အခန်း ၅၇

ငါးဆားနယ် ကိုယ်လုပ်တော်

အပိုင်း ၅၇

ချုံးမင် နန်းဆောင် အတွင်း၌။

ဖေးချီယောင်းသည် ဒေါသအဟုန်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေလျက် စားပွဲခုံကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထုရိုက်လိုက်၏။

သူ့တစ်ဖက်တွင်မူ ရှန်ဖေးက ပို၍တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “သတိထားအုံး… မင်းလက် နာသွားအုံးမယ်”

သူမမှာ အစောပိုင်းကတည်းက ဒေါသများကို အကုန်ဖွင့်ချခဲ့ပြီးပြီမို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမထက် ပိုဒေါသထွက်နေသော သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူမအား အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

ဖေးချီယောင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ “မယ်တော်… ကျွန်တော် မယ်တော့်ကိုယ်စား တကယ်ပဲ မကျေနပ်နိုင်ဘူး”

သူမ၏ မိခင်သည် ဧကရာဇ်အတွက် သားတစ်ပါးကို ဖွားမြင်ပေးခဲ့သည်—ဒါက ကြီးမားလှသော အကျိုးပြုမှု ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်ကာ အပြည့်စုံဆုံး ရင်ဖွင့်ဖော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိခါစ လူသစ်တစ်ဦးမျှသာဖြစ်သော ဟွေ့ဖေးသည် ဘိုးဘွား ပူဇော်ပွဲကို ဦးဆောင်ရန် သူမထက် ကျော်လွန်၍ ရွေးချယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ ရှန်၊ သဲ့ နှင့် ဟွေ့ဟူသော မိဖုရားသုံးဦးအနက် ဟွေ့ဖေးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာဏာစိုးမိုးသူ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်၏။

ရှန်ဖေးသည် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စအတွက်သာ မယ်တော် ဒေါသထွက်နေမယ်ဆိုရင် ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒေါသတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်”

သူမ ခါးသီးစွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ “ဟွေ့ဖေး ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ကွေ့ဖေး အသစ်တစ်ပါးကို ကြိုဆိုရဖို့ ရှိနေတယ်”

မူလကမူ ရှန်ဖေးသည် ဟွေ့ဖေးနှင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့အကြား သွေးခွဲရန် မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိပ်တိုက်တွေ့စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဟွေ့ဖေးက သူမအား ဤမျှလွယ်ကူစွာ ကျော်ဖြတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘဲ သူမအနေဖြင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ည၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ လက္ခဏာများကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ ရှန်ဖေးမှာ ဟွေ့ဖေးအပေါ် မည်သည့်အကွက်မျှ မဆင်ရဲတော့ချေ။

ဖေးချီယောင်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရ၏။ “သူမ နန်းတော်ထဲ ရောက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ”

ရှန်ဖေး၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။ “သာမန်မိဖုရားတစ်ပါးရဲ့ ရာထူးက နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကိုက်ညီမှာလဲ”

ဖေးချီယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ့အပေါ် မုန်းတီးမှုများ ပိုနက်ရှိုင်းလာလျက် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့ သူမ ကွေ့ဖေး ဖြစ်လာတာကို ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ကြည့်နေကြတော့မှာလား”

ရှန်ဖေးမှာ သူမသား၏ ဖုံးကွယ်မထားသော မကျေနပ်မှုများကို ကြည့်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်— “မင်းအတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မယ်တော် ဒီလိုအရှက်ရမှုကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မယ်တော်တို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဟွေ့ဖေးက မိဖုရားခေါင်ကြီးအတွက် ပိုပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတာ”

“မင်းမျက်နှာပေါ်က အဲ့ဒီအမူအရာကို ဖျောက်လိုက်စမ်း၊ အခုအချိန်ကစပြီး လူပုံအလယ်မှာ မင်း ဟွေ့ဖေးကို မယ်တော့်ကို ရိုသေသလိုမျိုး တန်းတူရိုသေမှုပေးရမယ်”

“နောက်နှစ်ရက်နေရင် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ နှင်းကြာပန်းကို ယူပြီး ကွမ်ကျွီနန်းဆောင်ကို သွားပို့လိုက်”

ရှန်ဖေးသည် သားသမီးရတနာ ထွန်းကားစေမည့် ဆေးနည်းများကို စုဆောင်းပေးရန် သူမ၏မိခင်ထံ စာရေးသားရန် စီစဉ်ထား၏။

ဟွေ့ဖေးသည် အနှိုင်းမဲ့မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံစားနေရသော်လည်း သားသမီးမထွန်းကားသေးချေ—ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှန်ဖေးသည် သူမတွင် တိမ်မြုပ်နေသော ရောဂါအခြေအနေတစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် မှန်ကန်သော ဆေးညွှန်းကို ရရှိပြီး ဟွေ့ဖေးထံ ဆက်သနိုင်ခဲ့လျှင် သူမ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သူမ၏တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော ရာထူးနေရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် အကျင့်သီလနှင့်ပြည့်စုံသော အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းက ဟွေ့ဖေးတွင် ဆက်ခံမည့် အမွေခံမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ အတိအကျပင်။

ကိုယ်ဝန်ရှိလာခြင်းက ထိုမျှခြေကို ပျက်ပြားသွားစေလိမ့်မည်။

ရှန်ဖေး အနေဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆန္ဒရှိလျှင်ပင် မိဖုရားခေါင်ကြီး ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ဟွေ့ဖက စိတ်ပျက်အောင်လုပ်မည်မဟုတ်ဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်တော့၏။

ဖေးချီယောင်းသည် သူ့မိခင် ညွှန်ကြားချက်များကို နာခံခဲ့သည်။ သူသည် နှင်းကြာပန်းကို ထုတ်ယူခဲ့ရုံသာမက သူ၏လက်ပါးစေများကိုလည်း ဂျင်ဆင်း၊ ကတိုးနှင့် အခြားသော ရှားပါးအားဆေးများကို ရှာဖွေခိုင်းခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းတစ်တုံးကို ရရှိခဲ့ကြ၏။

အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများကို သူ၏မိခင်—သို့မဟုတ် သူ၏ဖခင်အတွက်သာ သီးသန့်ချန်ထားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူသည် ထိုအရာများကို သာမန်မိဖုရားတစ်ဦးအတွက် ရက်ရက်ရောရော ပေးဆောင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ထိုမတရားမှုက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ထီးနန်းကို ဆက်ခံပြီးသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူအား ဆယ်ဆမျှ ပြန်လည်ပေးဆပ်မည်ဟူသော အတွေးဖြင့် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးလှသော လက်ဆောင်များသည် သူ၏ တစ်နှစ်စာ ထောက်ပံ့ကြေးများကို ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ဘွဲ့အဆင့်အတန်း မရရှိသေးသော မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ဝင်ငွေမှာ တော်ဝင်ထောက်ပံ့ကြေးမျှသာ ကန့်သတ်ထားရှိသည်။ သူ၏မိခင်က ရံဖန်ရံခါ ဖြည့်စွက်ပေးတတ်သော်လည်း ဖေးချီယောင်းမှာ သူမအပေါ် မှီခိုနေရသည်ကို သဘောမကျချေ။

သူ၏ လက်ပါးစေများထံမှ ရရှိသော အခွန်အတုပ်များမှာလည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

သူ၏ အမိဘက်မှ ဆွေမျိုးများသည် တစ်ချိန်က ဆားကုန်သည် ကျန်း မိသားစုနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့က တစ်နှစ်လျှင် ငွေစင် ၁၀၀,၀၀၀ ပေးဆောင်ရန် ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူ ငွေတစ်ပြားမျှ မသုံးစွဲရသေးမီမှာပင် ကျန်း မိသားစုသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့၏။ သူသည် သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူထံ မည်သည့်အရှုပ်တော်ပုံမျှ မသက်ရောက်စေရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရန်ပုံငွေများကိုပင် သုံးစွဲခဲ့ရသေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သားနားစွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ အမျိုးအဆွေများသည် သကြားကုန်သွယ်မှု အမြတ်အစွန်းများမှတစ်ဆင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို စုဆောင်းထားကြသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိချေ—အခွင့်ထူးမှန်သမျှကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအတွက်သာ သီးသန့်ချန်ထားခဲ့သည်။

သူ မည်မျှပင် ခါးသီးမှုကို ခံစားနေရပါစေဦးတော့၊ ဖေးချီယောင်း ၎င်းကို ထုတ်မပြရဲခဲ့ချေ။

သူသည် အနုစိတ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီအရာတွေကို ကွမ်ကျွီနန်းဆောင်ကို သွားပို့လိုက်”

အစေခံများ ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့၏။

“အခုလောလောဆယ် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်အုံး၊ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ချမ့်ယွမ်နန်းဆောင်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ယူသွားမယ်”

အကယ်၍ သူသည် ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်များကို ဆက်သတော့မည်ဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သိရှိစေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်—ထို့ပြင် ထိုအရာက သူ့အပေါ် မည်မျှ ငွေကြေးကျပ်တည်းစေကြောင်းကိုလည်း နားလည်စေချင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖေးချီယောင်းသည် တော်ဝင်အမှတ်အသားများ မပါရှိသော၊ သူအသုံးမလိုတော့သည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးများနှင့် ရွှေအဆင်တန်ဆာအချို့ကို စုဆောင်းကာ ၎င်းတို့ကို မြို့တော်၌ သွားရောက်ရောင်းချရန် သူ၏ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ “မင်းသား… ဒါတွေကို တကယ်ပဲ ရောင်းရမှာလား”

မင်းသားတစ်ပါးက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအထိ လျှော့ချခံရသည်ဟုလော၊ အကယ်၍ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက ရရှိမည့် အရှက်ကွဲမှုမှာ မခံမရပ်နိုင်နိုင်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖေးချီယောင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး ဟောက်လိုက်သည်။ “ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်စမ်း၊ ဒီမှာ ဘယ်သူက သခင်လဲ”

ကိုယ်ရံတော်မှာ ဆက်၍ငြင်းခုံခြင်းမပြုရဲဘဲ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စကို ဆက်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

ဖေးချီယောင်း ခါးသီးစွာ တွေးနေမိသည်—ဧကရာဇ်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဤမျှအထိ မျက်နှာသာပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ပါးစေများသာ သကြားကုန်သွယ်မှုမှ အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ ငွေကြေးအခက်အခဲများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ပင်။

သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် ရှန်ဖေး၏ လက်မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူမမှာ ဂုဏ်ယူမှုကို ပိုခံစားခဲ့ရသည်—သူမ၏သားသည် နောက်ဆုံးတွင် အကွက်ဆင်တတ်ရန် သင်ယူနေပြီ ဖြစ်၏။

သူမသည် ထိုသူ၏ အခက်အခဲ သတင်းများကိုပင် မသိမသာ ဖြန့်ဝေခဲ့ပြီး ထိုကောလာဟလများကို ဧကရာဇ် မကြာခဏ သွားရောက်တတ်သော ချမ့်ယွမ်နှင့် ဇီချန် စသည့် ခန်းမဆောင်များအတွင်းသို့သာ ဂရုတစိုက် ကန့်သတ်ထားရှိခဲ့သည်။

သူမ မသိရှိသည်မှာမူ ဤလုပ်ရပ်သည် သူမအပေါ် ဧကရာဇ်၏ အစောပိုင်း သံသယများကို ပိုခိုင်မာစေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ရှန်ဖေးရော၊ ဖေးချီယောင်းပါ ဤအချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဖေးချီယောင်းမှာ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှသာ သစ်လွင်သော အဝတ်အစားတစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်—သူ၏ ဗီရိုထဲတွင် ဤမျှ သစ်သော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရခြင်းက မလွယ်ကူလှပေ။

သူဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် သူအမြဲဝတ်ဆင်နေကျ သိုးဆီရောင် ကျောက်စိမ်းဖြူမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးမှာ အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော်လည်း ထွင်းထုထားပုံက ရိုးရာဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အလုံးစုံ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖေးချီယောင်းသည် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ယူဆောင်ကာ ချမ့်ယွမ်နန်းဆောင် သို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။

သူ ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းစရာမလိုဘဲ သူ၏ဖခင် ဖေးလင်ယွဲ့ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ဖေးလင်ယွဲ့က ဝတ်ကျေတန်းကျေဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ”

ဖေးချီယောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်တွန်တောက်တီးနေမိသည်—အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်တော် လာလို့မရဘူးလား။

သို့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ သူသည် ရိုသေမှုကို ပြသနေဆဲ ဖြစ်၏။ “ခမည်းတော်… သားတော် ဟွေ့ဖေးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အကျင့်သီလတွေကို အလွန်လေးစားမိတာကြောင့် အားပြည့်စေမဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်အချို့ကို အထူးရှာဖွေလာခဲ့ပါတယ်၊၊ ဒီအရာတွေက သူ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”

သူ၏ ဒုတိယသားက ဟွေ့ကွေ့ဖေးအပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးမှုများ ရှိနေကြောင်း သိရှိခဲ့ကတည်းက ဖေးလင်ယွဲ့သည် ထိုကောင်လေးကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်—ထို့ကြောင့် သူသည် ဖေးချီယောင်း၏ မကြာသေးမီက လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

သူက တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ စနစ်က ပေးအပ်ထားသော နတ်ဘုရားအမြင်သာ မရှိခဲ့လျှင် လူတိုင်းသည် သူနှင့် သူ၏မိခင်၏ လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံရလောက်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် မင်းသားဖန့်၏ စံအိမ်ထံမှ သတင်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဖေးလင်ယွဲ့မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရ၏။

မင်းသားဖန့်ကမူ ဖေးယွီဟန် အတွက် ဝတ်ရုံအသစ်များ ချုပ်လုပ်ပေးခြင်း၊ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးများနှင့် ဆန်းပြားသော ခေါင်းဆောင်းများကို ဝယ်ယူပေးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူ့အား အမြီးဖြန့်နေသော ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆင်ယင်ပေးထားသည်။ သူတို့ အလှအပ ပရိယာယ်နဲ့ ဟွေ့ဖေးကို မြှူဆွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားမနေဘူးလား။

ဖေးလင်ယွဲ့သည် မင်းသားဖန့်ကို သဘောမကျသော်လည်း ၎င်းတို့က သူ၏သားအရင်းထက် ပိုပါးနပ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

အကယ်၍ ထန်ဟွာနှင့် ချီယောင်း၏ စိတ်ကျေနပ်မှု အဆင့် ကသာ အနည်းငယ်မျှ ပိုမြင့်မားခဲ့လျှင် ဤသားအဖနှစ်ဦး အကွက်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

ချီယောင်းကတော့ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းလွန်းသည်—အမြော်အမြင်မရှိဘဲ သဘောထားသေးသိမ်လှ၏။

ထန်ဟွာနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဖေးလင်ယွဲ့တွင် မည်သည့်အငြိုးအတေးမျှ မရှိချေ။ ထိုသူသည် ယခင်က ဟွေ့ကွေ့ဖေးနှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိခဲ့ဘဲ စိတ်ကျေနပ်မှုအမှတ် နှစ်ဆယ်ရရှိခြင်းကပင် တော်တော်ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုင်းပြည်၏ စစ်မှန်သော ကျောက်တိုင်ကြီးဖြစ်သော ထန်ဟွာသည် သူ့အတွက် ဝက်မွေးမြူရေးနည်းပညာကို ရရှိစေခဲ့သည်မဟုတ်လား။

ဖေးလင်ယွဲ့သည် ဒေါသအားလုံးကို ဖေးချီယောင်းထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏လေသံတွင် ရှားရှားပါးပါး သရော်မှုများ ပါဝင်နေလျက် မိန့်ကြားသည်။ “ဒီဆေးပင်တွေက မင်းကို ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျစေခဲ့မှာပဲ၊ မင်း နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းကို ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒီနှစ်ရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးအားလုံး ကုန်သွားပြီ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ မင်း ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ ရွှေထည်ပစ္စည်း တော်တော်များများကို ရောင်းချခဲ့ရတယ်လို့လဲ ကျန်း ကြားမိတယ်”

ဖေးချီယောင်းမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရသည်။ ဒါက ချီးမွမ်းသံနှင့် မတူချေ။ “ဒါက ဟွေ့ဖေးအတွက် အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကျပါစေ တန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မယ်တော်နဲ့ ဟွေ့ဖေးတို့က ရင်းနှီးကြပါတယ်—သူမက ဟွေ့ဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် နေ့တိုင်းစိုးရိမ်နေပြီး သူမကိုယ်စား ဒုက္ခခံချင်နေတာပါ” ဟု လျှောက်တင်၏။

“ကျောက်စိမ်းတွေကို ရောင်းတာကတော့… ကျွန်တော် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့လို့ပါ၊ ကျွန်တော် အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ဒီလိုအဆင်တန်ဆာတွေကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး”

သူသည် သူ၏ ငွေကြေးအခက်အခဲများကို လုံးဝမဖော်ပြဘဲ နှိမ့်ချသော ပုံစံကိုသာ အသုံးချခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းကသာ သူ၏ဖခင်ထံမှ သနားဂရုဏာစိတ်ကို နှိုးဆွပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် ဖေးလင်ယွဲ့ ဤအရာကို သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်ခြင်းနှင့် ရှန်ဖေး၏ ကောင်းမွန်သောအကျင့်စရိုက်အဖြစ် မြင်တွေ့လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ မြင်တွေ့ရသမျှမှာ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် တွက်ချက်မှုများသာ ဖြစ်၏။

သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်မှုအတွက် ငါက မင်းကို ချီးကျူးရမှာလား”

ဖေးချီယောင်းသည် သူ၏ဖခင် မကျေနပ်ဖြစ်နေခြင်းမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။ ဘယ်သူက ငါ့အကြောင်းကို သူ့နားထဲ သွားပြီး သွေးထိုးထားတာလဲ။

သူ့မှာ သူ၏ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ စဉ်းစားသော်လည်း မကြာသေးမီက မည်သည့်အမှားအယွင်းကိုမျှ မမှတ်မိချေ။ ဒါက ကျန်း မိသားစုရဲ့ ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား။

သူ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် ဖေးလင်ယွဲ့၏ အေးစက်လှသော အသံက ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်သာ ငါ့ဆီ လျှို့ဝှက်စွာ လာရောက်သတင်းပို့တဲ့ သစ္စာရှိမှုသာ မရှိခဲ့ရင် မင်းက ဟွေ့ဖေးကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းတီးနေလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး—မင်းကတော့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်နေတဲ့အထိပဲ”

“မင်းယူလာတဲ့ ဒီဆေးပင်တွေလား… ငါတော့ ဟွေ့ဖေးကို မတိုက်ရဲပါဘူး”

“ချီယောင်း… မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ”

ဖေးချီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားလျက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ့ဖခင်၏ အေးစက်ပြီး စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များသည် သူ့ကို လက်သီးဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ ခေါင်းပင်မူးနောက်သွားစေခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား၊ ဘယ်သူလဲ၊ အစုတ်ပလုတ်တွေ။

ပြီးတော့—

ငါ ‌ဟွေ့ဖေးကို သတ်တယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်တုန်းကလဲ၊ ငါက ဘာလို့ မမှတ်မိရတာလဲ။

ဖေးလင်ယွဲ့ - မင်း ဘယ်မှတ်မိမလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ မို့လို့ပဲ။