အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆)

မျိုးစေ့မင်းသား

ဂျက် သည် မူလက တောင်ပိုင်းမှ ကုန်သည်အသေးစားလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် သစ်သီးမျိုးစေ့များကို ရောင်းချကာ မနည်းအသက်ဆက်နေရသူ ဖြစ်သည်။ ဘဝက ကြွယ်ဝချမ်းသာလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ စားသောက်ရန် လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က တည်းခိုခန်း တစ်ခုတွင် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ကြွားဝါနေသည်ကို ကြားသိခဲ့ရသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်၏။

"မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ရှေ့ဆောင်ဖော်ထုတ်ခြင်း အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ မှူးမတ် အများကြီးဟာ မြေရိုင်းတွေ ရှေ့ဆောင်ဖော်ထုတ်ဖို့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဆီကို စုပြုံရောက်ရှိလာကြ တယ်၊ ဒါကြောင့် မျိုးစေ့လိုအပ်ချက်ဟာ ရောင်းလိုအားထက် အဆမတန် များပြားနေတယ်!"

ဤကောလာဟလ ကြောင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ တောင်ပိုင်းတွင် မျိုးစေ့ကုန်သည်များမှာ လမ်းဘေးရှိ မြင်းချေးများကဲ့သို့ ပေါများလှပြီး၊ ကိတ်မုန့်တစ်ချပ်တည်းကို လူရာပေါင်းများစွာက လုယက်နေကြသဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ထိုနေရာသည် ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းပြီး ကန္တာရဆန်လှသဖြင့် မျိုးစေ့များ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သူ ကြားသိထားရသည်၊ ထို့ကြောင့် သင့်ထံတွင် ကုန်ပစ္စည်း သာ ရှိနေပါက ရောင်းမထွက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမလိုပေ။

"ဒါကတော့ ငါ ချမ်းသာဖို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ!"

ဂျက် သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော စုငွေအားလုံးကို မျိုးစေ့များအဖြစ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်တွန်းလှည်းငယ် ကို မျိုးစေ့များဖြင့် အပြည့်ဖြည့်ကာ၊ တစ်ညတည်းနှင့် သူဌေးဖြစ်လာမည့်အရေးကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း၊ မရပ်မနားဘဲ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဆီသို့ အသည်းအသန် ခရီးနှင်ခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ရေခဲလှံစွပ်မြို့တော် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

"နေပါဦး... ဒါက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရဲ့ အကြီးဆုံး မြို့တော်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား။"

မြို့တော်ကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် ရွှံ့နွံများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြလျက် မျက်နှာများပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ထင်ဟပ်နေကြသည်။

မည်သည့် စည်ကားမှု သို့မဟုတ် စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်း အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။ ဂျက်၏ နှလုံးသားမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ မကောင်းသော ရှေ့ပြေးနိမိတ်တစ်ခု က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"သွားပြီ... ငါတော့ အကုန် ဆုံးရှုံးရတော့မှာပဲ!"

သို့သော် သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ လက်ဗလာဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ကိုတင်းထားကာ ဈေး၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး သူ၏ ဆိုင်ခန်းငယ်လေးကို ခင်းကျင်းလိုက်တော့သည်။

"မင်းက မျိုးစေ့ရောင်းတဲ့ ဂျက် လား။"

သူ သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်း၍ပင် မပြီးသေးမီ၊ သူရဲကောင်း သုံးဦးမှာ မြင်းစီးလျက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခရီးပန်းလာသည့်အလား ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး၊ သူတို့၏ သံချပ်ကာများပေါ်တွင် ရွှံ့ဗွက်များ စင်နေကာ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း အလွန် လောတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

ဂျက်သည် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ အသည်းအသန် ခုန်တုန်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့က သူ၏နာမည်ကို ဘာကြောင့် သိနေကြရသနည်း။ သူ၏ "မျိုးစေ့မင်းသား" ဟူသော ကျော်ကြားမှုမှာ ဗဟိုပြည်နယ်များမှသည် မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်များဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်မလား။

သို့သော်လည်း ဧည့်သည်သည် ဧည့်သည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ကျောပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ဆန့်လိုက်ပြီး၊ ချောင်းတစ်ချက်ဆိုးကာ သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို မိတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"သခင်ကြီးတို့ အတွက် ဘာများ အလိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ အာလူး၊ စပါးရိုင်း၊ အုတ်ဂျုံ၊ ဂျုံ..."

ဦးဆောင်လာသော သူရဲကောင်းက သူ၏စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ "ငါတို့ အကုန်လုံး ယူမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာ... ဘာရယ်။" ဂျက်သည် မိမိ၏နားကိုပင် မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါတို့ အကုန်လုံး ဝယ်ယူမယ်။ ဘယ်လောက်လဲ။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂျက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

'မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေဟာ ဒီလိုမျိုး အမြဲ သဘောကောင်းပြီး ရက်ရောတတ်ကြတာလား။'

ဂျက်၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး၊ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ဤကုန်ပစ္စည်း အသုတ်ကို မည်မျှဖြင့် ရောင်းချနိုင်မလဲဆိုသည်ကို တွက်ချက်လိုက်တော့သည်...။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တွေဝေဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ထောင်ပြကာ "သခင်ကြီးတို့က အကုန်လုံး ယူမှာဆိုတော့ ကျွန်တော် ဈေးလျှော့ပေးပါ့မယ်။ ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြားပါ။"

ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြား တိတိ!

တောင်ပိုင်းတွင်မူ အာလူး မျိုးစေ့တစ်အိတ်လျှင် သံဒင်္ဂါး နှစ်ပြားထက်မပိုဘဲ၊ ဤမြင်းလှည်းတစ်စီးလုံးစာ မျိုးစေ့များ၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားပင် မပြည့်ချေ။

ဂျက်သည် ဈေးဆွေးနွေးပြီး အနှိမ်ခံရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ၎င်းတို့ စိတ်တိုင်းမကျပါက ဈေးကို ထပ်မံလျှော့ချရန်ပင် သူ စဉ်းစားထားခဲ့သေးသည်။

"ကောင်းပြီ။"

သူ မျှော်လင့်မထားနိုင်စရာ ကောင်းလှစွာဖြင့်၊ ဦးဆောင်လာသော သူရဲကောင်းသည် သူ၏စကားကို အာရုံပင်မစိုက်ဘဲ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူနှင့် အခြားသူရဲကောင်း နှစ်ဦးသည် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းကာ၊ မျိုးစေ့အားလုံးကို သယ်ဆောင်လျက် လောတကြီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ဂျက်သည် လေးလံလှသော ရွှေဒင်္ဂါး ငါးပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မင်သက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသောအခါမှသာ၊ သူ၏ ဆိုင်ခန်းမှာ လုံးဝ ဟင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဒင်္ဂါးများကို စစ်ဆေးရန် လောတကြီး ငုံကြည့်လိုက်ပြီး၊ အားလုံး အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သေချာစေရန် တစ်ပြားချင်းစီကို စနစ်တကျ အကဲခတ်လိုက်တော့သည်။

'အဲဒါတွေက အစစ်အမှန်တွေပဲ... အကုန်လုံး အစစ်အမှန်တွေချည်းပဲ!'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ဂျက်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါတော့ သူဌေးဖြစ်ပြီ!!!"

သူ၏ မျိုးစေ့များနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ လာခဲ့သည့် ခရီးစရိတ် စုစုပေါင်းမှာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားပင် မပြည့်ခဲ့ဘဲ၊ ယခုအခါ အသားတင်အမြတ် ရွှေဒင်္ဂါး လေးပြား တိတိ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

'မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ တကယ်ပဲ လွယ်ကူလှတာလား?!'

ဂျက်သည် ရွှေဒင်္ဂါးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူ၏နောက်ထပ် စီမံကိန်းများကို စတင်ပုံဖော်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဤအရာကား အစပြုခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

အကယ်၍ သူ ပြန်သွားပြီး မျိုးစေ့အိတ် ရာပေါင်းများစွာကို လက်ကားဝယ်ယူကာ လာရောက်ရောင်းချမည်ဆိုပါက၊ ရွှေဒင်္ဂါး ရာပေါင်းများစွာကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား?! ဤအရာကို တွေးတောမိသောအခါ၊ ဂျက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အထက်သို့ ကွေးညွတ်သွားခဲ့တော့သည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရွှေတောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပြန်သွားကာ ချေးငွေရယူပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ ပထမဦးဆုံးသော မျိုးစေ့ကုန်သည်ကြီး ဖြစ်လာစေရမည်။

သေချာသည်မှာ၊ သူ မသိရှိခဲ့သောအချက်မှာ သူ ယခုလေးတင် ရောင်းချလိုက်သော မျိုးစေ့များထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ရောင်းချနိုင်မည့် ရေခဲသွေး ဘယ်ရီနီ မျိုးစေ့များ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်ဆိုလျှင် ယင်းကို သိရှိသွားပါက သူ နောင်တရလွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။ သူ နောက်ပိုင်းတွင် အရာအားလုံး မည်သို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည် ဆိုသည့်အကြောင်းအရာကမူ နောက်ထပ် ပြောပြရမည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေတော့သည်။

လမ်းဘတ်သည် မျိုးစေ့များကို သယ်ဆောင်ကာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေဆီသို့ လောတကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန် တွင်၊ လူးဝစ်သည် မြင်းစီးလျက် လယ်ကွင်းပြင်ကျယ် အတွင်းရှိ မျိုးစေ့ကြဲပက်မှု အခြေအနေများကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းထဲတွင် လယ်သမားများသည် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး မျိုးစေ့များကို ကြဲပက်နေကြကာ၊ ပေါက်ပြားများဖြင့် မြေဆီလွှာကို ထွန်းယက်နေသော အသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လူးဝစ် ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် လယ်သမားများသည် မိမိတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကြတော့သည်။

သို့သော် အခြားသော မှူးမတ်များ၏ နယ်မြေများနှင့် မတူညီဘဲ၊ ဤနေရာရှိ လယ်သမားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ၊ နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှဲစွာ ကြည်ညိုလေးစားမှုများ သာ ရှိကြသည်။

အထူးသဖြင့် မူလက ကျွန်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသော အလုပ်သမားများမှာမူ၊ လူးဝစ်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်သက်ဝင်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို နယ်စားသခင်က သတိပြုမိပြီး၊ လွတ်လပ်ခွင့် အခွင့်အရေး ရရှိလာစေရန် မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူးဝစ်သည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း မည်သည့် ခံစားချက် အမူအရာမျှ မပြခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏အမြင်တွင် ကျွန်များနှင့် လွတ်လပ်သော ပြည်သူများကြားတွင် မည်သည့် ကွာခြားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေကို လည်ပတ်စေမည့် မောင်းနှင်အားများ သာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းအပြင်၊ လက်ရှိ ဗျူဟာယန္တရားက ဤလူများကို ပိုမိုကြိုးစားလာစေရန် တွန်းအားပေးနေသဖြင့် ယင်းကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် သူ အလျင်စလို မရှိလှပေ။

အခြေအနေများ ပြည့်စုံလာသောအခါမှသာ၊ ကျွန်များကို လွတ်မြောက်စေရန် ပိုမိုဘေးကင်းသော နည်းလမ်းများကို သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည် ဖြစ်ပြီး၊ လောလောဆယ်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန် လိုအပ်သေးသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိ မစ်ခ်သည် ပေါက်ပြားကို မှီလျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖိနှိပ်၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်!" မစ်ခ်သည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း၊ ဖြဲပြုံး ပြုံးကာ "ဒီမြေဩဇာရဲ့ အသုံးဝင်မှုက အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပါတယ်! ယခုနှစ်မှာတော့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုကို သေချာပေါက် ဆောင်ကြဉ်းနိုင်မှာပါ!"

လူးဝစ်သည် ထွန်းယက်ထားသော မြေပြင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ မြေဆီလွှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော့ပျောင်းကာ စိုစွတ်နေပြီး၊ အာဟာရဓာတ်များကို သေချာစွာ စုပ်ယူထားသဖြင့် နက်မှောင်သော အရောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး— "ပထမဆုံး သီးနှံတွေက ဘာလဲ။"

"စပါးရိုင်း၊ မုန်လာဥဝိုင်းနဲ့ အာလူးတွေပါ သခင်" မစ်ခ်က ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ဒီသီးနှံတွေက အအေးဒဏ်ခံနိုင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ရင့်မှည့်ကြပါတယ်။ မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ သုံးလအတွင်း ပထမဆုံး ရိတ်သိမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်!"

လူးဝစ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စပါးရိုင်းကို ဂျုံမှုန့်ကြမ်းအဖြစ် ကြိတ်ခွဲနိုင်ပြီး၊ မုန်လာဥဝိုင်းကိုမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အဖြစ်သာမက ကျွဲနွားတိရစ္ဆာန်များအတွက် အစားအစာအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့ပြင် အာလူးမှာမူ စိုက်ပျိုးရန်နှင့် ရိတ်သိမ်းရန် ပိုမိုလွယ်ကူပြီး၊ ရေရှည် သိုလှောင်ထားနိုင်သဖြင့် အရေးပေါ် စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုအတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော သီးနှံ ဖြစ်ပေသည်။

ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ၏ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများတွင် မြေအောက်အပူရှိန်ကြောင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ အခြားသော နေရာများထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေသော်လည်း၊ မြေရိုင်းအားလုံးမှာ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းအတွက် သင့်တော်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက်၊ ဤအအေးဒဏ်ခံ သီးနှံများကို ဦးစားပေး စိုက်ပျိုးခြင်းကသာ အသင့်တော်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ဤမျှနှင့်တင် လူးဝစ်၏ ရည်မှန်းချက်ကို ပြည့်မီရန်အတွက် လုံးဝ မလုံလောက်သေးပေ။

ဖန်လုံအိမ် စိုက်ပျိုးရေး နည်းပညာများ ပြည့်စုံလာသောအခါ၊ သူသည် သီးနှံအမျိုးအစား အမျိုးမျိုးကို ထပ်မံစိုက်ပျိုးကာ ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ၏ စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာကို လုံးဝ ဖြေရှင်းပစ်ချင်နေသည်။

လူးဝစ်သည် လယ်ကွင်း၏ ကုန်းကမူထက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များက ရှေ့မှောက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ မြေဩဇာထက်သန်လှသော နက်မှောင်သည့် မြေဆီလွှာမှာ နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေပြီး၊ လယ်သမားများ၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်များက ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေ၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်များကို ကြဲပက်နေကြသကဲ့သို့ ယှက်တင်နေကြသည်။

ဤအရာအားလုံး၏ အောက်ခြေတွင်၊ မူလက ခြောက်သွေ့အေးခဲနေသော ဤမြေရိုင်းကြီးသည် သူ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသက်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လူးဝစ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ကြီးမားလှသည့် အောင်ပွဲခံ ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။