အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂)

အမဲလိုက်ရင်း မိန်းမလှလေးတစ်ဦးကို ကောက်ရခြင်း

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ပြည်နယ်သို့ နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်လှသော လေပြင်းများကမူ တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆစ်ဖ်၏ လက်များက ဇက်ကြိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း၊ သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများမှာမူ မည်သည့် ခံစားမှုမျှ မရှိတော့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

သူမ စီးနင်းလာသော စစ်မြင်းကြီးမှာ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်နေပြီး ခြေလှမ်းများ ယိမ်းထိုးနေကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ချွေးစက်များမှာ ဤအေးစက်လှသော ညဉ့်ယံအတွင်း ရေခဲလွှာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ပိုမြန်မြန်... နည်းနည်းလောက် ထပ်မြန်မြန်..."

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အေးစက်လမင်း မျိုးနွယ်စု၏ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ရှိနေပြီး၊ ယင်းမှာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက အသက်နှင့်လဲ၍ ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့သော အချိန်များ ဖြစ်ပေသည်။ သူမ နောက်လှည့်မကြည့်နိုင်သလို၊ ရပ်တန့်၍လည်း မဖြစ်ပေ...။

"တောင်ဘက်ကို ပြေးတော့၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့!"

ဆီဂျယ်၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဆစ်ဖ်၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ သံမှိုတစ်ချောင်းအလား စိုက်ဝင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဆီဂျယ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ သူမ၏ ဖခင်၊ မိခင်နှင့် မောင်နှမများ — ၎င်းတို့အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမမှာမူ ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခဲ့ရပြီး၊ အမိအိမ်ကင်းမဲ့ကာ ဤကမ္ဘာမြေပြင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေသော စွန့်ပစ်ခံ လေလွင့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေရှာသည်။

သွားစရာ နေရာမရှိသဖြင့် သူမသည် တောင်ဘက်သို့သာ အစဉ်တစိုက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စားနပ်ရိက္ခာများမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ရာ၊ ဆစ်ဖ်သည် ရေဆာလျှင် မြစ်ရေကိုသာ သောက်သုံးနိုင်ပြီး၊ သစ်ခေါက်များနှင့် တောဘယ်ရီသီး အနည်းငယ်ဖြင့်သာ သူမ၏ အသက်ကို မနည်း ဆက်လက် ထိန်းရှိမ်းထားရရှာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ စစ်မြင်းကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အင်အားကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး ရှည်လျားလှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ပြိုလဲလဲကျသွားခဲ့တော့သည်... ဆစ်ဖ်သည်လည်း မြင်းကျောပေါ်မှ လိမ့်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမ မတ်တတ်ရပ်ချင်သော်လည်း၊ လက်ချောင်းလေးများကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ သတိအာရုံများက တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားခဲ့ပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် ဆီဂျယ်၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ ရှေ့ဆက် မသွားနိုင်တော့ဘူး..."

သူမ၏ အမြင်အာရုံများက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာခဲ့ပြီး၊ ဆစ်ဖ်၏ သတိအာရုံတစ်ခုလုံး အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေမှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုသည် မြောက်ဘက်သို့ ချီတက်လာနေခဲ့သည်။ မုဆိုးများက အာရုံစူးစိုက်ထားကြပြီး၊ သူရဲကောင်းများကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကင်းထောက်နေကြရာ၊ အားလုံးက ဤအမဲလိုက်ပွဲအတွင်း မိမိတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းများကို ပြသချင်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအမဲလိုက်ပွဲကို နယ်စားသခင်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူးဝစ်သည် ထူထဲလှသော ဝံပုလွေသားရေဝတ်ရုံကို ခြုံလွှမ်းထားကာ စစ်မြင်းထက်တွင် ယိမ်းထိုးလိုက်ပါလာခဲ့သည်။

တောရိုင်းမြေရိုင်းထက်တွင် ရှုပ်ပွနေသော တိရစ္ဆာန်ခြေရာတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရင့် မုဆိုးတစ်ဦးက ချက်ချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ရှေ့နားမှာ တောယုန်ခြေရာတွေ ရှိနေပါတယ်၊ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူးဗျ"။

လူးဝစ်က ခောင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး၊ ခါးမှ လေးတိုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ကာ မြှားတစ်စင်းကို တင်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးကို မှေးလျက် ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ မလှမ်းမကမ်းရှိ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်တောအနီးတွင် မီးခိုးဖြူရောင် တောယုန်တစ်ကောင်က ခေါင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် ပြူးထွက်နေခဲ့သည်။

"ရွှစ်!"

မြှားချက်သည် လေကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ၊ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး တောယုန်၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်းပင် တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။ တောယုန်မှာ လိမ့်ထွက်သွားပြီး နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါသွားကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

"ခရီးရောက်လှချည်လား!"

"သခင်ကြီး ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ!"

မုဆိုးများနှင့် သူရဲကောင်းများက ချက်ချင်းပင် လက်ခုပ်တီးကာ အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချီးမွမ်းကြတော့သည်။

"သခင်ကြီးက တကယ့်ကို စာပေရော သိုင်းပညာပါ ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ပါးပဲ၊ အမဲလိုက်တာတောင် တိကျလှတယ်!"

"ဤကဲ့သို့သော လေးအတတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင်၊ နှင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ တော်ဝင်မုဆိုးတွေတောင် အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်!"

"အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ပြည်နယ်မှာ ဒီလိုမျိုး လေးသမားကောင်း ရာဂဏန်းလောက်သာ ရှိမယ်ဆိုရင်၊ လူရိုင်းတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ကြောက်နေစရာ လိုဦးမလား!"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်! သခင်ကြီးက တကယ့်ကို မွေးရာပါ စစ်သည်တော်တစ်ဦးပဲ!"

သူရဲကောင်းတစ်ဦးပင်လျှင် လူးဝစ်ထံသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး တောယုန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်လျက် ကြည်ညိုလေးစားမှုအပြည့်ဖြင့်— "သခင်ကြီး... ဤတောယုန်က မှော်သားရဲဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်များ ဖြစ်နေမလားခင်ဗျာ။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ပစ်ခတ်ရ ခက်ခဲနေမှာလဲ!" ဟု ဆိုသည်။

လူးဝစ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ဤလူတွေကတော့... တကယ့်ကို စကားပြောတတ်လွန်းလှပေသည်။

သို့သော် သူ စိတ်ထဲမထားပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နယ်စားသခင်တစ်ဦး၏ ဩဇာတိက္ကမနှင့် ကျော်ကြားမှုဟူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤကဲ့သို့သော "ဂန္ထဝင်မြောက် လုပ်ရပ်" ငယ်လေးများဖြင့် တည်ဆောက်ရတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤအမဲလိုက်ပွဲဟူသည်မှာ လူတကာ၏ မျက်စိနှင့် နားကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက် ဆင်ခြေတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တကယ့် ပန်းတိုင်အစစ်အမှန်မှာ ရေခဲဝက်ဝံဖြူ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရတော့မည့် မင်းသမီးလေးပင် ဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်ခြင်းကို အကြောင်းပြကာ မြောက်ဘက်သို့ ချီတက်လာရခြင်းမှာ လူးဝစ်အနေဖြင့် မိမိတွင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်းကို လူအများအား မသိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်ပိုင်းမှ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက၊ အမျိုးမျိုးသော အကျပ်အတည်းများနှင့် အခွင့်အလမ်းများကို တိကျစွာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤအရာကို တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ဟု ဆိုပါက မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤမှော်ဆန်လှသော ကမ္ဘာမြေပြင်ထက်တွင်မူ၊ လူးဝစ်က မိမိတွင် "နေ့စဉ် သတင်းအချက်အလက် စနစ်" ရှိကြောင်း ၎င်းတို့အား တိုက်ရိုက်ပြောပြလျှင်ပင်၊ ၎င်းတို့သည် ထိုစကားလုံးများက မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို နားလည်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤအရာအားလုံးကို နဂါးဘိုးဘေး၏ နတ်ဘုရား ကောင်းချီးပေးမှုဟုသာ ပုံချလိုက်ကြတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရယ်မောသံ၊ စကားပြောသံများနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ရာ၊ လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ရိတ်သိမ်းမှု အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။

မုဆိုးများသည် ဆူဖြိုးလှသော တောသမင်အချို့ကို ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ အေးခဲနေသော မြစ်ကမ်းဘေးတွင်လည်း ရှားပါးလှသော အအေးပိုင်းဒေသ ငါးအချို့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ရံဖန်ရံခါ ဤလိုမျိုး စိတ်အပန်းဖြေရတာ... တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာပဲ။" လူတိုင်း၏ တက်ကြွလှသော အမူအရာများကို ကြည့်ရှုရင်း လူးဝစ် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်၊ ကင်းထောက်မုဆိုးတစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် တပ်ဖွဲ့ကြီးထံသို့ လောတကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ရှေ့နားမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားပါတယ်!"

မုဆိုး၏ စကားကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်းက သူ့ကို တွေဝေစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မိန်းကလေးငယ် ဟုတ်လား။" လမ်းဘတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး— "ဒီလို တောရိုင်းမြေရိုင်းထဲမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီအနီးနားတင်ပါပဲ၊ အေးခဲနေတဲ့ မြစ်ကမ်းဘေးမှာပါ" ဟု မုဆိုးက အသက်ရှူရင်း ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ "သူမက နှင်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး သတိလစ်နေပုံရပါတယ်ခင်ဗျာ"။

ရှာတွေ့ပြီပဲ။

လူးဝစ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းရှိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်— "လမ်းပြစမ်း"။

၎င်းတို့သည် သစ်တောနိမ့်လေးကို ဖြတ်သန်းကာ အေးခဲနေသော မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သောအခါ၊ သတိလစ်လဲကျနေသော ဆစ်ဖ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် အေးစက်လှသော နှင်းပြင်ထက်တွင် ပက်လက်လှန်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးထားရှာပြီး၊ သူမ၏ အဖြူရောင် ဆံနွယ်တိုလေးများမှာ ရှုပ်ပွလျက် နှင်းများနှင့် လေပြင်းများကြောင့် ပေကျံနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သားရေဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ ပခုံးများနှင့် လက်မောင်းများမှာ လေထုထဲသို့ ပေါ်ထွက်နေပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် ခရမ်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲအေးခဲနေရှာသည်။

မကျက်သေးသော ဒဏ်ရာအချို့က သူမ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကို ပြသနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ နူးညံ့လှသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ခေါင်းမာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သတိလစ်နေစဉ်မှာပင် မည်သို့မျှ အားနည်းဟန် မပြပေ။

အတွေ့အကြုံရင့် မုဆိုးမတစ်ဦးက ခါးညွှတ်၍ ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားကာ— "သခင်ကြီး... သူမက မြောက်ပိုင်း လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုကပဲ" ဟု ဆိုသည်။ အခြားမုဆိုးတစ်ဦးက သူမ၏ ခါးပတ်ပေါ်ရှိ ပုံစံကို သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

"အေးစက်လမင်း မျိုးနွယ်စု ပါဗျာ"။

လေထုကြီးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူရဲကောင်းများက မနေနိုင်ဘဲ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

အေးစက်လမင်း မျိုးနွယ်စုသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ပြည်နယ်၏ အဓိက ရန်သူကြီး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် လူးဝစ်ကမူ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချက်ချင်း ချလိုက်တော့သည်။

"သူမကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ကုသပေးလိုက်ကြ။"

သူရဲကောင်းများသည် မဆိုင်းမတွဘဲ မိန်းကလေးကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ချီကာ စစ်မြင်းကျောပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်လိုက်ကြသည်။ မုဆိုးများသည် အမဲလိုက်သားကောင်များ အပြည့်အမောက် ပါဝင်သော မြင်းလှည်းကို သယ်ဆောင်လျက် ခမ်းနားလှသော တပ်ဖွဲ့ကြီးနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ကတ္တီပါဒီရေလှိုင်း နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ၊ မိန်းကလေးကို လွတ်လပ်သော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဆေးပညာအနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသော ဒေသခံ တိုင်းရင်းသား ဆရာဝန်တစ်ဦးထံသို့ ကုသရန် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။

လူးဝစ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားရှာပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများမှာ အအေးလွန်ကဲမှုကြောင့် ကွဲအက်နေကာ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်ထားလျက်၊ သေမင်းနှင့် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား ထင်ရသည်။

လူးဝစ်သည် မိမိ၏ မိသားစုထံမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော သက်စောင့်ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဆရာဝန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို သူမအား တိုက်ကျွေးလိုက်စမ်း။"

ဆရာဝန်မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ဆေးရည်များကို မိန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းများကြားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လောင်းထည့်ပေးလိုက်ရှာသည်။

ခဏအကြာတွင်မူ၊ သူမ၏ မူလက ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပြင်လေးပေါ်တွင် သွေးရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည်လွှမ်းခြုံလာပုံရပြီး၊ အသက်ရှူသံမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ သူမ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အသက်ဘေးမှမူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"သက်စောင့်ဆေးရည် တစ်ပုလင်းက တော်တော်လေး ဈေးကြီးတာ၊ သူမ သေချာပေါက် နိုးထလာဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ဟု လူးဝစ်က သတိလစ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရှုရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တော့သည်။