အခန်း ၁၄၅

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄၅ - အနီစက်များ ထွက်လာခြင်း

နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲ ဆိုးထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆိုင်မှအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး လင်းစုယွီ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"နင်တို့က ဒီလောက် အရည်အသွေးညံ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်လိုများ ရောင်းရဲတာလဲ"

အနီးအနားတွင် အနားယူနေသော ပိုင်ချီမင်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရန်လိုနေသည့် အပြုအမူကို မြင်သောအခါ လင်းစုယွီကို ရိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ"

ပိုင်ချီမင်သည် စိတ်ထဲရှိ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ ယနေ့သည် စုယွီနှင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့ အကြာကြီး မျှော်လင့်ခဲ့ရသော ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲနေ့ဖြစ်ရာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လာရောက်နှောင့်ယှက်ပြီး ဖျက်ဆီးခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် သူ့ဝမ်းကွဲညီမ စုယွီကို ဤသို့ လာရောက်ဆက်ဆံသူအား ပါးရိုက်ပြီးသား ဖြစ်မည်ပင်။

ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်း လေသံပြောင်းသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ရန်လိုမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး မြူဆွယ်သည့် အမူအရာဖြင့် "ဒီလောက် အရည်အသွေးညံ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကျွန်မလိုလူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တန်မှာလဲရှင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို မတင်ကာ လက်မောင်းကို ပြလိုက်သည်။

"ဒါကိုကြည့်ဦး၊ ဒီအဝတ်အစားတွေကို ဘာနဲ့လုပ်ထားမှန်းကို မသိဘူး။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အသားအရေကို ဖျက်ဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အနီစက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

အဝတ်အစား စမ်းဝတ်ရန် တန်းစီနေသော ဖောက်သည်အချို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်း ပြန်ချိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ ပိုင်ချီမင်လည်း ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး လင်းစုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဆူညံသံကြားသဖြင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်လည်း ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖောက်သည်များလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။ မူလက ဒီဇိုင်းများကို သဘောကျသော်လည်း အနီစက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ဝင်စားမှုများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် အမျိုးသမီးများအတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ရာ မိမိလက်မောင်းကို ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်မခံနိုင်ကြပေ။

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုံးများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကို ပခုံးဖြင့် တွန်းဖယ်ကာ ပိုင်ချီမင်နှင့် နီးကပ်အောင် တိုးသွားပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို သူ့ရှေ့တွင် ထိုးပြလိုက်သည်။

သူမသည် ပိုင်ချီမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကျွန်မ ဒီပုံစံကြီးနဲ့ လူကြားထဲ ဘယ်လိုထွက်ရတော့မှာလဲ" ဟု ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းစုယွီက သူမလက်မောင်းပေါ်က အနီစက်တွေကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် "အစ်မ... အရင်ဆုံး အဝတ်အစားတွေကို အရင်လဲလိုက်ပါ၊ အနီစက်တွေ တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့သွားမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးသည် ပိုင်ချီမင်နှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားနေစဉ် လင်းစုယွီက ကြားဖြတ်ပြောသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"နင်က တာဝန်ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

သူမသည် လင်းစုယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ "ငါပြောထားမယ်၊ နင်တို့ ဒါကို တာဝန်ယူရမယ်။ မယုံရင်စောင့်ကြည့်၊ ဒီဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လူခေါ်လိုက်မှာနော်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

လင်းစုယွီကတော့ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို မမှုပေ။ ဤဆိုင်သည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျန့်မျိုးနွယ်စုတို့ ဖက်စပ်လုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သူက ဖျက်ဆီးရဲမည်နည်း။ ကျန်သည့် အဓိကမိသားစုကြီးနှစ်ခုပင်လျှင် ဤဆိုင်ကို ထိရန် နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

လင်းစုယွီသည် စိတ်အေးအေးထားကာ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အစ်မ၊ ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ အနီစက်တွေ ပျံ့သွားမှာစိုးလို့ အဝတ်အစားအရင်လဲဖို့ အကြံပေးတာပါ" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးက လင်းစုယွီသည် တာဝန်ရှောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စ၍ သောင်းကျန်းတော့သည်။

သူမသည် ဆိုင်ရှေ့သို့ ထွက်သွားပြီး "အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြပါဦး" ဟု အော်ဟစ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဆိုင်က အဝတ်အစားတွေက အသားတွေကို အနီစက်တွေ ထွက်စေတယ်၊ အခုတော့ သူတို့က ငြင်းနေကြတယ်"

လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ဆူညံသံကြောင့် ရပ်ကြည့်လာကြသည်။ လင်းစုယွီ၏ မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံရလျှင် အနီစက်များ ပျံ့နှံ့မည်ကို စိုးရိမ်၍ အဝတ်အစားကို အမြန်လဲကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးက ထူးခြားနေသည်။

သူမသည် အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန်ထက် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်သာ အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်။ ဆိုင်ရှေ့တွင်လည်း လူအတော်များများ ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ သူငယ်ချင်းအား "ဒီဆိုင်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ အခုမှ ဖွင့်တာနဲ့ တူတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတောင် ဝင်ကြည့်မလို့ပဲ၊ အထည်သားက ဒီလောက်အထိ ညံ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

လူတွေ ပိုစုလာသည်ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ကုန်တိုက်ထဲရှိ လူအားလုံး ကြားစေရန် လေသံကို ပို၍ မြှင့်လိုက်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လင်းစုယွီ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ကာ "စုယွီ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ဝယ်သူတွေ အကုန်ထွက်ကုန်ပြီ" ဟု ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လင်းစုယွီ၏ ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ပို၍ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။

ပိုင်ချီမင်သည် အစက မိမိတို့ဘက်က မှားသည်ဟု ထင်သဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိစ္စကို ပိုကြီးအောင် လုပ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဤသို့ လာသောင်းကျန်းနေသည်ကို သူ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူက လင်းစုယွီကို စောင့်ရှောက်ပေးနေသော ရွှမ်ဖုန်းအား ထိုအမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆီးပြီး အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် လင်းစုယွီက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

လင်းစုယွီသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် "အစ်မ... ကျွန်မတို့က တာဝန်ရှောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်မရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ အစ်မကိုယ်တိုင်ကတော့ သိပ်ပြီး အလျင်လိုပုံမရဘူးနော်"

"အနီစက်တွေ ထွက်လာပြီဆိုရင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ရန်ဖြစ်ဖို့ထက် အဝတ်အစားကို အရင်ဆုံး လဲပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းစုယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးက ကြည့်နေသူများကလည်း မှန်သည်ဟု တွေးမိသွားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အသားအရေ ယားယံလာပါက ရန်မဖြစ်ခင် အင်္ကျီကို အရင်လဲကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ အရှိန်သေသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... နင်တို့ အဝတ်အစားတွေကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာကို ငါက မပြောရတော့ဘူးလား"

ထို့နောက် သူမက ဘေးကလူများကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး၊ ဒီဆိုင်က အမှားကို ဝန်မခံတဲ့အပြင် ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဒီဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ မလာကြပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ရှင်တို့လည်း အသားအရေ ပျက်စီးပြီး ဘယ်သူမှ တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဝတ်အစား ဝယ်ပြီးသား ဝယ်သူအချို့လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အိတ်များကို ကောင်တာပေါ် ပြန်တင်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံ ပြန်အမ်းပေးပါ၊ ဒီအင်္ကျီတွေကို မယူတော့ဘူး"

ထိုအမျိုးသမီးက ယခုအထိ အဝတ်အစား လဲရန် အလျင်မလိုသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းစုယွီသည် သူမ ပြဿနာရှာရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီနေ့ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ပိုက်ဆံပြန်အမ်းချင်သူတွေ ဒီဘက်မှာ တန်းစီပေးပါ" ဟု လင်းစုယွီက ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ရှိရာဘက်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "စုယွီ... တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံ ပြန်အမ်းပေးမှာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ လင်းစုယွီက မဆိုင်းမတွဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

လင်းစုယွီ၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အားနာဟန် အပြုံးဖြင့် "ပိုက်ဆံ ပြန်အမ်းချင်တဲ့သူတွေ ဒီဘက်ကို ကြွပါ" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်မြင်သွားသည့် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယနေ့အတွက် သူမ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လဲရန် စမ်းသပ်ခန်းထဲသို့ အဝင်၊ ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ လမ်းကို ရုတ်တရက် ပိတ်ဆီးလိုက်သည်။