အခန်း ၄၁၂

အခန်း (၄၁၂) ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း

ကျိုတိုတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက တာဝန်ယူထားသဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအပေါ် မည်သူကမျှ နောက်ကွယ်မှ အကြံအစည်များ မရှိရဲကြတော့ချေ။

…….

ဤအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံ သို့ လေယာဉ်ဖြင့် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကော်လာအမြင့်ပါသည့် ကုတ်အင်္ကျီရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို မမြင်ရသော်လည်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်မှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် အလွန် ခပ်ခွာခွာနေတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ချန်ဖုန်းက သူမထံသို့ လူသားဆန်မှု အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ယခု ချန်ဖုန်း မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် ပုံမှန် အေးစက်ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သည့် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာမှာ ရေနံကုမ္ပဏီနှင့် အလွန် နီးကပ်လှပေ၏။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပေါက်ကွဲမှုမှ အပျက်အစီးများကို ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ကာ အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်များစွာသည် ချန်ဖုန်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေနေကြလေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ရီက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့၏။ ချန်ဖုန်း၏ အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက သူသည် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မစ္စရှန်ကွမ်... ကျွန်တော်တို့ ငါးမိုင် ပတ်လည်အတွင်းမှာ ရှာဖွေပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ နန်းတော်သခင် ရဲ့ သဲလွန်စကို မတွေ့ရသေးပါဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မြစ်ပြင်ကိုရော စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီလား..."

အနီးအနားတွင် မြစ်တစ်စင်း ရှိပေ၏။ ထိုအချိန်က အခြေအနေများအရ ချန်ဖုန်းက မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခု မြစ်ကိုပဲ အဓိက အာရုံစိုက်နေပါတယ်... အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင် နှစ်ရာလောက်က မြစ်အောက်ခြေအထိ ရေငုပ်ပြီး ရှာနေကြပေမဲ့ နန်းတော်သခင် ကို မတွေ့သေးပါဘူး..."

"ထပ်ရှာကြစမ်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက မြစ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလေသည်။

ရှန်ယန်းယန်း၊ ယွင်ထင်နှင့် အခြားသူများလည်း သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပေ၏။

ယခုအချိန်တွင် မြစ်ပေါ်၌ လှေငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဆိုက်ကပ်ထားပြီး လူများက ရေအောက်မှ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာကြသော်လည်း အဇူရာနန်းတော်သခင် ၏ သတင်းအစအနကိုမျှ မတွေ့ရှိရသေးချေ။

အဲလစ်ဇဘက်နှင့် ဝမ်ဖေးတို့သည်လည်း ရေငုပ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပေသည်။ သူမတို့သည် ရေအောက်တွင် ၅ နာရီတိတိ နေခဲ့ကြပြီး အဲလစ်ဇဘက်မှာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ချေ။

တစ်ရက်... နှစ်ရက်... သုံးရက်...

သူတို့သည် မြစ်ထဲတွင် ၅ ရက်တိတိ ရှာဖွေခဲ့ကြလေ၏။ ထို ၅ ရက်တာ ကာလအတွင်း အဲလစ်ဇဘက်သည် ဘီစကွတ် အနည်းငယ်စားကာ ရေအနည်းငယ်သာ သောက်ခဲ့ပြီး ကျန်အချိန်များကို ရေအောက်၌ ရှာဖွေခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည်လည်း မူလက ရေထဲသို့ ဆင်းချင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူမတွင် ချန်ဖုန်း၏ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီး အကယ်၍ ချန်ဖုန်းသာ အမှန်တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးလေးသည်သာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်ရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အဲလစ်ဇဘက် ရေထဲသို့ ထပ်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် နားလိုက်ကြဦး..."

"မစ္စရှန်ကွမ်... ကျွန်မ..."

အဲလစ်ဇဘက်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာသတင်းမှ မရတာက အကောင်းဆုံး သတင်းပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက သူ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ... သူ့ကို မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံ ဆီ ငါ ပေးမလာခဲ့သင့်ဘူး... ဒီကိစ္စအတွက် နင့်မှာ ငြင်းမရတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်... ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်...အဲ့တာက အက်ဒွပ် သေကိုသေရမယ်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

အဲလစ်ဇဘက်က သူမ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်၏။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖုန်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် မလိုအပ်ပါက သူမသည် အက်ဒွပ်ကို သေချာပေါက် အလွတ်ပေးထားမည် မဟုတ်ချေ။

အစောပိုင်းတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ မျှော်လင့်ချက် အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာခဲ့ပေသည်။

တစ်ပတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ ကောင်းစွာ စားသောက် အိပ်စက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်နှာအဆင်းမှာလည်း ပို၍ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့၏။

ရှောင်လန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်ယွဲ့... အဇူရာနန်းတော် က လူတွေ မြစ်အောက်ပိုင်းမှာ ဆက်ရှာနေကြပါတယ်... အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့တော့... အစ်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲလေ... တကယ်လို့ အစ်မ မစားရင် ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးက ဘယ်ကနေ အာဟာရ ရတော့မှာလဲ..."

"ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... မစ္စရှန် တို့ဆီ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ..."

ရှောင်လန်က သက်ပြင်းချကာ ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပေသည်။

"ချန်ဖုန်း သာ အစ်မကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ မြင်ရင် သူတောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာပဲ... ထမင်းကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်... အစ်မဘာသာ စားဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

အခန်းအပြင်သို့ ရောက်လာချိန်တွင်။ လဲ့ယန်၊ ယန်ရီနှင့် အခြားသူများက အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"မစ္စရှန်ကွမ် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ..."

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

ရှောင်လန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ သတင်းတစ်စက်လေးတောင် မရသေးတာလား..."

"မြစ်ညာပိုင်းက နေရာတိုင်းကို ရှာပြီးသွားပြီ... ငါတို့လူတွေ အခု မြစ်အောက်ပိုင်းမှာ ရှာနေကြတယ်... မစ္စရှန်ကွမ်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါတို့ မြစ်အောက်ပိုင်းကို အခုချက်ချင်း သွားဖို့ လိုတယ်..."

ယန်ရီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူနှင့် လဲ့ယန်တို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ယခုအခါ အဇူရာနန်းတော်ရှိ လူတိုင်းသည် မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံတွင် စုစည်းနေကြပေသည်။

အက်ဒွပ်သည် ဤသတင်းကို သိရှိထားသော်လည်း လတ်တလောတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကြီးကိုမျှ မပြုလုပ်ရဲချေ။ အကယ်၍ အဇူရာနန်းတော်သာ လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်သွားပါက နှစ်ဖက်စလုံးက အသေအကြေ တိုက်ပွဲတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ပေသည်။

…….

လူတိုင်း ချန်ဖုန်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေနေကြချိန်တွင် ဟွာရှနိုင်ငံ၌ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့၏။

ပေ့ဟူရှိ လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုတွင်။

"အဒေါ်ကြီးဝမ်... လွန်ခဲ့တဲ့လက အဒေါ်ကြီးရဲ့ အိမ် ဖောက်ထွင်းခံရတယ်လို့ ကြားတယ်... ငွေသားတွေ၊ ရွှေနဲ့ ငွေလက်ဝတ်ရတနာတွေ အများကြီး အခိုးခံလိုက်ရတယ်ဆို... ရဲတွေက တစ်လတိတိ ရှာခဲ့တာတောင် သံသယရှိသူကို မတွေ့ဘူးတဲ့လေ... အခု အဲဒီအမှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

"မနေ့က အဲဒီအမှု ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလေ..."

"အမှု ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောပြနေချိန်တွင် အဒေါ်ကြီးဝမ်မှာ အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ပေ၏။

"မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းလောက်က ငါ ဗီဒီယိုမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လက်ခံရရှိခဲ့တယ်... အဲဒီ ဗီဒီယိုအချက်အလက်ထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို နင် ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်မလား..."

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ... အဒေါ်ကြီးရဲ့ ဘေးက ချစ်သူဟောင်းကများ ပို့လိုက်တာလား..."

"ဟဲ့ ဟဲ့... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

အဒေါ်ကြီးဝမ်က သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိသူကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဗီဒီယိုထဲမှာ သူခိုးက ငါ့အိမ်ကနေ ငွေသားတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ခိုးနေတာ ပြထားတယ်... အဲဒါက သူခိုးက ပစ္စည်းခိုးနေချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့မျက်နှာကို ဖုန်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ကူးနေတာနဲ့ တူတယ်... ပြောစမ်းပါဦး... အခုခေတ် လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာတွေ ရှိနေကြတာလဲ... ခိုးချင်လည်း ခိုးပေါ့... သူတို့က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းဖို့တောင် တောင်းဆိုသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူ ဒီဝါသနာ ရှိတာက ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ... ပေါက်ကြားသွားတဲ့ ဗီဒီယိုက အမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"အဒေါ်ကြီးဝမ်... သူတို့နှစ်ယောက်က ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေအတွက် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ အဒေါ်ကြီးဆီကို ဗီဒီယို တမင် ပေါက်ကြားအောင် လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဒေါ်ကြီး တကယ်ကို ထီပေါက်သွားတာပဲ..."

"ပိုက်ဆံ ပြန်ရနိုင်သရွေ့ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ..."

အဒေါ်ကြီးဝမ်က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ကျန်း... ငါ အခု သွားရတော့မယ်... ရဲတွေက ပိုက်ဆံလာယူဖို့ ငါ့ကို စောင့်နေကြတယ်... ငါ အခု အဲဒီကို သွားရမယ်..."

ဤကိစ္စကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိချိန်တွင် အဒေါ်ကြီးဝမ်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူမသည် ဗီဒီယိုပို့လာသော နံပါတ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆိုကြည့်ခဲ့သော်လည်း လိုင်းဖြတ်တောက်ထားသော နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်းသာ တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

ရဲများက ကွန်ပျူတာဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန် ခြေရာခံရှာဖွေမှု ပြုလုပ်ရာတွင်ပင် ထိုနံပါတ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် အချက်အလက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

…….

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ငလျင်တိုင်းတာရေးဗျူရို ၌။

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြာယာခတ်လျက် ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ... ပြဿနာကြီး တက်နေပြီ... မနက်ဖြန်ည ၇ နာရီမှာ ရှန်ဟိုင်း မှာ ငလျင်လှုပ်မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်တော် အခုလေးတင် လက်ခံရရှိလိုက်ပါတယ်..."

"ငလျင် လှုပ်မယ် ဟုတ်လား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေ၏။

လက်ရှိ ဟွာရှနိုင်ငံ၏ နည်းပညာအဆင့်အတန်းအရ ငလျင်များကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးချေ။ ဒါက နောက်ပြောင်နေတာလား။ အချိန်နှင့် နေရာကိုပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ဖော်ပြထားသေးသည်တကား။

"ရှောင်ကျန်း... ဒီအချက်အလက်ကို မင်း ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

"အဲဒါက သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ရတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုပါ... ပြင်းအား ၅ ရစ်ချ်တာစကေး ကနေ ၆ အထိရှိတဲ့ ငလျင်လှုပ်မယ်လို့ ပြောထားပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားသင့်တယ်လို့ ပါပါတယ်..."

"ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလီက တစ်ဖက်လူ၏ ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်သည်။

အထက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ရှိနေပေ၏။ သူ ထိုနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုကြည့်သောအခါ ၎င်းမှာ လိုင်းဖြတ်တောက်ထားသော နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် လူသိရှင်ကြား မလုပ်နဲ့ဦး... မင်း သွားလို့ရပြီ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် ရှန်ဟိုင်း သို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် သူ ထပ်မံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဤသတင်းသည် နောက်ပြောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း။ တကယ်လို့ အမှန်သာဖြစ်ခဲ့ပါက ဖြေရှင်းရန် အချိန်နှောင်းသွားပေလိမ့်မည်။