အခန်း ၁၄၆
Vol. 15 Ch. 146
၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း
အပိုင်း ၁၄၆ - နှောင့်ယှက်ဟန့်တားခြင်း
“မစ္စ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး” လင်းစုယွီက သူမ၏လက်ဖြင့် အမျိုးသမီး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ ဆိုးထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘာသဘောလဲ။ နင်က ငါ့ကို မသွားရအောင် တားရဲတယ်ပေါ့လေ”
လင်းစုယွီ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တားဆီးထားသော သူမ၏လက်မောင်းမှာမူ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။
“မစ္စ... ရှင့်ကိုယ်ပေါ်က အနီစက်တွေက ကျွန်မတို့ဆိုင်က အဝတ်အစားတွေကို စမ်းဝတ်ကြည့်ရာကနေ ဖြစ်တာဆိုတာ သေချာလား”
သူမက လင်းစုယွီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ “နင်က ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား” ဟု ရန်ပြန်တွေ့လေသည်။
ထိုသို့ပြောရင်း သူမက အနီကွက်များ ပြည့်နေသည့် သူမ၏လက်မောင်းကို လူအုပ်ကြီးအား တစ်ဖန်ပြန်ပြလိုက်ပြီး အသံကို ပိုမြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခြေအနေက ဒီလောက်ထိ ဖြစ်နေပြီကို နင်က ငြင်းချင်သေးတာလား”
လင်းစုယွီက အနီကွက်များရှိသော လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ဆိုကာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ အခြားတစ်ဖက်သော လက်မောင်းအင်္ကျီလက်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား မျက်နှာပျက်သွားပြီး “နင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း!” ဟု အော်ဟစ်ကာ လင်းစုယု၏ လက်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
လင်းစုယွီက အခြားတစ်ဖက်မှ လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အနီကွက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလက်မောင်းမှ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပနေဆဲဖြစ်ရာ လင်းစုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးစတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ဆိုင်က အဝတ်အစားတွေကြောင့် ဒီအနီကွက်တွေ ဖြစ်တာဆိုရင် ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် လျော်ကြေးပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့... ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ကြံပြောဆိုမှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို ရှင် ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ရန်လိုသော အမူအရာ ပြန်လုပ်လိုက်သည်။
“နင်က ငါ့ကို အသားယူရအောင် ဘာကောင်မမို့လို့လဲ။ အဆင့်မရှိတဲ့ ပိတ်စတွေ သုံးထားတဲ့ ဒီလိုအမှိုက်ဆိုင်မျိုးကို ငါက နောက်တစ်ခါ လာစရာလား!”
“ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ နာမည်မရှိ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ဒီလို အဆင့်မြင့်ကုန်တိုက်ကြီးထဲမှာ ရောင်းရဲတယ်နော်!”
ဝယ်သူများကို ငွေပြန်အမ်းပေးနေသည့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် မှာ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမ ဝင်ရောက်ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွှမ်ဖုန်းက လင်းစုယွီ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ဝင်ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူ၏ အကြည့်များမှာ စိမ့်တက်သွားရလောက်အောင် အေးစက်လှသည်။
“ပိုင်မိသားစုရဲ့ မမလေးကို စော်ကားရဲတဲ့အထိ မင်းက သတ္တိကောင်းလှချေလား။ သေချင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် နင့်နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းကို ပြဿနာရှာဖို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူက မင်းကို လိုရင်သုံး မလိုရင်စွန့်မယ့် နယ်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ သုံးနေတာလို့ ငါ ထင်တယ်!”
သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲလေး အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ချီမင်မှာ ဆက်၍သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပိုင်မိသားစုကို မစော်ကားခင် နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ အရင်တွက်ဆကြည့်လိုက်စမ်း။”
နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ “ရှင်... ရှင်တို့က အာဏာနဲ့ လူကို နှိပ်ကွပ်နေတာပဲ!” ဟု တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်သည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပိုင်မိသားစုသည် ဟောင်ကောင်မြို့၏ အကြီးဆုံး မိသားစုကြီး လေးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေရာ သာမန်လူများအနေဖြင့် မည်သို့ ပြစ်မှားဝံ့မည်နည်း။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုနှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီးအပေါ် အနည်းငယ် သနားစိတ် ဝင်လာကြသည်။
“ပိုင်မိသားစုက လူတွေက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေကြတာလဲ” ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြသည်။
“ပိုင်မိသားစုမှာ ဒီလို ထင်ရှားတဲ့ မမလေးမျိုး ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးပါဘူး။ ဟို မျိုးရိုးမတူတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်မှာပေါ့ ဟုတ်လား”
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အဝတ်အစား ပြဿနာအတွက် တရားမျှတမှု မရသည့်အပြင် ခြိမ်းခြောက်ခံရမည်ဆိုပါက မည်သူမဆို ခုခံရန် ခွန်အားမဲ့သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ကြီးက သူမဘက်မှ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုတ်တရက် သတ္တိများ ပြန်ဝင်လာသည်။ သူမက ခေါင်းမော့ကာ လင်းစုယွီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုင်မိသားစုက ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီအဝတ်အစားတွေက အရည်အသွေး ညံ့လွန်းလို့ ဝတ်လို့တောင် မရဘူး။ ပိုင်မိသားစုဆိုရင်တောင် လူတွေကို အတင်းအကျပ် ဝယ်ခိုင်းလို့ မရဘူးလေ!”
သူမက တစ်ဖန် ပြန်လည် ထကြွလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းစုယွီ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ရွှမ်ဖုန်းက ထိုအရာကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းစုယွီက သူမအား ပါးစပ်ပိတ်သွားစေရန် သင်ခန်းစာ အနည်းငယ် ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်မှ လင်းစုယွီ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအမျိုးသမီးက အနီစက်တွေဟာ ကျွန်မတို့ အဝတ်အစားတွေကြောင့် ဖြစ်တာလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဝတ်ထားတာလည်း အတော်ကြာနေပြီ။ တကယ်လို့ အဝတ်အစားကြောင့်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တခြားနေရာတွေမှာလည်း အနီကွက်တွေ ပေါ်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်က လက်မောင်းမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”
လင်းစုယွီက မတတ်သာတော့သည့် ဟန်ဖြင့် “ရှင်က ကျွန်မတို့ဆိုင်ကြောင့် ဖြစ်တာလို့ အတင်းဇွတ်ပြောနေမှတော့ ကျွန်မ သက်သေပြပါရစေ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ လူတိုင်း မြင်နိုင်စေရန် ပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ကိုင်ပြလိုက်သည်။
လင်းစုယွီ၏ လက်ထဲရှိ ပုလင်းလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ကြည့်ရအလွန် ဆိုးသွားသည်။
ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ထိုပုလင်းကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “စုယွီ... ဒါက ဘာလဲ”
ပိုင်ချီမင်လည်း ထိုနည်းတူပင် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ သူမက ထိုပုလင်းလေးကို ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ထုတ်လိုက်တာပါလိမ့်။
လင်းစုယွီက ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ကာ “လူတိုင်း မြင်နေရတဲ့ ဒီပုလင်းလေးက ကျွန်မ အဝတ်လဲခန်းထဲမှာ ခုနတင် ကောက်ရခဲ့တာပါ။”
သူမ၏ အကြည့်က ထိုအမျိုးသမီးထံ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။
“ဒီပုလင်းက မမလေး မတော်တဆ ချန်ခဲ့တဲ့အရာ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်နော်။”
အမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လင်းစုယွီလက်ထဲမှ ပုလင်းကို လုယူရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ လူက သူမအား ဤပုလင်းထဲရှိ အရာများကို မပျောက်စေရန် အထူးမှာကြားထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒါက... ဒါက ငါ အလှကုန်ဝယ်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ နမူနာပုလင်းလေးပါ!”
သူမက အတင်း ရှင်းပြရင်း “ငါ့ကို ပြန်ပေး!” ဟု ဆိုသည်။
လင်းစုယွီက သူမ လု၍မရအောင် ဘေးသို့ အသာရှောင်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ဘေးနားရှိ ရွှမ်ဖုန်းထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက အရုပ်မတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဂါဝန်တစ်ထည်ကို အမှတ်မထင် ဖြုတ်ယူကာ အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
လင်းစုယွီ ဘာလုပ်ရန် ကြံရွယ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
အမျိုးသမီးက ရွှမ်ဖုန်းထံမှ ပုလင်းကို လုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွှမ်ဖုန်းက အခွင့်အရေး ပေးပါမည်လော။ သူက သူမကို ချက်ချင်းပင် ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ပုလင်းကို ပြန်ရရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း လစ်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“အခုထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး။ အခု သွားလိုက်တာဟာ ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ် ဝန်ခံလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။”
လင်းစုယွီ ဘာလုပ်မည်ကို သူမ မသိသော်လည်း လင်းစုယွီ အပြင်ပြန်မထွက်မချင်း ဤအမျိုးသမီးကို လုံးဝ ပေးမထွက်နိုင်ပေ။
အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်လာကာ “ဖယ်စမ်း!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမက ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကို အတင်းတွန်းထုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွှမ်ဖုန်းက သူမ၏ ကော်လာမှ ဆွဲဖမ်းထားလိုက်သည်။ သူမ မည်မျှပင် ရုန်းကန်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမက အားကုန်ဟစ်အော်လိုက်သည် - “ကယ်ကြပါဦး!”
ပိုင်မိသားစုမှ လူများဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် လူအုပ်ကြီးက ထိုအမျိုးသမီးကို ကူညီချင်သော်လည်း ကူညီရန် သတ္တိမရှိကြပေ။
ဟောင်ကောင်မြို့တွင် ဆက်၍နေထိုင်လိုပါက ဤမိသားစုကြီး လေးခုကို မည်သည့်အခါမျှ မပြစ်မှားမိရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက နေစရာ နေရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လင်းစုယွီက အဝတ်လဲခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။ သူမသည် အရုပ်မထံမှ ချွတ်ယူသွားသော ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ကျန်းဖေဖေက သူမအနားသို့ တိုးသွားကာ “စုယွီ... နင် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လင်းစုယွီက သူမကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ “ကြည့်နေလိုက်ပါ... သိရမှာပေါ့” ဟု လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းစုယွီ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အကြံအစည်များ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ သူမက တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ ပိုင်မိသားစုက ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်တာဟာ အရမ်းကို အနိုင်ကျင့်လွန်းရာ ကျပါတယ်!”
လင်းစုယွီက ထိုအမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးရန် ရွှမ်ဖုန်းအား အချက်ပြလိုက်ပြီး ရွှမ်ဖုန်းထံမှ ပုလင်းလေးကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ အင်္ကျီလက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ကျွန်မတို့ဆိုင်က အဝတ်အစားတွေကို လဲဝတ်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမမလေးဖြစ်သလိုမျိုး အနီစက်တွေ ကျွန်မဆီမှာ မပေါ်လာပါဘူး။”
လူအုပ်ကြီးက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ကြည့်လိုက်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့် အနီကွက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဒီအမျိုးသမီးက အသားအရေ အရမ်းနုလို့ (sensitive ဖြစ်လို့) အဝတ်အစားကို အပြစ်တင်နေတာလား မသိဘူးနော်” ဟု ဆိုင်ထဲရှိ ဝယ်သူတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် အမျိုးသမီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လင်းစုယွီက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။”