အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀)

အိမ်များ ဆောက်လုပ်ခြင်း

လူးဝစ် ကယ်လ်ဗင် သည် အနည်းငယ်မြင့်သော ကုန်းကမူထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း၊ ဤဆိတ်သုဉ်းလှသော မြေရိုင်းကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူကြည့်ရှုနေသော နေရာမှာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ အတွက် သူရွေးချယ်ထားသော ကနဦး အခြေချရာရပ်ကွက်ဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်တွင် ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ ၏ ဗဟိုချက်မ မြို့မကြီး ဖြစ်လာမည့် နေရာဖြစ်သည်။

ဤတည်နေရာသည် မြေအောက်အပူစမ်း အပေါက် နှင့် နီးကပ်သဖြင့် အပူချိန် ပိုမိုမြင့်မားကာ၊ လူများ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အေးခဲသေဆုံးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ ကုန်းကမူကြီးက အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်လှသော လေပြင်းများကို ကာဆီးပေးထားသဖြင့်၊ ယခုမှ အသစ်ရောက်ရှိလာသော နေထိုင်သူ ပြည်သူများအတွက် လုံလောက်သော ခိုလှုံရာ အကာအကွယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ ရဲတိုက်ကို စတင်ဆောက်လုပ်ရမလားခင်ဗျာ" ဟု သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိုက်ခ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

မိုက်ခ်သည် မြို့စားကြီး အက်ဒမန် ထံမှ လူးဝစ် ရရှိခဲ့သော လူများထဲတွင် အတွေ့အကြုံ အရင့်ကျက်ဆုံးသော လက်မှုပညာရှင် ဖြစ်သည်။ လူးဝစ် သည် သူ့အား ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ ၏ ဆောက်လုပ်ရေးအရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ထားခဲ့သည်။

"ရဲတိုက်က မလောသေးပါဘူး" လူးဝစ် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး- "လူနေရပ်ကွက်ကို အရင် ဆောက်ကြရအောင်။"

"ဒါဆိုရင် သခင်ကကော ဘယ်မှာ နေထိုင်မှာလဲ ခင်ဗျာ။"

"လောလောဆယ်တော့ အခြားလူတွေနဲ့အတူတူ နေတာပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။"

"သခင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ နေထိုင်ချင်တယ် ဟုတ်လား။" အဖိုးအို လက်မှုပညာရှင်ကြီးမှာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာလဲ... ငါ အိပ်မပျော်မှာ စိုးရိမ်လို့လား။" လူးဝစ် က ဂရုမစိုက်သည့်အလား ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး- "ငါတို့ မြောက်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီပဲ၊ ဘာတွေ ရွေးချယ်စရာ လိုဦးမှာလဲ။"

အဖိုးအို လက်မှုပညာရှင်ကြီးသည် ဤလူငယ် နယ်စားသခင်လေးအပေါ် ချက်ချင်းပင် အထင်ကြီးလေးစားသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူးဝစ် နှင့် အဖိုးအို လက်မှုပညာရှင်ကြီးတို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ မြေအောက်စုပေါင်းနေထိုင်ရာ အိမ်ရာများကို ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ ၏ ကနဦး အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် ဤကမ္ဘာ၏ မြောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန်အိမ်ရာများနှင့် လူးဝစ် သူ၏ ယခင်ဘဝက စာအုပ်များထဲတွင် တွေ့ဖူးခဲ့သည့် ဗိုက်ကင်းတို့၏ စံအိမ်ရှည်များကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အိမ်အမျိုးအစားကို မြေအောက်မျက်နှာပြင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံအထိ နက်အောင် တူးရပြီး၊ အပူရှိန်ကို ထိရောက်စွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်အတွက် မြေပြင်အောက်တွင် ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

နံရံများကို သစ်သားဘောင်များဖြင့် ထောက်ကန်ထားပြီး၊ အပြင်ဘက်ကို မိုးဝီလိုသစ်ကိုင်းများဖြင့် ရက်လုပ်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရွှံ့နှင့် ကောက်ရိုးများကို သုတ်လိမ်း၍ အားဖြည့်ထားသဖြင့် လေပြင်းများကို ကာကွယ်နိုင်ရုံသာမက စိုစွတ်မှုကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးအရှိန်နှုန်းက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူးဝစ် နှင့် ဤမျှ တိုတောင်းလှသော စကားပြောဆိုမှုက မိုက်ခ်ကို ကြည်ညိုလေးစားစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤလူငယ် နယ်စားသခင်လေးသည် ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း မြောက်ပိုင်းနှင့် အလွန်သင့်လျော်လှသော အဆောက်အအုံမျိုးကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်ခဲ့သည်၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆောက်လုပ်ရေး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဒီဇိုင်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့ကြတော့သည်။ စစ်သည်နှစ်ဦးက ဦးဆောင်ပြီး ကျွန် သို့မဟုတ် ဒုက္ခသည် တစ်ဆယ့်ရှစ်ဦး ပါဝင်ကာ၊ လူအယောက်နှစ်ဆယ်စီကို အုပ်စုတစ်စု ဖွဲ့စည်း၍ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော လုပ်ငန်းခွဲဝေမှုများဖြင့် ထိရောက်စွာ ရှေ့သို့ တွန်းအားပေး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

...

လေပြင်းများက တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေပြီး၊ ကျွန် များသည် မိမိတို့၏ လည်ပင်းများကို ကျုံ့ထားရင်း၊ ကြမ်းတမ်းလှသော ဂေါ်ပြားများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုခွဲနေကြသည်။

"ဒုန်း!"

ဂေါ်ပြားချက်က သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ကျင်တက်သွားစေသော်လည်း မြေဆီလွှာမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပွလာခဲ့သည်။

"ကြောင်မနေနဲ့၊ ဆက်လုပ်စမ်း!" စစ်သည်များက တိုက်တွန်းနှိုးဆော်နေကြသည်။

သူတို့ ချွေးဒီးဒီးကျအောင် လုပ်ဆောင်နေကြစဉ်မှာပင်၊ လူရိပ်တစ်ခုက ကျင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လူးဝစ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး၊ ဂေါ်ပြားတစ်ချောင်းကို ကိုယ်တိုင်ကောက်ကိုင်ကာ ခါးကိုညွှတ်၍ အနည်းငယ် တူးဆွလိုက်သည်။

"နယ်စားသခင်ကိုယ်တိုင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေတာလား။" လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အင်း... ဒီအလုပ်က တကယ်ကို မလွယ်ကူဘူးပဲ။ အားလုံးပဲ ပင်ပန်းနေကြပြီ။ ညစာစားဖို့ အချိန်နီးပြီဆိုတော့ ခဏလောက် အနားယူကြပါဦး" ဟု လူးဝစ် က တစ်ဆယ်မိနစ်ခန့် ကိုယ်တိုင်တူးဆွပြီးနောက် အတွေးနက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်ကာ နောက်ထပ် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ပြီး၊ ပြည်သူများနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မည့် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

မူလကမူ အချို့သော စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့က တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အိမ်ဆောက်ရန်နှင့် ကြမ်းတမ်းသောအလုပ်များ လုပ်ကိုင်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နယ်စားသခင်ကိုယ်တိုင်ပင် ပါဝင်လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မမည်သို့လျှင် ညည်းတွားနိုင်ပါတော့မည်နည်း။

ကျွန် များမှာမူ ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ လူအများစုအတွက် ဝလင်စွာ စားသောက်ရရန်ပင် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင်၊ ယခုအခါ စားနပ်ရိက္ခာ ရရှိရုံသာမက အတည်တကျ နေထိုင်စရာ နေရာပါ ရရှိသဖြင့် ၎င်းက ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် အနားယူချိန်များတွင်၊ လူးဝစ် သည် ရံဖန်ရံခါတွင် လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုကို "ဖြတ်သန်းသွားလာ" ရင်း၊ အလုပ်အနည်းငယ် ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးကာ၊ အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် လက်ကိုခါ၍ ထွက်ခွာသွားတတ်သည်။

"ဒီအဆောက်အအုံဘောင်က ကောင်းကောင်း တပ်ဆင်ထားတာပဲ၊ ဒီည မင်းတို့ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ရွှံ့ကို ပိုပြီး ထူထူသုတ်စမ်း၊ အပျင်းမထူနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။"

"ဒီဘက်အခြမ်းက ပြီးလုနီးပြီလား။ ခဏနေရင် ဟင်းရည်ပူပူတွေ ပို့ပေးမယ်၊ ဒီအသုတ်ပြီးရင် မင်းတို့ နားလို့ရပြီ။"

ဤသို့ဖြင့်၊ လူးဝစ် ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် လူများ၏ တက်ကြွမှုမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့သည်။

လုံလောက်သော စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုများနှင့်အတူ စစ်သည်များမှာလည်း ထပ်မံ၍ ညည်းတွားခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ ကျွန် များသည်လည်း မိမိတို့၏ စွမ်းအားရှိသမျှ ကြိုးစားအားထုတ်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ ဆောက်လုပ်ရေးအရှိန်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ ပထမဦးဆုံးသော မြေအောက်တစ်ပိုင်း စုပေါင်းနေထိုင်ရာ အိမ်ရာများ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကုန်းကမူငယ်များကဲ့သို့၊ ထူထပ်သော မြက်များနှင့် ရွှံ့များက အမိုးများကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ၊ နှင်းပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် တသားတည်း ရောနှောနေသည်။

အိမ်များကို အများအားဖြင့် မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားပြီး၊ ခိုင်ခံ့လေးလံသော သစ်လုံးထောက်ကန်ဘောင်များ ရှိကာ၊ အပြင်ဘက်နံရံများကိုမူ မိုးဝီလိုသစ်ကိုင်းများဖြင့် ရက်လုပ်၍ မြေစာများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့်၊ သစ်သားကို သက်သာစေရုံသာမက အအေးဒဏ်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးသည်။

ထို့ပြင်၊ လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို မြေအောက်အပူစမ်း အပေါက် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် အအေးဒဏ် အများစုကို ပျယ်ဖျောက်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကြမ်းတမ်းလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မြောက်ပိုင်းတောရိုင်းမြေတွင် အကောင်းဆုံးသော နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှ တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

ပထမဦးဆုံးသော မြေအောက်တစ်ပိုင်း အိမ်ရာများ ပြီးစီးသွားသည်နှင့်အတူ၊ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ သည် ဤအေးစက်လှသော မြောက်ပိုင်းတောရိုင်းမြေတွင် သူ၏ စစ်မှန်သော အုတ်မြစ်ကို နောက်ဆုံး၌ ခိုင်ခိုင်မာမာ ချမှတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ၊ အိမ်များ ရှိရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်သေးပေ၊ ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားကသာ အရေးအကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ ပြည်သူများကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးရန်နှင့် မိမိ၏ "ကရုဏာကြီးမားပြီး ပညာရှိလှသော" နယ်စားသခင် ပုံရိပ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန်အတွက်၊ လူးဝစ် သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲခံပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ လူးဝစ် ၏နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းက မည်သို့မျှ ဆုံးရှုံးမှုမရှိနိုင်ကြောင်းကို လူတိုင်းအား နားလည်စေချင်သည်။

ညဥ့်ယံကျရောက်လာသောအခါ၊ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ထက်တွင် ကြီးမားလှသော မီးပုံကြီးကို ညှိထွန်းလိုက်ကြပြီး၊ မြောက်ပိုင်း၏ အအေးဒဏ်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးမှာ မူလက ဆိတ်သုဉ်းလှသော အေးခဲနေသည့် မြေရိုင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ပွဲတော်ကျင်းပမှုကြောင့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စည်ကားသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

လူဦးရေ တစ်ထောင်နီးပါးရှိသော နေထိုင်သူများသည် မီးရောင်အောက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းများမှာ ကွာခြားလှသည်။

ကျွန် ကုန်သည်များထံမှ ဝယ်ယူလာသော ကျွန် များ၊ မြောက်ပိုင်း၏ ဒေသခံများ၊ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ခေါ်ယူလာခဲ့သော ဒုက္ခသည်များနှင့် လူးဝစ် ၏နောက်သို့ သစ္စာရှိစွာ လိုက်ပါလာကြသည့် စစ်သည်များနှင့် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့၌ တူညီသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ ၏ ပြည်သူများ ဖြစ်ကြခြင်းပင်။

လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များသည် မီးပုံကြီး၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင့်မားလှသော ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသူကား သူတို့၏ နယ်စားသခင် လူးဝစ် ကယ်လ်ဗင် ပင် ဖြစ်သည်။

လူငယ် ရှေ့ဆောင်ဗာရွန် လေးသည် နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးရောင်အောက်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကာ၊ သူ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်တော့မည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

လူတိုင်း စုရုံးပြီးသွားသောအခါ၊ လူးဝစ် က နောက်ဆုံးတွင် စတင်စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ဟာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေရဲ့ ပထမဦးဆုံးသော အောင်ပွဲခံပွဲတော် ဖြစ်တယ်! ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေရဲ့ ပထမဦးဆုံးသော အိမ်တွေ ပြီးစီးခြင်းကို ဂုဏ်ပြုတာဖြစ်တယ်။ အိမ်တွေ ရှိလာပြီဆိုတော့၊ ဒီမြေရိုင်းဟာ မင်းတို့ရဲ့ အမိအိမ် ဖြစ်လာပြီး၊ မင်းတို့အားလုံးဟာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရှင်သခင်တွေ ဖြစ်လာကြပြီ!"

သို့သော်လည်း၊ အောက်တွင်ရှိသော လူအုပ်ကြီးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေကြပြီး၊ အနည်းငယ်ပင် တွေဝေငေးမောနေကြပုံရသည်။ အရှင်သခင် ဖြစ်လာသည်ဟူသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။ ဤကျွန် များ၊ ဒုက္ခသည်များနှင့် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသော အလုပ်သမားများသည် ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သည့်မြေရိုင်း၏ "အရှင်သခင်" ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန်နှင့် နာခံရန်သာ သိရှိကြသည်။ ကြာမြင့်လှသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် ၎င်းတို့၏ ခုခံလိုသော သတ္တိများပင်လျှင် လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မူလက ဤပွဲတော်သည် နယ်စားသခင်အသစ်၏ ကျိန်ဆိုပွဲ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုသော ခြိမ်းခြောက်မှုဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူးဝစ် သည် ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းက အရေးမကြီးပေ။ သူသည် လက်တွေ့ကျသော လုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် ၎င်းတို့အား မျှော်လင့်ချက်ဟူသည် မည်သည့်အရာလဲဆိုတာကို ပြသပေးမည် ဖြစ်သည်။

"နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့" လူးဝစ် က လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး- "ငါဟာ အလုပ်အကြိုးစားဆုံးနဲ့ အသစ္စာအရှိဆုံးသူတွေကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်ချင်တယ်။"

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ဘဏ္ဍာစိုး ဟီလ်ကိုသည် လက်ထဲရှိ သားရေစာလိပ်ကို ချက်ချင်း ဖြန့်လိုက်ပြီး နာမည်များကို စတင်ဖတ်ကြားတော့သည်။

"ဟာ့ခ်၊ မော်ဂန်၊ ရှာနာ..."

နာမည်ခေါ်ယူခြင်းခံရသော ကျွန် များသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်ကွေးလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ အတိတ်က နားလည်မှုအရ၊ နယ်စားသခင်၏ နာမည်ခေါ်ယူခြင်းကို ခံရခြင်းက များသောအားဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် သေဒဏ်ပေးခြင်းကိုသာ ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချို့မှာမူ ချက်ချင်းပင် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး၊ အချို့က ခေါင်းငုံ့ထားကြကာ၊ အချို့ဆိုလျှင် ဒူးထောက်၍ အသနားခံရန်ပင် ကြံစည်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ မည်ကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းတော့မည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြရှာပေ။