အခန်း ၅၈

ငါးဆားနယ် ကိုယ်လုပ်တော်

အပိုင်း ၅၈

ဖေးချီယောင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ သတိရှိနေစေရန် နာကျင်မှုကို အသုံးချလျက် လက်သည်းများကို လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်အောင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

သူ ဝန်မခံနိုင်ပေ။ တစ်ကြိမ် ဝန်ခံလိုက်သည်နှင့် ခမည်းတော်၏ မျက်စိရှေ့တွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထိုးဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရာဇပလ္လင်ထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးမဆို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မကျေနပ်မှု၊ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် တောက်လောင်နေသော ဒေါသတို့ ယှက်သန်းနေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ခမည်းတော်၊ သားတော်ဟာ ဟွေ့ဖေး အပေါ် ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူမရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို သားတော်က အလွန် လေးစားအားကျရတာပါ။ သားတော်က ဘာလို့ ဒီလို ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ အမှုမျိုးကို ကျူးလွန်ရမှာလဲ"

"ဘယ်သူက စိတ်ခုသွားလဲဆိုတာ သားတော် မသိပေမဲ့ ဒီနေ့ သားတော်ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာကတော့ ထင်ရှားပါတယ်။ သူတို့ဟာ ဟွေ့ဖေးနဲ့ သားတော်ရဲ့ မယ်တော်တို့ကြားမှာ သွေးခွဲဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ နေမှာပါ။ သားတော်ရဲ့ အပြစ်မဲ့မှုကို သက်သေပြနိုင်ဖို့ ခမည်းတော်အနေနဲ့ သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးဖို့ အသနားခံပါတယ် ဘုရား"

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခိုကိုးရာမဲ့ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အခြားသူတစ်ဦးထံသို့ သံသယမြှားဦးကို သိမ်မွေ့စွာ လှည့်ပတ်လိုက်၏။ ဖေးချီယောင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယခုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်၌ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသာလျှင် ရှိရမည်ဟု မလွဲမသွေ တွေးထင်ထားသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ ညီတော်များကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ဟန် ဆောင်တတ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မူ သူသည် ဖေးချီယောင်းကို အန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရမည်။

သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များထဲမှ မည်သူ့ကို မင်းသားက လာဘ်ထိုးထားသနည်း။ ဖေးချီယောင်း ခေါင်းခြောက်မတတ် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ရံတော်တိုင်းက သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်ကိုသာ နာကျင်စွာ သတိပြုမိလိုက်၏။ သို့သော် လတ်တလောတွင် ဤဆိုးရွားသော စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်ကသာ သူ၏ ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

ဖေးလင်ယွဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ကျန်းကတော့ ကျန်းအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး"

ဖေးချီယောင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။ "ခမည်းတော် သားတော့်ကို ယုံကြည်ဖို့ သားတော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

ဖေးလင်ယွဲ့ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ကျိန်ဆိုလိုက်လေ။ မင်းရဲ့ မယ်တော် နာမည်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့နာမည်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့"

ဖေးချီယောင်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။ အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် သူသည် ကျိန်ဆိုမှုပေါင်း တစ်ရာကိုပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုလုပ်ခဲ့လိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူသည် နတ်ဘုရားများကို ယုံကြည်သော်လည်း ထိုနတ်ဘုရားများသည် လူသားတို့၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အလွန် မြင့်မြတ်လွန်းသည်ဟု အမြဲ တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျိန်ဆိုမှုများသာ တန်ခိုးအာနိသင် ရှိပါက နတ်ဘုရားများသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ရန်ထက် အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းပေးရန်အတွက်သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုကိစ္စက ဟွေ့ဖေးနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဟွေ့ဖေးသည် သာမန်အမျိုးသမီး မဟုတ်ပေ။ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် နတ်ဘုရားများက သူမကို အသက်ပြန်သွင်းရန် ချီလင် တစ်ကောင်ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် ကျိန်ဆိုမှုတစ်ခုသည် နတ်ဘုရားများကို သူမဘက်မှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပေးရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ခမည်းတော်၏ အကြည့်များ ပိုပြင်းထန်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ဖေးချီယောင်းမှာ ထပ်၍ အချိန်မဆွဲနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူ၏ မယ်တော်သည် သူ့ကို အရာအားလုံးထက် ပို၍ ချစ်သည်။ မယ်တော်သည် သူ၏ အသည်းအသန် အခြေအနေကို နားလည်ပေးနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။

ဖေးချီယောင်း ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်၏။ "သားတော် ကျိန်ဆိုဝံ့ပါတယ်။ အကယ်၍ သားတော်ဟာ ဟွေ့ဖေး အပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်အနည်းငယ်မျှပဲဖြစ်ဖြစ် ထားရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် မယ်တော်ဟာ ရုပ်အလောင်း မပျက်မစီးဘဲ မသေဆုံးပါစေနဲ့၊ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာလဲ လွင့်စင်ပျက်စီးပြီး ဘဝဆက်ဆက် လူပြန်မဝင်နိုင်ပါစေနဲ့"

သူ၏ အသံသည် ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေးသည်လည်း တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။

ဖေးချီယောင်း စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ တွေးလိုက်သည်- ဒီနေ့ပြီးရင် မယ်တော့်အတွက် ထာဝရဆီမီးတွေကို ပိုပြီး ပူဇော်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျိန်စာရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ပျယ်ပြယ်သွားစေဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ မယ်တော့် နာမည်နဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေမှာ ရွှေချထားတဲ့ ရုပ်ပွားတော်တွေကို လှူဒါန်းရမယ်။

ဖေးလင်ယွဲ့ သူ့သားကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူ၏နာမည်ဖြင့် ကျိန်ဆိုခဲ့မည်ဆိုပါက သူ သူ့ကို ပို၍ လေးစားမိနိုင်၏။ သို့သော် ထိုကောင်လေးက သူ၏ မယ်တော်ကို အသုံးချရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံသာမက မိဘအပေါ် ထားရှိရမည့် သားသမီးဝတ္တရား အနည်းငယ်မျှပင် ကင်းမဲ့နေလေသည်။

စိတ်ပျက်မှု၊ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုနှင့် နုံးချိမှုတို့သည် ဖေးလင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာကမူ မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ကိုယ်ချင်းစာဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ "ထတော့။ ကျန်း မင်းကို ယုံတယ်"

ဖေးချီယောင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို စိတ်သက်သာရာရစွာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း မာနထောင်လွှားတတ်သော မင်းသားသည် ယခုအခါ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ထိခိုက်လွယ်ပုံ ပေါ်နေ၏။

"ခမည်းတော်၊ သားတော့်ကို ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးပြီး ဒီလိုမျိုး မဟုတ်မတရား ကြံစည်တာ ဘယ်သူလဲ"

သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို အရိပ်အမြွက် ပြောရန် နီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အခြေအနေကို ပို၍ ဆိုးရွားသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

ဖေးလင်ယွဲ့ကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကိုယ်တော့်အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေအားလုံးက ရုပ်ချင်း တူတူပဲ"

ဖေးချီယောင်း - "..."

ဤဆင်ခြေသည် ထင်ရှားလွန်းလှသည်။ သူ၏ ခမည်းတော်၏ မှတ်ဉာဏ်က အလွန် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူသည် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟရန် ငြင်းဆိုနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

သူ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အခြံအရံများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မဟုတ်သေးပါ၊ သူသည် ခမည်းတော်ကို ရိပ်မိမသွားစေရန် အလွန်အကျွံ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူသည် ထိုသစ္စာဖောက်ကို မောင်းထုတ်၍ပင် မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသူလျှိုကို အနားတွင် ဆက်ထားကာ သတင်းအမှားများ ပေးပို့ရန်အတွက် အသုံးချရန် လိုအပ်၏။

"တော်ပြီ။ ကျန်း စစ်ဆေးရမဲ့ အစီရင်ခံစာတွေ ရှိသေးတယ်။ မင်း သွားနိုင်ပြီ"

ဖေးလင်ယွဲ့က စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်း၍ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤသားကို ကြာကြာ ကြည့်လေလေ ပို၍ မချမ်းမြေ့ဖြစ်လေလေ ဖြစ်ရ၏။

ဖေးချီယောင်းသည် ဦးညွှတ်၍ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ချမ့်ယွမ်နန်းဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

သူသည် မယ်တော်နှင့် ချက်ချင်း သွားရောက် တိုင်ပင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မယ်တော့် နာမည်ဖြင့် ကျိန်ဆိုခဲ့မိသည့် ကျိန်စာကြောင့် အပြစ်ရှိစိတ်က သူ့ကို ဖိစီးနှိပ်စက်နေသဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေမိ၏။

၎င်းသည် အသည်းအသန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် ဆိုသော်လည်း…

သူ စိတ်ထဲ၌ ပြောလိုက်သည်- အခုအချိန်မှာ မယ်တော့်ဆီ သွားလည်တာက သူမအပေါ် သံသယတွေပဲ ပိုတိုးလာစေလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ခင်း ဂါရဝပြုပွဲ ကျမှသာ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ဖေးသည် သူမ၏ နန်းဆောင်၌ သားဖြစ်သူ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သူသည် သူ၏ နန်းဆောင်ဆီသို့သာ တန်းပြန်သွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရ၏။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာလား၊ ဆိုးတဲ့ လက္ခဏာလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

သူမသည် စုံစမ်းရန် အစေခံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ တားဆီးလိုက်၏။

မဟုတ်သေးပေ။

အကယ်၍ သူမ၏ သားသည် သူမထံသို့ တန်းမလာခဲ့ပါက သူ၌ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိရပေလိမ့်မည်။

မကြာသေးမီက သူမသည် အလွန် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ထုံးစံအတိုင်း သတိကြီးစွာ ထားရှိခြင်း မရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေခဲ့မိသည်။

ရှန်ဖေး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ချင်သော်လည်း ကွမ်ကျွီနန်းဆောင်မှ ကြားသိရသော သတင်းများသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆူးတစ်ခုကဲ့သို့ စူးနစ်နေစေသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သရုပ်ဆောင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ဟွေ့ဖေးသည် ယခုအခါ အဆင့်မြင့် နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သော အခွင့်ထူးများကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

မနေ့ကတင်ပဲ ဧကရာဇ်သည် ကွမ်ကျွီနန်းဆောင်ကို ပဏ္ဏာတော်ပစ္စည်းများထဲမှ ပထမဦးဆုံး ရွေးချယ်ခွင့် ပေးရန် အမိန့်တော် ချမှတ်ခဲ့သည်။

ထိုအမိုက်မ ကွေ့ဖေးကမူ ချီလင်၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံယူရန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူမ နှိမ်ချခြင်း ခံထားရသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေခဲ့၏။

ရှန်ဖေးသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါ ဟွေ့ဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ နေ့တိုင်း တရားစာစောင် ဆယ်တွဲကို ကူးရေးမယ်"

သူမ၏ အစေခံမလေးကမူ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မ၊ သခင်မတို့က ရာထူးချင်း အတူတူပဲကို ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချရမှာလဲ"

အကယ်၍ ဧကရာဇ်၊ မယ်တော်ကြီး သို့မဟုတ် မိဖုရားခေါင်ကြီးတို့အတွက်သာ ဆိုလျှင် သူမ ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဟွေ့ဖေး အတွက်လား။ ၎င်းသည် သူမ သခင်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေသည်။

ရှန်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ စိတ်စေတနာကြောင့် အရှင်မင်းမြတ်က ချီယောင်းကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားလာဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူမ လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးသည် သူမ၏ သားအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ချမ့်ယွမ်နန်းဆောင်မှ အစေခံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ဧကရာဇ်က သူမကို အခစားဝင်ရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။

ရှန်ဖေးသည် သူမ၏ ဝတ်စုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေသည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဂန္ဓမာပန်း ဆံထိုးတစ်ခုတည်းကိုသာ ဆင်မြန်းလျက် အခစားဝင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့၏။

ချမ့်ယွမ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ဧကရာဇ်ကို ဂါရဝပြုလိုက်၏။

ဖေးလင်ယွဲ့ က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ထိုင်ပါအုံး၊ ရှန်ဖေး"

"အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမ တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည်လျှောက်တင်ပြီးနောက် စိုးရိမ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ "ချီယောင်းက စောစောပိုင်းကပဲ လာပြီး ဂါရဝပြုတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ အဲဒီကလေးက အမြဲတမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်လို့ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်မိသွားလား မသိဘူး"

သူမသည် သားဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသည့် ဧကရာဇ်၏ သဘောထားကို သိမ်မွေ့စွာ စုံစမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖေးလင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "သူ့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေက ဟိုမှာ"

ရှန်ဖေး၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွား၏။ ဧကရာဇ်က ထိုပစ္စည်းများကို ကွမ်ကျွီနန်းဆောင်ဆီ မပို့ပေးခဲ့ဘူးလား။ ချီယောင်းက ဟွေ့ဖေး အပေါ် သူ၏ မုန်းတီးမှုကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဖော်ပြမိသွား၍လား။

သူမ သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "သူက ဟွေ့ဖေး အပေါ် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပြွန်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးဖို့ အရပ်သားတွေကြားထဲက ရှားပါး ဆေးဝါးတွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့တယ်လို့ ကြားပါတယ်"

ဖေးလင်ယွဲ့ သူမကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုစူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ရှန်ဖေးသည် ပင်ကိုယ်စိတ်အရ မျက်လုံးကို လွှဲပစ်ချင်သွားသော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်လျက် တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"ဖေးချီယောင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်က ကျန်းထံကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် အစီရင်ခံလာတာကတော့၊ ချီယောင်းက အိပ်မက်ထဲမှာ ဟွေ့ဖေးက သေသင့်တယ်လို့ အော်ဟစ်နေခဲ့တာတဲ့"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ရှန်ဖေးသည် ဆွံ့အသွားပြီး ထိုနေရာ၌တင် မေ့လဲလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ သားသည် ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှအထိ မဆင်မခြင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။

သူမက အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြန်လည် လျှောက်တင်၏။ "အရှင်မင်းမြတ်၊ ဒါဟာ တစ်ယောက်ယောက်က ချီယောင်းကို တမင်တကာ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ "ဒီလို လုပ်ကြံဖန်တီးမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ချန်ချဲ့ မသိပါဘူး။ ချီယောင်းက ထက်မြက်မှုနဲ့ ပါးနပ်မှု အားနည်းကောင်း အားနည်းနိုင်ပေမဲ့၊ လူကြီးသူမတွေအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ဖြူစင်ပြီး သားသမီးဝတ္တရား ကျေပြွန်သူပါ။ သူက ဒီလို အတွေးမျိုး ဘယ်တော့မှ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမသည် မိမိ၏ သားအနားရှိ အခြံအရံတိုင်းကို မိမိ၏ မိဘမျိုးရိုးအသိုင်းအဝိုင်းမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင် သေချာ စိစစ်ခဲ့ပြီး မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သစ္စာဖောက်တစ်ဦးက ကြားညှပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုသူက ဧကရာဇ်ထံသို့ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လျှို့ဝှက် အစီရင်ခံကာ ချီယောင်း၏ လမ်းစကို အလုံးစုံ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီယောင်း တစ်ယောက် မည်သည့် မျက်နှာသာပေးမှုကိုမျှ မရရှိဘဲ ထိုလက်ဆောင်များကို ပို့ဆောင်ခဲ့ရခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

ဖေးလင်ယွဲ့ ပြောလိုက်၏။ "ကျန်း အစက သံသယရှိခဲ့ပေမဲ့ ချီယောင်းက ကျိန်ဆိုလိုက်တော့ ငါ သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်တယ်"

ကျိန်ဆိုမှုတစ်ခုလား။

ရှန်ဖေး၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး လိမ်ယှက်သွားခဲ့ရသည်။ ဟွေ့ဖေးနှင့် ဆက်စပ်နေသော ကိစ္စရပ်များတွင် မည်သူမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မကျိန်ဆိုသင့်ပေ- အကယ်၍ ထိုကျိန်စာသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ဒီလူမိုက်ကလေး။

သူမ၏ မိခင်စိတ် စိုးရိမ်မှုသည် ပုံမှန်ရှိနေကျ တည်ငြိမ်မှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။ "သူ ဘာကျိန်ဆိုမှု ပြုလုပ်ခဲ့တာလဲ"

ဖေးလင်ယွဲ့ သည် သူ၏ သားကို ကာကွယ်ပေးရန် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မပြသခဲ့ပေ။ "အဲဒီကလေးက အကယ်၍ သူ ဟွေ့ဖေးအပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်အနည်းငယ်မျှ ရှိခဲ့ရင် မင်း ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးပါစေ၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာလဲ ကယ်တင်လို့မရအောင် ပျက်စီးပြီး ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဝင်နိုင်ပါစေနဲ့ လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်"

၎င်းသည် ရှန်ဖေးအား မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး အေးစက်သော ထုံကျင်မှုသည် သူမ၏ လက်ဖျားများမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ရင်ထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေ၏။

အခန်းထဲရှိ မီးဖိုများမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော်လည်း သူမ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေမိသည်။

သူမ၏ သားအရင်းက သူမကို အသုံးချပြီး ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာလှသော ကျိန်စာမျိုးကို ကျိန်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရက်ရက်စက်စက် သေဆုံးပါစေ... ဝိညာဉ်ဟာလဲ ကယ်တင်လို့မရအောင် ပျက်စီးပါစေ..."

ထိုစကားလုံးများသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မရပ်မနား ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ဖေးလင်ယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစတုန်းက ကျန်းလဲ မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကျိန်ဆိုပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျန်း ဘယ်လို သံသယဝင်နိုင်တော့မှာလဲ။ အဲဒီကောင်လေးက မင်းကို အရာအားလုံးထက် ပိုတန်ဖိုးထားတာပဲ- မင်းကို အန္တရာယ်ပြုမဲ့အရာကို သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး"

ဧကရာဇ်၏ စကားလုံးများသည် ရှန်ဖေး၏ ရင်ဝကို မြှားပေါင်းတစ်သောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူမ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ အမြဲတမ်း ဆင်မြန်းလေ့ရှိသော သိမ်မွေ့သော အပြုံးကို နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အတင်းအကျပ် ဖော်ဆောင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် ယခုအခါ ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာပေးနှင့် ပို၍ တူနေသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မသိရှိခဲ့ပေ။ "ဟုတ်ကဲ့... ချီယောင်းက အလွန် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပြွန်တဲ့ သားတစ်ယောက်ပါ"

ဖေးလင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ရှန်ဖေး၊ မင်း မကြာသေးခင်က ဘာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ"

ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် သူမ အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်စများကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ချဲ့ မကြာသေးခင်ကပဲ ဟွေ့ဖေးရဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်ကျန်းမာလာရေးအတွက် မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကရုဏာတော်ကို တောင်းခံဖို့ တရားစာစောင်တွေကို ကူးရေးနေပါတယ်"

ဖေးလင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "တရားစာစောင်တွေ ကူးရေးရင်းနဲ့ နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲနေရတော့ မင်း ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေတာ မဆန်းဘူး။ မင်း ချီယောင်းကို လျစ်လျူရှုမိသွားတာလဲ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ မကြာသေးခင်က သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံတွေ ဟောင်းနွမ်းနေတာကို ငါကိုယ်တော် သတိထားမိတယ်၊ ပြီးတော့ သူဆင်မြန်းထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကလဲ မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ မလိုက်ဖက်လှဘူး"

ရှန်ဖေး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမတို့တွင် ငွေကြေးမရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဖေးလင်ယွဲ့က ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။ "သူက မင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားပဲလေ။ အကယ်၍ သူ့ရဲ့ မိခင်ကတောင် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ရင် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ"

ထိုမတရားသော စွပ်စွဲချက်ကြောင့် သူမ သွေးအန်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ သူ့ကို ဘယ်တုန်းက လျစ်လျူရှုခဲ့ဖူးလို့လဲ။ သူမသည် ဧကရာဇ်က သူတို့ထံသို့ ငွေအချို့ ပေးသနားလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ ငွေကြေးခက်ခဲမှုကို သိမ်မွေ့စွာ အရိပ်အမြွက် ပြသခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ချန်ချဲ့ ပျက်ကွက်မိပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံယူဖို့ အသနားခံပါတယ်"

ဖေးလင်ယွဲ့ကမူ ရုတ်တရက် အကျိုးအကြောင်း သိတတ်ဟန် ပြန်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ အပြစ်ချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းမှာ အလုပ်တွေ ပိနေတာ ကျန်း သိပါတယ်။ မင်းရဲ့ အခြံအရံတွေမှာလဲ အပြစ်ရှိတယ်- သူတို့ မင်းရဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေကို လျှော့ချပေးဖို့ ဘာမှမလုပ်ပေးကြဘူး။ သူတို့က ဘာအသုံးကျလို့လဲ"

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ သူမ မိမိ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်များကို အပြစ်ပေးခံရအောင် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ "ချန်ချဲ့ အလွန် ဇွတ်တရွတ်နိုင်လို့ပါ- အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ဖို့ ဇွတ်တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ သူတို့မှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး"

ဖေးလင်ယွဲ့ ပြောလိုက်၏။ "မင်းက နေ့တိုင်း မနားမနေ အလုပ်လုပ်နေတာပဲ။ မင်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ လဲကျသွားရင် မကောင်းဘူး။ ကောင်းပြီလေ- လောလောဆယ် နန်းတွင်း တာဝန်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ။ လာမဲ့ရက်တွေမှာ တရားစာစောင်တွေ ကူးရေးဖို့နဲ့ ချီယောင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ"

ရှန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် နားကွဲလုမတတ် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဧကရာဇ်၏ "ကရုဏာတော်" အတွက် ထုံထုံထိုင်းထိုင်းဖြင့်သာ ကျေးဇူးတင်စကား လျှောက်တင်လိုက်ရ၏။