အခန်း ၁၄၉

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

အပိုင်း ၁၄၉ - မျက်နှာပျက်ရခြင်း

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် သည် ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခိုးချထားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်နေကြသည်။

သို့သော် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က အေးအေးလူလူ ပြုံးရင်း "ရှင်က ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းမှ မဟုတ်တာ၊ သူ ကျွန်မတို့ဆီမှာ အလုပ်ဝင်တာ မဝင်တာကို ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်းက သူမတွင် ဆင်ခြေကုန်သွားပြီဟု ခံစားရကာ "မမလေးကျန်းက ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းက ရှင်တို့ရဲ့ တံဆိပ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလို့ ပြောနေမှတော့၊ သူ့ကို ထွက်လာခိုင်းပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါလား။ ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ ခိုးမချထားဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်တာပေါ့" ဟု ဆိုလာသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် အခက်တွေ့သွားရသည်။ ချောင်အန်းသည် များသောအားဖြင့် အခန်းထဲက အပြင်မထွက်ဘဲ ဒီဇိုင်းဆွဲရာတွင်သာ အာရုံနစ်ဝင်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဈေးဝယ်ထွက်လေ့ပင် မရှိရာ ယနေ့လို အဝတ်အစား လာရောင်းပေးဖို့ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒီနေ့အတွက်လည်း သူက ဂုဏ်ပြုလွှာနှင့်အတူ ပန်းစည်းအချို့သာ ပို့ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌ သူမ နောင်တရမိသွားသည်။ အစောကတည်းကသာ ချောင်အန်းကို အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့လျှင် သူတို့အဝတ်အစားများမှာ ဟော့ပေါ့ကဲ့သို့ ရောင်းကောင်းနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှို့ကျွမ်းက သူမ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ "ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းက တကယ်သာ ရှင်တို့ရဲ့ ဒီဇိုင်နာဆိုရင် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်မလာဘဲ နေပါ့မလဲ" ဟု ထပ်ဆင့်ပြောလိုက်သည်။

ချောင်အန်းမှာ ယနေ့ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲသို့ တကယ်ပင် ရောက်မလာသဖြင့် ထိုစကားမှာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်အတွက် ပြန်လည်ချေပရန် ခက်ခဲသွားစေသည်။ ဝမ်ရှို့ကျွမ်းမှာ ပို၍ပင် ဘဝင်မြင့်လာပြီး လင်းစုယွီကို သနားကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "စုယွီ... တခြားသူတွေရဲ့ တံဆိပ်ကို ခိုးချပြီး ဆိုင်နာမည်ကြီးအောင် လုပ်တာက ရေရှည်အတွက် မကောင်းဘူးနော်"

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ အမြော်အမြင်ရှိသော စကားများကို ပြောနေသည်ဟု ထင်ကာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က သူမကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ "ကျွန်မတို့ ခိုးချပါတယ်လို့ တဇွတ်ထိုး ပြောနေရအောင် ဒီမိန်းကလေးက ဘာအကျိုးအမြတ်တွေ ရနေလို့လဲမသိဘူး။ သခင်လေးကောအနေနဲ့လည်း ကိုယ့်ဘေးကလူကို သေချာထိန်းထားသင့်တယ်နော်၊ ခွေးတွေကို လွှတ်ထားပြီး လူလိုက်ကိုက်ခိုင်းမနေနဲ့" ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး "မမလေးကျန့်က အကျပ်ရိုက်သွားလို့ အတင်းဟောင်နေတာလား။ ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းက ဒီမှာရှိတယ်ဆိုလည်း လူတိုင်းရှေ့ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လေ! ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ ခိုးမချထားဘူးဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပဲကို၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ဆင်ခြေတွေ ပေးနေတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးဝမှ ဗြိတိသျှလေသံဖြင့် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖိန့်ဖိန့်"

အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် ပန်းစည်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

သူရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

"ရှင် မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ"

နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးကျန့်နှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးနေရအောင် ဤသူက မည်သူနည်းဟု လူတိုင်းက တိတ်တဆိတ် သိချင်နေကြသည်။

ချောင်အန်းက အားနာဟန်ဖြင့် လက်ထဲမှ ပန်းစည်းကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ အလုပ်ထဲ အာရုံရောက်သွားလို့ အချိန်ကုန်သွားတာ မသိလိုက်ဘူး"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ပြုံးကာ ပန်းစည်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး "နောက်မကျသေးပါဘူး၊ တကယ်တော့ ရှင်အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချောင်အန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဝမ်ရှို့ကျွမ်းရှိရာသို့ ခေါ်သွားသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ဝမ်ရှို့ကျွမ်းကို စိန်ခေါ်သလို ကြည့်ရင်း "ရှင်က နာမည်ကြီး ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းကို တွေ့ချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ကဲ... ရှင့်ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီလေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မတို့ကို ခိုးချပါတယ်လို့ တောက်လျှောက် စွပ်စွဲနေတာ။ အခုတော့ ရှင် ကျွန်မတို့ကို တောင်းပန်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ချောင်အန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမရှေ့ရှိ ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် နိုင်ငံခြားသားကို ကြည့်ကာ သဲ့သဲ့သောအသံဖြင့် "လူကြီးမင်း... ရှင်က ချောင်အန်းလားဟင်" ဟု စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။

အခြေအနေကို သေချာနားမလည်သေးသော်လည်း ချောင်အန်းက လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ပြုံးပြရင်း "ဟုတ်ပါတယ် မိန်းကလေး၊ ကျွန်တော်ပါပဲ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ!"

ချောင်အန်းမှာ ထိုမိန်းကလေးသည် ရိုင်းလှသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း စိတ်ရှည်စွာဖြင့် "မိန်းကလေးက နောက်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ချောင်အန်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ဒီလူက တကယ်ပဲ ချောင်အန်းဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ မိန်းကလေးကျန်းက လမ်းဘေးက တစ်ယောက်ယောက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လူတိုင်းကလည်း နာမည်ကျော် ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းသည် သူတို့၏ ဟောင်ကောင်မြို့လေးသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ကြချေ။ ဤအမျိုးသားသည် နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ သူတို့က မှားယွင်းထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆနေကြသည်။

ချောင်အန်းမှာ စတင် ဒေါသထွက်လာသည်။ မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သံသယဝင် စောဒကတက်ခံရခြင်းမှာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

"မိန်းကလေး... ကျွန်တော်က တကယ့် ချောင်အန်းပါ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းနေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းစုယွီက ရှေ့သို့ထွက်လာကာ "မိန်းကလေးဝမ်က အရင်ဆုံး ကျွန်မတို့ကို ခိုးချတယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ အခု ဒီဇိုင်နာကိုယ်တိုင် ရောက်လာတော့လည်း သူက ချောင်အန်းမဟုတ်ပြန်ဘူး ပြောနေတယ်။ အမှန်အမှားဆိုတာ ရှင့်စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်နေတာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ရိုင်းနေသည်ဟု မထင်ဘဲ "အမှန်အမှားဆိုတာ သက်သေပြရမှာလေ။ ပါးစပ်ကပြောရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ရှင်တို့က အလကား လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ပြန်ပြောနေစဉ် "ချောင်အန်း (ဂျွန်)?" ဟု ခေါ်သံနှင့်အတူ ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝမ်းသာအားရ ဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ခေါ်သံကြားသဖြင့် ချောင်အန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာသွားပြီး "ဟိုင်း... လီယာ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အံ့သြနေစဉ်မှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်ကာ စကားများ စပြောနေကြလေပြီ။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က နားမလည်သဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို တို့ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ချောင်အန်းက မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် သူ၏ နိုင်ငံခြားမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး AILING တံဆိပ်၏ ဒါရိုက်တာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ဟောင်ကောင်လေသံပါသော အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် "မင်္ဂလာပါ" ဟု နှုတ်ဆက်ကာ လက်ကမ်းပေးသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကလည်း ပြန်၍နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးရာ ချောင်အန်းက အားငယ်ဟန်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်သူ ချောင်အန်းဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်နေကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

သူမက ဝမ်ရှို့ကျွမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "မိန်းကလေး... သူက တကယ်ပဲ ချောင်အန်းပါ။ ကျွန်မတို့ AILING တံဆိပ်ရဲ့ ဒီဇိုင်နာဟောင်း တစ်ယောက်ပါ" ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို နိုင်ငံခြားသားနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာရသနည်း။

တစ်ယောက်က နာမည်ကျော် ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က AILING တံဆိပ်ရဲ့ ဒါရိုက်တာတဲ့လား။ လူတိုင်းလည်း တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ အိတ်ထဲမှ လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူပြီး ဝမ်ရှို့ကျွမ်းအား ပေးလိုက်သည်။

လိပ်စာကတ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့သည်။ တကယ်ပဲ AILING တံဆိပ်ရဲ့ ဒါရိုက်တာ ဖြစ်နေသည်! ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကြည့်ကာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်မှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

"အခုရော ယုံပြီလား၊ ကျွန်မတို့ တံဆိပ်က ဒီဇိုင်နာ ချောင်အန်း ကိုယ်တိုင် ဆွဲပေးထားတာဆိုတာ။ ရှင်ပြောသလို ခိုးချထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကျွမ်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကောချန်းလျန်မှာ သူမကြောင့် အရှက်ကွဲရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မိမိလက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့ကျွမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ကာ ဆိုင်ထဲမှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ဝမ်ရှို့ကျွမ်းက နောက်မှ လိုက်ရန်ပြင်သော်လည်း ပိုင်ချီမင်က လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးက မတောင်းပန်ရသေးဘူး။ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က ကောမိသားစုဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြီး ရှင်းပြချက် တောင်းရမလား"

ကောမိသားစုဆီက ရှင်းပြချက်တောင်းမယ်! လုံးဝ မဖြစ်နိုင်!

ကောမိသားစု၏ သဘာဝအရ အပြင်မှာ ပြဿနာရှာခြင်းကို သည်းခံကောင်း သည်းခံနိုင်သော်လည်း လူပုံအလယ်တွင် မျက်နှာပျက်ရခြင်းကိုမူ လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ကျွမ်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လူတိုင်းရှေ့တွင် အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ရပြီး ကောချန်းလျန်နောက်သို့ အရှက်တကွဲပြေးလိုက်သွားရတော့သည်။

အခက်အခဲအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ယနေ့သည် အောင်မြင်သော အစပြုမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်ထားသမျှ အဝတ်အစားအားလုံး ကုန်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်များသော နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လင်းစုယွီနှင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့ အလုပ်ရုံသို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြသည်။

အလုပ်ရုံမှ တတာဝန်ခံမှာ သူမတို့နှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

"အစောကပေးထားတဲ့ ဒီဇိုင်းအသစ်ကို ပိုထုတ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးပါ" ဟု လင်းစုယွီကပြောလိုက်သည်။

တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းနေပြီး "ဒီနေ့..." ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

လင်းစုယွီသည် သူ၏ အမူအရာ မကောင်းသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။