အခန်း ၁၅၀

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

အပိုင်း ၁၅၀ - စာချုပ်ဖျက်သိမ်းခြင်း

ဒီအချိန်မှာတော့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဟာ လင်းစုယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ရဲတော့ပါ။

"စက်ရုံထဲက စက်တွေ အားလုံးက..."

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က စိတ်မရှည်တတ်တဲ့ သဘာဝရှိပြီး လူတွေ စကားကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောတာမျိုးကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သူပါ။ သူမ ချက်ချင်း စိတ်တိုသွားပြီး အဖြေရဖို့ အတင်းအကျပ် မေးလိုက်သည်။

"စက်တွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဖြစ်တာကိုပဲ တည့်တည့်ပြောစမ်းပါ!"

လင်းစုယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး စက်ရုံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ စက်ရုံထဲ စဝင်ကတည်းက ဒီနေ့ဟာ ပုံမှန်နဲ့မတူဘဲ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေတာကို သူမ ခံစားမိနေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ စက်ရုံထဲက စက်တစ်လုံးမှ လည်ပတ်ခြင်း မရှိတာကို လင်းစုယွီ တွေ့လိုက်ရသည်။သူမရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။" ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ စက်တွေမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေပြီး သူ့အသံကလည်း ခြင်သံလောက်သာ ထွက်လာပါတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဒီနေ့ အရောင်းကလည်း အတော်သွက်နေပြီး လက်ကျန်ကုန်ပစ္စည်းကလည်း နည်းနေတဲ့အချိန်မှာမှ စက်တွေကလည်း အချိန်ကိုက် ကွက်တိပျက်သွားသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကတော့ သူမ နားကြားမှားသလားတောင် ထင်မှတ်သွားပြီး "စက်တွေအကြောင်းကို နင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာမှ ပျက်ရတာလဲ" လို့ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ကွယ်ရာကနေ နှောင့်ယှက်နေတဲ့သူဟာ သူတို့ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ကို အကြပ်အတည်းထဲ တွန်းပို့ချင်နေတာကတော့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။

လင်းစုယွီတို့နောက်ကို လိုက်ပါလာတဲ့ အဓိက ဖောက်သည်ကြီးတွေဟာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မျက်နှာအမူအရာတွေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူတို့တွေဟာ ဆိုင်မှာတုန်းက ဘာမှ မဆိုင်းမတွဘဲ စာချုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ အထည်ဖြန့်ချိရေး ကိုယ်စားလှယ်တွေ ဖြစ်ကြပြီး စက်ရုံအခြေအနေကို လာကြည့်တဲ့အချိန်မှာမှ အခုလို ပြဿနာက ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်လူကြီးက အရင်ဆုံး စကားစလိုက်ပါသည်။

"မိန်းကလေးလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ မှာထားတဲ့ အရေအတွက်ကို အချိန်မီ ပေးနိုင်ပါ့မလားလို့ မေးပါရစေ"

ဖက်ရှင်လောကမှာတော့ ပစ္စည်းဖြည့်တင်းဖို့အတွက် အချိန်က အသက်ဖြစ်သည်။ အချိန်အခါ လွဲသွားတာနဲ့ ပစ္စည်းက ရောင်းမထွက်တော့ပါ။

အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက လင်းစုယွီဆီကို ပြိုင်တူ ကျရောက်လာသည်။ လင်းစုယွီကတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ လှည့်ကြည့်ကာ "အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါ၊ ကျွန်မတို့ ဒါကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးမှာပါ" လို့ ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း "ဒီစက်တွေက ဘယ်တော့ ပြင်ပြီးမလဲ၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီပစ္စည်းတွေကို အရမ်း အရေးတကြီး လိုချင်နေတာ" ဟု ပြောသည်။

လင်းစုယွီက ကြီးကြပ်ရေးမှူးဘက် လှည့်ပြီး "ပြင်မယ့်သူကိုရော ခေါ်ပြီးပြီလား" လို့ မေးလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးကတော့ သူ့ရဲ့ ရာထူးတောင် ပြုတ်တော့မလားလို့ တွေးပူနေမိသည်။ ဘယ်စက်ရုံမှာမှ စက်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်တာမျိုး မရှိဖူးဘူးလေ။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့မနက် အစောကြီး ရောက်ကတည်းက စက်တွေက လုံးဝ နှိုးလို့မရတော့တာပါ။ ပြင်တဲ့သူကတော့ ဒီစက်တွေကို အပြီးပြင်ဖို့ အနည်းဆုံး ငါးရက်လောက် ကြာမယ်လို့ ပြောပါတယ်" ဟု သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

ဒီသတင်းဟာ လင်းစုယွီနဲ့ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့အတွက်တော့ အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်ခတ်မှုပင်။ ကိုယ်စားလှယ် အချို့ကလည်း ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

"စက်ပြင်ဖို့တင် ငါးရက်ဆိုတာ အရမ်းကြာလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မစောင့်နိုင်ဘူး"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က လင်းစုယွီရဲ့ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူတို့ တကူးတက ကြိုးစားထားရတဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ဒီလိုမျိုး လက်လွှတ်လိုက်ရမှာ နှမြောစရာပဲ မဟုတ်လား။

လင်းစုယွီက တောင်းပန်တဲ့ အပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... အခုက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေကြောင့်မို့ ပစ္စည်းပို့ရမယ့်ရက်ကို နှစ်ရက်လောက် နောက်ဆုတ်ပေးမယ်ဆိုရင် လျော်ကြေးအနေနဲ့ ပစ္စည်း နှစ်ရာ ထပ်တိုးပြီး အလကား ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုသဘောရကြလဲ"

သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏတာ တိုင်ပင်ပြီးနောက်မှာတော့ အဖြေတစ်ခု ရသွားကြသည်။

အားလုံးက ပြိုင်တူ ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ပြန်ပြောကြသည်။"မိန်းကလေးလင်း၊ ကျွန်တော်တို့က မပူးပေါင်းချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါးရက်ဆိုတာကတော့ တကယ်ကို ကြာလွန်းပါတယ်"

ဒီနေ့ ဆိုင်တွေရဲ့ အရောင်းသွက်ပုံအရ ဆိုရင်တော့ နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဒီဒီဇိုင်းအတိုင်း အတုအပတွေ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်လာတော့မှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ဆီမှာ မူရင်းပစ္စည်း ရှိနေရင်တောင်မှ လူတွေက ဈေးသက်သာတဲ့ အတုတွေကိုပဲ ဝယ်ဖို့ စိတ်အားသန်ကြပါလိမ့်မည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပစ္စည်းအများကြီး သိုလှောင်ထားမိရင် အင်္ကျီတွေက လက်ထဲတင် ပုံနေပြီး ရောင်းထွက်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

"ကျွန်မတို့ ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာပါ့မယ်၊ နှစ်ရက်လောက်ပဲ စိတ်ရှည်ပေးလို့ ရမလား" လင်းစုယွီက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားဆဲပါ။

သို့သော် စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပါပဲ၊ ကိုယ်စားလှယ်တွေကတော့ ဒါကို လက်မခံကြပါ။

"မိန်းကလေးလင်း၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်က ချုပ်ထားတဲ့ စာချုပ်အရ ပစ္စည်းကို နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ပို့ပေးရမှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မပို့နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒါဟာ စာချုပ်ပါ စည်းကမ်းချက်တွေကို ဖောက်ဖျက်တာ ဖြစ်သွားပါပြီ"

ဝမ်လူကြီးက သူ့ရဲ့ စာချုပ်မိတ္တူကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးလင်းအနေနဲ့ စာချုပ်ပါ ဒဏ်ကြေးစည်းကမ်းအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ကို လျော်ကြေးပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးခမျာ ပုန်းနေချင်စိတ်တောင် ပေါက်နေပါပြီ။ သူသာ စက်တွေကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရင် ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒီလုပ်ရပ်က လင်းစုယွီနဲ့ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့ကို အငိုက်မိသွားစေသည်။ သူတို့က စာချုပ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်သိမ်းချင်နေကြသည်။ လင်းစုယွီက စာချုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး စာပိုဒ်ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

"မစ္စတာဝမ်၊ စာချုပ်ထဲမှာ ငါးရက်အတွင်း ကုန်ပစ္စည်း အပြည့်အစုံ ပို့နိုင်ရင် စာချုပ်ဖောက်ဖျက်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပါပြီးသားပါ"

မစ္စတာဝမ်က စက်ရုံကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့အသံက မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"စက်တွေ ပျက်နေတာဆိုတော့ ငါးရက်အတွင်း ပစ္စည်းအပြည့်အဝ ပို့ပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ မိန်းကလေးလင်း အစွမ်းအစထက် ကျော်လွန်ပြီး မကြိုးစားပါနဲ့။"

"အခု ပစ္စည်းပို့နိုင်၊ မပို့နိုင်ဆိုတာက စကားတွေနဲ့ လုပ်ယူလို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။"

မစ္စတာဝမ်က စာချုပ်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ စာချုပ်တွေကို အသီးသီး ထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

"မိန်းကလေးလင်း တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စာချုပ်ကိုပဲ ဖျက်လိုက်ကြရအောင်။ အချိန်က တကယ်ကို မလောက်တော့လို့ပါ" ဟု ပြောကာ သူတို့က စာချုပ်တွေကို လင်းစုယွီ ဆီကို ကမ်းပေးပြီး အတင်း အကျပ် လုပ်လာကြသည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က အရာအားလုံး ချောမွေ့နေပြီလို့ ထင်ထားတာဖြစ်ပြီး အခုလို ပြဿနာမျိုးနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ လင်းစုယွီရဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေသည်။

သူမက ကြီးကြပ်ရေးမှူးဘက် လှည့်ပြီး "ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဂိုဒေါင်ထဲမှာ စက်ကောင်း တစ်ချို့ ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးကတော့ ဆွံ့အသွားသည်။ အဲ့ဒီစက်တစ်ချို့ဟာ လုံးဝ သုံးစားလို့ မရတော့ဘဲ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ပစ်ထားတာ ကြာလှပြီလေ။

"မမလေး... အဲ့ဒီစက်တွေက..."

လင်းစုယွီက သူ့စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီစက်တွေက အကောင်းတွေပါ။ ကျွန်မ အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"ဖိန့်ဖိန့်၊ နင် ဒီလူကြီးမင်းတွေနဲ့ ဒီမှာ စောင့်နေပေးဦး။ အားလုံးပဲ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ကျွန်မ သွားစစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ဒီကိစ္စတွေကို လင်းစုယွီကပဲ အမြဲ ကိုင်တွယ်တာမို့ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က အသေးစိတ်ကို မသိပါ။ စက်ကောင်းတွေ ကျန်သေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားရတာနဲ့ သူမ မျက်နှာက ဝင်းပသွားပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းတို့၊ ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ခဏလောက် ထိုင်စောင့်ပေးပါဦး"

ဖြန့်ချိရေး ကိုယ်စားလှယ်တွေကတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လင်းစုယွီက ဂိုဒေါင်ကို သွားတဲ့အခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို လိုက်ခွင့်မပေးဘဲ တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။ သံတံခါးလေးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဖုန်တွေ ထူပိန်းနေတဲ့ စက်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲ့ဒီစက်တွေက ကြည့်ရတာ အရမ်းကို အိုဟောင်းနေတာမို့ လင်းစုယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိုယ်စားလှယ်တွေကို သူမ လက်မလွှတ်နိုင်ပါပေ။ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်ကို နာမည်ကြီးအောင် လုပ်မယ့် အခွင့်အရေးကြီးကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်သည်။

လင်းစုယွီက သံတံခါးလေးကို အပြင်ကနေ ပိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နေရာလွတ်ထဲကို ဝင်လိုက်သည်။ အခုအချိန်မှာတော့ နေရာလွတ်ထဲက အပြောင်းအလဲတွေကို ကြည့်နေဖို့ အချိန်မရှိတာမို့ ထွမ်းထွမ်းကိုပဲ အသည်းအသန် ရှာလိုက်သည်။

"ထွမ်းထွမ်း၊ နင် ဘယ်မှာလဲ"

သူမ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ထွမ်ထွမ်က ပုံမှန်ရှိနေကျ နေရာမှာ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရယ်မောသံလေး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ လင်းစုယွီက စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရေလုံးလေးတစ်ခုလို အကောင်လေးဟာ အထဲမှာ ခုန်ပေါက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပြီး "ထွမ်းထွမ်း ငါ့ကို ကူညီပါဦး!" ဟုအော်လိုက်သည်။

ထွမ်းထွမ်းက စမ်းရေတွင်းထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး လင်းစုယွီရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မကျေမနပ်နဲ့ နှာမှုတ်ရင်း "အခုမှပဲ ကျွန်တော့် ဆီ လာဖို့ သတိရတော့တယ်ပေါ့!" လို့ အပြစ်တင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပါသည်။

လင်းစုယွီက ရှိုးတို့ရှန်းတန့် ပြုံးလိုက်ရင်း "နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီး ခဏခဏ လာကြည့်ပါ့မယ်၊ လိမ္မာတဲ့ ထွမ်းထွမ်းလေးရဲ့၊ ငါ အခု အကူအညီ တကယ် လိုနေလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်ရာ ထွမ်းထွမ်းက သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပျက်နေတဲ့ စက်တွေကို ပြန်လည်ပတ်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမလား"

လင်းစုယွီက ထွမ်းထွမ်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဟာ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူမ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းပဲ ဖြစ်သည်။