရပေ။ ယခုအခါ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သနားစရာကောင်းသော အထီးကျန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စန်းယွီက တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးလျူ ဒေါ်လေးလျူ အိမ်မှာ ရှိလားရှင့်။”

မကြာမီ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးလျူသည် ထွန်းညှိထားသော ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးအနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

မှိန်းပျော့သော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို အလင်းပြနေခဲ့သည်။

ဒါဟာ အဘွားအိုတစ်ယောက်၏ ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် အရိုးခေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်နေကာ စိမ့်ခနဲ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

“ဟင် ရှောင်ယွီ။”

ဒေါ်လေးလျူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး စန်းယွီကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဒေါ်လေးလျူ မအိပ်သေးဘူးလားရှင့်။ သမီး ဖယောင်းတိုင် လာချေးတာပါ။ အိမ်မှာ ဝယ်ထားဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။”

စန်းယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ ရှောင်ယွီရယ် သမီး အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းလား။”

ဒေါ်လေးလျူက မေးလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေးလျူ သမီး အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပါပဲ ဒေါ်လေး သိသားနဲ့။”

“လာပါ ရှောင်ယွီရယ် အထဲအရင် ဝင်ပါ။ မီးကလည်း ပျက်နေတယ် သမီးကလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်လေ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ကြောက်နေမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။”

ဒေါ်လေးလျူက ပြုံးလိုက်ပြီး စန်းယွီအား အိမ်အတွင်းသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

‘ဘာလို့ ဒေါ်လေးလျူ ရဲ့ အိမ်မှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့မျိုး ထွက်နေရတာလဲ။’

ယဲ့ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည်။ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုသည် ဒေါ်လေးလျူ၏ အိမ်အတွင်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

ကိုယ်ပျောက်နေဆဲ ဖြစ်သော ယဲ့ချန်သည် စန်းယွီ၏ အနောက်မှ အိမ်အတွင်းသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒေါ်လေးလျူက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ယွီရယ် သမီးက ဒီလောက် လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်းလှ ကောင်းတာ ဘာလို့ ချစ်သူ မရှာသေးတာလဲ။”

ဒေါ်လေးလျူက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို တင်လိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ခဏ ထိုင်ပါဦး.ဒေါ်လေးနဲ့ စကားပြောရအောင်။ ဒေါ်လေးနဲ့ သမီးက တစ်လှေတည်းစီး တစ်ဦးတည်းရိုးတွေပဲလေတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတာအထူးသဖြင့် ညဘက်ဆိုရင် စကားပြောဖော်တောင် ရှာလို့မရဘူး။ ဒီနေ့ သမီး ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒေါ်လေးကို အဖော်လုပ်ပေးရမယ်နော်။”

“ဩော် ဒေါ်လေးလျူရယ် ချစ်သူဆိုတာ ရှာချင်တိုင်း ရှာလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။”

စန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး နေရာယူလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ ဒေါ်လေးလျူရယ် သမီးလည်း အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေတာဆိုတော့ ဒေါ်လေးကို ခဏ အဖော်လုပ်ပေးပါ့မယ်။”

ဒေါ်လေးလျူသည် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ စမ်းတဝါးဝါး ဝင်သွားခဲ့ပြီး စန်းယွီအတွက် ရေတစ်ခွက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

“ရော့ သမီး ရေလေးနည်းနည်း သောက်လိုက်ပါဦး။”

“ကျေးဇူးပါ ဒေါ်လေးလျူ။”

စန်းယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ယွီ ဒေါ်လေး သတိထားမိတယ် သမီး ဒီရက်ပိုင်း ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ အိမ်မှာပဲ ရှိနေတာနော်။ အလုပ် မလုပ်တော့ဘူးလား။”

“ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေးလျူ၊ သမီး အခု အိမ်မှာ အနားယူနေတာပါ။”

စန်းယွီက ဖန်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“လောလောဆယ် အလုပ်ရှာဖို့ အဆင်မပြေသေးပါဘူး။”

“အင်း သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပါပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်သေးတာတောကနေ မြို့ကို လာပြီး တစ်ယောက်တည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတာ ခက်ခဲတာတင် မကဘူး ယောက်ျားတွေရဲ့ မကောင်းတဲ့အရာတွေကိုလည်း ကာကွယ်ရသေးတယ်။”

ဒေါ်လေးလျူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“သမီးရဲ့ အဖေကော သမီးဆီ ဆက်သွယ်သေးလား။ သမီး အဖေရဲ့ အခြေအနေကို ဒေါ်လေး သိပါတယ် လွန်လွန်းပါတယ်။ လောင်းကစားဆိုတာ စွဲသွားရင် ပြီးပြီ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရတယ် မိသားစုတွေ ပြိုကွဲရတယ်။”

သူမ၏ လောင်းကစားစွဲနေသော အဖေအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ စန်းယွီ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အမြွက် ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့ ဒေါ်လေးလျူရယ် သမီးအဖေ အကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့။ သူ သမီးဆီ ဆက်မသွယ်ရင် သမီး ပိုပြီး စိတ်ပေါ့ပါသေးတယ်။”

သူတို့နှစ်ယောက်သည် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ ကိစ္စများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။

ယဲ့ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စာပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော အနံ့သည် ဒီလောင်ကျွမ်းနေသော ဖယောင်းတိုင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒေါ်လေးလျူ ညဉ့်နက်နေပြီဆိုတော့ ဒေါ်လေး အနားယူတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သမီးကို ဖယောင်းတိုင်တစ်ချောင်း ငှားလို့ရမလားဟင်။ သမီး အိမ်ပြန်ပြီး ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာကြည့်ရဦးမှာမို့လို့ပါ။”

ထိုအချိန်တွင် စန်းယွီသည် သူမ၏ မျက်ခွံများ လွန်စွာ လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နွမ်းနယ်မှု လှိုင်းတစ်ခုသည် သူမအား လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

“ဟင်း ဟင်း ဟင်း”

ရုတ်တရက် ဒေါ်လေးလျူသည် ဆန်းကြယ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် ထိုရယ်သံမှာ အနည်းငယ် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်စေသော ရယ်သံ ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ယွီ သမီးက ဒေါ်လေးလျူ ရဲ့ တံခါးဆီ ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာဆိုတော့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့တော့။”

“ဒေါ်လေးလျူ သမီး ဘာလို့ သမီး ခေါင်းတွေ ဒီလောက် လေးနေရတာလဲ ခြေလက်တွေလည်း အားမရှိတော့ဘူး။”

ထိုအချိန်တွင် စန်းယွီ၏ လက်သည် ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ရေခွက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ အပိုင်းအစများအဖြစ် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒေါ်လေးက သမီးသောက်တဲ့ ရေထဲမှာ ဆေးခတ်ထားလို့ပေါ့။”

ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်အောက်တွင် ဒေါ်လေးလျူ၏ အမူအရာမှာ ရက်စက်မှုအောင်ပွဲခံမှုနှင့် စိမ့်ခနဲ ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ဒေါ်လေးလျူ သမီး သမီး။”

စန်းယွီသည် စိတ်၏ အလိုအလျောက်အတိုင်း ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကြွက်သားများ အားလုံး ပျော့ခွေနေခဲ့ပြီး မည်သည့် အားမျှ မထုတ်နိုင်တော့ပေ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လေသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး မိုးမှာ ပိုမို သည်းထန်လာခဲ့ကာ မိုးကြိုးများလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်