အခန်း ၄၁၄

အခန်း (၄၁၄) နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီ

"ဘာဖြစ်လို့လဲ… ရှီယို"

"သူ့… သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသလိုပဲ…" ချူရှီယိုသည် ပြောရင်း သူမ၏ ခေါင်းကို သတိထားကာ ချန်ဖုန်း၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားလေ၏။

ဤဆေးလုံးမှာ အနံ့ခံကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူကို လန်းဆန်းသွားစေသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူက လက်ထဲတွင် အမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော အရာတစ်ခုများ ဖြစ်နေမည်လားဟု သူမ တွေးတောမိပေသည်။

"ခဏစောင့်နေ… ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်…"

သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ရှာရွှယ်သည် ဖုန်းချသွားခဲ့လေ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အရပ်မှာ ချူရှီယိုထက် အနည်းငယ် ပုကာ ကလေးမျက်နှာလေး ရှိပြီး အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းပုံပေါ်ပေ၏။

သူမသည် စကတ်တိုတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အဝတ်အစားများမှာ နာမည်ကြီး တံဆိပ်များ မဟုတ်သော်လည်း ချူရှီယို ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများထက် များစွာ ဈေးကြီးပေသည်။

ရှာရွှယ်က ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူရှီယိုကို ဆွဲကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှီယို… ဒီလူကို ငါတို့ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရအောင်… နင် စဉ်းစားကြည့်လေ… သူသာ ဒီမှာ တကယ် သေသွားခဲ့ရင်… အဲဒီအချိန်ကျရင် နင့်ဘက်က မှန်နေရင်တောင် ရှင်းပြလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး… ပြီးတော့ သူက လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာကိုလည်း နင် မသိဘူးလေ…"

"ဒါပေမဲ့…"

ချူရှီယိုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ကစားနေခဲ့ပေ၏။

သူမက မူလကတည်းက စကားပြော သိပ်မကျွမ်းကျင်လှချေ။

သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်ဖုန်းအား အသက်ရှင်လာစေရန် ကယ်တင်လိုခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"နင်က တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ…"

ရှာရွှယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမ၏ ဤသူငယ်ချင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မိခင်ဖြစ်သူက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ရာ သူမလည်း မိခင်နှင့်အတူ ပထွေးဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ရပေ၏။

အစပိုင်းတွင် သူမတို့သည် ဟွာရှနိုင်ငံ၌ပင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပထွေးဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ မဟာလင်းယုန်နိုင်ငံ သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားချိန်၌ သူမတို့ မိသားစုလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချူရှီယို အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်မှာလည်း ပိုမိုလှပလာခဲ့၏။

သူမက မည်သည့်အခါမျှ အလှမပြင်တတ်သော်လည်း အခြားသော အလှပိုင်ရှင်များစွာထက်ပင် ပိုမိုလှပနေသေးသည်။

ဤလှပသော ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကြောင့်ပင် ပထွေးဖြစ်သူ၏ မရိုးသားသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့လေ၏။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကြားတွင် မသာယာသော အဖြစ်အပျက် အချို့ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက်။

ချူရှီယိုသည် အိမ်မှ ပြတ်သားစွာ ပြောင်းရွှေ့ထွက်ခွာလာခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြောက်တတ်ပြီး စကားပြောနည်းသော်လည်း အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် သူမ၌ နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းရှိကာ စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း အလွန် ခေါင်းမာလှပေ၏။

ဤနှစ်များအတွင်း။

ချူရှီယိုသည် ကျပန်းအလုပ်များ လုပ်ကိုင်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ရသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး မောင်လေးတစ်ယောက် ထပ်မံရရှိခဲ့ချိန်မှစ၍ သူမနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကြား အဆက်အသွယ် ပိုမိုနည်းပါးလာခဲ့ပြီး အခက်ခဲဆုံး အချိန်များတွင်ပင် အိမ်မှ ငွေတောင်းခံခြင်း လုံးဝ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

ချူရှီယိုသည် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို နှစ်သက်၏။

အားလပ်ချိန်များတွင် ပန်းချီဆွဲဘုတ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နေရာအနှံ့ ပန်းချီလိုက်ဆွဲလေ့ရှိပြီး ရှာရွှယ်မှာလည်း ဤဝါသနာကြောင့်ပင် သူမနှင့် သိကျွမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်တိုအတွင်း အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်၌ ရှာရွှယ်သည် ချူရှီယို ဝတ်ဆင်ထားသော ပွယောင်းယောင်း အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက ချူရှီယို၏ ရင်ဘတ်ကို မနေနိုင်ဘဲ ဆွဲညှစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက နင့်လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးရဖို့ အိမ်မက်တောင် မက်နေရတာ… နင်က ဘာဝတ်ဝတ် လှနေတာပဲ… မူလက ငါ နင့်ကို အလှပြင်ပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ… ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ လူဆိုးတွေ အရမ်းများတယ်ဆိုတာကို တွေးမိတော့… တကယ်လို့ တခြားလူတွေက နင့်အလှကို မျက်စိကျပြီး အနိုင်ကျင့်ကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုပြီး စိတ်ပူသွားတာ…"

"…"

ချူရှီယိုသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူမက တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင် ငါ့ကို မစနောက်ပါနဲ့တော့… သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မြန်မြန် ကြည့်ပေးပါဦး…"

ထိုအချိန်မှသာ ရှာရွှယ်၏ အကြည့်များသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်ဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ရှီယို… သူ့ဒဏ်ရာတွေက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်… ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပါသေးပေမဲ့ သူ ဆေးရုံတက်ဖို့တော့ လောက်မယ် မထင်ဘူး… အခု ငါတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက သူ့မိသားစုကို ဆက်သွယ်ဖို့ပဲလို့ ထင်တယ်…"

"ဒါပေမဲ့… ငါ သူတို့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူးလေ…"

ချူရှီယိုသည် ချန်ဖုန်းအား စတင်ကယ်တင်ခဲ့ချိန်ကတည်းက သူ၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ချန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လက်ကိုင်ဖုန်းတစ်လုံးမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုဖုန်းကို အခြားမည်သူကမျှ ဖွင့်၍မရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှာရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ခက်ပြီ… ခုနက နင်ခေါ်လာတဲ့ ဆရာဝန်က သူ ဒီညကိုတောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသွားတယ် မဟုတ်လား… ဒီကိစ္စကို ဒီညမတိုင်ခင် ငါတို့ ဖြေရှင်းမှ ရမယ်… ဒါနဲ့… သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိတယ်လို့ နင် ပြောတယ် မဟုတ်လား…"

"အင်း… ဒီမှာလေ…"

ချူရှီယိုက ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒီဆေးလုံးက သူ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးပုံရတယ်…"

ရှာရွှယ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပေသည်။

"ဒီဆေးလုံးက သူ့အသက်ကိုများ ကယ်နိုင်မလား မသိဘူးနော်… အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရမှာလဲ…"

"ငါ… မသိဘူးလေ…"

"ရှီယို… ငါတို့ သူ့ကို အဲဒီဆေးလုံး တိုက်လိုက်ရင်ရော…"

"ဟင်…"

"ဟင် မနေနဲ့… သူ သေတော့မလို့ ဖြစ်နေပြီ… ဒီအရာက သူ့အသက်ကို ကယ်နိုင်ကောင်း ကယ်နိုင်မှာပေါ့…"

ရှာရွှယ်သည် ဆေးလုံးကို နှာခေါင်းဝတွင်တေ့ကာ အနံ့ခံကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအရာက အဆိပ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး… တကယ်လို့ အဆိပ်သာဆိုရင် သူက လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ… သေနေတဲ့မြင်းကို အရှင်လိုသဘောထားပြီး ကုသကြည့်ကြတာပေါ့…"

ချူရှီယိုက မသေချာစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဆိပ်ဖြစ်နေခဲ့ရင်ကော…"

"ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်…"

ရှာရွှယ်သည် ဆေးလုံးပေါ်မှ အမှုန့်အနည်းငယ်ကို ခြစ်ယူလိုက်ပေ၏။

ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ထုတ်ယူကာ ဆေးမှုန့်များနှင့် ရောနယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် သွားထားလိုက်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း။

လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင် ပြေးလာပြီး ပေါင်မုန့်များအားလုံးကို စားပစ်လိုက်လေ၏။

ရှာရွှယ်သည် ထိုခွေးနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုခွေးမှာ အဆိပ်မိသည့် လက္ခဏာ လုံးဝမပြဘဲ စိတ်အားထက်သန်မှု ပိုမိုကောင်းမွန်လာကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

ထို့နောက် ရှာရွှယ်သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ… အဆိပ်မရှိဘူး… နင် ဒီဆေးလုံးကို ရေနဲ့ဖျော်ပြီး သူ့ကို တိုက်လိုက်တော့… အကျိုးရှိမရှိ ဆိုတာကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်…"

"အိုကေ…"

ချူရှီယိုသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရေနွေးတစ်ပန်းကန် လောင်းထည့်လိုက်၏။

ဆေးလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် သေချာစွာ ကြိတ်ချေပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးထဲသို့ သတိထားကာ ထည့်၍ ဖျော်လိုက်ပေသည်။

ချူရှီယို တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း။

ရှာရွှယ်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်မိလေ၏။

သူမ၏ ဤသူငယ်ချင်းသည် အလွန် သဘောကောင်းလွန်းလှရာ အနာဂတ်တွင် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရပါက သေချာပေါက် အနစ်နာခံရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ချူရှီယိုသည် ဆေးဖျော်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟို… သူက သတိလစ်နေတာလေ… ဘယ်လို တိုက်ရမလဲ…"

"အေး ဟုတ်သားပဲ…"

ရှာရွှယ်က သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါ တီဗီထဲမှာ ကြည့်ဖူးတာတော့… ဒီလို သတိလစ်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ပါးစပ်ချင်းတေ့ပြီးမှ တိုက်လို့ရတာတဲ့… ဖွီး ဖွီး ဖွီး… သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်တာ…"

သို့သော် ချူရှီယိုကမူ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချန်ဖုန်းအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ဆေးရည်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူမက မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ… ငါ စမ်းကြည့်ရမလား…"

"ရှီယို… နင် ရူးနေလား… ဒါက နင့်ရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းနော်…"

ရှာရွှယ်က မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် သူ့ကို ကယ်ချင်ရင်တောင် ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး…"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်…"

ချူရှီယိုသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ လူကို မည်သို့ ကယ်တင်ရမည်ဆိုသည်ကိုသာ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမက သတ္တိမွေးလိုက်ကာ

သူမ၏ ချယ်ရီသီးလေးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းငယ်လေးဖြင့် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ဆေးရည်ကို တစ်ငုံ ငုံလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်းညွတ်ကာ ချန်ဖုန်းကို ပါးစပ်ချင်းတေ့၍ တိုက်ရိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်တော့၏။

ရှာရွှယ်သည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် မျက်လုံးများကို ကွယ်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ ပထမဆုံးအနမ်းကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ပြီးပြီ ပြီးပြီ… ရှီယိုက ဒီကောင်လေးကို သဘောကျသွားတာများလား…"

ရှာရွှယ်သည် ကုတင်ပေါ်ရှိ ချန်ဖုန်းကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်မှာမူ အလွန် ချောမောနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် နက်တိုင်သာ ဝတ်ဆင်ထားမည်ဆိုပါက သူသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ချူရှီယိုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရည်ကို တိုက်ကျွေး၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာလည်း အလွန်အမင်း နီရဲနေခဲ့ပေသည်။

ရှာရွှယ်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ချန်ဖုန်းအား ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှီယို… ဒီဆေးရည်က အကျိုးရှိရှိ မရှိရှိ… ဒီလူကို သိတဲ့သူများ ရှိမလားလို့ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အရင်သွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မိသားစုကို မြန်မြန် ရှာတွေ့မှ ရမယ်… နင် လျှောက်မသွားနဲ့နော်… ငါ ပြန်လာတာကို စောင့်နေ…"

"အင်း…"

ချူရှီယိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

သူမသည် ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ချန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ ရေစက်များကို တဘက်ဖြင့် အလျဉ်းသင့်သလို သုတ်ပေးနေခဲ့၏။

ဤသို့ဖြင့် နာရီဝက်ကျော်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရတ် ချန်ဖုန်း၏ လက်ချောင်းများက လှုပ်ရှားသွားပေ၏။

ထို့နောက် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ဦး သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ချန်ဖုန်းက လန့်ဖြန့်ပီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ…"